Το βιβλιοπωλείο

by Coucouvaya

Μια φορά και ένα καιρό μέσα σε ένα σκονισμένο βιβλιοπωλείο ζούσε μια φτωχή άτυχη κοπέλα που περίμενε τον Πρίγκιπα να την σώσει από την μουντή ζωή της... Μόνο που αυτός που ήρθε δεν ήταν πρίγκιπας... και σίγουρα δεν την έσωσε... Όσο για το χαρούμενο τέλος; Αυτό δεν έχει αποφασισθεί ακόμα!

14. Chapter 14

Τα 7 χρώματα του Ουράνιου Τόξου

Το επόμενο πρωινό και έχοντας το πάθημα που έγινε μάθημα χρησιμοποίησε το κουδούνι για να έρθει κάποιος να την βοηθήσει και να την πάει για πρωινό που αυτή την φορά γινόταν στην τραπεζαρία. Σκέφτηκε μετά τα χθεσινά μα πάει στον Κιόγια αλλά από την άλλη όντως ήθελε να περάσει χρόνο με τους υπολοίπους και είχε σκεφτεί πιο ήρεμα όταν έπεσε για ύπνο την κουβέντα της με το αφεντικό της και έβγαλε κάποια συμπεράσματα… και την ενοχλούσε που ο άλλος την είχε τόσο δεδομένη… Σκύλος! Θα του έδειχνε αυτή! Τέρμα πια η καλή Άινα! Όσο και να τον αγαπούσε θα του έδειχνε ένα μάθημα, δεν ήταν μόνο αυτός κυκλοθυμικός! Ζέστη τώρα αυτός; Κρύο αυτή! Άλλαξαν οι ρόλοι!

''Άινα-τσαν! Καλημέρα! Ξύπνησες!'' ακούστηκε η φιλική φωνή της Κιόκο.

''Ναι είμαι πρωινός τύπος συνήθως απλά χθες ήμουν κουρασμένη από το ταξίδι…'' απολογήθηκε.

''Λογικό και έτσι όπως είναι τα κρεβάτια εδώ δεν θες να σηκωθείς ποτέ!'' είπε γελώντας η κοπέλα.

''Χάχι! Μα είμαστε στην Ιταλία και έχουμε την θάλασσα δίπλα μας δεν γίνεται να ξοδεύουμε τον χρόνο μας στο κρεβάτι!'' είπε με ενέργεια η Χάρου και η Μπιάνκι έγνεψε καταφατικά.

''Που είναι οι άλλοι;'' Ρώτησε η Άινα βλέποντας μόνο τις γυναίκες στο τραπέζι.

''Ο Τσου-καν μου είπε ότι έχουν κάτι σαν σύσκεψη, ήρθαν παλιοί φίλοι με αφορμή την γιορτή αύριο, είναι και οι γενικές προετοιμασίες…'' της είπε η Κιόκο.

''Άι-τσαν! Λέγαμε με τα κορίτσια σήμερα να πάμε θάλασσα το απόγευμα!'' πετάχτηκε η Χάρου και η Άινα ένιωσε να συμμερίζεται τον ενθουσιασμό της.

''Εξαιρετική ιδέα! Μέσα!'' είπε με χαρά μικρού παιδιού και οι φίλες της γέλασαν.

''Μακάρι να μπορούσαν να έρθουν όλοι!'' είπε η Ι-πιν.

''Είμαι σίγουρη ότι και μόνες μας θα περάσουμε καλά Ι-πιν! Δεν έχουμε ανάγκη τους άντρες πάντα!'' είπε με επαναστατικό ύφος η Άινα.

''Άι-τσαν;'' Την κοίταξαν όλες έκπληκτες.

''Τι;'' Τους αντιγύρισε

''Έγινε κάτι; Δεν φέρεσαι όπως συνήθως…'' είπε η Μπιάνκι.

''Απλά συνειδητοποίησα ότι σαν γυναίκα πρέπει να αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου… Δεν χρειάζεται να κάνουμε την ζωή των αντρών πιο εύκολη με το να τους ακολουθάμε όλη την ώρα…'' γκρίνιαξε.

''Χμ έγινε κάτι με τον Χίμπαρι;'' Η Μπιάνκι ως ειδικός πέτυχε τον στόχο.

''Αποφάσισα να τον κάνω να τρέξει λίγο…'' μουρμούρισε.

''Καλή τακτική, θα του φανεί περίεργο που η πάντα πρόθυμη γραμματέας του τώρα τον αποφεύγει, θα γίνει περίεργος, θα εκνευριστεί και θα σε κυνηγήσει…'' συμφώνησε ικανοποιημένη η Μπιάνκι.

''Χάχι! Μα τον αγαπάς!'' η Χάρου δεν καταλάβαινε.

''Ναι και για αυτό με θεωρεί δεδομένη… χθες μου είπε ότι είμαι σαν το κατοικίδιο σκυλάκι του!'' φώναξε η Άινα κοπανώντας το γραφείο της.

''Ανεπίτρεπτο!'' κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της η Μπιάνκι.

''Χάχι! Αυτό σηκώνει επανάσταση!'' είπε η Χάρου εξοργισμένη. Η Ι-πιν παρακολουθούσε την συζήτηση εντυπωσιασμένη πως οι μεγαλύτερες γυναίκες αντιδρούσαν σαν έφηβες.

''Θα είμαστε στο πλευρό σου πάντως Άι-τσαν!'' είπε και η Κιόκο αλλά πιο συμμαζεμένη.

Μόλις τέλειωσε το πρωινό της αποχαιρέτησε προς το παρόν τις συμμάχους της γιατί έπρεπε να πάει να βρει τον Τσούνα να τον ενημερώσει για την απάντηση του Κιόγια. Ευτυχώς που σήμερα λόγω των προετοιμασιών όλοι οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι από ανθρώπους που καθάριζαν και στόλιζαν το μέρος και έτσι κατάφερε να βρει το γραφείο του Τσουναγιόσι το οποίο ήταν μεγάλο και εντυπωσιακό σε σχέση με τον μετριόφρων και μικροκαμωμένο Τσούνα. Όμως εκείνη την στιγμή δεν ήταν κανείς μέσα.

Η Άινα κάθισε σε μια καρέκλα και περίμενε υπομονετικά, από εδώ και πέρα θα έκλεινε ραντεβού σε αυτό το μέρος ήταν πρακτικά αδύνατο να βρεις κάποιον την ώρα που τον θέλεις!''

Κλικ

Ήταν ένας περίεργος θόρυβος ακριβώς πίσω από το κεφάλι της και δεν έμοιαζε με κανέναν ήχο πόρτας. Κατάλαβε τι ήταν όταν ένιωσε κάτι στρογγυλό να ακουμπά το κεφάλι της… όπλο. Κάθισε αυτόματα ακίνητη και αμίλητη.

''Μην κουνηθείς… απάντα σε ότι σε ρωτάω…'' είπε μια εντελώς άγνωστη φωνή και η Άινα έγνεψε ''Μην κουνηθείς!'' της ξαναείπε απειλητικά και η Άινα αυτή την φορά απάντησε με την ακινησία της.

''Ποια είσαι;''

''Σάτο Άινα, γραμματέας του Ιδρύματος.'' Απάντησε με ψυχραιμία που προερχόταν από το σοκ.

''Ποια η σχέση σου με τον Σαγάντα Τσουναγιόσι;'' Αυτή ήταν παράξενη ερώτηση.

''Σχέση;'' Τον ρώτησε.

''Ο άχρηστος Τσούνα επιτέλους βρήκε τα κότσια και εξομολογήθηκε στην Σασαγκάγουα Κιόκο. Τώρα που επιτέλους βρήκε την μαμά της μαφίας την απατά;''

''Ε; Τι λες; Πας καλά;'' Είπε με αγένεια η Άινα ξεχνώντας τον φόβο της. ''Είναι συνεργάτης του αφεντικού μου! Ήρθα εδώ για να τον ενημερώσω για θέματα δουλειάς!''

''Γραμματέας του Ιδρύματος… και πως το γνωρίζω ότι δεν είσαι κατάσκοπος…''

''Μεταξύ εμένα και εσένα, εσύ είσαι ο ύποπτος αυτή την στιγμή!'' του πέταξε.

''Εγώ είμαι μέλος της οικογένειας.'' Είπε με έναν πονηρό τόνο.

''Ήμουν σίγουρη, μέχρι τώρα όλοι οι Βόνγκολα που γνώρισα στην Ιταλία είναι τρελοί και επικίνδυνοι!''

''Δεν είναι ασφαλές να μιλάς έτσι σε έναν τρελό και επικίνδυνο…''

''Ναι αλλά έχει και η υπομονή μου τα όρια της! Δεν μου κάνει εντύπωση που ο Κιόγια δεν θέλει να μπλέκει μαζί σας!'' του γαύγισε.

''Ενδιαφέρον…'' είπε και τράβηξε το όπλο του από πάνω της και η Άινα γύρισε αστραπιαία για να κοιτάξει τον εχθρό της, ένας άντρας με μαύρο κουστούμι, καπέλο και φαβορίτες κρατώντας ένα πράσινο ιγκουάνα.

''Πέρασες.'' Της είπε πριν η κοπέλα αρχίζει να του ουρλιάζει.

''Πέρασα;'' Είπε ξεχνώντας τον θυμό της.

''Το τεστ, για αρχή κάνεις. Είμαι σίγουρος ότι ο Χίμπαρι θα αναλάβει την εκπαίδευση σου.'' Ο θυμός της ξαναφούντωσε.

''Εκπαίδευση… τι είμαι σκύλος;'' Έφτυσε την λέξη και ο άντρας χαμογέλασε πονηρά ''Εσύ ποιος είσαι;''

''Ο Ριμπόρν.''

Η Άινα έμεινε σιωπηλή, μελετώντας την πληροφορία.

''Έπρεπε να το είχα καταλάβει.'' Είπε στον εαυτό της αφού τα πάντα πάνω στον άντρα παρέπεμπαν στον μεγαλύτερο δολοφόνο της μαφίας. 'Ο πιο τρελός από όλους…' σκέφτηκε και αμέσως ένιωσε μια αύρα να την πνίγει, ο άντρας είχε τα μάτια του καλυμμένα από την σκιά του καπέλου του αλλά χαμογελούσε.

''Αν ξέρεις για μένα τότε πρέπει να ξέρεις ότι μαζί μου πρέπει να προσέχεις μέχρι και το τι σκέφτεσαι.'' Είπε και η πίεση υποχώρησε και η Άινα τον αγριοκοίταξε.

''Τουλάχιστον δεν είσαι τόσο μαλθακή όσο οι φήμες λένε…''

''Φήμες;'' Αυτό της έλειπε.

''Ναι κάτι ότι το τέρας των Βόνγκολα έχει ένα κουτάβι να τον ακολουθεί που είναι τόσο αδύναμο που όλοι το κάνουν ότι θέλουν…'' είπε ο Ριμπόρν που σαν καλός δολοφόνος ήξερε τα πάντα και ήθελε να την ενθαρρύνει να γίνει πιο επαναστατική… θα είχε πλάκα!

''Τι! Ποιος τα λέει αυτά;'' Του φώναξε.

''Ο Κογκουντέρα και οι άλλοι δύο δεν κάνουν κάτι για να τον διορθώσουν…'' της είπε με δήθεν ειλικρίνεια ξέροντας ότι θα άνοιγε η πόρτα.

''Άινα-σαν! Καλημέρα! Πως πήγε με τον Χίμπαρι-σαν; Δεν ήταν σήμερα στην σύσκεψη… ούτε ο Μούκουρο…'' είπε ο Τσούνα που μπήκε στο δωμάτιο με τους δύο συντρόφους του. Η χαρά του εξανεμίστηκε όταν είδε το βλέμμα της και δίπλα της τον Ριμπόρν έχοντας ένα πολύ κακό προαίσθημα.

''Φυσικά και μόνο αυτό θα σας ενδιέφερε… αφού μόνο για αυτό είμαι χρήσιμη… να κάνω ότι μου λένε!'' γκρίνιαξε και ο Ριμπόρν χαμογέλασε με τις σαστισμένες φάτσες των παιδιών.

''Άινα-σαν το ξέρεις ότι αυτό δεν είναι αλήθεια, είσαι μέλος της οικογένειας…'' προσπάθησε να την ηρεμήσει ο Δέκατος.

''Θες να πεις το σκυλάκι της οικογένειας…''

''Για να σου πω χαζή γυναίκα! Δεν θα αναστατώνεις τον Δέκατο με τις ανόητες ανησυχίες σου!'' της φώναξε ο Κογκουντέρα.

''Χαζή γυναίκα και ανησυχίες; Το λέει αυτός που με αποκαλεί αδύναμο κουτάβι!'' του φώναξε και εκείνη.

''Πότε σε είπα αδύναμο κουτάβι;''

''Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις! Τα έμαθα όλα για τις φήμες!''

''Ξέρεις για τις φήμες;'' Ρώτησε ο Γιαμαμότο αμήχανα.

''Αχα! Το παραδέχεστε!'' του φώναξε η Άινα.

''Μα δεν το κάναμε επίτηδες ήταν και ο Ντίνο και μιλούσαμε και έτυχε να μας ακούσουν και ξέρεις πως διαδίδονται αυτά…'' απολογήθηκε ο Γιαμαμότο.

''Ωραία γνώμη έχετε για μένα!''

''Μα δεν επηρεάζει την γνώμη μας για σένα Άινα-σαν!'' είπε ανήσυχος ο Τσούνα.

''Ναι, είσαι ελεύθερη να αισθάνεσαι και να κάνεις σχέση με όποιον θέλεις!'' πρόσθεσε χαμογελώντας ο Γιαμαμότο.

''Σχέση;'' Η Άινα ήταν θυμωμένη και μπερδεμένη.

''Μα, μα εδώ είναι το πρόβλημα με τις φήμες απλά μας έλεγε ο Ντίνο πόσο καλά τα πάτε με τον Χίμπαρι και μας άκουσαν και το πήραν ως δεδομένο ότι έχετε σχέση…'' είπε σε αδιάφορο τόνο ο νεαρός μαυρομάλλης.

''Αν και είμαι σίγουρος ότι όλοι σε θεωρούν ακόμα πιο χαζή που έμπλεξες με το λεγόμενο τέρας των Βόνγκολα!'' την προσέβαλε ο Κογκουντέρα και οι άλλοι δύο τον κοίταξαν προειδοποιητικά.

''Υπάρχει και αυτή η φήμη!'' είπε απελπισμένη.

''Γιατί υπάρχει και άλλη;'' Την ρώτησαν και οι τρεις.

''Ναι αυτή του βλάκα Κογκουντέρα ότι το τέρας σας υιοθέτησε ένα αδύναμο κουτάβι που τον ακολουθεί για γραμματέα!'' είπε και πέταξε ένα σανδάλι στον υπαίτιο.

''ΜΑ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΕΊΠΑ ΚΆΤΙ ΤΈΤΟΙΟ!'' της φώναξε και έπιασε τελευταία στιγμή το παπούτσι της.

''Ο Ριμπόρν μου το είπε!''

''Ο ΡΙΜΠΌΡΝ;'' Φώναξε ο Τσούνα και όλοι έψαξαν να κοιτάξουν τον άντρα που ήταν ήδη στην πόρτα και έφευγε γελώντας σιγανά.

''Χαχα'' γέλασε ανεπηρέαστος ο Γιαμαμότο ενώ η Άινα κοκκίνισε αφού κατάλαβε ότι πάλι την κορόιδεψαν…

''Κατευθείαν να με κατηγορήσεις… Δεν έκανα τίποτα!'' της πέταξε εκνευρισμένα ο Κογκουντέρα.

''Συγγνώμη Κογκουντέρα απλά είναι ευαίσθητο θέμα…'' μουρμούρισε η Άινα απορώντας πως το ήξερε ο Ριμπόρν, τα ακρομπαλένο ήταν τρομαχτικά πλάσματα.

''Ο Ριμπόρν τα συνηθίζει αυτά…'' είπε ο Τσούνα από πείρα χρόνων.

''Τέλος πάντων… ο Κιόγια δεν ήταν αρνητικός με την τελετή. Θα συμμετάσχει αλλά δεν ξέρω αν θα ακολουθήσει την διαδικασία κατά γράμμα…'' είπε η Άινα για να αλλάξει θέμα.

''Τσκ.''

''Αυτό είναι το καλύτερο που θα μπορούσαμε να πετύχουμε…'' σχολίασε ο Γιαμαμότο.

''Ευχαριστώ Άινα-σαν, το ήξερα ότι θα μπορούσα να βασιστώ πάνω σου!''

''Χρειάζεται α κάνω κάτι άλλο;''

''Όχι στο δωμάτιο του έχουν σταλεί τα επίσημα ρούχα των Βόνγκολα για την τελετή στέψης καθώς και ο φάκελος με τα διαδικαστικά και τους καλεσμένους.'' Της είπε ο νεαρός αρχηγός κουρασμένος.

''Τσούνα ηρέμησε θα περάσει και αυτό και θα μπορέσουμε να διασκεδάσουμε τις διακοπές μας!'' του είπε χαρούμενα ο Γιαμαμότο και ο Τσούνα χαμογέλασε.

''Εμείς πάντως θα πάμε στην θάλασσα σήμερα το απόγευμα οπότε αν έχετε χρόνο για διάλειμμα περάστε.'' Τον ενημέρωσε η Άινα και έφυγε.

Στο δρόμο της για το δωμάτιο της παρατήρησε ότι μερικοί την κοιτούσαν περίεργα, αναστέναξε θα ήταν η πραγματική φήμη που κυκλοφορούσε, αναρωτήθηκε την αντίδραση του Κιόγια ίσως θα έπρεπε να τον ενημερώσει η ίδια για αυτό το θέμα. Μετά όμως πείσμωσε, όχι, να έκανε αυτός κάτι για αυτό!

Πάνω στις σκέψεις της δεν πρόσεξε τον δρόμο της και έπεσε πάνω σε κάποιον.

''Ωχ συγγνώμη!'' είπε και κοίταξε να δει αν είναι καλά ο άλλος ''Κιόγια-σαν;'' Αναφώνησε έκπληκτη.

''Όχι ακριβώς…'' της είπε χαμογελώντας ήρεμα.

''Η ομοιότητα είναι απίστευτη!'' μουρμούρισε στον εαυτό της αφού κατάλαβε και εκείνη το λάθος της σχεδόν αμέσως, ο άντρας είχε εντελώς διαφορετική αύρα και κάποια σημεία στην εμφάνιση του ήταν εντελώς διαφορετικά όπως η πλεξούδα στα μαλλιά του και τα κόκκινα κινέζικα ρούχα.

