XIV Een pijnlijk verleden

"Hey Cloud wakker worden", riep een bekende stem.

Cloud deed langzaam zijn ogen open en zag Tifa over hem gebogen liggen.

"Tifa?"

"Hey, alles in orde", vroeg de vrouw.

"Ja, alleen een beetje hoofdpijn", zei Cloud. Hij kwam langzaam recht en keek is rond. Rond hem was alleen zand en ruines van huizen ben andere gebouwen.

"Waar zijn we?"

"In de woestijngevangenis van Gold Saucer. Deze plaats is omgeven met drijfzand waardoor het onmogelijk is om te ontsnappen", antwoordde Cait Sith. Hij zag dan dat iedereen er was. Aeris, Red, Cait, Tifa en Yuffie.

"Wacht is wat doen jullie hier", vroeg hij aan de drie vrouwen.

"Weten we niet. We waren wat lol aan het trappen en opeens waren omringd door bewakers en hierin gesmeten zonder enig uitleg", zei Aeris.

"Weten jullie iets en waar is Barret trouwens en wie is hij", vroeg Tifa.

Cloud begon met de uitleg van toen ze Cait vonden tot aan het punt in de Battle Arena. Tifa kon gewoon niet geloven dat het Barret was het moest iemand anders gewoon zijn. Cloud kon het ook niet geloven dat het Barret was. Hij kon soms een heethoofd zijn en impulsief reageren maar dit was niets voor hem.

"Cloud kijk daar is", riep Red. Toen ze keken zagen ze Barret staan achter een verroeste pijp. Ze liepen er direct heen en zagen dan dat Barret bij een lijk stond dat ook doorzeefd was door kogels.

"Barret wat doe je hier", vroeg Barret.

Barret keek hm maar liet geen emotie zien.

"Ga weg hier, dit is mijn probleem niet dat van jullie", zei Barret en liep dan weg.

"Is dat ook één van uw vrienden. Ziet er maar gevaarlijk uit", zei Cait.

"Kom Cloud we moeten hem volgen", riep Tifa. Cloud knikte en liep achter Barret aan. Ze snapte niet hoe snel hij zo snel kon zijn want hij was uit het zicht verdwenen.

Ze zagen een paar gebouwen, dat nog redelijk intact was. Overal liepen mannen rond in belabberde kleren en sommige die al in lange tijd niet meer hebben geschoren. Ze liepen door en werden opeens omsingeld door twee breed gespierde mannen met een zwarte shirt en zonnebril.

"Jullie zijn nieuw hier, ga dan je respect geven aan de baas hier", zie de man streng.

"Misschien zullen we best maar is gaan zien want we hebben niets om ons te verdedigen", zei Aeris. Toen ze naar beneden gesmeten werden waren al hun wapens en Materia afgepakt.

"Misschien verstandig om te doen, misschien komen we dan ook te weten waar Barret is en hoe we hier uit raken", zei Red.

Cloud knikte en liep dan met de bewakers naar een grote camion waar Shinra opstond. Er was een doorgang in de zijkant waar je binnen kon. Cloud ging binnen en zag niets dan een lege ruimte en een man in een groen pak.

"Ah, jullie moeten de nieuwelingen zijn. Ik ben Meneer Coates", zei de man.

"Kan ik iets doen voor je?"

"Ja, mij een weg naar boven aanduiden", zei Cloud koel.

"Jij weet nog niet hoe alles hier zijn gang gaat. De enigste weg om naar boven te kunnen gaan is om de Chocobo race te winnen maar dat is niet zo simpel als jullie amateurekes denken. Daarvoor moet je de toestemming hebben van de baas en die krijg je nooit hahahaha",zei de man en lachte luid.

Cloud had veel zin om hem in elkaar te kloppen maar dan zou hij en zijn vrienden in de problemen raken.

"En waar is die man als ik het mag vragen?"

"Ha, zoek dat maar zelf uit", zei Coates.

