"Ember?" Zijn stem schokte mij, zijn normaal zo blije, opgewekte stem klonk somber. "Ember ben je wel oké?" Ik sta trillerig op mijn benen. "Wat doe jij hier?" "Ik hoorde op school wat er was gebeurt, ik maakte me zo'n zorgen dat ik besloot om je adres te vragen. Ze wilden het me eerst niet geven maar uiteindelijk werden ze gek van mijn gezeur." Hij lacht wat droevig. "Toen ik bij je huis kwam, kwamen je moeder en ik erachter dat je weg was, ze vertelde me dat je waarschijnlijk in het bos was, dus ik ging zoeken en hier ben je." "Oh oké." "Ember?" "Ja?" "Wat is hier gebeurt, waarom belandde je in het ziekenhuis?" Ik draai een beetje van hem weg, maar dan komt hij dichterbij, steeds dichterbij, dan houdt hij mij losjes met zijn armen tegen hem aan. Ik kijk omhoog in zijn groene ogen. "Ik was bezorgt weet je." "Geen zorgen, Brian. Ik ben oké." Hij laat zijn hand om het verband om mijn hoofd glijden. "Je ziet er niet oké uit." Ik staar naar mijn voeten. "Je kijkt recht door me heen..." "Jup." "Is dit de plek waar je gevonden bent?" Ik knik voorzichtig terwijl ik de pijn in mijn hoofd negeerde. "Het lijkt alsof hier een bom is ontploft, wat is hier in hemelsnaam gebeurt?" "I-ik weet het niet..." Opeens hoor ik een snik, ben ik dat? Langzaam zak ik op de grond, ik voelde me zo... Ik weet het niet hoe ik me voelde maar ik was zeker in de war. Dan voel ik de twee armen weer om me heen. Ik wist dat het Brian was. Hij aait over mijn haren. "Shhh... Stil maar, het is oké..." Ik leg mijn hoofd in Brians nek terwijl hij over mijn haren blijft strijken en rustgevende woordjes fluistert. "Brian?" "Ja?" "Ik voel me nogal duizelig. Ik zie zwarte vlekken." Ik sluit mijn ogen maar voel me nog steeds erg duizelig. Dan pakt Brian me op in zijn armen. "Kom, ik breng je naar huis." Ik leg mijn hoofd tegen zijn borstkast terwijl ik naar het ritme van zijn voetstappen luister, het maakte me slaperig.
Ik hoor twee mensen een gesprek voeren. Wie zijn die stemmen? Ze klinken bekent. Ik concentreer me diep op wat ze zeggen. "Komt het goed met haar?" "Ik hoop het, ze laat het misschien niet zien maar dit soort dingen doen haar pijn. Ember weet het goed te verbergen, maar ik kan zien dat ze elke dag lijdt." "Het... Is me nooit eerder opgevallen." Het blijft even stil. "Zou je een oogje op haar willen houden, ze verteld me niet veel maar misschien praat ze liever met vrienden. " "natuurlijk, dan ga ik maar." "Is goed. Dag, Brian." "Dag mevrouw Amitica." Dan hoor ik de deur dicht gaan. Brian mocht dan wel een irritant joch zijn maar hij heeft me wel naar huis gebracht. Brian is toch een echte vriend. Met een lach op mijn gezicht viel ik weer in slaap.