''Ναι αλλά δικαιολογημένη είμαστε συγγενείς.'' Της είπε

''Δεν το ήξερα.'' Είπε ξαφνιασμένη, οικογένεια του Χίμπαρι Κιόγια!

''Δεν του αρέσει να ξέρουν οι άλλοι τα προσωπικά του.''

''Έχει πολλούς εχθρούς για να τα μοιράζεται.'' Συμφώνησε και εκείνη.

''Χαίρομαι που σε γνωρίζω Άινα, ο Κιόγια έκανε καλή επιλογή.''

''Α ότι έχετε ακούσει είναι ψέμα! Κύριε…'' βιάστηκε να τον διορθώσει και ο νεαρός άντρας χαμογέλασε ήρεμα σαν να ήξερε ήδη.

''Φον.'' Συστήθηκε.

''Κύριε Φον, η χαρά είναι δικιά μου.'' Του είπε χαμογελώντας, ήταν μια από τις ελάχιστες ευχάριστες γνωριμίες που είχε κάνει μέχρι τώρα.

''Φον.'' Ακούστηκε ο Χίμπαρι από πίσω τους και κοίταξε τον άλλον άντρα.

''Κιόγια! Έχει περάσει πολύς καιρός.''

''Χν. Άινα σε έψαχνα που ήσουν χαμένη;'' Την ρώτησε αυστηρά και η ενστικτώδης αντίδραση της Άινα ήταν να τον ικανοποιήσει αλλά ευτυχώς φρέναρε τον εαυτό της, είχε υποσχεθεί να το κάνει πιο δύσκολο.

''Ήμουν απασχολημένη. Τι με θέλετε;'' Του απάντησε στον ίδιο τόνο ξαφνιάζοντας το αφεντικό της ενώ ο Φον παρακολουθούσε την συζήτηση με ενδιαφέρον.

''Αφορά το χθεσινό μας θέμα.'' Συνέχισε και αυτός στον ίδιο τόνο.

''Ενημερώθηκα ότι λάβατε τον φάκελο με τις πληροφορίες, έχετε απορίες;''

''Έχω αντιρρήσεις.''

''Δεν μπορώ να κάνω εγώ κάτι για αυτό, πρέπει να μιλήσετε με τον Τσουναγιόσι. Τώρα αν δεν με θέλετε κάτι άλλο πρέπει να φύγω.'' Είπε απότομα και πριν εξαφανιστεί/το βάλει στα πόδια, αποχαιρέτησε τον άλλον άντρα. Ειλικρινά δεν μπορούσε να παίξει το παιχνίδι αυτό για πολύ ώρα, ο Κιόγια μπορούσε να γίνει ιδιαίτερα τρομαχτικός…

''Ενδιαφέρουσα κοπέλα η γραμματέας σου…'' είπε ο Φον κοιτώντας την φιγούρα της κοπέλας να μικραίνει στο βάθος.

''Χν.'' Είπε εκνευρισμένος ακόμα.

''Υπάρχουν φήμες για εσάς τους δύο. Αναρωτιέμαι αν αληθεύουν.'' Του είπε και ο Χίμπαρι τον κοίταξε χωρίς να απαντήσει αμέσως.

''Οτιδήποτε…''

''Η παροιμία λέει ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά.''

''Θες να σε δαγκώσω του θανατά;'' Τον απείλησε ενοχλημένος και ο Φον χαμογέλασε.

''Άλλη φορά Κιόγια, άλλη φορά… τώρα πρέπει να βρω την Ι-πιν να δω τι κάνει.''

Ο Κιόγια έμεινε πίσω ενοχλημένος, τι έπαθε το κατοικίδιο του και έγινε τόσο ανυπάκουο; Ίσως θα έπρεπε να την παρακολουθήσει…

Το απόγευμα η Άινα μετά από ένα χορταστικό μεσημεριανό και ύπνο συναντήθηκε με τις κοπέλες στη σάλα για να πάνε στην θάλασσα.

''Φίου… Που πάτε κορίτσια;'' Τις ρώτησε ένας ωραίος ξανθός άντρας με στολή παραλλαγής.

''Κολλονέλο-σαν!'' Φώναξαν η Κιόκο και η Χάρου.

''Γεια σου Κολλονέλο.'' Είπε η Μπιάνκι πιο ήρεμα αλλά εξίσου χαρούμενη.

''Γεια σας! Κορά!'' είπε και εκείνος.

''Πότε έφτασες;'' Τον ρώτησαν.

''Σήμερα το πρωί με τα υπόλοιπα ακρομπαλένο! Αλλά ήμουν μπλεγμένος με δουλειές αλλιώς θα είχα έρθει κατευθείαν να σας βρω, η παρέα σας είναι χίλιες φορές προτιμότερη από αυτή των μαφιόζων…'' φλέρταρε και οι κοπέλες γέλασαν.

''Κολλονέλο-σαν να σου γνωρίσουμε την Άινα-τσαν! Η…''

''Η γυναίκα αυτού του Χίμπαρι; Αλήθεια; Δεν σε φανταζόμουν έτσι! Κορά!'' της είπε ο Κολλονέλο έκπληκτος.

''Δεν είμαι γυναίκα του Χίμπαρι… γιατί όλοι πιστεύουν σε αυτή την φήμη;'' Μούγκρισε η Άινα και ο Κολλονέλο γέλασε.

''Είχε δίκιο ο Ριμπόρν όταν είπε ότι έχεις κότσια αν και δεν σου φαίνεται κορά!''

''Να πεις στον Ριμπόρν ότι θα του δείξω εγώ κότσια με τον που τον δω μετά από αυτό που έκανε σήμερα!'' είπε απειλητικά και ο Κολλονέλο γέλασε.

''Θα σε βοηθήσω και εγώ κορά!''

''Δεν θα βοηθήσεις κανέναν Κολλονέλο... έχεις προπόνηση να κάνεις!'' ακούστηκε η φωνή μιας γυναίκας με ένα περίεργο σημάδι στο πρόσωπο.

''Ωχ με βρήκε κορά! Τα λέμε κορίτσια!'' της αποχαιρέτησε και άρχισε να τρέχει.

''Δεν θα γλιτώσεις Κολλονέλο!'' του φώναξε η τρομαχτική γυναίκα και ο Κολλονέλο γέλασε σαν αν το διασκέδαζε.

''Αυτοί οι δύο είναι όπως πάντα.'' Σχολίασε η Κιόκο.

''Είναι αγάπη.''

''Ποια ήταν η γυναίκα;'' Ρώτησε η Άινα.

''Η Λαλ!'' της είπαν και θυμήθηκε τις πληροφορίες από τον φάκελο των ακρομπαλένο που είχε διαβάσει πριν πολλούς μήνες.

'Χθες γνώρισα τους Βάρια σήμερα τα ακρομπαλένο… φαίνεται σε αυτή την τελετή θα γνωρίσω πολλές μεγάλες προσωπικότητες…' σκέφτηκε ενθουσιασμένα, είχε διαβάσει τόσα πολλά πράγματα!

Η παραλία ήταν δεκαπέντε λεπτά περπάτημα και ιδιωτική με χρυσή άμμο και κρυστάλλινα νερά.

''Πανέμορφο!'' είπε η Άινα και οι κοπέλες συμφώνησαν. Η Άινα δεν περίμενε λεπτό παραπάνω έβγαλε το φόρεμα της, το πέταξε κάτω και έτρεξε να βουτήξει στην θάλασσα.

''Χάχι! Αρέσει τόσο πολύ η θάλασσα στην Άινα-τσαν!'' είπε έκπληκτη η Χάρου καθώς σήκωνε το παρατημένο φόρεμα και το τίναξε από την άμμο.

Η Άινα μόλις βγήκε στην επιφάνεια ξανά φώναξε.

''Κρύο!'' και ξαναβούτηξε. Τα κορίτσια γέλασαν και μπήκαν μέσα πιο ψύχραιμα αφού τακτοποίησαν τα πράγματα τους.

Κολύμπησαν λίγο και μετά έπαιξαν μπάλα όταν κουράστηκαν βγήκαν έξω να κάνουν ηλιοθεραπεία αλλά η Άινα προτίμησε να μείνει μέσα και να επιπλεύσει.

Ο Κιόγια που τελικά την ακολούθησε παρακολουθούσε από τις σκιές με ενδιαφέρον, χαζεύοντας το κορμί της που ήταν αρκετά εκτεθειμένο στα μάτια του μέσα στο πράσινο μαγιό χωρίς τις παιδικές κορδέλες ή τα σέξι κοψίματα των μαγιό των άλλων γυναικών. Η επιδερμίδα της ακόμα λευκή με ωραίες καμπύλες και τα σγουρά μαλλιά της κολλημένα πάνω της. Αυτό όμως που τον έλκυε περισσότερο ήταν ο ήχος του γέλιου της, πιο δυνατός από ότι συνήθως και πολύ ζεστός…

''Κιόκο, κορίτσια! Ήρθαμε τελικά!'' φώναξε ο Ροχέι με το κίτρινο μαγιό του που είχε ήδη αρχίσει να τρέχει και βούτηξε σηκώνοντας ένα μεγάλο κύμα. Η Άινα άφησε μια μικρή κραυγή έκπληξης καθώς όλο το νερό έπεσε πάνω της.

''Σασαγκάγουα!'' τον επίπληξε.

''Υπερβολικά συγγνώμη!'' της είπε και η Άινα του πέταξε λίγο νερό γελώντας και ο Ροχέι ανταπέδωσε πριν αρχίσει να κολυμπάει με περίεργο στυλ.

Ο Τσούνα δεν μπήκε τόσο βαθιά, κάθισε στα ρηχά αφού δεν ήταν δεινός κολυμβητής ενώ ο Κογκουντέρα με τον Γιαμαμότο έπαιζαν μπάλα με τον Κογκουντέρα να λυσάει να νικήσει και τον Γιαμαμότο να διασκεδάζει με το να δίνει τον καλύτερο του εαυτό.

Ο Λάμπο δεν είχε μπει καν στην θάλασσα, έκανε ηλιοθεραπεία, η Ι-πιν όμως δεν τον άφησε, γέμισε έναν κουβά νερό και τον έβρεξε!

Ο Χίμπαρι εκνευρίστηκε με τον μεγάλο όχλο και το γεγονός ότι μπορούσαν τα άλλα χαζά φυτοφάγα να την δουν με μαγιό και αποφάσισε να επέμβει. Γύρισε πίσω στην βίλλα και φόρεσε ένα μαύρο μαγιό που βρήκε στην ντουλάπα και από πάνω ένα ξεκούμπωτο πουκάμισο, άρπαξε και ένα βιβλίο και γύρισε αστραπιαία στην παραλία. Το ήξερε ότι δεν ήταν φυσιολογική η αντίδραση του, τίποτα δεν ήταν φυσιολογικό πάνω του όταν αφορούσε την Άινα αλλά δεν τον ένοιαζε πλέον.

Αισθανόμενος γελοίος κάθισε λίγο πιο πέρα από την παρέα που δεν τον είχε καταλάβει και άνοιξε το βιβλίο κάνοντας πως διαβάζει όταν ξαφνικά προσγειώθηκε μια μπάλα πάνω του την οποία απέφυγε χωρίς μεγάλη δυσκολία. Ο ένοχος ήταν φυσικά ο Γιαμαμότο Τακέσι που τον κοιτούσε με φιλικό απολογητικό ύφος ενώ όλοι οι άλλοι έκπληκτοι. Επιτέλους τον πρόσεξε και η Άινα που βγήκε γρήγορα από την θάλασσα και ήρθε προς το μέρος του.

''Κιόγια-σαν τι κάνετε εδώ;'' Τον ρώτησε ξαφνιασμένη και ο νεαρός εκνευρίστηκε με την σκέψη ότι η κοπέλα δεν τον ήθελε εκεί. Η αλήθεια όμως ήταν ότι η Άινα ήταν τόσο έκπληκτη από την παρουσία και την χαλαρή εμφάνιση του που είχε σχεδόν ξεχάσει να σκέφτεται πόσο μάλλον να του κάνει μούτρα.

''Δεν είναι δουλειά σου.'' Της είπε ψυχρά και η Άινα μαζεύτηκε διπλώνοντας τα χέρια της γύρω από την φιγούρα της προστατευτικά, αισθανόταν πολύ εκτεθειμένη ξαφνικά. Η κίνηση δεν πέρασε απαρατήρητη ιδίως όταν το στήθος της τονίστηκε, ο Κιόγια γύρισε βιαστικά στο βιβλίο για να μην πιαστεί να κοιτάζει.

''Ναι έχεις δίκιο, συγνώμη.'' Του είπε θυμωμένα και τον άφησε μόνο του να αγριοκοιτάζει το βιβλίο μην μπορώντας να πιστέψει ότι τον παράτησε. Η Άινα πήγε και ξάπλωσε ακριβώς απέναντι του άρπαξε και αυτή ένα βιβλίο και άρχισε να διαβάζει. Μέσα στην υπόλοιπη μισή ώρα έριχναν ματιές ο ένας στον άλλο και θυμωμένα γύριζαν το κεφάλι ενώ οι Βόνγκολα ήταν έκπληκτοι από το πόσο ανώριμοι ήταν και οι δύο.

''Χαχα ίσως οι φήμες να μην αργήσουν να γίνουν πραγματικότητα.'' Σχολίασε ο Γιαμαμότο που παραήταν άσχετος με αυτά τα θέματα.

''Τσκ κάνουν σαν σχολιαρόπαιδα…'' είπε ο Κογκουντέρα που το θεωρούσε γελοίο

''Το ίδιο ισχύει και για εσένα Χαγιάτο.'' Είπε η αδερφή του που ευτυχώς φορούσε γυαλιά ηλίου και ο αδερφός της δεν αρρώστησε.

''Που κολλάω εγώ;''

''Είσαι και εσύ τόσο κουτός σε αυτά τα θέματα…'' είπε απελπισμένα η αδερφή του.

''Τσκ, τουλάχιστον έχουμε υλικό εναντίον του Χίμπαρι…'' είπε και έβγαλε ένα ημερολόγιο από του πουθενά και άρχισε να σημειώνει.

Ο ήλιος όμως έδυε και η Άινα δεν μπορούσε να συνεχίσει το παιχνίδι αφού είχε αρχίσει να κρυώνει κι όλας, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία όταν ο άντρας βούτηξε την θάλασσα για να φύγει. Καληνύχτισε την παρέα της και επέστρεψε στο δωμάτιο της. Ύστερα από λίγο βγήκε από την θάλασσα και ο Κιόγια που όταν είδε ότι απουσίαζε η γραμματέας του κατάλαβε τι έγινε και εκνευρισμένος ακολούθησε την τακτική της χωρίς όμως να δώσει σημασία στους πρώην συμμαθητές του.

''Ελπίζω να μην της κάνει τίποτα αυτός ο αγροίκος!'' είπε η Χάρου.

''Είμαι σίγουρη ότι ο Χίμπαρι-σαν νοιάζεται για την Άινα-τσαν!'' την καθησύχασε η Κιόκο.

Στο δωμάτιο της η Άινα έκανε ένα ντους και έβαλε την νυχτικιά της. Ήταν θυμωμένε αλλά παράλληλα δεν άντεχε άλλο αυτό το παιχνίδι που του έπαιζε, της έλειπε και μαζί του δεν μπορούσε να μείνει πολύ εκνευρισμένη ιδίως όταν τον έβλεπε να μουτρώνει… ήταν τόσο γλυκούλης! Ήταν πολύ κουρασμένη για να το σκεφτεί τώρα… είχε καεί και από τον ήλιο και πονούσε… ευτυχώς είχε πάρει μαζί της κρέμα για εγκαύματα. Ενώ αλειφόταν όμως χτύπησε η πόρτα, περίεργη αφού ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε επισκέψεις στο δωμάτιο της την άνοιξε. Μπροστά της στεκόταν ο Κιόγια εκνευρισμένος και βρεγμένος από το θαλασσινό νερό, δεν περίμενε να του πει να περάσει μέσα, μπήκε ακάλεστος. Η Άινα έκλεισε την πόρτα συνοφρυωμένη, εκεί που ήταν έτοιμη να γυρίσει στον παλιό καλό της εμφανίστηκε ο Κιόγια εκνευρισμένος χωρίς λόγο και την θύμωσε πάλι!

Ο Κιόγια αισθανόταν ταπεινωμένος, θυμωμένος και μπερδεμένος. Η γραμματέας του μέσα σε ένα βράδυ είχε κάνει στροφή 180ο μοιρών και εξαιτίας της δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο παρά αυτή, είχε κάνει κάτι; Έφταιγε; Ήταν τόσο εκνευριστικό. Πως τολμούσε να τον κάνει να ανησυχεί για τον αν της έκανε κάτι! Ποτέ μέχρι τώρα δεν τον ένοιαζε αν κάποια πράξη του είχε πληγώσει κάποιον και τώρα τον έτρωγε και σκεφτόταν χωρίς να το θέλει τρόπους να το διορθώσει! Ήταν εκνευρισμένος με τον εαυτό του! Την αγριοκοίταξε και η Άινα σταύρωσε τα χέρια της κοιτώντας τον με προσδοκία.

''Λοιπόν;'' Ρώτησε.

''Χν.'' είπε μόνο.

''Αυτό δεν είναι απάντηση… τι θέλεις;''

''Γιατί μου μιλάς έτσι φυτοφάγο; Λίγο θρασύς δεν νομίζεις;'' Της είπε αυστηρά και παράλληλα μέσα του έβριζε τον εαυτό του που έκανε τα πράγματα χειρότερα. Το χειρότερο, ο παλιός του εαυτός έβριζε τον καινούργιο Χίμπαρι για αυτές τις αδύναμες σκέψεις γιατί ο παλιός Χίμπαρι πάντα είχε δίκιο.

''Και εσύ είσαι θρασύς που μπήκες στο δωμάτιο μου έτσι χωρίς λόγο.''

''Αν θυμάμαι καλά είχες κάνει το ίδιο χθες και με πέτυχες σε χειρότερη στιγμή.'' Η Άινα κοκκίνισε.

''Ναι αλλά είχα λόγο και δεν μπήκα σχεδόν παραβιάζοντας την πόρτα!''

''Δεν θυμάμαι να σε προσκάλεσα…''

''Είχα χτυπήσει!''

''Δεν πήρες απάντηση και παρόλα αυτά μπήκες μέσα.'' Της είπε και ένα μέρος του ευχαριστιόταν τον καυγά.

''Είχα δύσκολη μέρα και χρειαζόμουν καταφύγιο, αν έφευγα θα χανόμουν και όπως είπα είχα δουλειά μαζί σου!''

''Χν.''