"Oké, nog één vraag heb je toevallig een zwarte man gezien met een machinegeweer op zijn arm gegraveerd", vroeg Cloud.

"Wat, nee", zei Coates snel.

Het viel op de dat de man direct spierwit werd bij de vermelding van het geweer op de arm. Hij ging terug naar buiten bij de groep en vertelde alles.

"Wij hebben goed nieuws, één van die mannen zei dat hij Barret in dat gebouw heeft zien gaan", zei Tifa.

Cloud knikte en ging met de groep het gebouw binnen. Het was binnen zeer bouwvallig. Er stonden drie zetels die al ingezakt waren en de kast viel bijna uit elkaar van het verrot hout. Maar er was geen Barret te bespeuren.

"Wat ze hebben gelogen", zei Aeris.

Opeens ging een deur open aan de andere kant van het gebouw en Barret kwam binnen gestormd. Hij hield zijn wapen gericht op de groep en begon te schieten. Cloud en de rest waren zo verschoten dat ze niet meer wegvluchten en gewoon hun ogen dicht deden. Ze dachten dat ze nu doorzeefd waren maar ze voelde niets. Ze deden hun ogen weer openen en zagen dat achter hun drie man dood lag elk met een mes in hun handen.

"Had ik jullie niet gezegd van weg te blijven", riep Barret kwaad.

"Niemand mag hierin mee verzeild raken."

"Hey dat is Cloud zijn zinnetje 'Ik kan je hierin niet laten verzeild raken, het is veel te gevaarlijk en blablabla", zei Aeris.

"Ja. En daarbij wij zijn er al mee betrokken", zei Tifa.

"Barret was is hier nu aan de gaande", vroeg Red.

"Er is gezegd dat de moorden in de Battle Arena door een man met een geweer op zijn arm werden gedaan. Was jij dat?"

"Nee, ik was het niet. Er is nog iemand met een geweer op zijn arm gegraveerd. Het was 4 jaar geleden...", begon Barret.

"Barret! Dyne! Kom snel! Het dorp wordt aangevallen! Het zijn die Shinra soldaten", riep een man toen hij eindelijk de twee vond. Ze waren op de spoorweg juist voor de reactor.

"Wat!", riep Barret kwaad en sprong samen van het spoor en gingen op de rand van de berg staan. Ze zagen in de verte de vlammen hoog in de lucht.

"Wat in hemelsnaam is er gebeurd", riep Barret en viel op zijn knieën neer en sloeg met zijn vuisten op de grond.

"Hey, Barret! Het is nog niet over! Misschien zijn er nog overlevende we moeten ze gaan helpen", zei Dyne.

Barret stond terug recht en knikte dan. Hij en Dyne liepen terug naar het spoor om naar corel te gaan maar opeens hoorde ze meerdere voetstappen.

"Barret! Dyne! Bescherm het dorp", riep de man en werd dan in koel bloede neergeschoten door Shinra soldaten.

"Neeee!", riep Barret maar hij was te laat.

De soldaten richtte zich tot de twee en legde ze onder vuur. Dyne liep langs een weg onder het spoor om de kogels te ontwijken en riep Barret hem te volgen.

Barret ontweek de kogels en liep Dyne achterna en school dan met hem achter een rots. Terwijl de soldaten steeds op de rots schoten. Stukken van de rots vlogen steeds van de rots en werd steeds.

"Kyaahahahaha", lachte Scarlet toen ze de twee zag benauwd in een hoekje gekropen.

"Jullie kunnen hele dag schieten en nooit iets raken op de manier dat jullie mikken. Laat mij het maar klaren", zei Scarlet en sloeg één van de soldaten weg en nam zijn geweer af.

De rots was nu voor een groot deel kapot geschoten waardoor Barret voor een groot deel bloot was. Scarlet schoot op hem maar Dyne gaf hem een stomp en viel dan over de rand van de ravijn. Barret was nog juist snel genoeg om zijn hand te grijpen. Dyne hing nu aan de rand terwijl Scarlet luid zat te lachen. Ze schoot en raakte zo de handen van Barret en Dyne waardoor Barret Dyne losliet en Dyne de diepte inviel.