Ik mocht niet naar school en ik mocht niet trainen. Mam liet me niet eens het huis uit! Ik voel me net een gevangene. Ik kijk geïrriteerd door mijn slaapkamerraam naar buiten. Opeens gaat mijn deur open, ik kijk nieuwsgierig wie het was. "Rosie!" Roep ik blij. Ze geeft mij een knuffel en komt dan bij me op bed zitten. Ze vraagt me hoe het gaat en ik geef eerlijk antwoord, ik voelde me vreselijk. Onder ons gesprek viel me wat op. Mijn ogen vergroten. Op mijn nachtkastje liggen twee boeken, als ze die zag dan.. Ik weet niet wat er dan gebeurt! "Uh Rosie, ik heb wat dorst zou je beneden een glaasje water voor me willen halen?" "Oké, Em." Ik zucht opgelucht als ze de kamer uit loopt, snel stap ik uit bed en pak de twee boeken vast. Ik kijk rond in mijn kamer en beslis dan dat onderin mijn ondergoed la de beste optie was. Ik schuif de la open en stop het boek over de avatar en het boek over watersturing onderin het laatje. Opgelucht doe ik het laatje dicht. Dan stap ik snel weer in bed, mijn lichaam protesteerde wat maar ik negeer het. "Hier is je water." Zegt Roos terwijl ze de kamer binnen stapt. "Thanks." Ik neem wat slokjes en zet het glas dan weg op mijn nachtkastje. "Hey, Ember?" "Hm?" "Herinner je al wat er die dag gebeurde?" Ik staar naar mijn handen in mijn schoot en schud mijn hoofd. "Het is een groot zwart gat." "Waarom ga je er niet mee naar de politie? Zij kunnen het vast onderzoe..." "Nee." Onderbreek ik haar. Shit, ik sprak te snel, hoe ga ik uitleggen dat het misschien te maken heeft met het feit dat ik een stuurder ben en dat er misschien opruimers achter mij aanzitten. Dat was mijn grootste angst... Opruimers. "Em?" Ik schrik op uit mijn gedachten. "Waar was je met je hoofd?" "Uh..." "Maakt niet uit, Em. Ik begrijp het, je hoeft er niet over te praten als je het niet wilt, al zou ik het fijn vinden als je het wel deed." Ze pakt mijn hand een knijpt deze zachtjes. Dan laat ze mijn hand los en staat ze op. "Ik moet gaan Em, mijn ouders wachten thuis op me. Snel beter worden oké?" "Oké." Ze loopt de deur uit. Ik wil gaan verzitten maar voel een sterke pijn in mijn borstkast. Ik had het de afgelopen tijd zelf willen helen maar mama wilde het niet hebben, ze wilde niet dat ik mezelf overbelaste. Wat een onzin, ik ben liever een keer heel moe doordat ik te lang achter elkaar sturing gebruik dan dit. Ik stap uit bed en strompel naar de badkamer. Ik zet de kraan van de wasbak aan en laat de wasbak vol lopen. Ik trek voorzichtig mijn shirt en broek uit zodat ik alleen nog maar in mijn bh en onderbroek sta. Ik ga op het krukje zitten in de hork van de badkamer en stuur wat water naar me toe. Een voor een ga ik de plekken af waar ik pijn heb. Ik begon met mijn verbrande handen, ze werden niet veel beter aangezien ik er pas laat bij was maar het hielp een beetje. Dit deed ik ook bij de rest van mijn wonden. Sommige kon ik volledig helen, andere bleven koppig op hun plek. Het was een hele klus en vele wonden had ik niet kunnen helen, maar mijn borstkast deed niet meer zoveel pijn bij elke ademteug en ik kon weer wat beter lopen. Ik was nu wel uitgeput maar ik voelde me toch wat beter.
Na enkele dagen rust voelde ik me al stukken beter. Ik had nog wat last van de brandwonden en mijn borstkast maar ik wilde toch weer naar school gaan. Mijn moeder had met meneer Vos gebeld en mijn situatie uitgelegd. Ik hoefde totdat mijn handen volledig genezen waren niet te schrijven, ik kon aantekeningen kopiëren en met mijn huiswerk moest mama even helpen. Ik vond het niet erg. Als ik elke dag een helings sessie deed werden mijn handen vast en zeker weer snel beter. Mama bracht me die dag met de auto naar school, ze wilde me niet laten lopen. Ik vond het maar best. Toen ik nog geen twee stappen op het schoolterrein had gedaan werd ik al gevangen door twee grote armen. "Ah... Brian, au, ik ben nog steeds niet hele..." Hij laat me snel los. "Sorry, Emmy! Ik heb je gewoon gemist denk ik. " "uhu.." Ik