''Εσύ τι δικαιολογία έχεις;''

''Άινα δεν ανέχομαι να μου μιλάς έτσι ιδίως μπροστά σε κόσμο… πρέπει να είσαι πάντα υπάκουη.'' Της είπε και την πλησίασε κοιτώντας την από πάνω, το χέρι του στον γυμνό ώμο της να τον σφίγγει.

''Δεν είμαι σκύλος…'' μούγκρισε και το πρόσωπο της συσπάστηκε από τον πόνο αφού την κρατούσε με δύναμη στον ήδη πληγωμένο της ώμο, ο Χίμπαρι τράβηξε το χέρι του σαν να ηλεκτρίστηκε, σαν η ιδέα να προκαλεί πόνο να ήταν αδιανόητη και ξένη για αυτόν.

''Κάηκες.'' Είπε σαν να μην την άκουσε αποπροσανατολίζοντας την Άινα, πάλι έκανε αυτό που σιχαινόταν η Άινα άλλαζε διαθέσεις τόσο γρήγορα.

''Θα περάσει…'' ο Κιόγια είδε την κρέμα πάνω στο κρεβάτι της και την τράβηξε απαλά από τους καρπούς προς τα εκεί. Οι καρποί της ήταν λεπτοί στο χέρι του ακριβώς όπως τους είχε φανταστεί. Πήρε το μπουκάλι στο χέρι του και έβαλε μια μικρή ποσότητα κρέμας στον ώμο της και άρχισε να τον αλείφει.

Η Άινα τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια. ''Τι κάνεις;''

''Φροντίζω το κατοικίδιο μου αφού δεν ξέρει να φροντίζει τον εαυτό της.''

''Δεν είμαι κατοικίδιο σου!'' μούτρωσε.

''Αυτό σε ενοχλεί και φέρεσαι έτσι; Αποδεικνύεις το αντίθετο;'' Η Άινα δεν απάντησε. ''Τόσο σε ενοχλεί να είμαι ο αφέντης σου;''

''Μα δεν θέλω να είσαι ο αφέντης μου! Δεν θέλω να μου φέρεσαι σαν να είμαι σκυλάκι!'' του είπε και του έπιασε το χέρι για να σταματήσει να την ακουμπάει, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Ο Κιόγια κοίταξε το χέρι της που κρατούσε το δικό του, το περιόριζε και δεν τον ενοχλούσε η αίσθηση, του άρεσε να είναι η παλάμη του μέσα στην δική της.

''Και πως θέλεις να σου φέρομαι;'' Την ρώτησε γέρνοντας ασυναίσθητα προς το μέρος της και η Άινα πήρε μια μικρή εισπνοή μαγεμένη, ήταν και οι δύο στο σκοτεινό της δωμάτιο…

''Σαν γυναίκα…'' του μουρμούρισε. Ο παλιός Κιόγια που βρισκόταν σε ύπνωση και αυτός ξύπνησε μόλις κατάλαβε τι επιπτώσεις θα υπήρχαν αν την έβλεπε έτσι. Του άρεσε το άγγιγμα της, δεν αισθανόταν περιορισμένος αλλά ο κανονικός του χαρακτήρας δεν θα άφηνε καμιά γυναίκα να πάρει τον έλεγχο, να τον κάνει αιχμάλωτο της. Τινάχτηκε μακριά, η Άινα σαν γυναίκα ήταν πολύ επικίνδυνη για αυτόν, φοβόταν τον αδύναμο άντρα στον οποίον τον μεταμόρφωνε.

''Δεν σε βλέπω σαν γυναίκα.'' Είπε δυνατά περισσότερο στον εαυτό του να το ακούσει όμως τα λόγια του την πλήγωσαν βαθιά. Έφυγε από το δωμάτιο της γρήγορα, η πρώτη του φορά που τράπηκε σε φυγή…

Η Άινα έκλαψε εκείνο το βράδυ, είχε καιρό να κλάψει τόσο πολύ από όταν πέθανε ο παππούς της. Είχε αποφασίσει να φανεί θαρραλέα και να τον διεκδικήσει, ποτέ δεν σκέφτηκε ότι θα την απέρριπτε, όχι όταν της φερόταν έτσι. Η απόρριψη ήταν απρόσμενη και δεν ήξερε τι υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνει τώρα. Το επόμενο πρωινό της μεγάλης μέρας την βρήκε με πρησμένα, κόκκινα μάτια.

'Άινα!'' φώναξε ο Ντίνο μόλις την είδε από μακριά ''Σου είπε ο Κιόγια να πας στην τελετή σήμερα ως συνοδός του ή ντρέπεται και δεν στο πρότεινε ακόμα;''

''Άινα'' είπε τώρα πιο ανήσυχος όταν πρόσεξε την χλωμή φιγούρα της ''τι έπαθες;''

''Τίποτα.'' Είπε εκείνη και γύρισε για να μην την βλέπει, ο Ντίνο όμως επέμεινε.

''Τι έγινε; Σε πείραξε κάποιος;''

Η Άινα έγνεψε αρνητικά το κεφάλι της γιατί δεν εμπιστευόταν την φωνή της.

''Ο Κιόγια;'' την ξαναρώτησε πιο σοβαρά, η Άινα έμεινε ακίνητη μόνο με το άκουσμα του ονόματος του.

''αυτός ο χαζός…'' είπε ο Ντίνο εκνευρισμένος. ''Θες να το συζητήσεις;''

''Όχι Ντίνο ευχαριστώ.'' Είπε κοφτά για να τον κάνει να καταλάβει ότι δεν ήθελε να το συζητήσει. Ο Ντίνο την κοίταξε διστακτικός. ''Θα μιλήσω με την Κέλι την φίλη μου, θα τον βρίσουμε μαζί και μέχρι το πάρτι θα είμαι καλά.'' Είπε χαμογελώντας του θλιμμένα για να τον καθησυχάσει.

''Καλά, θα σε αφήσω μόνη σου τότε αλλά να ξέρεις ότι για ότι χρειαστείς όλοι είναι εδώ.''

Η επόμενη στάση του Ντίνο ήταν το δωμάτιο του Κιόγια στο οποίο μπήκε χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα, τον βρήκε να κάθεται σε μια πολυθρόνα και να αγριοκοιτάζει τον τοίχο.

''Θα του ανοίξεις τρύπα στο τέλος…''

''Τι θες;''

''Πέτυχα την Άινα.'' Του είπε και το άγριο βλέμμα του Χίμπαρι στράφηκε πάνω του αυτή την φορά. ''Έκλαιγε.''

''Χν.''

''Τι έκανες;''

''Θα σε δαγκώσω του θανατά αν συνεχίσεις να χώνεσαι εκεί που δεν πρέπει.''

''Κιόγια σταμάτα να συμπεριφέρεσαι σαν έφηβος, ωρίμασε, παίζεις με συναισθήματα ανθρώπων και αυτή τη φορά είναι άνθρωπος για τον οποίον ενδιαφέρεσαι!'' του είπε και κάθισε απέναντι του.

''Κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι ενδιαφέρομαι.'' Του μούγκρισε.

''Ναι κάνω λάθος, το ότι είσαι εδώ και αγριοκοιτάζεις τον τοίχο χωρίς να έχεις κοιμηθεί όλο το βράδυ είναι φυσιολογική αντίδραση για κάποιον που δεν ενδιαφέρετε!'' είπε απελπισμένα ο μέντορας του.

''Δεν είναι φυσιολογικό να ενδιαφέρομαι…'' είπε κλείνοντας τα μάτια του.

''Αυτό είναι το πρόβλημα;'' Είπε έκπληκτος και μετά γέλασε. Ο Κιόγια έχοντας φτάσει τα όρια του του επιτέθηκε αλλά το αφεντικό των Καβαλόνε τον εμπόδισε με το μαστίγιο του.

''Το πρόβλημα είναι ότι με κάνει αδύναμο!'' είπε και έκανε μια μανούβρα για να τον κλωτσήσει, ο Ντίνο πισωπάτησε τρίβοντας το πηγούνι του.

''Σε κάνει αδύναμο γιατί αντιστέκεσαι!'' του είπε ψύχραιμα και απέφυγε και άλλη κλωτσιά.

''Αν ενδώσω θα γίνω υποχείριο της!'' είπε βγάζοντας από το πουθενά τα τόνφα του.

''Σου φαίνεται η Άινα άτομο που θέλει να σε ελέγξει και να σε κάνει σκλάβο της; Αυτός είσαι εσύ!'' απέφυγε στο τσακ τα απανωτά του χτυπήματα.

''Δεν έχω τον έλεγχο των σκέψεων και των πράξεων μου μαζί της!''

''Υπάρχουν φορές Κιόγια που ο άνθρωπος χρειάζεται ένα διάλειμμα, που χρειάζεσαι κάποιον για να χαλαρώσεις και να μπορέσεις να είσαι αδύναμος… δεν χρειάζεται να έχεις πάντα τον έλεγχο.''

''Δεν είμαι αδύναμος!''

''Δεν είσαι αλλά κάποτε θα κουραστείς, κάποτε θα βαρεθείς όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχασες το πραγματικό νόημα της ζωής, ότι είσαι μόνος.''

''Δεν χρειάζομαι κανέναν, δεν με ορίζει κανένας είμαι ελεύθερος!'' μούγκρισε και οι επιθέσεις του αυξήθηκαν σε δύναμη και ταχύτητα κάνοντας το πιο δύσκολο να τις αποφύγει.

''Η ελευθερία χωρίς ουσία είναι κενός χώρος, τι την κάνεις την ελευθερία σου Κιόγια; Παλεύεις για να διασφαλίσεις την ειρήνη και την ησυχία σου από ενοχλητικά φυτοφάγα αλλά αναζητάς μάχες για να ξεφύγεις από την μονοτονία της ζωής σου! Αυτό δεν είναι ελευθερία! Είναι φυλακή!'' Του είπε και αυτή την φορά δεν κατάφερε να αποφύγει το όπλο του μαθητή του που εδώ και πολλά χρόνια είχε γίνει ανώτερος του.

''Τι προτείνεις να κάνω τότε!'' φώναξε με οργή αχαλίνωτη όταν είδε ότι η μάχη δεν τον ανακούφισε αλλά τον κούρασε ακόμα περισσότερο, αυτή η κατάσταση, αυτή η συζήτηση ήταν ψυχοφθόρα, ποτέ δεν είχε να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο.

''Να ακολουθήσεις την καρδιά σου και άσε το παλιό σου πλαίσιο. Απελευθερώσου και θα γίνεις πιο δυνατός Κιόγια. Θα έχεις ένα σοβαρό λόγο να παλεύεις και όταν θα γυρνάς σπίτι θα βρίσκεις κάτι παραπάνω από μια βαρετή ησυχία για να κοιμηθείς, θα βρίσκεις έναν άνθρωπο που μπορείς να εμπιστευτείς με τα πάντα, έναν άνθρωπο που θα γεμίζει την ζωή σου και θα σου δίνει λόγο να παλεύεις για την ελευθερία σου, για το δικαίωμα σου να ζήσεις μια ήρεμη ζωή μαζί της!''

Οι δύο άντρες ανέπνεαν βαθιά, λαχανιασμένοι και γεμάτοι μώλωπες, το δωμάτιο κατεστραμμένο.

''Είναι αργά…'' είπε και σηκώθηκε από πάνω του και κάθισε πάλι στην πολυθρόνα του

''Τι εννοείς;'' Είπε ο Ντίνο και σήκωσε την δική του πολυθρόνα που είχε πέσει κάτω για να καθίσει και αυτός.

''της είπα ότι δεν την βλέπω σαν γυναίκα…''

''ΤΙ; ΠΛΆΚΑ ΚΆΝΕΙΣ!'' φώναξε δυνατά ο Ντίνο εκνευρίζοντας τον Κιόγια που του πέταξε τον τόνφα του πετυχαίνοντας διάνα κάνοντας την μύτη του μέντορα του να ανοίξει.

''Σκάσε αλλιώς θα σε δαγκώσω του θανατά.''

''Ειλικρινά Κιόγια είσαι πάντα αυθόρμητος με τα λόγια σου αλλά αυτό ήταν άγαρμπο ακόμα και για σένα. Είσαι ενήλικας αλλά ερωτεύτηκες και αντιδράς σαν αγοράκι δημοτικού που η πρώτη του αντίδραση προς την κοπέλα που αγαπάει είναι να την πειράξει και να την πληγώσει.'' Ο Κιόγια συνοφρυώθηκε.

''Ερωτευμένος… αγάπη…'' είπε σαν οι λέξεις να ήταν γελοίες.

''Να πάλι το κάνεις, συμπεριφέρεσαι σαν να είναι κάτι χαζό.'' Ο Κιόγια τον κοίταξε σαν να του έλεγε ότι ήταν χαζό ''Αντίθετα είναι σοβαρές αξίες, είναι δικαίωμα αντάξιο της ελευθερίας, πλεονέκτημα του να είσαι ελεύθερος και λόγος για να παλεύεις για την ελευθερία! Είναι η μοναδική σοβαρή εξαίρεση με την οποία θα μπορούσες να επιτρέψεις στην Άινα να δει τον αδύναμο εαυτό σου!'' ο Κιόγια τον αγριοκοίταξε ''Γιατί θα είναι δική σου σε όλα τα επίπεδα και θα είσαι δικός της οπότε μπορείς να συμπεριφέρεσαι όπως θες όταν είσαι μόνος μαζί της, δεν θα υπάρχουν πλαίσια.''

''Χν.''

''Χαίρομαι που επιτέλους πέρασα το μήνυμα στο κεφάλι σου… έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να καταλάβεις. Μόλις όλο αυτό τελειώσει και κάνετε σχέση τότε μόνο θα δεχτώ ότι δεν έχεις ανάγκη την καθοδήγηση μου!''

''Σχέση…'' αυτό του ακουγόταν αρκετά περιοριστικό για κάτι που υποτίθεται ότι του έδινε την πλήρη ελευθερία.

''Κιόγια μην το λες έτσι… Για να καταλάβεις τι πάει να πει ελευθερία πρέπει να υπάρχουν και κάποια όρια. Δεν καταλαβαίνεις την έννοια της μέρας αν δεν δεις το φεγγάρι το βράδυ…''

''Χν.''

''Έτσι όπως τα έκανες θα αργήσεις να δεις βράδυ παρέα με την Άινα…''

''Χν.''

''Μετά από αυτό που της είπες το πιθανότερο να κλείσει την καρδιά της σε μέρος που δεν την φτάνεις…''

''Χν.''

''Πρέπει να την κάνεις να σε ερωτευτεί και αυτή λοιπόν… τώρα που ξέρεις τι γίνεται με σένα και τι θες από αυτήν ξέρεις τι πρέπει να της προσφέρεις… χρειάζεται αγάπη.''

''Πως το κάνω αυτό;'' ρώτησε και ο Ντίνο έκανε έναν πανηγυρικό χορό μέσα του. Έπρεπε να περάσουν πόσα χρόνια για να φερθεί ο Κιόγια σαν ένας χαριτωμένος μαθητής! Αισθάνθηκε σαν πατέρας που έδινε συμβουλές στον γιο του.

''Πρέπει να την κάνεις να σου ανοιχθεί πάλι συναισθηματικά, ψυχικά πριν μπορέσεις να γίνεις πιο διαχυτικός μαζί της.''

''Ήμουν διαχυτικός μαζί της…'' τον ενημέρωσε ο Κιόγια.

''Πριν κάνεις την βλακεία σου όταν η Άινα ήταν ξεμυαλισμένη μαζί σου και σε έβλεπε σαν θεό. Τώρα ούτε να σε φτύσει δεν θέλει. Αν δεν της το έλεγες αυτό θα ξεκινούσες την κατάκτηση από την μέση, η μισή δουλειά έτοιμη, ο δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Αν δεν υπήρχαν συναισθήματα από την πλευρά της αλλά είχατε καλές σχέσεις θα είχες περισσότερη δουλειά αλλά θα ήταν εύκολο. Τώρα δεν ξεκινάς από το 0, ξεκινάς από το μείον 10!''

''Χν…''

''Φυσικά θα ήταν οικτρό από μέρους σου να τα παρατήσεις ή να το βρεις σαν δικαιολογία για να αποφύγεις τα συναισθήματα σου…'' ο Κιόγια συνοφρυώθηκε ''Σαν δυνατός άντρας πρέπει να την κατακτήσεις όποια και αν είναι τα εμπόδια, όσο χρόνο και αν πάρει. Πλέον δεν την κυνηγάς όπως πριν, την πλησιάζεις και την κάνεις να σε εμπιστεύεται ώστε να καταφέρεις να την ακουμπήσεις… είναι ένα άγριο ζώο και εσύ ο άνθρωπος που θέλει να γίνετε φίλοι…''

''Δεν μου ακούγεται αυτό τακτική για να κάνω την Άινα… σύντροφο… μου'' είπε μουρμουρίζοντας την λέξη σύντροφος.

''Είμαι Ιταλός ξέρω από γυναίκες!'' είπε σαν να τον έθιγε η ιδέα ότι δεν ήξερε τι έλεγε για το θέμα.

''Νομίζω ότι θα πράξω ανάλογα με το τι βλέπω, η Άινα δεν είναι από τις συνηθισμένες γυναίκες…'' ο Ντίνο ήθελε να ζητωκραυγάσει που ο μαθητής του είπε αυτά τα λόγια.

''Απλά μην την φέρεις σε αμηχανία πρέπει πάντα να αισθάνεται ασφάλεια, μην την προσβάλλεις, μην την πιέσεις, μην την μαλώσεις, μην της κάνεις σκηνές, μην την διατάζεις, γενικά μην κάνεις πράγματα που θα ενοχλούσαν εσένα αν κάποιος στα έκανε. Στόχος σου η ικανοποίηση της!'' ο Κιόγια δεν ήταν ευχαριστημένος με το σχέδιο, περιείχε πολλά πρέπει και μη, οι δύο πιο μισητές του λέξεις. Πολλοί περιορισμοί αλλά μπορούσε να τους αποδεχτεί, ήταν υποχωρήσεις που μπορούσε και έπρεπε να κάνει για να έχει πρόσβαση σε αυτό που ήθελε περισσότερο, στην ελευθερία του από αυτό το ψυχικό μαρτύριο, στην σχέση του με την Άινα.

''Θα σου έλεγα να της πεις να γίνει η ντάμα σου στο χορό αλλά σίγουρα θα αρνηθεί άσε που δεν θα σε πάρει ποτέ ξανά στα σοβαρά και θα νομίζει ότι θα την προδώσεις ανά πάσα στιγμή…''

Ο Ντίνο θα συνέχιζε να του δίνει συμβουλές αλλά είδε την ώρα.

''Ωχ τώρα που λέμε για χορό πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την τελετή σε 2 ώρες! Θα τα πούμε εκεί, μην διαλύσεις την τελετή και αυτή την φορά πρόσεχε με την Άινα!'' του φώναξε και βιάστηκε να φύγει αλλά σκόνταψε στο χαλί.