"Sinds dan kon ik mijn rechter arm niet meer gebruiken. Ik was voor een tijd down maar daarachter heb ik mijn artificiële arm weggesmeten en dit geweer erin gegraveerd. Ik zweerde dat ik Shinra zou betaald zetten vanwege ze alles van mij hebben afgepakt. Maar toen ik het liet toen, hoorde ik van de doktor dat er nog een man was die dezelfde operatie heeft gedaan dan mij maar dan zijn linker arm", zei Barret.

"hm, die Dyne, is hij soms die baas waar iedereen over spreekt", vroeg Cloud.

Barret knikte.

"Maar Dyne was ook door Shinra bedrogen misschien wilt hij ons helpen met het gevecht tegen Shinra", zei Tifa.

"Ik zou er niet op rekenen maar eerst moet ik met Dyne spreken, moet me verontschuldigen voordat ik weer kan rusten en dat is ook waarom ik dit alleen moet doen", zei Barret.

"Doe maar wat je wilt. Is dat wat je wil horen? Wel, dat kan ik toelaten want als jij hier en nu sterft ga ik nachtmerries's hebben", zei Cloud.

"Dit is niet het einde Barret", zei Aeris.

"Ging je niet de planeet redden", vroeg Tifa.

"Verdomme Tifa, jij zou dat nu al moeten weten", zei Barret kwaad.

"Ja, ik weet het omdat wij voor hetzelfde strijden, wij doen alles samen, begrepen", zei Tifa kwaad.

Barret kon het niet laten van een glimlach te brengen.

"oké, dat is dat. Maar het is misschien best dat niet iedereen gaat", zei Cloud.

"Ik ga met Barret en ik kan mij toch verdedigen, ik heb geen wapen nodig", zei Tifa.

"Oké, Barret, Tifa en ik gaan. Red jij bent de enigste die kan vechten zonder wapens", begon Cloud.

"Geen zorgen Cloud ik kan me ook verdedigen, ik zal Red wel helpen", zei Cait.

Cloud knikte en ging dan samen met Barret en Tifa naar buiten.

"Waar heen eigenlijk", vroeg Tifa.

"Hij zou juist buiten deze gevangenis zitten", zei Barret.

"moeten gewoon voorbij het hek en dan het ravijn volgen."

Cloud en Tifa knikte en gingen dan met hun gedrieën door. Ze kwamen een paar keer mannen tegen die hun wou beroven maar Tifa wist ze altijd weg te werken op een pijnlijke manier. Ze kwamen eindelijk aan het hek ging door tot aan de ravijn. Toen ze dit volgde kwamen ze schrothopen tegen van één of andere machines die weggesmeten waren door Gold Saucer. Het was letterlijk een vuilnis hoop. Wat verder zagen ze weer een paar huizen aan de rand van het ravijn maar die waren volledig afgebroken. Tussen twee gebouwen zagen ze opeens een man. Hij had kort zwart haar en losse groen broek met witte shirt. Wat het meest opviel was de shotgun die op de linkerarm bevestigd was.

"Dyne, ben jij dat", vroeg Barret beetje ongelovig. Na al die tijd had zag hij zijn beste vriend weer.

"Nu dat is een stem dat ik al in geen jaren meer heb gehoord. Een stem die ik nooit zal vergeten", zei Dyne en kwam dichter bij Barret staan om hem beter te bekijken.

"Ik heb altijd gehoopt van je nog eens te zien, Ik wist dat je nog in levend was want we hadden dezelfde operatie", zei Barret hoopvol.

"Luister Dyne ik…", begon Barret en wou naar hem komen maar Dyne richtte opeens zijn wapen op Barret waardoor hij bleef staan.