wil snel verder lopen maar wordt door Brian tegengehouden. "Wat is het Brian?" "Geef me je tas." "Nee, ik kan het prima z.. Hey!" Hij griste mijn tas uit mijn armen om hem vervolgens zelf te dragen. "Zoals je al zei, je bent nog steeds niet helemaal beter, dus laat me je tas dragen. " "oh oké, waarom niet?" We liepen samen naar mijn kluisje. Ik wisselde mijn boeken en vertelde Brian dat ik nog even naar de wc ging. Als ik de gang inloop grijpt opeens iemand mijn arm vast. Ik staar naar de persoon. "Ethan.." Zijn gezicht stond in een frons, hij leek bezorgd.. "Ben je oké, je zag er zo slecht uit die avond en..." Die avond, hoe weet hij... "Wacht! Ben jij de jongen die mij naar het ziekenhuis heeft gebracht?!" Vraag ik vol ongeloof. "Ja, Ember vertel me, what the fuck deed jij daar en wat is daar gebeurt?!" "I-ik weet het niet, ik wilde de persoon die mij naar het ziekenhuis had gebracht vragen of hij wat had gezien, want het probleem is dat ik me er niks van herinner." Ik keek vol teleurstelling naar Ethan. Hij wist ook niet wat er was gebeurt, hij was mijn enige hoop. "Het spijt me ik heb niet gezien wat er was gebeurt, misschien kunnen we proberen te achterhalen wat er was gebeurt?" "Oké." Antwoord ik. "We beginnen bij het begin, wat deed je daar in eerste instantie?" Shit... Wat moest ik hierop zeggen. 'Nou Ethan, ik ben zeg maar de avatar en ik ging mijn vuursturing trainen.' Ik denk niet dat dat een goede optie was. "Ik was aan het trainen." Dat is geen leugen. Ik laat gewoon wat details weg. "Trainen? Voor wat?" "Uh conditie?" Ik zag dat hij twijfelde aan wat ik hem vertelde, waarschijnlijk omdat mijn antwoord bijna als een vraag klonk. "En wat gebeurde daarna?" Gelukkig, hij ging er niet op door... "Dan is alles zwart." Antwoord ik. "Sorry, ik kan niet meer dan de training herinneren." "Het maakt niets uit, misschien komt het later terug." "Ik hoop het." Dan gaat de bel. "Oh, fuck... Brian staat op me te wachten!" Ik draai me om en loop weer richting de kluisjes. Ethan loopt met me mee. Eenmaal bij de kluisjes zie ik een zenuwachtige Brian staan, dan valt zijn oog op mij. "Emmy! Ik maakte me zorgen..." "Hahaha, sorry ik raakte in een gesprek met Ethan." Zeg ik terwijl ik naar Ethan wijs. "Met Ethan?" Vraagt Brian, hij kijkt alsof hij iets verkeerds heeft gegeten. "Ja? Wat is daar mis mee?" Hij draait zich van me weg. "Niks... kom Ember." Hij grijpt mijn hand. "Laten we naar de klas gaan." Waarom klonk hij opeens zo serieus? Ethan geeft mij een vragende blik en ik haal mijn schouders op. Eenmaal in de klas werd ik door meerdere mensen, inclusief meneer Vos, hartelijk begroet. Ik ging op mijn plek naast Roos zitten. "Oh mijn god. Ember! Het is een drama!" "Wat?!" "Ik kan niet kiezen! Mysterieuze Ethan of spontane Brian, S.O.S! Help me!" Ik grinnik. Brian draait zich in Roos' richting. "Zal ik je helpen met je beslissing?" Vraagt Brian flirterig terwijl hij zijn vingers door haar haren kamt. "Oh mijn god!" Roept Roos uit. Ze loopt rood aan. Brian begint te lachen, waarna Roos aarzelend mee begint te giechelen. Ik doe al snel mee. Daniel, June en Lea volgen al snel en uiteindelijk liggen we met zijn allen in een deuk, zonder echt een reden te hebben. Misschien was het de vreugde om weer samen te zijn. Het voelde fijn om weer eens te lachen. Zeker samen met mijn vrienden, het leek alsof al mijn zorgen even verdwenen. Ik wist dat dat niet zo was maar ik wilde even genieten van het gevoel, het fijne gevoel om samen met je vrienden zo te kunnen lachen. Ik wist niet hoe lang het zou duren maar ik besloot er nu niet zo veel over na te denken, ik moet er van genieten zo lang het kan.
Ik weet het... Kort hoofdstuk... Maarja schijt! Vertel me wat je ervan vindt, en je theorieën! Geweldig om die te lezen, ik zit zo van ghehehhehe ik weet al wel wat er gaat gebeuren :) dus schrijf ze in een comment, schrijf het ook als je vind dat iets beter kan ;) nou dat was het dan. Xx love you guys!