Όταν έφυγε ο Κιόγια αγριοκοίταξε το κουστούμι του και το χαρτί με τους όρκους του.

'Παράτα ότι σου είπε το χαζό άλογο… θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο.' Σκέφτηκε έχοντας ήδη μερικές ιδέες για την Άινα και χωρίς να νοιάζεται για την τελετή.

Παράλληλα με αυτό σε ένα άλλο δωμάτιο μιλούσε η Άινα με το δικό της σύμβουλο.

''Α τον γελοίο… όταν τον δω θα τον χτυπήσω στα παπάρια και να δεις αν θα μπορέσει να πάει με γυναίκα ποτέ! Αν δεν είσαι εσύ γυναίκα για αυτόν τότε ποια είναι; Ειλικρινά το γούστο του είναι άθλιο!'' φώναζε η Κέλι στο κινητό και η Άινα μέσα στα δάκρυα της γέλασε. ''Άινα, οι άντρες είναι χαζοί, έλα να παντρευτούμε μεταξύ μας!''

''Νομίζω ότι απλά θες να βρεις καλή δικαιολογία για να αποφύγεις τον Σαμάλ που εμφανίζεται παντού…'' είπε η Άινα σκουπίζοντας τα μάτια της, ένιωθε καλύτερα.

''Ίσως… αλλά δεν θα ασχοληθούμε με μένα τώρα. Μην ανησυχείς θα τον ξεχάσεις, ο χρόνος είναι γιατρειά αλλά μέχρι να το πετύχεις αυτό θα τον τυραννήσεις για να καταλάβει τι έχασε!''

''Κέλι…'' πήγε να διαμαρτυρηθεί.

''Δεν ακούω κουβέντα θα ντυθείς και θα είσαι πιο εκθαμβωτική από ποτέ, θα πας στο πάρτι, θα το γλεντήσεις και θα φλερτάρεις με όλους τους καυτούς Ιταλούς.''

''Δεν έχω όρεξη…''

''Άινα θα πας και θα πεις και ένα τραγούδι. Πήγαινε να του τρίψεις στην μούρη τη γυναικάρα είσαι! Θα φορέσεις εκείνο το μαύρο φόρεμα που σου έβαλα και θα πιάσεις τα μαλλιά σου πάνω, φόρα και κάνα διαμάντι και εμπιστεύσου με.''

Η Άινα κατευθύνθηκε στην ντουλάπα όπου είχε βάλει τα ρούχα της, δεν θυμόταν κανένα μαύρο φόρεμα.

''Πότε το έβαλε αυτό μέσα;'' Είπε ψάχνοντας χωρίς να το βλέπει.

''Όταν δεν κοιτούσες άλλαξα τα ράσα που είχες πάρει για την τελετή με αυτό, είναι στην μαύρη σακούλα…''

''Δεν σε πιστεύω…''

''Κι όμως!''

''Κέλι; Αυτό το τεράστιο κενό που πάει; Δεν θα βγω με φόρεμα που φαίνεται όλο το σουτιέν μου…''

''Ποιο σουτιέν; Όλος ο κορμός πρέπει να είναι γυμνός…'' είπε η Κέλι ειρωνικά.

''ΤΙ; Δεν πας καλά μου φαίνεται!''

''Εσύ δεν πας καλά! Ποιο σουτιέν βρε χαζή, ξώπλατο είναι το φόρεμα, μπροστά φτάνει μέχρι το λαιμό!''

''Α…'' είπε και άφησε μια αναπνοή ανακούφισης. Νόμιζε ότι το κενό δεν πήγαινε στην πλάτη.

''Και πάλι όμως σουτιέν δεν θα βάλεις.''

''Μα θα είναι κάπως…'' γκρίνιαξε κοιτώντας άβολα το στήθος της που προς το παρόν ήταν βολεμένο στο εσώρουχο.

''Κάπως θα φαίνεται το βαρετό μπεζ σουτιέν σου στην πλάτη…'' είπε η Κέλι γελώντας με την εικόνα ''Και η σιλικόνη φαίνεται γελοία. Στόχος σου σήμερα είναι να είσαι σέξι! Πιες και δύο, τρία ποτήρια ουίσκι για να αισθάνεσαι πιο άνετα.''

''Δεν θα γίνω αλκοολίκια για κανένα φόρεμα και άντρα!'' μούγκρισε η Άινα.

''Έτσι σε θέλω, δείξε του ποιος φορά τα παντελόνια!''

''Θα του δείξω!'' φώναξε με αναπτερωμένο το ηθικό.

''Και μετά κατέβασε τα δικά του!'' φώναξε η Κέλι στο ίδιο στυλ.

''ΚΈΛΙ!''

''Χαχα έλα αγάπη σε πειράζω κάνε ότι σου λέει η καρδιά σου. Πάρε με να μου πεις τι έγινε!''

''Ciao!'' την αποχαιρέτησε η Άινα στα ιταλικά και μετά ξεφύσησε κουρασμένη. Δεν ήθελε να πάει…

Στην σάλα ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος, η Άινα στεκόταν μαζί με τα κορίτσια σε μια γωνία που μπορούσαν να έχουν οπτική επαφή με τον Τσούνα που περίμενε ανυπόμονα και αγχωμένα να αρχίσει η τελετή. Στεκόταν μόνος του σε μια υψωμένη πλατφόρμα, στο κέντρο και φαινόταν ότι αισθανόταν πολύ άβολα. Ψίθυροι γέμιζαν το δωμάτιο που σχολίαζαν το ίδιο πράγμα κάνοντας το νεαρό αφεντικό να αισθάνεται ακόμα χειρότερα, το κουστούμι με την σφιχτή γραβάτα τον έπνιγε, ο πορτοκαλί μανδύας του βαρύς ενώ αισθανόταν περίεργα και τα μαλλιά του που ήταν πατικωμένα κάτω με το ζελέ.

Με το που έδειξε ο δείκτης του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο δέκα ακριβώς η βαβούρα σταμάτησε και πάνω στο βήμα ανέβηκε ο ένατος, ένας φιλικός παππούς που η Άινα γνώριζε πρώτη φορά, μαζί με τους πρώην φρουρούς του και τον εξωτερικό του σύμβουλο, ο πατέρας του Τσούνα σύμφωνα με τις πληροφορίες της Μπιάνκι. Οι άντρες κάθισαν λίγα μέτρα μακριά από τον Τσούνα. Ο Τιμοτέο γεμάτος αυτοπεποίθηση πήγε μπροστά και με δυνατή φωνή τους καλωσόρισε.

''Καλωσορίσατε φίλοι των Βόνγκολα σε αυτήν την σημαντική στιγμή στην ιστορία της μαφίας! Μέσα στα χρόνια ο διάδοχος της θέσης μου βρήκε φρουρούς άξιους για την συνέχιση της φήμης των Βόνγκολα αλλά και όλων των οικογενειών που μας στηρίζουν και μας εμπιστεύονται. Πέρασαν πολλές δοκιμασίες και απέδειξαν ότι η δέκατη γενιά δεν είναι απλά άξια να συνεχίσει το έργο των προηγούμενων αλλά ότι εκπροσωπεί και τα ιδανικά και τις αξίες της πρώτης γενιάς και ιδρύτριας της οικογενείας μας. Ο Τσούνα κρίθηκε άξιος για δέκατος αρχηγός και σήμερα θα κριθούν άξιοι και οι σύντροφοι του που στις καλές και τις κακές στιγμές ήταν πάντα δίπλα του!'' και με αυτό ο ένατος τέλειωσε το λόγο του ενώ το πλήθος από κάτω ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Μόλις η φασαρία καταλάγιασε πάλι ο Ριμπόρν ανέβηκε στο βήμα.

''Ήμουν δάσκαλος του Τσουναγιόσι Σαγάντα και δεν έχω πολλά να πω. Τον γνώρισα ως έναν άχρηστο έφηβο…'' και ο Τσούνα γούρλωσε τα μάτια του στον λόγο του Ριμπόρν και οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να συζητάν έκπληκτοι αλλά σταμάτησαν αμέσως μόλις έριξε ένα παγωμένο βλέμμα ο φημισμένος δολοφόνος ''και τον αφήνω ως έναν ικανό άντρα που με κάνει υπερήφανο.''

''Ριμπόρν!'' είπε ο Τσούνα συγκινημένος.

''Μην το πάρεις πάρεις πάνω σου Τσούνα έχεις πολλά να μάθεις ακόμα!'' τον προσγείωσε ''Όσο για τους φρουρούς του είναι 7 και οι 7 ατρόμητοι. Όλοι τους θα δώσουν τους όρκους τους σήμερα.'' Ο Ριμπόρν τώρα με πιο επίσημο ύφος άρχισε να τους καλεί.

''Στον ουρανό ανήκει ο αέρας!'' Από την μεγάλη μαρμάρινη είσοδο εμφανίστηκε ο Κογκουντέρα ντυμένος με το ίδιο κουστούμι όπως το αφεντικό του, με το σύμβολο των Βόνγκολα καρφιτσωμένο στο πέτο του αλλά φορώντας μια κόκκινη γραβάτα και μανδύα. Σοβαρός και γεμάτος σεβασμό πήγε μπροστά στον Τσούνα και γονάτισε λέγοντας δυνατά.

''Εγώ ο Κογκουντέρα Χαγιάτο, φύλακας της θύελλας και δεξί χέρι του Σαγάντα Τσουναγιόσι ορκίζομαι παντοτινή πίστη ώστε να μπορούμε να διασκεδάζουμε πάντα μαζί στις καλές και κακές στιγμές.'' Και φίλησε το δαχτυλίδι στο δεξί χέρι του Τσούνα κάνοντας τον να κοκκινίσει από ντροπή. Ο Τσούνα είδε τον φίλο του να χαμογελά και να κάθεται στα δεξιά του και θυμήθηκε πως του είχε πει ότι δεν τον ένοιαζε αν θα νικούσε ή θα έχανε αρκεί να έμενε ζωντανός για να διασκεδάζουν.

''Στον ουρανό ανήκει και η βροχή.'' Ήχησε η φωνή του Ριμπόρν ξανά.

Ο Τακέσι σε αντίθεση με τον Χαγιάτο μπήκε με ένα μεγάλο χαμόγελο, φορώντας την ίδια αμφίεση στα χρώματα της φλόγας του, και με γρήγορες δρασκελιές γονάτισε και αυτός μπροστά στον Τσούνα και πριν φιλήσει κι αυτός το δαχτυλίδι του, είπε ''Εγώ ο Γιαμαμότο Τακέσι, φύλακας της βροχής ορκίζομαι παντοτινή πιστή ώστε να συνεχίζω να παίζω δίπλα στον Τσούνα!'' και κάθισε στα αριστερά του ψιλογελώντας ενώ ο φίλος του αναρωτιόταν αν ο νεαρός δίπλα του πίστευε ότι όλο αυτό ήταν παιχνίδι, ορισμένες φορές τον έκανε να αμφιβάλλει...

''Στον ουρανό ανήκει και ο Ήλιος.'' Επόμενος εμφανίστηκε ο Ροχέι σοβαρός και γονάτισε, ωστόσο παρά την σοβαρή του εμφάνιση ο λόγος του ήταν υπερβολικά δυνατός.

''ΕΓΩ Ο ΣΑΣΑΓΚΑΓΟΥΑ ΡΟΧΕΙ, ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΑΩ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΣΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!'' φώναξε και φίλησε το δαχτυλίδι του αφεντικού του ενώ κάθισε δίπλα στον Χαγιάτο που τον αγριοκοίταζε γιατί τους έκανε ρεζίλι αλλά ο Τσούνα από μέσα του χαιρόταν που ο μεγάλος αδελφός δεν άλλαζε ποτέ! Η Κιόκο κατά την διάρκεια του όρκου του αδερφού της δάκρυσε από συγκίνηση.

''Στον ουρανό ανήκει και ο κεραυνός.'' Είπε ο Ριμπόρν ενώ στην φωνή φαινόταν ένα ανεπαίσθητο ίχνος απελπισίας…

''Εγώ ο ΛΑΜΠΟ, φύλακας του κεραυνού ορκίζομαι παντοτινή πιστή στον στον αδερφό μου Τσούνα που πάντα με ανεχόταν, είναι σειρά μου να του το ξεπληρώσω!'' είπε και φίλησε με την σειρά του το δαχτυλίδι παίρνοντας θέση δίπλα στον Γιαμαμότο.

''Στον ουρανό ανήκει και η ομίχλη.'' Από την πύλη εμφανίστηκε ο Μούκουρο με ένα πονηρό χαμόγελο και από πίσω του ακολουθούσε ντροπαλά αλλά πιστά η Κρομ η οποία ανέβηκε και αυτή στο βήμα αφού η δέκατη γενιά πρωτοτύπησε έχοντας δύο άξιους φρουρούς για την θέση κερδίζοντας έτσι τα έκπληκτα αναφωνήματα της αίθουσας. Ο Μούκουρο δεν είπε τίποτα απλά γονάτισε, φίλησε το δαχτυλίδι και σηκώθηκε γελώντας για να κάτσει δίπλα στον Λάμπο, η Κρομ σύντομα τον ακολούθησε αφού φίλησε και εκείνη σιωπηλά το δαχτυλίδι αν και έδωσε ένα βλέμμα απολογίας στο αφεντικό της.

''Στον ουρανό ανήκει και το σύννεφο'' στην πύλη δεν εμφανίστηκε κανείς και η Άινα χωρίς να το θέλει ανησύχησε και λίγο πριν αρχίσουν πάλι τα μουρμουρητά ο Χίμπαρι μπήκε μέσα σε όλο του το μεγαλείο, σοβαρός και αγέρωχος, υπερήφανος και με χάρη, φορώντας το μαύρο του κουστούμι με την μωβ γραβάτα και τον μωβ μανδύα, τα μαλλιά του πιο περιποιημένα. Η Άινα ένιωσε την πληγωμένη καρδιά της να χτυπά και ακούμπησε το χέρι της πάνω για να την ηρεμήσει. Ο νεαρός εκνευρισμένος με την μάζωξη αγριοκοίταξε το πλήθος που άθελα του οπισθοχώρησε. Ανέβηκε πάνω στο βήμα κοίταξε τον Τσούνα έντονα αλλά μίλησε με απάθεια.

''Δεν ορκίζομαι πίστη σε κανέναν αν χρειάζεσαι κάτι έλα στο Ίδρυμα και αν με συμφέρει θα σκεφτώ αν θα σε βοηθήσω...'' είπε και ευτυχώς κάθισε λίγο πιο μακριά από τον Ροχέι χωρίς να φιλήσει κανένα δαχτυλίδι και κάνοντας τον Τσούνα να γελάσει άβολα και την Άινα να κουνήσει απελπισμένα το κεφάλι της.

''Αυτή είναι η δέκατη γενιά. Κρίνουν οι προκάτοχοι των δαχτυλιδιών την νέα γενιά αξία;'' Ρώτησε ο Ριμπόρν κοιτώντας την ένατη γενιά. Οι μεγάλοι και δυνατοί άντρες έγνεψαν καταφατικά μερικοί χαμογελώντας ενθαρρυντικά και άλλοι σοβαρά. ''Η νέα γένια αναγνωρίστηκε'' είπε ο Ριμπόρν. Και ο Τσούνα συμφώνα με το έθιμο όπως του είχαν πει, έβαλε το χέρι του μπροστά και ένας ένας οι φρουροί έβαλαν τα χέρια τους δίπλα στο δικό του σχηματίζοντας ένα κύκλο. Υστέρα άναψαν όλοι τις φλόγες τους και υψώθηκε πάνω μια γιγάντια, πανέμορφη φλόγα στα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Ήταν σειρά του Τσούνα να μιλήσει.

''Ευχαριστώ όλους, τους φύλακες και προπάντων φίλους μου και όσους στάθηκαν στο πλευρό μου και με βοήθησαν σε αυτό το ταξίδι. Δεν είμαι καλός με τα λόγια… υποθέτω είμαι ακόμα αδύναμος σε κάποια πράγματα αλλά πάντα θα βάζω τα δυνατά μου, πάντα θα υπερβαίνω τα όρια για τους ανθρώπους που αγαπώ και ελπίζω ότι θα έχω την στήριξη σας. Τώρα το μόνο που έχω να πω είναι να διασκεδάσουμε την βραδιά σαν οικογένεια.'' Είπε όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμα μπορούσε με τα μάγουλα του ελαφρώς ροζ. Η σάλα ξέσπασε σε χειροκροτήματα, σφυρίγματα και ζητωκραυγές, κάποιοι έβγαλαν όπλα και άρχισαν να πυροβολούν την οροφή κάνοντας την Άινα να χοροπηδήσει φοβισμένη.

Μουσική άρχισε να παίζει και ακολούθησε τα κορίτσια για να δώσει τα συγχαρητήρια της στα παιδιά.

''Τσου-καν, αδερφέ, παιδιά! Συγχαρητήρια!'' είπε η Κιόκο αγκαλιάζοντας τους δύο άντρες της ζωής της. Ο Ροχέι γέλασε δυνατά και ανταπέδωσε την αγκαλιά ενώ ο Τσούνα κοκκίνισε αλλά την αγκάλιασε και αυτός.

''Μπορεί να μην δώσαμε εμείς όρκους αλλά να ξέρετε ότι είμαστε οι μυστικοί σας υποστηρικτές!'' είπε η Χάρου χαμηλόφωνα σαν να μην ήθελε να την ακούσουν.

''Τσκ λες και αυτό θα μας σώσει…'' σχολίασε ο Χαγιάτο.

''Γιατί πάντα είσαι τόσο κακός;'' Του είπε πληγωμένα η Χάρου και ο Κογκουντέρα φάνηκε να το μετανιώνει.

''Τσκ απλά πρέπει να μένετε πίσω και να μην βάζετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο, χαζή γυναίκα!'' και η Χάρου σε αυτό χαμογέλασε γλυκά.

''Χάχι; Μήπως ανησυχείς για εμάς;''

''Τσκ.''

''Χαγιάτο τόσο ανώριμος…'' είπε η αδερφή του ''Συγχαρητήρια εγώ και όλη η οικογένεια μας είμαστε πολύ υπερήφανοι για σένα.'' Του είπε και τον φίλησε στο μάγουλο προς μεγάλη του δυσαρέστηση, πρόσεξε και την οικογένεια του στο βάθος.

''Χαγιάτο-καν, γιατί δεν πας να τους μιλήσεις για λίγο;'' Είπε ο Τσούνα με κατανόηση, διαισθανόταν ότι ο φίλος του χρειαζόταν να λύσει τα προβλήματα του με το παρελθόν για να προχωρήσει στο μέλλον χωρίς μετάνοιες.