"Wat is dat?...Ik hoor haar stem", zei Dyne

Barret keek hem niet begrijpend aan.

"Ik hoor haar stem, Eleanor's stem. Smekend om jou niet te haten", zei Dyne een keek naar de lucht.

"Dat is waarom ik niet op je ben gaan jagen"

"Ik weet het ik was stom. Ik vraag je niet om me te vergeven maar wat die je in een plaats als deze? Waarom dood je mensen die er nog niet eens mee betrokken waren?", vroeg Barret.

"Waarom? Waar geef jij daar een zier om? Gaan de mensen die vermoord zijn het begrijpen? Gaan de mensen van, Corel het begrijpen, gewoon naar Shinra zijn excuses horen? Ik geef geen zier om wat de reden is! Ze geven ons alleen artillerie en stomme excuses. Wat van deze wereld is overgebleven is wanhoop en leegheid."

Barret wist niet wat hij moest zeggen hij was met stomheid geslagen.

"Wil je nog steeds weten waarom? Oké, ik vertel je het. Omdat ik alles wil vernietigen. De mensen van deze stad, deze stad zelf, de hele wereld", riep Dyne en schoot een paar keer juist voor de voeten van Barret.

"Ik heb niets meer in deze wereld. Corel, Eleanor, Marlene...", zei Dyne draaide zich om zo naar het licht van de zon te zien.

"Dyne, Marlene...Marlene leeft nog."

Dyne draaide zich en keek Barret vragen aan.

"Ik was teruggegaan naar de stad. Ik dacht dat ze voor zeker weg was. Dat is waarom dat ik aan haar zijde wou zijn tot het einde maar dat is wanneer ik Marlene vond, ze was nog in orde", zei Barret en hoopte dat Dyne terug bij zijn zinnen wou komen.

Dyne bleef voor een tijd stil.

"Ze is in Midgar. Laten we naar haar samen gaan oké?"

"Ze...ze is nog steeds in leven. Oké Barret, dat betekent dat jij en ik zullen moeten vechten"

"WAT!"

"Eleanor's is helemaal alleen. Ik moet Marlene naar haar brengen", zei Dyne koel.

"Dyne...je bent gek?",riep Barret. Hoe kon zijn beste vriend nu zoiets zeggen over zijn eigen dochter.

"Marlene wilt toch haar moeder zien, of niet soms?", zei Dyne en begon dan te schieten.

Barret ontweek de kogels en ging achter een stuk muur schuilen

"Stop daarmee Dyne, ik wil je niet bevechten", riep Barret.

"Barret!", riep Cloud en Tifa tegelijk.

"Cloud, er buiten blijven verdomme! Dit is mijn probleem", riep Barret.

"Je zult met mij vechten of je nu wilt of niet, en ik zal winnen en dan breng ik Marlene naar haar moeder", riep Dyne.

Barret wist dat hij niets anders kost hij moest iets doen. Hij kon hier nu niet sterven want dat zou het einde voor Marlene zijn. Hij kon het niet verdragen dat er iets zou gebeuren met haar. Dyne kwam voorbij de hoek en begon weer te schieten. Barret maakte een duikrol en schoot dan op zijn beurt. Barret had met zijn machinegeweer de mogelijkheid om meer schoten tegelijk te doen waardoor Dyne moest oppassen. De twee mannen liepen in rondjes rond en schoten telkens op elkaar maar geen van de schoten raakte hun doel.

Het duurde zo even. Brokken steen vlogen door de lucht van de kogels die alle kanten opvlogen. Cloud en Tifa moesten schuilen om elf niet geraakt te worden.

Het was opeens even stil. Barret dacht dat Dyne door zijn kogels was en keek om de hoek. Hij sperde zijn ogen open toen hij Dyne zag terwijl zijn wapen volledig blauwe lichtte. Een bal begon zich te vormen. Dyne richtte op de plaats waar hij Barret zag en schoot dan de blauwe bal af. Barret probeerde nog te vluchten maar werd door de impact van het schot weggeslingerd.