''Χαγιάτο μετά γύρνα να χορέψεις με την Χάρου, δεν έχει συνοδό.'' Είπε με νόημα η Μπιάνκι κάνοντας της προξενήτρα.

''Χάχι!''

''Ποιος θα χορέψει με αυτήν;''

''Ξέρει να χορεύει;''

''Φυσικά και ξέρω να χορεύω ανόητη γυναίκα, περίμενε και μόλις γυρίσω δεν θα σε αφήσω να κάτσεις κάτω!'' της είπε και έφυγε με βαριά βήματα.

''Ο χαζός Χαγιάτο δεν ξέρει πώς να φέρεται στις γυναίκες…'' είπε ο Λάμπο με σοβαρό ύφος και η Ι-πιν στριφογύρισε τα μάτια της. ''Ι-πιν τι λες να τους δείξουμε πως γίνετε;''

''Έχω υποσχεθεί τον πρώτο χορό στον δάσκαλο Φον, συγγνώμη'' είπε χαμογελώντας και τον άφησε με το στόμα ορθάνοιχτο.

''Εγώ ο μεγάλος Λάμπο έμεινα χωρίς παρτενέρ. Με συγχωρείτε πρέπει να φύγω για να αναζητήσω έναν καινούργιο!'' είπε προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του, η Άινα τον λυπήθηκε.

''Χόρεψε τον πρώτο χορό μαζί μου και μετά πήγαινε να την ζητήσεις ξανά.''

''Άι-νι'' είπε ο Λάμπο με ευγνωμοσύνη.

''Χαχα φαίνεται ότι έχασα την ευκαιρία μου!'' είπε ο Γιαμαμότο γελώντας ''Μπιάνκι εσύ; Θέλεις να χορέψουμε ή θα πας στον Ριμπόρν;''

''Λίγη ζήλεια θεριεύει την αγάπη, θα χορέψω μαζί σου Τακέσι.'' Του είπε και πήρε το χέρι του.

''Χαχα ας ελπίσουμε να μην είναι ο τελευταίος μου χορός αυτός!''

''ΚΑΙ ΕΓΏ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΦΎΓΩ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΆ, ΜΌΛΙΣ ΕΊΔΑ ΤΗΝ ΧΆΝΑ! ΈΦΤΑΣΕ!'' φώναξε ο Ροχέι και εξαφανίστηκε πριν προλάβει να του πει η Κιόκο να φέρει την φίλη της εδώ για να την χαιρετήσει, η Χάνα εργαζόταν και δεν είχε έρθει από την αρχή μαζί τους λόγω δουλειάς.

''Λάμπο πάμε; Αν και πρέπει να σε προειδοποιήσω ότι δεν ξέρω να χορεύω…'' είπε η Άινα ώστε να αφήσουν το ζευγάρι μόνο του.

''Δεν πειράζει Αι-νε, αν ο καβαλιέρος είναι καλός δεν θα υπάρξει πρόβλημα!'' της είπε ο έφηβος με αυτοπεποίθηση. Τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν αβάσιμη η αυτοπεποίθηση του αφού δεν ήταν καλός στο χορό, για την ακρίβεια ήταν τόσο κακός που την πάτησε περισσότερες φορές από ότι τον πάτησε αυτή. Ευτυχώς ένας χορός ήταν μόνο και σύντομα έμεινε μόνη της.

Ο Κιόγια την είχε προσέξει από την στιγμή που είχε μπει στην αίθουσα αφού κάθε κύτταρο του αντιδρούσε στην παρουσία της μπορούσε να την εντοπίσει όπου και αν κρυβόταν ωστόσο δεν μπορούσε να την πλησιάσει εύκολα, όχι γιατί ήταν σε δυσπρόσιτο σημείο αλλά γιατί καταλάβαινε πόσο περίεργο και σκληρό θα ήταν.

Παραλίγο να σπάσει την υπόσχεση του να μην κάνει βεβιασμένες κινήσεις όταν η γραμματέας του πήγε στην σκηνή χορού με το ανήλικο φυτοφάγο και πρόσεξε την πίσω μεριά του φορέματος της… Όταν την είχε δει στην αρχή φορούσε ένα εφαρμοστό μαύρο φόρεμα με ψηλό λαιμό και τα μαλλιά της πιασμένα πάνω με τουφίτσες να βγαίνουν ανέμελα δίνοντας της μια σεμνή και γλυκιά εμφάνιση αρμοστή στον χαρακτήρα της. Ωστόσο η γυμνή της πλάτη με το υπερβολικά βαθύ κόψιμο που έπαιζε με τα όρια του σεμνού τον έκανε σχεδόν να πνιγεί, δεν ήταν η αθώα Άινα πλέον! Τι προσπαθούσε να πετύχει με αυτό; Δεν ήξερε ότι την κοιτούσαν με ανάρμοστο τρόπο; Πως τολμούσε αυτό το κλαψιάρικο φυτοφάγο να ακουμπήσει την γυμνή της πλάτη;

''Όγια; Μόνος χωρίς την γραμματέα σου;'' Ακούστηκε η φωνή του ενοχλητικού ανανά που τον πλησίασε με την Κρομ να κρατάει το ένα του μπράτσο αφού ήταν και η συνοδός του. Ο Κιόγια τους αγνόησε.

''Μην μου πεις ότι ντράπηκες να της ζητήσεις να γίνει η ντάμα σου!'' είπε και γέλασε εντυπωσιασμένος. ''Πόσο χαριτωμένο!''

''Όχι τόσο χαριτωμένο όσο εσύ που αποφεύγεις τον χορό γιατί δεν ξέρεις να χορεύεις…''

''Μα ξέρω να χορεύω! Έτσι δεν είναι Κρομ;''

''Ναι Μούκουρο-σαμα!'' συμφώνησε ήσυχα η κοπέλα και ο Χίμπαρι αναρωτήθηκε αν η Άινα θα ήταν κάπως έτσι αν στεκόταν στο πλευρό του… όχι η Άινα του είχε αποδείξει ότι δεν περίμενε από αυτόν άδεια για να μιλήσει.

''Χν δεν μου λέει κάτι, η πηγή θα μπορούσε να είναι περισσότερο αμερόληπτη…''

Ο Μούκουρο χαμογέλασε πονηρά ''Αφού αυτό θες... Κρομ θα σε αφήσω για λίγο…'' της είπε και πριν προλάβει να καταλάβει ο Κιόγια, ο παιδικός εχθρός του είχε ήδη πάει στην μεριά της Άινα.

''Άινα είναι θαύμα που σε πετυχαίνω μόνη σου, περίμενα ότι θα βρισκόταν και ο Κιόγια κάπου εδώ…'' της είπε ανέμελα και η κοπέλα τον κοίταξε σαν κάτι να ακουγόταν στραβά.

''Δεν του αρέσουν οι συγκεντρώσεις…'' δικαιολογήθηκε.

''Αυτό είναι αλήθεια αλλά αφού δεν είναι εδώ λέω να το εκμεταλλευτώ… Χορεύεις;''

''Το ένστικτό μου λέει να τρέξω να σωθώ…''

''Κουφουφου…'' γέλασε χωρίς να περιμένει ξεκάθαρη απάντηση. Ο χορός δεν είχε καμία σχέση με τον αδέξιο χορό του Λάμπο, αντίθετα ήταν πολύ καλός.

''Λοιπόν;''

''Τι λοιπόν;'' Τον ρώτησε η Άινα.

''Πως με βρίσκεις;''

''Α… τρομαχτικό όπως πάντα;''

''Κουφουφου, εννοώ ως χορευτή… είμαι δεινός;''

''Ψαρεύεις για κομπλιμέντα;'' Ρώτησε η Άινα θαυμάζοντας την ματαιοδοξία του.

''Απλά πες την αλήθεια!'' είπε εύθυμα και σίγουρος για την απάντηση.

''Καλός υποθέτω, δεν έχω ιδιαίτερη πείρα.''

''Αυτό είναι αρκετό, έλα μαζί μου να δώσεις ακριβώς αυτή την απάντηση σε ένα άτομο που αμφισβήτησε τις χορευτικές μου ικανότητες ακόμα κι αν εγγυήθηκε η Κρομ!'' της είπε και άρχισε να την κατευθύνει προς το σημείο από το οποίο ήρθε αλλά τους διέκοψαν.

''Αφέντη! Δεν το ήξερα ότι ήξερες να χορεύεις! Ωστόσο ήταν πολύ πραγματικό για να είναι τέχνασμα της ομίχλης!'' είπε με δήθεν έκπληξη ο Φραν που φορούσε ακόμα τον βάτραχο στο κεφάλι του.

''Φραν δεν δέχομαι να το ακούσω αυτό από εσένα που δεν έχεις καν συνοδό…'' είπε με παγωμένο χαμόγελο ο Μούκουρο καρφώνοντας τον με την τρίαινα του.

''πώς να έχω συνοδό με αυτό το ανόητο καπέλο;''

''Ουσισι ανόητο; Είναι τιμή που το φοράς ως αντικαταστάτης του Μάμον…'' είπε ο πρίγκιπας που τον ακολουθούσε για να τον βασανίσει.

''Ο μοναδικός που με ακολουθεί καθ'όλη την διάρκεια του χορού είναι ο Μπελ-σενπαι αλλά δεν θέλω να χορέψω με έναν άντρα…'' παραπονέθηκε ο Φραν.

''Ουσισι, τι είπες;'' Και του πέταξε τα μαχαίρια του ανοίγοντας περισσότερες τρύπες στο καπέλο του.

''Πρέπει να πληρώσεις λεφτά για να έχεις την άδεια να με μιμηθείς…'' ακούστηκε μια σιγανή και μυστήρια φωνή από έναν άνθρωπο με ίντιγκο μανδύα.

''Μάμον! Ήρθες τελικά στο πάρτι;'' Είπε ο Μπελ ξεχνώντας τον Φραν.

''Δεν θα έχανα την ευκαιρία να βγάλω λίγο κέρδος…'' είπε ενώ ο Φραν μεταμόρφωνε το τρύπιο καπέλο βατράχου σε μήλο.

''Τι νομίζεις ότι κάνεις Φραν;'' Ρώτησε ο Μούκουρο επικίνδυνα.

''Αφού δεν με χρειάζονται πλέον στους Βάρια γυρνάω σε σένα αφέντη…''

''Και γιατί διάλεξες αυτό το καπέλο;''

''Συγγνώμη αφέντη θα το διορθώσω αμέσως!'' είπε ο Φραν και το μεταμόρφωσε σε ανανά.

''Κουφουφου θα φτιάξω χυμό με το αίμα σου…'' είπε και τον ξανακάρφωσε με την τρίαινα.

''Σκουπίδι ποιος σου είπε ότι μπορείς να εγκαταλείψεις τόσο εύκολα τους Βάρια!'' ακούστηκε η μπάσα φωνή του Ξάνξους και η Άινα ρίγησε αφού δεν είχε κάνει καλή πρώτη εντύπωση αλλά ο άντρας δεν την κοίταξε καν. Αυτός που της έδωσε σημασία ήταν ένας άλλος άντρας που πρώτη φορά έβλεπε με μωβ μαλλιά και πολλά τατουάζ, είχε έξω ένα μικρό υπολογιστή που τον συμβουλευόταν καθώς την κοίταζε.

''Σάτο Άινα, 21, γραμματέας του Χίμπαρι Κιόγια με τον οποίο έχετε μπερδεμένη σχέση, φύλακας πολλών σημαντικών πληροφοριών στις οποίες ακόμα και εγώ ο μεγαλύτερος χάκερ που έχει πρόσβαση παντού και κανείς δεν μπορεί να τον εμποδίσει, δεν μπορώ να μάθω…''

''Εσύ ποιος είσαι;'' Τον ρώτησε κοιτώντας περίεργα τον μικρό υπολογιστή.

''Δεν ξέρεις; Θα περίμενα από την φύλακα του αρχείου να ξέρει για μένα, θα έπρεπε να είσαι τουλάχιστον μέχρι αυτό το επίπεδο.''

''αυτός που έχει όλη την γνώση είναι ο Χίμπαρι-σαν που την σύλλεξε, εγώ απλά την τακτοποιώ και φέρνω τους φακέλους που χρειάζονται κάθε φορά.''

''Χμφ τότε θα πρέπει να μιλήσω με τον Βόνγκολα απευθείας αν και θα ήθελα να αποφύγω την σύγκρουση μαζί του, δεν είμαι καλός στις μάχες σώματος…''

''Βόι! Απόβρασμα, είναι αυτά λόγια από τον φύλακα του σύννεφου των Βάρια;'' Του φώναξε ο Σκουάλο.

''Θα αποδείξω στον Χίμπαρι Κιόγια ποιος είναι πιο δυνατός όταν σπάσω τον κωδικό του και κλέψω όλα τα αρχεία του τότε θα τον έχω υπό τον έλεγχο μου!'' Η Άινα δεν μπόρεσε παρά να γελάσει με τα λόγια του.

''Καλή τύχη με αυτό.'' Εννοώντας τον έλεγχο του Χίμπαρι και όχι το χακάρισμα.

''Τύχη; Είναι θέμα ικανοτήτων!''

''Κουφουφου πολύ ενδιαφέρον συζήτηση αλλά πρέπει να σας διακόψω. Άινα σου είπα ότι πρέπει να σε πάω σε κάποιον…'' και χωρίς δεύτερη κουβέντα την έσπρωξε μέσα στο πλήθος μέχρι να βγουν στην άλλη μεριά.

''Που θες να με πας πια;'' Τον ρώτησε εκνευρισμένη.

''Χμ φαίνεται ότι μετακινήθηκε. Κρομ που πήγε;''

''Η οικογένεια Σιμόν ήρθε για να δώσει τα σέβη της και συζητάει με ένα μέλος τους. Βρίσκονται προς τα εκεί!'' είπε και τους οδήγησε.

Η Άινα τον είδε από μακριά, είχε γυρισμένη την πλάτη του σε αυτή και μιλούσε ήρεμα με μια ψηλή μαυρομάλλα γυναίκα με εντυπωσιακό στήθος που τονιζόταν με το φόρεμα της. Ένιωσε ένα τσίμπημα ζήλειας και εκνευρισμού, σκέφτηκε να φύγει αλλά ο Κιόγια είχε στρίψει και την κοιτούσε, την είχε νιώσει να πλησιάζει…

''Έφυγες για να μην ακούσεις την αλήθεια ή γιατί δεν άντεχες να με βλέπεις να χορεύω μαζί της;'' Τον ρώτησε ειρωνικά ο Μούκουρο.

''Για κάποιον που ισχυρίζεται ότι χορεύει καλά δεν νομίζω ότι η παρτενέρ σου φαινόταν άνετη…''

''Άινα γιατί δεν του λες πόσο καλός χορευτής είμαι;'' Η Άινα έχοντας μια πολύ έντονη παρόρμηση να τον πληγώσει είπε

''Φυσικά και είσαι καλός, δεν θα είχα πρόβλημα να χορέψουμε πάλι!'' και του χαμογέλασε σαν να ήταν δύο πολλοί καλοί φίλοι, ο Μούκουρο της χαμογέλασε εξίσου φιλικά παίζοντας το παιχνίδι της ενώ η Κρομ έμεινε σιωπηλή έχοντας καταλάβει ότι κάτι σχεδίαζαν, ο Κιόγια έσφιξε τα δόντια του για να μην πει τίποτα.

''Ροκούντο Μούκουρο.'' Είπε η κοπέλα με το μεγάλο στήθος ''Συγχαρητήρια για την τελετή.''

''Ευχαριστώ αλλά εγώ απλά ήρθα για τους δικούς μου σκοπούς…''

''Δεν θα είναι εύκολο για σένα να τους πετύχεις…'' είπε ο κοκκινομάλλης κάπως διστακτικά αλλά ένιωθε ότι ήταν υποχρέωση του να μην επιτρέψει να γίνει κάτι παρόμοιο με την περίπτωση Ντάεμον.

''Πάντα μου αρέσουν οι προκλήσεις…''

''Θα σου δώσουμε την μεγαλύτερη της ζωής σου τότε.'' Είπε ευχάριστα ένας ψηλός νεαρός με γυαλιά.

''Ένμα! Παιδιά!'' φώναξε ο Τσούνα και βιάστηκε να έρθει προς το μέρος τους όταν είδε ποιοι ήταν μαζεμένοι, το ένστικτό του έλεγε ότι αν δεν επέμβαινε δεν θα είχε καλή κατάληξη αυτή η συνεύρεση.

''Τσουναγιόσι-καν!'' είπε χαρούμενος ο Ένμα ''Γιαμαμότο!'' πρόσθεσε όταν είδε τον άλλο νεαρό.

Ο Τσούνα ανέλαβε τις συστάσεις για να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα.

''Παιδιά από δω η Άινα Σάτο, Άινα-τσαν αυτός είναι ο Ένμα'' είπε και έδειξε τον κοκκινομάλλη που θύμιζε την ντροπαλή φύση του Τσούνα ''ο Ζουλί'' και έδειξε τον νεαρό που προκάλεσε τον Μούκουρο. Ο Ζουλί έκανε μια βαθιά υπόκλιση και της είπε ότι ήταν γοητευμένος μ' αποτέλεσμα ο Κιόγια να δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο να χαλιναγωγήσει την οργή του ''ο Κάουρου'' συνέχισε βιαστικά ο Τσούνα βλέποντας την ατμόσφαιρα να αλλάζει από την μεριά του Χίμπαρι, η Άινα που δεν είχε προσέξει τίποτα έγνεψε με χαμόγελο στον ξανθό και απειλητικό άντρα που μέχρι τώρα μιλούσε με τον Γιαμαμότο και κανόνιζαν για ένα ματς μπέιζμπολ ''ο Λαρτζ'' και έδειξε ένα μεγαλόσωμο αγόρι ''ο Κούγιου και η Σ.πιτ'' δείχνοντας έναν νεαρό με γυαλιά μυωπίας που τον είχε ρωτήσει που κρυβόταν ο Ροχέι και δείχνοντας μια παράξενη κοπέλα η οποία βρισκόταν στο κόσμο της και χαμογέλασε λέγοντας την να την λέει ''Σιτόπι-τσαν''. Ο Τσούνα έδειξε στο τέλος την κοπέλα που βρισκόταν κοντά στον Χίμπαρι ''και η Άντελχειντ''.

''Χάρηκα.'' Της είπε η Άινα και η Άντελχειντ αντάλλαξε σοβαρή την χειραψία μαζί της.

''Είσαι μέρος των Βόνγκολα;'' Την ρώτησε περίεργη αφού πρώτη φορά την έβλεπε. Η Άινα αισθάνθηκε ότι έπρεπε να της ξεκαθαρίσει για ποιον δούλευε.

''Όχι δουλεύω για τον Χίμπαρι-σαν.'' Της είπε στεγνά μαρκάροντας το έδαφος της.

''Νομίζω ότι έχω εκφράσει την άποψη μου για το θέμα του ονόματος μου Άινα…'' είπε σκληρά χωρίς να μπορεί να το ελέγξει και η Άινα αποφάσισε να μην κάνει σκηνή εκείνη την στιγμή αλλά να υπακούσει ώστε να δείξει στην άλλη γυναίκα ότι ήταν πιο κοντά σε αυτόν σε σχέση με εκείνη. Ήξερε ότι δεν ίσχυε, ήξερε ότι δεν έπρεπε να νιώθει έτσι αλλά δεν ήθελε να τον δει να πηγαίνει με άλλη αμέσως μόλις απέρριψε εκείνη!

''Συγγνώμη Κιόγια.'' Είπε απλά χωρίς να προσθέσει κάποιο πρόσφυμα ξαφνιάζοντας τον και τότε του έκανε κλικ. Ζήλευε την Σουζούκι; Γιατί; Όποιος και να ήταν ο λόγος σήμαινε ότι δεν είχε χαθεί η ελπίδα.

''Α με το Ίδρυμα τότε.''

''Η γραμματέας και αρχειοφύλακας.''

''Ακούγεται δύσκολο.''

''Καθόλου μου αρέσει αυτό που κάνω.''

''Σωστή απάντηση.'' της είπε και η Άντελχειντ για πρώτη φορά της χαμογέλασε γεμίζοντας την με τύψεις για την ψυχρή της συμπεριφορά. ''Όπως όταν ήσουν αρχιεπιμελητής έτσι και τώρα ως ο άντρας με τις περισσότερες πληροφορίες, Χίμπαρι-σαν ξέρεις να διαλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους για να δουλεύουν για σένα.'' Του είπε με σεβασμό και η Άινα κατάλαβε ότι οι δύο τους είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά όπως τον επαγγελματισμό τους και την δύναμη τους. Ένιωσε πάλι το τσίμπημα ζήλειας, ζήλεια που δεν μπορούσε να είναι ισάξια του Κιόγια, ίσως έτσι να την έβλεπε σαν γυναίκα.

''Χν.'' Είπε σε συμφωνία και κοιτώντας έντονα την Άινα σαν να ήθελε να της περάσει το μήνυμα ότι ήταν πολύ σημαντική για αυτόν και κάτι παραπάνω από γραμματέας αλλά η Άινα κοιτούσε κάτω θλιμμένη.

''Ευχαριστώ, αλλά πρέπει να φύγω.'' Τους είπε ευγενικά και έφυγε γρήγορα αφήνοντας τον Κιόγια να την κοιτά συνοφρυωμένος.

Κατευθύνθηκε προς το μπουφέ έχοντας μια έντονη επιθυμία να κατεβάσει όλο το φαγητό που θα έβρισκε εκεί. Πήρε ένα πιάτο, το γέμισε ως απάνω και πήγε να κάτσει σε μια γωνία αλλά έτσι όπως έστριψε έπεσε πάνω στο διπλανό της που δεν τον είχε προσέξει.

''Χίλια συγγνώμη!'' αναφώνησε και απομακρύνθηκε γρήγορα από πάνω του αλλά το κακό είχε γίνει, το πουκάμισο του είχε λερωθεί άσχημα.

''Ουπς… αυτό δεν θα κρύβεται εύκολα!'' είπε ήρεμα ''Ίσως αν βάλω μπροστά την γραβάτα μου;'' Της χαμογέλασε για να την καθησυχάσει και η Άινα χαμογέλασε και εκείνη.

''Συγγνώμη για αυτό έπρεπε να ήμουν πιο προσεχτική… Μπορείτε να με λερώσετε και σεις!'' πρότεινε

''Δεν το νομίζω είναι ένα πολύ ωραίο φόρεμα…'' της είπε φλερτάροντας ''Άλλωστε είναι ένα πουκάμισο μόνο, μπορώ πάντα να το βγάλω!'' είπε και έκανε πως το ξεκουμπώνει, η Άινα γέλασε χωρίς ιδιαίτερη διάθεση αλλά προσπάθησε να μείνει ευχάριστη.

''Φοβάμαι πως αν το κάνετε αυτό θα έρθουν και άλλες κοπέλες να σας λερώσουν…'' προσπάθησε να αστειευτεί και εκείνη. Ο συνομιλητής της ήταν ένας πολύ γοητευτικός άντρας γύρω στα 28 με σπαστά καστανά μαλλιά και ζεστά καστανά μάτια.

''Οι γυναίκες της εποχής μας… τρομαχτικό!'' έκανε δήθεν τρομοκρατημένος.

''Δεν είναι ότι δεν σας αρέσει κι όμως…'' τον πείραξε.

''Τι να πω, είναι ωραίο να σε θέλουν!''

''Άντρες!'' η Άινα στριφογύρισε τα μάτια της και σκέφτηκε τον Χίμπαρι, άραγε και αυτός σκεφτόταν έτσι;

''Ωραίοι άντρες.'' Την διόρθωσε.

''Αλαζονικοί άντρες…'' πάντως από αυτό σίγουρα ήταν το αφεντικό της!

''Απλά ρεαλιστές.''

Η Άινα γέλασε, είχε δίκιο ο Κιόγια και αυτός ήταν ωραίοι...

''Λοιπόν ωραίε άντρα θα μπορούσες να μου στείλεις τον λογαριασμό του καθαριστηρίου και να αναλάβω τα έξοδα.'' Είπε πρόθυμη.

''Ανοησίες αν θέλεις τόσο πολύ να με ξεπληρώσεις θα μπορούσες να μου πεις το όνομα σου…''

''Σάτο Άινα.''

''Μιχάλης Σωτηρίου.''

''Δεν ακούγεται Ιταλικό…''

''Δεν είναι, είμαι από την Ελλάδα, μέλος της Γκρέκο οικογένειας.''

''Ήρθατε για την στέψη τότε;''

''Ναι άλλωστε σαν η δεύτερη πιο ισχυρή οικογένεια έχουμε ανταγωνιστική σχέση με τους Βόνγκολα, πρέπει να ξέρουμε τα πάντα για αυτούς αν θέλουμε να τους προσπεράσουμε…'' της είπε χαμογελώντας και καθόλου απειλητικά.

''Σαν μέλος των Βόνγκολα δεν ξέρω πόσο καλό είναι να μου τα λες αυτά…'' τον προειδοποίησε με τον ίδιο τόνο.

''Είσαι των Βόνγκολα;'' Την ρώτησε ελαφρά έκπληκτος.

''Κατά κάποιο τρόπο, δουλεύω για το Ίδρυμα.''

''Η υπηρεσία πληροφοριών του Χίμπαρι Κιόγια; Ακούγονται πολλά…'' είπε με δήθεν τρομαγμένο ύφος.

'' Μην πιστεύεις τίποτα!'' απάντησε η Άινα γελώντας.

''Μιχάλη!'' ακούστηκε μια γυναικεία φωνή από μακριά.

''Α με φωνάζουν!'' είπε απογοητευμένος κοιτώντας την άλλη γυναίκα και μετά την Άινα.

''Ορίστε η κάρτα μου για να επικοινωνήσεις μαζί μου αν ποτέ βρεθείς στην Ελλάδα.'' Της είπε και της έδωσε μια λευκή κάρτα με καλλιγραφικά γράμματα. Η Άινα έβγαλε το πορτοφόλι της και την έβαλε μέσα.

''Ορίστε και από μένα αν ποτέ χρειαστείς κάτι από το ίδρυμα…'' του είπε και έβγαλε και εκείνη μια κάρτα τραβώντας και άλλα χαρτιά που πάντα βρίσκονταν μέσα στο πορτοφόλι της.

''Θα τα πιάσω εγώ …'' είπε ο νεαρός και έσκυψε να τα σηκώσει ''Φαίνεται ότι έχεις συνήθειο να λερώνεις πράγματα….'' Είπε πειραχτικά κοιτάζοντας με νόημα ένα από τα χαρτιά που είχε μερικές κόκκινες σταγόνες πάνω.

''Απλά συμβαίνει…'' του πέταξε τάχα θυμωμένα και τα πήρε από το χέρι του πετώντας τα ατσούμπαλα στην τσάντα της.

''Τα λέμε δεσποινίς Σάτο.''

''Γεια σας κύριε Σωτηρίου.''

Μετά από αυτό η Άινα ήταν ελαφρώς πιο χαρούμενη, ήταν όμορφη κοπέλα αν δεν μπορούσε να το εκτιμήσει αυτό ο Κιόγια ευτυχώς υπήρχαν άλλοι άντρες που το έβλεπαν. Αισθανόταν πιο σίγουρη για τον εαυτό της μετά από αυτό. Ήταν πρόβλημα του Κιόγια και όχι δικό της που δεν την έβλεπε σαν γυναίκα!

Πήγε στο μπαλκόνι να φάει ήρεμα χωρίς να λερώσει κανέναν. Ευτυχώς το μέρος ήταν άδειο, το φεγγάρι φωτεινό και γεμάτο και άκουγε την μουσική σαν να ερχόταν από μακριά ενώ τα τζιτζίκια ακούγονταν πιο κοντά της. Ένα αεράκι φύσηξε κυματίζοντας τις ελεύθερες τούφες των μαλλιών της και το ύφασμα του φορέματος της. Ακούμπησε το άδειο πιάτο της στην κουπαστή και έκλεισε κουρασμένη τα μάτια της. Αυτή η ηρεμία και η μοναξιά της έφερε μελαγχολία, γιατί δεν μπορούσε να είναι μαζί του σε ένα τόσο ρομαντικό μέρος;

''Είμαι σίγουρη ότι μοιράζεται μια ρομαντική στιγμή με αυτή την Άντελ… δεν ήξερα ότι το πόσο γυναίκα είσαι μετριέται με το μέγεθος του στήθους σου! ΆΝΤΡΕΣ!'' φώναξε και κοπάνισε το πόδι της κάτω με δύναμη, ένα κρακ ακούστηκε. ''Α τέλεια, τώρα μου έσπασε και το τακούνι!'' μουρμούρισε και τα έβγαλε πετώντας τα στην άκρη. Κοίταξε κάτω το στήθος της και το σήκωσε ελαφρώς ''Δεν είναι τόσο μικρά…'' μουρμούρισε.

''Όχι δεν είναι.'' Είπε μια ανδρική φωνή με εύθυμο τόνο και από τις σκιές αναδύθηκε ο Χίμπαρι Κιόγια. Η Άινα γούρλωσε τα μάτια της και κοκκίνισε από πάνω ως κάτω.

Ναι ο Χίμπαρι την είχε ακούσει, είχε εγκαταλείψει ότι έκανε όταν την είδε με τον Γκρέκο και από τότε την ακολουθούσε αθόρυβα. Αισθάνθηκε μεγάλη αβεβαιότητα όταν την είδε να γελά και να φέρεται τόσο οικεία με έναν άγνωστο την στιγμή που με αυτόν ανέβαζε τα τείχη της αλλά ακούγοντας το παράπονο της αισθάνθηκε ελπίδα.

''Δεν…. Δεν είναι σωστό να κρυφακούς!'' του είπε θυμωμένη.

''Κρυφακούω; Ήμουν εδώ εξαρχής… δεν είναι σωστό να παραβιάζεις την ησυχία μου έτσι…'' της είπε ήρεμα.

''Θα μπορούσες να με ειδοποιήσεις ότι ήσουν εδώ!'' είπε παίρνοντας τα παπούτσια της έτοιμη να φύγει.

''Γιατί για να έφευγες;'' Την ρώτησε πλησιάζοντας την αστραπιαία.

''Δεν θα ήθελα να σε ενοχλήσω.'' Του πέταξε και πήγε να τον προσπεράσει αλλά την άρπαξε από το χέρι.

''Η συμπεριφορά σου τώρα με ενοχλεί…'' είπε όσο το δυνατόν πιο ήρεμα.

''Και τι θα ήθελες τότε να κάνω αφεντικό;'' Είπε με φωνή να στάζει από ειρωνεία.

''Να χορέψεις μαζί μου.''

Η Άινα γούρλωσε τα μάτια της, δεν πίστευε αυτό που άκουγε…

''Χόρεψες με το παιδί των Βόνγκολα και με τον αντιπαθητικό φύλακα της ομίχλης που νομίζει ότι χορεύει καλύτερα από μένα.'' Είπε ανταγωνιστικά και η Άινα κατάλαβε ότι άντρας απλά δεν ήθελε να έρχεται δεύτερος σε τίποτα ακόμα και στην γραμματέα του.

''Μάλιστα Κιόγια.'' Είπε με επαγγελματικό τόνο για να τον κάνει να καταλάβει ότι δέχεται μόνο και μόνο γιατί είναι το αφεντικό της. Ο Κιόγια μούτρωσε αλλά δεν είπε τίποτα. Έβαλε τα χέρια του στην γυμνή της πλάτη και την τράβηξε διεκδικητικά προς το μέρος του και άρχισε να βηματίζει απαλά στο ρυθμό της μουσικής.

Η Άινα ανατρίχιασε στο άγγιγμα, τα κρύα του χέρια πάνω στην δροσερή της πλάτη την έκαναν να αισθάνεται σαν να καιγόταν, η μύτη της ακουμπούσε στο στέρνο του και τα βήματα της ακολουθούσαν πιστά τα δικά του, βρισκόταν στον πλήρη έλεγχο του να την καθοδηγήσει όπως εκείνος ήθελε. Διστακτικά έβαλε τα χέρια της στους ώμους του και σήκωσε το κεφάλι να τον κοιτάξει, όταν είδε όμως το βλέμμα του κατέβασε τα μάτια της γρήγορα. Ήταν τόσο περίεργο βλέμμα, βαθύ, ζεστό, ανεξήγητο… ήθελε να κρυφτεί από αυτό και ταυτόχρονα να βυθιστεί σε αυτό.

Διαισθανόμενη τον κίνδυνο πήγε να βάλει απόσταση ανάμεσα τους αλλά ο Κιόγια αντέδρασε τραβώντας την ακόμα περισσότερο προς το μέρος του, βυθίζοντας την στα χέρια του. Η Άινα πήρε μια βαθιά εισπνοή για να ηρεμήσει αλλά το άρωμα του την μέθυσε… απαλό σαπούνι… θέλοντας να βεβαιωθεί για το άρωμα ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του, ανασαίνοντας αργά.

Ρίγη διαπέρασαν τον άντρα και την έσφιξε πάνω του για να νιώσει και αυτός καλύτερα την απαλότητα του σώματος της, της ζεστασιά της και τις καμπύλες της. Πόσο τον ενοχλούσαν τα ρούχα τους… κατέβασε το χέρι του αργά στην πλάτη της ακουμπώντας το χαμηλά στην μέση της και πιάνοντας την γερά. Την ήθελε τόσο πολύ. Βύθισε το κεφάλι του στα μαλλιά της που μύριζαν γιασεμί και εισέπνευσε και αυτός.

''Άινα'' μουρμούρισε.

Το όνομα της, ο τρόπος που το είπε την έκανε να ξυπνήσει από αυτήν την ύπνωση, τινάχτηκε τρομαγμένη μακριά από τα χέρια του που είχαν χαλαρώσει, βέβαιος ότι δεν θα του έφευγε.

''Πρέπει να φύγω.'' Είπε κοφτά προσπαθώντας να συγκρατήσει τα συναισθήματα της, γιατί την μπέρδευε τόσο πολύ; Ήταν σαδιστής, ναι αλλά πόσο θα κρατούσε αυτό το παιχνίδι. Όταν αυτή τραβούσε αυτός την έσπρωχνε μακριά και τώρα οι ρόλοι είχαν αλλάξει!

Πήγε στο μοναδικό μέρος που πίστευε ότι θα ήταν ασφαλής, κρύφτηκε στις γυναικείες τουαλέτες.

''Τον αντιπαθώ, τον σιχαίνομαι, τον απεχθάνομαι, τον μισώ….'' Έλεγε όλα τα συνώνυμα για να πείσει τον εαυτό της παίρνοντας βαθιές αναπνοές… δεν θα έκλαιγε για αυτόν… δεν του άρεσαν οι αδύναμοι άνθρωποι δεν θα έκλαιγε λοιπόν…

''Σταμάτα, δεν κλαις γιατί δεν το αξίζει όχι γιατί σιχαίνεται τους αδύναμους!'' φώναξε αγανακτισμένη στην αντανάκλαση της. Άνοιξε απότομα την βρύση και το νερό έπεσε με τόση ένταση που πιτσίλισε τον καθρέφτη, έβαλε τα χέρια της από κάτω και έριξε νερό στο πρόσωπο της καταστρέφοντας το μακιγιάζ της, συνέχισε μέχρι να εξαφανιστεί κάθε είδος βαφής από το πρόσωπο της. Έπιασε το χαρτί από δίπλα της και σκούπισε το πρόσωπο της. Ανανεωμένη άνοιξε τα μάτια της για να κοιτάξει πάλι την αντανάκλαση της.

Τότε είδε κάτι που δεν υπήρχε εκεί πριν, ένα κολονάτο ποτήρι γεμάτο με ένα θελκτικό ροζ υγρό. Περίεργη το πήρε στα χέρια της και το μύρισε, μύριζε ζάχαρη και τριαντάφυλλα, παραξενεμένη είχε μια έντονη παρόρμηση να το δοκιμάσει αν ήταν τυχερή θα ήταν αλκοόλ… το χρειαζόταν. Ήπιε προσεχτικά μια γουλιά, η γεύση ήταν ελαφριά, γλυκιά, παραδεισένια, στην δεύτερη γουλιά το κατέβασε όλο.

Δεν ήξερε τι ήταν αλλά την έκανε να αισθάνεται δυνατή, άφοβη, γεμάτη ενέργεια και ευθυμία. Ήταν περίεργο συναίσθημα, ήταν μεθυσμένη; Δεν αισθανόταν μεθυσμένη, καταλάβαινε τι γινόταν, καταλάβαινε τι επιθυμούσε και τι ήθελε να κάνει, όσους περιορισμούς έβαζε, ότι δικαιολογίες έβρισκε για να σταματήσει τον εαυτό της από το να κάνει αυτό που θέλει φαίνονταν γελοίοι. Γιατί είχε εγκλωβίσει τόσο πολύ τον εαυτό της αφού τα πράγματα ήταν τόσο απλά;

Τι έκανε εδώ; Μόνο σε ένα μέρος έπρεπε να είναι, μόνο σε ένα άτομο έπρεπε να απευθυνθεί, να τον τιμωρήσει και επιτέλους να πάρει αυτό που ήθελε πάντα από αυτόν… θα έβρισκε τον Χίμπαρι Κιόγια και θα του έδειχνε τι γυναίκα είναι!