"Ik zal Marlene naar haar moeder brengen dan is Eleanor niet meer alleen", zei Dyne toen hij langzaam op Barret afkwam.

"Je...doet haar niets", riep Barret woedend uit en kreeg een vuurachtige gloed. Barret kwam terug rechtstaan en richtte eerst zijn machinegeweer op Dyne. Een klein vuurbolletje begon te schijnen in de loop. Barret richtte dan zijn geweer in de lucht en schoot het af. Het bolletje ging in een boog naar Dyne. Toen het de grond raakte ontstond er een explosie die Dyne tegen een muur smakte.

Barret wankelde op zijn voeten. Het veel te veel van hem genomen dit gevecht. Hij keek naar Dyne en kon het niet geloven. Dyne kwamen langzaam recht en richtte zijn geweer op Barret. Zijn arm begon te trillen en dan heel zijn lichaam waarna hij op zijn knieën op de grond viel.

"Dyne, gaat het", riep Barret en wou naar hem gaan.

"Daar blijven", riep Dyne.

Hij stond terug op en strompelde naar ene muur waar hij tegen kon leuen.

"Het was niet alleen toen mijn arm ik verloor toen iets onvervangbaar. Ik weet niet waar ik in de fout ben gegaan."

"Dyne...Ik weet het ook niet", zei Barret en wou naar hem toegaan maar Dyne zei dat hij moest blijven staan.

"Is dit de enigste manieer dat we dit kunnen oplossen?"

"Ik zei het je, ik...ik wil alles vernietigen...alles...deze verdraaide wereld...zelfs mezelf", zei Dyne en het was de eerste keer dat Barret iets van treurigheid in zijn stem hoorde.

"En wat van Marlene? Wat gaat er met haar gebeuren?"

"Denk is goed...Barret...Hoe oud was ze toen...ook al ging ik naar haar ze zou me nog niet eens herkennen. En daarbij deze handen zijn te besmeurd met bloed om Marlene vast te houden."

Barret wist gewoon nietw at hij nog moest zeggen.

"Barret...Vang", riep Dyne en smeet een sieraad naar hem.

"Geef dat aan Marlene...het was van Eleanor's...een herinnering aan haar moeder.'

"oké."

"Wow...Marlene...ze moet nu...al 4 zijn", zei Dyne en strompelde naar de rand van de ravijn.

"Barret...Maak...maak Marlene nooit...aan het huilen"

"Dyne?", zei Barret en kreeg een hagelijk gevoel.

"DYNE!", riep hij dan toen de man zich in de ravijn liet vallen.

Barret kon het niet geloven dat hij dit deed, waarom dacht hij steeds bij zichzelf. Hij knielde bij de rand neer met zijn hoofd gebogen.

"Dyne, jij en ik waar het zelfde. Mijn handen zijn even besmeurd als dei van jouw...ik sou haar ook niet mogen dragen...DYYNNNEEEEEEEE!"

Er was een tijd al voorbij gegaan toen iedereen weer terug aan het houten huisje was. Cloud kreeg te horen dat de andere nog geen problemen hadden gehad. Ze wouden Barret allemaal troosten waarvoor Barret zeer dankbaar was.

"oké, maar hoe gaan we nu boven raken. We moesten normaal de baas zijn toestemming hebben", vroeg Yuffie.

"Laat mij maar is met die man spreken", zei Barret.

Iedereen knikte en ging dan naar de camion.

"Willen jullie iets", vroeg de man toen iedereen binnenstapte.

"Wij willen naar boven", zei Barret.

"Zoals ik eerder heb verteld, je hebt de baas zijn toestemming nodig om...", begon Coates totdat Barret de hanger liet zien.

"Wat!", riep de man, ongelovig.

"Zo kunnen we nu naar boven!"