Ήδη από την τουαλέτα μπορούσε να τον νιώσει, ήταν ανοιχτή, ευαίσθητη στα πάντα και η αύρα του ήταν σαν πίδακας ενέργειας… υπήρχαν και άλλοι πολλοί δυνατοί αλλά η δική του αύρα ήταν ξεχωριστή για εκείνη, μπορούσε να την νιώσει τόσο έντονα σαν να ήταν δική της. Ήξερε που βρισκόταν…

Το θέμα ήταν ότι και ο Κιόγια ήξερε που βρισκόταν η κοπέλα… την ακολούθησε και πρόλαβε να την δει να μπαίνει στην τουαλέτα και αποφάσισε ότι ίσως να βιάστηκε και έπρεπε να την αφήσει μόνη της. Έστριψε στο διάδρομο από εκεί που πήγε κρατώντας σφιχτά τα παπούτσια της στο χέρι αμφιταλαντευόμενος για το αν έπρεπε να τα αφήσει εκεί που τα βρήκε ή στην τουαλέτα για να της δείξει ότι ήταν και αυτός εκεί… Δεν πρόλαβε να απαντήσει στην ερώτηση του όταν ένιωσε ένα κύμα ενέργειας από την τουαλέτα που βρισκόταν η Άινα, μια άγνωστη φλόγα με το στοιχείο της θύελλας, δεν ήταν υπερβολικά δυνατή ωστόσο ήταν έντονη. Ανήσυχος κατευθύνθηκε προς τα εκεί, ποιος ήταν μαζί με την γραμματέα του; Δεν ήταν απειλητική φλόγα αλλά και πάλι κάτι ήταν περίεργο σε αυτή.

Η πόρτα ξαφνικά άνοιξε και από μέσα βγήκε μόνη της η Άινα, τα μάτια της είχαν μια κόκκινη απόχρωση και ήταν καλυμμένη από μια κόκκινη φλόγα.

''Άινα;'' Είπε ο Κιόγια κοιτώντας την με αμφιβολία, ήταν η Άινα και παράλληλα δεν ήταν, η γυναίκα μπροστά του έβγαζε μια δύναμη, μια σιγουριά που η Άινα την έδειχνε σπάνια και για ελάχιστο.

''Κιόγια…'' είπε εκείνη απαλά, χαμογελώντας σαγηνευτικά και πλησιάζοντας τον με ήρεμες κινήσεις. Ήρθε μπροστά του και ακούμπησε το στέρνο του με τα χέρια της. Ο Κιόγια έκπληκτος κοίταξε τα χέρια της πάνω του και ένιωσε την καρδιά του να χτυπά ανεξέλεγκτα, κατέπνιξε την επιθυμία του να αμυνθεί και στάθηκε ακίνητος, περίεργος για το τι συνέβαινε, αυτή την έκδοση πρώτη φορά την έβλεπε!

''Ακολούθησε με….'' Του είπε με τον ίδιο τόνο και περιπαιχτικά τον τράβηξε από την γραβάτα. Ο Κιόγια χωρίς να πει τίποτα την ακολούθησε υπάκουα, δεν ήθελε να της αντισταθεί, δεν χρειαζόταν να το παίξει δύσκολος... Τον οδήγησε σε ένα άδειο δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα πίσω της.

''Τι συμβαίνει;'' Την ρώτησε βάζοντας έναν αυστηρό τόνο στη φωνή του, θα έκανε υποχωρήσεις, θα της έδινε δικαιώματα αλλά δεν παύει να είναι ο Χίμπαρι Κιόγια!

''Εσύ να μου πεις… Μια κρύο, μια ζέστη… πάντα σκέφτομαι τι μπορεί να σκέφτεσαι, τι μπορεί να θέλεις, τι να κάνω για να σου αρέσω…'' του είπε και τον πλησίασε πάλι σπρώχνοντας τον προς τα πίσω μέχρι που τα πόδια του βρήκαν στο κρεβάτι.

''Κάτι δεν πάει καλά με σένα.'' Της είπε και της πήρε τα χέρια βάζοντας απόσταση ανάμεσα τους, τον κοιτούσε σαν αρπακτικό και δεν του άρεσε… είχαν αντιστραφεί οι ρόλοι τους ξανά.

''Γιατί; Επειδή αποφάσισα να σταματήσω να σκέφτομαι βάζοντας εσένα μπροστά; Επειδή θα κάνω ακριβώς ότι θέλω γιατί αυτό είναι πιο απλό και εύκολο; Έτσι δεν σκέφτεσαι και εσύ; Κάνεις πάντα ότι θέλεις, λες ότι θες, παίζεις και πληγώνεις…''

''…'' την κοιτούσε έντονα προσπαθώντας να καταλάβει τι ενεργοποίησε την φλόγα της και τότε του όρμησε! Χίμηξε πάνω του με όλο της το σώμα και χρησιμοποιώντας το βάρος της τον έριξε στο κρεβάτι. Την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, η Άινα ήταν πάνω του, τα χέρια της δεξιά και αριστερά από το πρόσωπο του κρατώντας με δύναμη τα χέρια του, τα πόδια της αγκιστρωμένα στην μέση του, τα χείλη της πάνω στα δικά του να τα πιέζουν με δύναμη, να τον διεκδικεί… και αυτός; Ήταν αδύναμος, δεν μπορούσε να την αρνηθεί, ήθελε να τον καταλάβει, ήθελε να της παραδοθεί, άνοιξε το στόμα του και ένιωσε την γλώσσα της να γλιστρά μέσα και να τον φιλά αργά όλο και πιο βαθιά. Δεν κράτησε πολύ, όχι όσο ήθελε, όχι όσο περίμενε, κράτησε λίγο αλλά του πήρε όλη την ανάσα.

''Λοιπόν; Χίμπαρι Κιόγια; Είμαι αρκετά γυναίκα;'' Του μουρμούρισε αισθησιακά και ο Κιόγια δεν ήξερε τι να πει, ήταν ο θυμός της που ενεργοποίησε την φλόγα της; Η δίψα της για εκδίκηση; Η Άινα απογοητευμένη που δεν πήρε απάντηση του ρίχτηκε πάλι…

Το δεύτερο φιλί ήταν πιο παθιασμένο, τα χέρια της τώρα στο κεφάλι του να γραπώνουν τα μαλλιά του βαθαίνοντας το φιλί, τα χείλη τους πιεσμένα τόσο που σίγουρα θα μελάνιαζαν, έβγαλε ένα υπόκωφο μούγκρισμα ευχαρίστησης και όταν σταμάτησε να τον φιλάει έμεινε ζαλισμένος, ακίνητος να την κοιτάει σαν χαμένος, ήθελε και άλλο και η Άινα σε αυτό γέλασε.

''Ποιος δείχνει σαν κουτάβι τώρα;'' Τον ρώτησε και ο Κιόγια θύμωσε, τον κορόιδευε, τον ταπείνωνε… την είχε αφήσει να πάρει για πολύ ώρα τον έλεγχο και το φυτοφάγο του ξέχασε ποιος είναι ο κυρίαρχος. Ο Κιόγια μούγκρισε αυτή τη φορά απειλητικά και μέσα σε δευτερόλεπτα οι θέσεις τους αντιστράφηκαν.

Η Άινα τώρα βρισκόταν από κάτω να τον κοιτά ξαφνιασμένη, τα δυο της χέρια πάνω από το κεφάλι της καρφιτσωμένα κάτω από μια μεγάλη δυνατή παλάμη, αυτός ανάμεσα στα πόδια της να την παγιδεύει με όλο του το σώμα.

''Άσε με!'' του φώναξε και άρχισε να στριφογυρίζει από κάτω και ο Χίμπαρι άφησε απλά ένα προειδοποιητικό μουγκρητό, έπιασε με το ελεύθερο χέρι του το πρόσωπο της και με τον αντίχειρα του χάιδεψε τα χείλη της που άνοιξαν από μόνα τους.

''Σειρά μου τώρα…'' μουρμούρισε και αυτός και έσκυψε για να την φιλήσει όπως αυτός ήθελε.

Σε αντίθεση με το δικό της φιλί, το δικό του ήταν πιο άγριο, την δάγκωσε στα χείλη και τα τράβηξε απαλά ρουφώντας τα παράλληλα, η γλώσσα του περισσότερο πάλεψε παρά χόρεψε με την δική της, ήθελε να μάθει απέξω κάθε σπιθαμή του στόματος της και όταν αυτό δεν του έφτανε το στόμα του ταξίδεψε και σε άλλα μέρη… Τώρα στο λαιμό της να την πιπιλάει ελαφρά, πιέζοντας με τα δόντια του, το χέρι του να έχει μετακινηθεί στην μέση της και να την σπρώχνει και άλλο προς το μέρος του. Είχε χαθεί στις αισθήσεις και οι αναστεναγμοί της τον τραβούσαν μακριά από τον έλεγχο ακόμα περισσότερο.

Την ένιωθε παντού γύρω του, η φλόγα της τώρα ακόμα πιο δυνατή, τον περιτύλιγε σαν πέπλο, τον γέμιζε με ενέργεια. Ήταν δική του, μόνο δική του, δεν θα την μοιραζόταν, θα της έδινε τα πάντα. Σε αυτή την γυναίκα που ήταν όλο εκπλήξεις, στην ήσυχη Άινα με την φλόγα της θύελλας, στην γυναίκα που έκρυβε μέσα της πάθος πιο δυνατό και από αυτό που κυριαρχεί σε μια μάχη.

''Κι άλλο…'' του ζήτησε και η φωτιά της εντάθηκε παροτρύνοντας τον να απελευθερώσει και την δική του, δύο φλόγες έγιναν μια. Η φωτιά του όμως ήταν τόσο περισσότερο δυνατή, την άφησε ξέπνοη, αδύναμη, έβαλε την φωτιά της σε έλεγχο καλύπτοντας την και εν τέλει σβήνοντας. Σε μια τελευταία προσπάθεια η Άινα ανασηκώθηκε λίγο για να συναντήσει ξανά τα χείλη του που βρίσκονταν ήδη εκεί όταν ο Κιόγια κατάλαβε ότι ήθελε να τον φιλήσει και μετά…

Η φλόγα της είχε εξαφανιστεί, κάτω ήταν μια αναψοκοκκινισμένη και κοιμισμένη Άινα. Η φλόγα του μετριάστηκε κατευθείαν, ξύπνησε από την μαγεία γιατί μόνο έτσι μπορούσε να την περιγράψει αφού ποτέ ξανά δεν είχε νιώσει τόσο ζωντανός και ταυτόχρονα αδύναμος. Άρχισε να σκέφτεται πάλι, να μελετά που βρισκόταν, να ερευνά την μορφή της ελαφρώς ανήσυχος αν και δεν ήθελε να το παραδεχτεί.

Ευτυχώς η Άινα με εξαίρεση τα τσαλακωμένα ρούχα της με το μισάνοιχτο φερμουάρ και τα λιτά πλέον μαλλιά της, έδειχνε καλά. Τα χείλη της κόκκινα και φουσκωμένα, ιδρωμένη και ο λαιμός της μελανιασμένος σε δυο σημεία. Πότε της τα είχε κάνει αυτά; Δεν μπορούσε να θυμηθεί ξεκάθαρα μέσα στο συνονθύλευμα τόσων αισθημάτων. Του ξυπνούσε κάτι τόσο ζωώδες μέσα του αυτή η αδύναμη γυναίκα.

Η παρουσία της ήταν ακόμη έντονη και σηκώθηκε βιαστικά να πάει στο μπάνιο γιατί ακόμα και με αυτή να κοιμάται ήταν επικίνδυνος. Στο μπάνιο κοίταξε τον εαυτό του, δεν έδειχνε καλύτερος. Το ήρεμο πρόσωπο, η μάσκα απάθειας είχε σπάσει και στην θέση του ήταν το πρόσωπο ενός νεαρού άντρα με λαμπερά μάτια και αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο, τα λεπτά και πάντα σε γραμμή χείλη του είχαν ένα πολύ ελαφρύ χαμόγελο ένδειξη της μεγάλης εντύπωσης, του ενθουσιασμού που του έφερνε αυτή η γυναίκα. Τα μαλλιά του πιο ανακατεμένα από ποτέ και θυμήθηκε τα λεπτά δάχτυλα της μέσα τους, πως τα νύχια της τον έξυναν… κοίταξε της παλάμες του που επιτέλους είχαν αγγίξει, είχαν παγιδέψει τους καρπούς της… Μούγκρισε, χρειαζόταν ένα πολύ κρύο μπάνιο για να ηρεμήσει, έπρεπε να σταματήσει να σκέφτεται. Δεν κάθισε να βγάλει τα ρούχα του και μπήκε μέσα στην ντουζιέρα έτσι, το παγωμένο νερό να μουσκεύει τα μαλλιά και τα ρούχα του. Πήρε αργές, βαθιές αναπνοές, έκλεισε τα μάτια του και άδειασε το μυαλό του, το κρύο νερό τον βοήθησε μουδιάζοντας τον. Όταν βγήκε ήταν υπό έλεγχο.

Αποφάσισε να επιστρέψει στο δωμάτιο του όσο και να ήθελε να μείνει να κοιμηθεί μαζί της, αποφάσισε να υποχωρήσει και να την αφήσει για λίγο ήσυχη να κοιμηθεί και να ξυπνήσει για να σκεφτεί τα όσα έγιναν, αργότερα θα μπορούσε να την διεκδικήσει αφού σήμερα του είχε δείξει ότι ακόμα τον ήθελε και άρα είχε κάθε δικαίωμα να την θεωρεί δική του.

Δεν ήξερε πόσην ώρα κοιμόταν αλλά το κεφάλι της την πέθαινε και το ανακατεμένο στομάχι της απλά έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Αυτό που κυριαρχούσε όμως ήταν ένα πάρα πολύ κακό προαίσθημα.

''Τι έκανα;'' Μούγκρισε αγγίζοντας το κεφάλι της, φλασιές από την χθεσινή βραδιά κατέκλισαν το μυαλό της και την έκαναν να τιναχτεί από το κρεβάτι

''ΘΕΕ, ΤΙ ΈΚΑΝΑ;'' Φώναξε και σχεδόν αμέσως σωριάστηκε κάτω αδύναμη. Πως θα το εξηγούσε αυτό; Γιατί βγήκε τόσο εκτός ελέγχου; Έπρεπε να είναι ψυχρή μαζί του, γιατί;

Βόγκηξε πάλι, αισθανόταν σαν να είχε μεθύσει αλλά παράλληλα ήξερε ότι χθες δεν ήταν μεθυσμένη, ήξερε τι έκανε, αυτό που δεν ήξερε ήταν γιατί το έκανε.

''Πρέπει να βρω μια δικαιολογία…'' μουρμούρισε και ατσούμπαλα σηκώθηκε για να ξαπλώσει πάλι στο κρεβάτι. Έκλεισε κουρασμένη τα μάτια της, το χέρι της να τα καλύπτει για να μπλοκάρει το φως της λάμπας. Δεν άργησε να την πάρει πάλι ο ύπνος.

'Καλύτερα, έτσι θα καθυστερήσω την στιγμή της αποκάλυψης…' ήταν η τελευταία της σκέψη.

''Χμ, ακόμα κοιμάται; Ίσως της έδωσα παραπάνω δοσολογία από αυτή που έπρεπε…'' άκουσε μια άγνωστη φωνή να λέει, ήταν όμως ακόμα πολύ κουρασμένη και η φωνή ακουγόταν από πολύ μακριά.

Άκουσε τον ήχο ενός χαρτοφύλακα που ανοίγει.

''Μια ένεση αδρεναλίνης για να ξυπνήσει το πειραματόζωο μου… πρέπει να μελετήσω τις αντιδράσεις τώρα που είναι πρόσφατες…'' μουρμούρισε ο άντρας στον εαυτό του προετοιμάζοντας το εμβόλιο. Η Άινα με το που άκουσε αυτό και ένιωσε μια κρύα παλάμη να της πιάνει το χέρι για την ένεση ένιωσε τις αισθήσεις της να ξυπνάνε και σαν να αναστήθηκε τινάχτηκε πάνω και μακριά από τον απρόσκλητο επισκέπτη.

Προς στιγμή πίστεψε ότι θα έβλεπε τον Σαμάλ αλλά στην θέση ήταν ένας άλλος άντρας με άσπρη ρόμπα, πράσινα μαλλιά και γυαλιά.

''Ξύπνησες; Ωραία, ωραία, ας προχωρήσουμε γοργά τότε στο εργαστήριο μου για να κάνω τις μετρήσεις μου…'' της είπε και σηκώθηκε όρθιος κλείνοντας την βαλίτσα. Η Άινα αν και ξύπνια πλέον είχε μεγάλη δυσκολία να συγκεντρωθεί.

''Ποιος είσαι;'' Τον ρώτησε με μεγάλη δυσκολία.

''Τι χαζή ερώτηση, ελπίζω τα αποτελέσματα να μην επηρεαστούν από τον χαμηλό δείκτη ευφυΐας σου. Είμαι ο καθηγητής και ερευνητής Βέρντε και πριν από 4 ώρες υποβλήθηκες σε ένα από τα πειράματά μου για αυτό μην με καθυστερείς και ακολούθησε με, η επιστήμη δεν περιμένει τους αργόστροφους.'' Είπε αυταρχικά. Η Άινα ήξερε ότι μόλις την προσέβαλε αλλά ήταν πολύ κουρασμένη για να του απαντήσει.

''Ίσως να ήταν καλύτερα αν σε είχα αφήσει να κοιμάσαι και σε μετέφερα στο εργαστήριο μου. Θα κάναμε πιο γρήγορα…'' είπε ο Βέρντε περισσότερο στον εαυτό του βγάζοντας πάλι μια ένεση, αυτή την φορά αναισθησίας. Και όντως η Άινα θα προτιμούσε να κοιμόταν και αυτό πήγε να κάνει, στηριζόμενη στον τοίχο έκλεισε τα μάτια της.