"J...ja. Hebben jullie Dyne gedood? Moet wel anders zou je dat niet hebben. Zo hij si dood misschien zal het nu wat rustiger hier worden. Hij gaf toch om niemand"

Barret werd woedend en pakte Coates bij de kraag en hield hem een meter boven de grond.

"Hoe kun jij dat nu weten verdomme", riep hij.

"Het...het spijt me...Ik weet niets...sorry", stotterde Coates angstig.

"Zo kunnen we nu naar boven", vroeg Cloud.

"huh? Om man, jullie hebben het mis. Ik had gezegd dat er maar één weg was om boven te raken en dat is om de Chocobo races te winnen in de Gold Saucer en maar één racer pêr keer kan naar boven gaan."

"WAT?"

"Neeeeeee! Echt, zelf als je me bedreigt! Een regel is een regel ik kan ze niet veranderen", zei Coates.

"Ik kan wel één ding doen, ik laat één naar boven gaan en die regelt het dan met Dio! Maar hij moet nog steeds racen dan"

"Oké, dan wie gaat", vroeg Barret.

"Aangezien onze vorige ontmoeting met Chocobo's is misschien Aeris de beste keus", zei Red.

"Wat ik", riep Aertis ongelovig.

"Misschien ben je wel de beste keuze, je bent de lichtste en je kunt goed overweg met hen", zei Cloud.

"Maar ik euh", stotterde Aeris.

"Geen zorgen, je zult het goed doen, we staan allemaal achter je", zei Tifa.

Aeris keek iedereen is aan en knikte dan.

"Zo jullie hebben besloten. Nu heb je nog alleen een manager nodig om alles te regelen", zei Coates.

"Hey iedereen, ik heb toevallig alles gehoord", riep opeens een vrouwelijk stem achter hun.

"Ester?"

"Ik zal jullie manager zijn." Zei de vrouw.

"Wel, ik heb er niets tegen. Dit is Ester, één van de beste managers in de race's", zei de man.

"Leuk jullie te ontmoeten, wie gaat met mij meekomen", zei de vrouw.

"Veel succes Aeris", zei iedereen.

Aeris knikte en ging dan met Ester mee. Ze stapte in een lift aan de voet van de Gold Saucer. Tijdens ze omhoog gingen gaf Ester de volledig uitleg wat er ging gebeuren. En probeerde Aeris ook maar gerust te stellen.

"Toen de liftdeuren eindelijk opengingen kwamen ze in een lounge waar allemaal jockeys zaten. Ze keken de nieuweling aan en lachte toen is luid.

"Negeer ze maar, oké wacht hier maar ik ga een Chocobo voor je halen", zei Ester.

"Euh wacht is zou je nog iets voor mij kunnen doen. Zou je aan Dio...", begon Aeris.

"Is al inorde, ik ga hem direct spreken terwijl ik de chocobo's ga halen. Hij is onderzoek aan het doen over wat er gebeurd was in de Battle Arena", zei Ester. Aeris dankte haar.

De vrouw was nu al een tijdje weg, Aeris begon zich te vervelen en kreeg wat twijfels.

"Hey, moppie geef maar al op, dit is een mannensport, je maakt geen schijn van kans", riep één van de mannen.

Aeris voelde zich woedend voelen toen hij dat zei. Ze had veel zin om naar hem toe te gaan en een pak rammel te geven. Misschien moest ze maar is aan Tifa vragen om een paar bewegingen te leren.

"De race zal over een paar momenten starten, willen alle jockeys nu naar de startblokken gaan. Ik herhaal, De race zal over een paar momenten starten, willen alle jockeys nu naar de startblokken gaan.",zei een stem uit de luidsprekers. De mannen gingen allemaal weg lachend.

Toen ze de deur uit waren kwam Ester terug.

"Bedank om te wachten, ik heb je in de volgende race ingeschreven. Veel succes en laat die mannen je niet beïnvloeden", zei de vrouw.

"Zal ik niet en bedankt voor alles", zei Aeris.

"Is niets zie maar dat je wint."

Aeris knikte en liep dan naar de stratblokken. Alle startblokken waren al genomen behalve één. Ze ging er henen en zag de gele chocobo staan.

"Hey, ben je klaar om te racen", vroeg ze aan de Chocobo. De chocobo maakte een luid geluidje en bukte zich dan een beetj om de vrouw te laten opstappen.

"Dat neem ik als een ja", zei ze.

"Kijk mannen nu praat ze er ook al tegen", zei één van de andere mannen en begonnen hard te lachen.

"Starters zijn jullie klaar", riep een luidspreker.

"3"

"2"

"1"

"START"

De poorten gingen open en alle chocobo's liepen rechtdoor. De baan ging eerst de hele tijd rechtdoor en was een beide kanten versierd met verscheidene landschappen. Aeris en haar chocobo waren op de laatste plaats maar snelde snel de andere in. Ze liep direct de voorlaatste in waarna ze een hard gevloek hoorde achter zich.

Ze gingen door en kwam dan in een reeks van bochten. De chocobo waar ze op reed kon goed de bochten nemen zonder tegen de kant te schuren zoals de voor haar deed. Als snle liep ze die ook voorbij.

Nog twee voorbij steken en dan de finish bereiken dacht ze. Ze liepen door en kwam weer in een recht stuk.

Ze zag eindelijk de tweede in de race en haalde die uiteindelijk in.

"Mensen dit is een spannende race. Een nieuweling heeft zich zojuist tot de 2de plaats kunnen brengen en hoeft nu nog alleen de eerst in te halen maar zal ze nog genoeg tijd hebben", riep een luidspreker. Ze ging nog steeds door en zag uiteindelijk de laatste rijder voor haar. Ze kwam steeds dichter en dichter en liep dan nek aan nek met hem.

"Het zal spannend zijn mensen, de twee lopen nek aan nek en zijn bijna aan de finish, wie zal winnen mensen we zullen het direct te weten komen"

Aeris zag eindelijk de finish en spoorde haar chocobo aan om een laatste sprint te doen. De choco boog zijn hoofd en spreidde zijn vleugels en ging in een vaart voorruit.

De jockey keek met verbazing toen de vrouw hem gewoon voorbij liep en de finish over ging.

"De nieuweling heeft gewonnen mensen, ze heeft gewonnen!"

"Proficiat, je hebt gewonnen", riep Ester enthousiast.

"Dank en hoe zit het nu. Zijn we nu allemaal vrij", vroeg Aeris.

"Wel ik moest van Dio deze brief geven", zei Ester en overhandigde de brief.

'Bij deze wil ik u al proficiat wensen met je overwinning. Na grondig onderzoek te hebben gedaan hebben willen we ons excuseren voor wat er gebeurd was. Wij weten wat er allemaal gebeurd is en we verontschuldigen ons. Bij dezen zijn al u vrienden vrij en krijgen ze al hun wapens en materia terug van ons. Om onze excuses nog is aan te beiden krijgen jullie van ons nog een cadeautje mee. Ik weet dat jullie naar het westen willen dus hebben jullie best dit nodig + nog iets extra dat je van uit mijn verzameling krijgt

Vriendelijke groeten Dio en kom nog is terug'

"Wat is dat cadeautje waar hij het over heeft", vroeg Aeris.

Ester lachte en gaf Aeris een sleutel en een rode materiabol.

Aeris wist totaal niet wat er aan de gaande was maar ze werd terug naar de lift geleid. Toen ze beneden was zag ze haar vrienden staan die al het goede nieuws hadden gehoord en haar prezen waardoor ze begon te blozen.

"Dit is dat cadeautje dat Dio bedoelde samen met de materiabol", zei Ester en wees naar een Buggy.

"Met dit kunnen jullie over de woestijn en ondiepe stukke van rivieren reizen.

"Nu kunnen we eindelijk verder", zei Cloud.