''Τσκ'' είπε ο επιστήμονας όταν κατάλαβε ότι δεν τον ακολουθούσε, επέστρεψε γρήγορα προς το μέρος της και την άρπαξε από το μπράτσο τραβώντας την μαζί του. Η Άινα σαν να υπνοβατούσε τον ακολούθησε χωρίς να ξέρει αν όλο αυτό ήταν πραγματικότητα ή μέρος ενός πολύ παράξενου ονείρου στο οποίο περπατούσε σε άγνωστους διαδρόμους…

Ξαπλωμένη πάλι, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ανάμεσα από τις μισόκλειστες βλεφαρίδες της είδε ένα άσπρο δωμάτιο με δυνατό λευκό φωτισμό, πολλές οθόνες υπολογιστών και διάφορα άλλα περίεργα μηχανήματα. Ένα παράξενο περιβάλλον και μέσα στην κούραση της ένιωσε ένα τσίμπημα ανησυχίας…

''Άουτς!'' είπε και ο ήχος της φωνής της σαν να την βοήθησε να καθαρίσει την συννεφιά στις σκέψεις της. Με περισσότερη διαύγεια είδε ότι όντως βρισκόταν σε ένα περίεργο δωμάτιο και ήταν ξαπλωμένη σε ένα χειρουργικό κρεβάτι, μπροστά της ο ίδιος άντρας από πριν κρατώντας στα χέρια του μια σύριγγα, το τσίμπημα ανησυχίας μάλλον ήταν τσίμπημα ένεσης…

''Χμ πολύ καλύτερα τώρα, ίσως να καταφέρουμε να συνεννοηθούμε.'' Είπε ο άντρας που αν θυμόταν καλά της είχε συστηθεί ως καθηγητής Βέρντε, και εμφάνισε από τον πουθενά ένα μικρό φακό για να κοιτάξει τα μάτια της.

Η Άινα ενοχλημένη από το ξαφνικό φως μέσα στα μάτια της έβαλε το αριστερό της χέρι μπροστά ενώ με το δεξί της προσπάθησε να σπρώξει μακριά το χέρι του καθηγητή.

''Κάτσε ήσυχη και μην παρεμποδίζεις το έργο μου!'' διέταξε ενοχλημένος ο καθηγητής.

''Τι μου έκανες;'' Τον ρώτησε σε παρόμοιο τόνο αλλά τα μάτια της έκρυβαν τον φόβο.

''Δεν βρίσκω τον λόγο να σου εξηγήσω πράγματα που δεν θα καταλάβεις!'' είπε με αγένεια.

''Νομίζω ότι υπάρχουν αρκετοί λόγοι που να εξηγούν που βρίσκομαι, γιατί είμαι εδώ, τι μου χορήγησες και προ πάντων ποιος είσαι και τι θέλεις από μένα!''

'' Όταν ήσουν σε αδράνεια καθυστερούσες την έρευνα μου και τώρα που σου έκανα ένεση αδρεναλίνης για να ξυπνήσεις με καθυστερείς με γελοίες ερωτήσεις... πολύ καλά, λοιπόν, θα σου πω αφού δεν μπορείς να καταλάβεις μόνη σου με τον μικρό σου εγκέφαλο και μετά θα κάτσεις φρόνιμα για να δω τα αποτελέσματα του πειράματος… αν δεν συμμορφωθείς δεν θα διστάσω να σε δέσω!'' της είπε χαμογελώντας σαν τρελός επιστήμονας.

''Έρευνα; Πείραμα;'' Είπε τρομαγμένη η Άινα παγωμένη στην θέση της, ο επιστήμονας όμως δεν της έδωσε σημασία απορροφημένος με την δουλειά του.

''Οι κόρες επανήλθαν στο κανονικό τους μέγεθος, αδιόρατα φωτεινά ίχνη της φλόγας στην ίριδα.'' Έλεγε πολύ σιγανά καθώς έγραφε σε ένα σημειωματάριο ''Χρώμα ίριδας;'' Την έπιασε από το πηγούνι ξαφνιάζοντας την και ξαναφώτισε το μάτι της ''Σκούρο πράσινο'' είπε και σημείωσε πάλι.

Πήγε και πήρε ένα λάστιχο και το έδεσε στο χέρι της, στη συνέχεια πήρε άλλη μια ένεση και τράβηξε μια μικρή ποσότητα αίματος.

''Δεν θα με χειρουργήσεις έτσι;'' Τον ρώτησε προσεχτικά προσπαθώντας να κρατήσει την ηρεμία της και να μην πανικοβληθεί, το τελευταίο πράγμα που ήθελε ήταν να την δέσει και να χάσει κάθε ελπίδα να αποδράσει.

''Όχι ηλίθια, δεν υπάρχει λόγος.'' Της είπε από λίγα μέτρα πιο μακριά όπου κοιτούσε το αίμα της.

''Δηλαδή αν υπήρχε θα το έκανες;'' Τον ρώτησε τρομοκρατημένη, που είχε μπλέξει.

''Φυσικά.'' Της απάντησε αδίστακτα.

''Ακόμα και χωρίς την άδεια μου;'' Ψιθύρισε με φοβισμένη έκπληξη.

''Ποιος νοιάζεται για την άδεια σου όταν μας καλεί η επιστήμη;'' Απάντησε σαν να ήταν πασιφανές. Η Άινα κατάλαβε την γελοία της ερώτηση, την είχε απαγάγει και υποβάλει σε ένα άγνωστο πείραμα φυσικά και δεν τον ένοιαζαν οι άδειες!

''Μα αυτό πάει ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα...'' ψέλλισε λες και αυτό θα έκανε τον οποιονδήποτε ανήθικο επιστήμονα να σταματήσει.

''Χα! Οι άνθρωποι δεν θα είχαν την δύναμη που έχουν χωρίς την επιστήμη. Όλοι μας θα έπρεπε να είμαστε πρόθυμοι να θυσιαστούμε για αυτήν.'' Είπε ο επιστήμονας με έναν δυσάρεστα εύθυμο τόνο.

''Μα η επιστήμη χρησιμοποιήθηκε από τους ανθρώπους και για κακούς σκοπούς… είναι και ο λόγος που μπήκαν και περιορισμοί σε αυτήν… πρέπει να υπάρχει και κάποια δεοντολογία.'' Είπε η Άινα ελπίζοντας ο επιστήμονας να μην ήταν τόσο τρελός όσο ακουγόταν.

''Δεν φέρει ευθύνη ο επιστήμονας και το δημιούργημα του για τον τρόπο που το χρησιμοποιούν οι άλλοι!'' είπε παθιασμένα ο καθηγητής.

Η Άινα πεπεισμένη ότι είχε μπλέξει με την νέα έκδοση του Φρακενστάιν και θα κατέληγε στο τέλος νεκρή στην καλύτερη περίπτωση αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να αποδράσει τώρα που ο απαγωγέας της ήταν απασχολημένος με το μικροσκόπιο. Ευτυχώς εξαιτίας της ένεσης αδρεναλίνης όσο περνούσε η ώρα αισθανόταν όλο και καλύτερα, δεν θα ήταν δύσκολο να τρέξει.

Και αυτό έκανε, αφού κατάφερε να σηκωθεί αθόρυβα και να απομακρυνθεί λίγα μέτρα προς την πόρτα άρχισε να τρέχει χωρίς να τολμάει να κοιτάξει πίσω. Η πόρτα ήταν μπροστά της, λίγο ακόμα ήθελε, άπλωσε το χέρι της να αγγίξει το χερούλι και

''ΜΠΑΜ!'' ακούστηκε εκκωφαντικός ο θόρυβος, ένα τσίμπημα ηλεκτρισμού την διαπέρασε και την τίναξε στην άλλη άκρη του δωματίου αφήνοντας την ζαλισμένη. Είχε πέσει στα μαλακά, σε μια καρέκλα οδοντιάτρου… και τότε άκουσε έναν μεταλλικό θόρυβο και τα χέρια της και τα πόδια της ήταν πλέον ακινητοποιημένα.

''Νομίζεις ότι είμαι τόσο χαζός;'' Την ρώτησε ο καθηγητής θιγμένος αλλά χωρίς να γυρίσει να την κοιτάξει, σε όλο αυτό δεν είχε κουνηθεί από την θέση του. Η Άινα έκπληκτη και πιο φοβισμένη από πριν δεν απάντησε. '' Η προσπάθεια απόδρασης ήταν εντελώς προβλέψιμη, φυσικά ο φόβος, τα μεγάλα επίπεδα αδρεναλίνης και το ένστικτο επιβίωσης θα σε οδηγούσε εσένα και οποιονδήποτε άλλο σε μια τόσο βεβιασμένη κίνηση όπως αυτή, χαζή και χωρίς τακτική απόδραση! Είχα υπολογίσει με μαθηματική ακρίβεια τις κινήσεις σου και την ακινητοποίηση σου!'' είπε ο καθηγητής πολύ υπερήφανος με τον εαυτό του.

''Σε παρακαλώ πες μου τι θα μου κάνεις… τι θες από μένα…'' είπε έτοιμη να κλάψει.

''Μην κλάψεις θα διαταράξεις τα αποτελέσματα!'' είπε αγχωμένα ο καθηγητής που γύρισε έντρομος προς το μέρος της ''Δεν θα σου κάνω τίποτα, απλά μερικές καθημερινές εξετάσεις για να δω τις επιδράσεις του φίλτρου που σου χορήγησα πάνω σου.'' Προσπάθησε να την καθησυχάσει.

''Φίλτρου;'' Ρώτησε παίρνοντας βαθιές εισπνοές για να ηρεμήσει.

''Προσπαθώ να εφεύρω έναν τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος θα μπορεί να είναι σε διαρκή σύνδεση με την εσωτερική του δύναμη.'' Είπε περιληπτικά αναστενάζοντας ενοχλημένος.

''Δεν καταλαβαίνω.'' Ο επιστήμονας την αγριοκοίταξε.

''Εννοώ ανόητε πίθηκε ότι θέλω να δημιουργήσω τον υπεράνθρωπο, έναν τρόπο ώστε η φλόγα να είναι πάντα αναμμένη και να μην σβήνει ποτέ, η δύναμη της τελευταίας επιθυμίας να μην χρειάζεται κάποιο ακραίο ερέθισμα όπως η περίπτωση του θανάτου για να ενεργοποιηθεί!''

Η Άινα ήξερε για την δύναμη τελευταίας επιθυμίας αν και ποτέ δεν την είχε δει σε δράση.

''Μα υπάρχουν οι σφαίρες και τα χάπια…'' του είπε.

''Που λειτουργούν ως εξωτερικά ερεθίσματα… Οι σφαίρες που σε φέρνουν σε άμεσο κίνδυνο για την ζωή σου και τα χάπια που αφαιρούν όταν τα χρειάζεσαι τα όρια σου. Τα αποτελέσματά τους είναι προσωρινά και περιορισμένα. Εγώ θέλω να πρωτοπορήσω! Θα δημιουργήσω ένα φίλτρο το οποίο αν δοθεί για ένα μικρό διάστημα θα καταφέρει να αφαιρέσει για πάντα τα όρια σου, άνθρωπος και φλόγα θα γίνουν ένα, η ενέργεια θα ρέει συνέχεια σαν ανοιχτή βρύση!'' είπε συνεπαρμένος.

'' Μα η ενέργεια δεν είναι ανεξάντλητη!'' έφερε τις ενστάσεις της η Άινα που το πάθος του καθηγητή και οι ερωτήσεις που είχε την έκαναν να ξεχάσει την κατάσταση της.

''Ναι αυτός είναι και ο λόγος που το πείραμα αποτυγχάνει συνέχεια… ακόμα και σε σένα ενώ αφαίρεσε όλα τα όρια σου και απελευθέρωσες ένα μεγάλο κύμα ενέργειας, ο χρόνος καύσης ήταν πολύ μικρός ενώ η φλόγα σου δεν ήταν τόσο δυνατή όσο έπρεπε… Φαίνεται ο οργανισμός δημιουργεί νέα εμπόδια για να περιορίσει τον κίνδυνο του θανάτου…'' μουρμούρισε ενοχλημένος ο καθηγητής.

''Δηλαδή αν το πείραμα ήταν επιτυχές στο τέλος θα πέθαινα!''

''Μα δεν βλέπεις όμως ότι με το θάνατο σου το πρόβλημα των ορίων θα λυνόταν; Μετά θα έπρεπε μόνο να βρω ένα τρόπο ώστε η ενέργεια να επιστρέφει πίσω στον δημιουργό της, να εφεύρω ένα είδος ενεργειακού κύκλου, κάποιον μαγνήτη… Δεν καταλαβαίνεις ότι αυτή η επίτευξη με φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στη δημιουργία ενός νέου είδους ανθρώπων;''

''Είσαι τρελός!'' είπε η Άινα σίγουρη πλέον πως είχε μπλέξει με τον πιο τρελό και επικίνδυνο επιστήμονα.

''Αν αυτό σημαίνει ότι είμαι ο μοναδικός με το θάρρος να ξεπεράσω τα όρια για να δω πόσο μακριά μπορώ να φτάσω τότε ναι, είμαι τρελός.'' Είπε και δεν ακουγόταν καθόλου θιγμένος. Η Άινα αποφάσισε να προσπαθήσει να βγάλει τα χέρια της από τις χειροπέδες της, δεν ήθελε να γίνει το πειραματόζωο του!

''Η θερμοκρασία του αίματος σου είναι λίγο πιο αυξημένη από το κανονικό και διακρίνω ίχνη της φλόγας τύπου θύελλας…'' είπε ο καθηγητής επιστρέφοντας στις σημειώσεις του. ''Δεν μου κάνει εντύπωση, χαζή και παρορμητική κλασικά χαρακτηριστικά ενός θυελλώδους χαρακτήρα. Πρώτα πράττεις και μετά σκέφτεσαι.'' Είπε έχοντας έρθει πλέον δίπλα της.

''Γιατί εμένα; '' τον ρώτησε σταματώντας την μάταιη προσπάθεια να ξεφύγει από τα δεσμά της, ίσως αν τον κρατούσε απασχολημένο κάποιος να καταλάβαινε την απουσία της.

''Όπως είπα και πριν σε χρησιμοποίησα για να διεξάγω ένα πείραμα. Δεν είσαι η πρώτη έχω χρησιμοποιήσει και άλλους παλιότερα, Αυτή την φορά όμως χρειαζόμουν κάποιον που να μην είχε αγγίξει ποτέ μέχρι τώρα την εσωτερική του ενέργεια… κάπως δύσκολο να βρεθεί στην μαφία… Μέχρι τώρα τα πειραματόζωα μου ήταν οικεία με την χρήση της φλόγας τους, με το φίλτρο μου παρήγαγαν πιο δυνατή φλόγα για μεγαλύτερο διάστημα που καθώς περνούσε η ώρα ελαττωνόταν και εξαφανιζόταν αφήνοντας του χρήστες αρκετά εξασθενημένους. Σκέφτηκα ότι ο έλεγχος προς το τέλος της φλόγας και το σβήσιμο της ήταν αποτέλεσμα της γνώσης τους, ο οργανισμός τους γνωρίζοντας ήδη τι πρέπει να κάνει κατάφερνε να σταματήσει της επιδράσεις του φίλτρου. Ήλπιζα ότι αν χρησιμοποιούσα κάποιος που δεν είχε καμία επαφή με την φλόγα του θα εξαφάνιζα τους περιορισμούς. Έκανα λάθος όμως… όχι μόνο δεν εξαφανίστηκαν αλλά στην περίπτωση σου τα αποτελέσματα ήταν τα χειρότερα μέχρι τώρα! Φαίνεται ότι ο οργανισμός σου είναι τόσο ασυνήθιστος στην πίεση της φλόγας που εξαντλείται πιο γρήγορα κατά την διάρκεια της καύσης!'' έλεγε ο καθηγητής τις σκέψεις του χωρίς διακοπεί μαγνητοσκοπώντας τις.

''Λυπάμαι που τελικά αποδείχτηκα άχρηστη… ίσως την επόμενη φορά, με κάποιον άλλο θα τα καταφέρετε…'' προσποιήθηκε η Άινα ότι του ευχόταν τα καλύτερα με την ελπίδα να την άφηνε να φύγει.

''Δεν ξέρουμε αν αποδείχτηκες άχρηστη ακόμα… ίσως όταν τελειώσω τις εξετάσεις σου να ανακαλύψω κάτι που θα βοηθήσει έστω και λίγο!'' είπε ο καθηγητής Βέρντε ποδοπατώντας τις ελπίδες αυτές και κάνοντας το καημένο του πειραματόζωο να κατεβάσει το κεφάλι του.

Ο Βέρντε εμφάνισε από το πουθενά ακόμα μια περίεργη εφεύρεση του που έμοιαζε με μεταλλικό κράνος με βίδες, η Άινα πήγε όσο πιο πίσω της επέτρεπε η καρέκλα και τα δεσμά της, δεν ήθελε να της συμπιέσει το κεφάλι!

Φυσικά οποιαδήποτε αντίσταση ήταν μάταιη και σύντομα βρέθηκε να φοράει το βαρύ αντικείμενο. Ο καθηγητής βίδωσε τις βίδες ασκώντας πίεση σε συγκεκριμένα σημεία του κρανίου της και πάνω σε αυτές σύνδεσε καλώδια διαφορετικών χρωμάτων.

''Τι είναι αυτό;'' Τον ρώτησε με γουρλωμένα μάτια καθώς φανταζόταν τα χειρότερα.

''Μετράω τα νοητικά σου κύματα και την δραστηριότητα του εγκεφάλου σου. Κατά την διάρκεια της καύσης πρέπει να η δραστηριότητα να είναι σε υψηλά επίπεδη ενώ τα κύματα χαμηλά ως ανύπαρκτα για να υπάρχει αρμονία και μείωση των ορίων που θέτεις στον εαυτό σου. Η κατάσταση που είναι τώρα θα μου δώσει ενδείξεις για το πώς συμπεριφερόταν κατά την καύση.''

''Η κατάσταση στην οποία είμαι τώρα είναι πολύ διαφορετική με εκείνη που βρισκόμουν.'' Είπε με φωνή που έκρυβε ένα τόνο εκνευρισμού.

''Σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς; Είμαι διάνοια, φυσικά και μπορώ να λάβω υπόψη και να υπολογίσω τους διαφορετικούς παράγοντες!'' είπε ο Βέρντε με πιο φανερωμένο εκνευρισμό. Κοίταξε την οθόνη που από τι κατάλαβε η Άινα έδειχνε τον εγκέφαλο της χρωματισμένο με διαφορετικά χρώματα ανάλογα με την δραστηριότητα τους.

''Χμ…'' είπε ο Βέρντε και σημείωσε κάτι.

''Μμμ…'' συνέχισε.

''Περίεργο….''

''Τι είναι περίεργο;'' Ρώτησε επιτέλους η Άινα που την έτρωγε η ανησυχία, δεν πήγαινε κάτι καλά με τον εγκέφαλο της;

''Ο εγκέφαλος σου θέτει περισσότερους φραγμούς στις επιθυμίες σου σε σύγκριση με τα υπόλοιπα πειραματόζωά μου… Δεν είναι τόσο περίεργο που η φλόγα σου ήταν πιο μικρή, είχε λιγότερη διάρκεια και η κόπωση σου ήταν μεγαλύτερη… Ο παράγοντας ότι ήσουν αρχάρια στην καύση δεν είναι τόσο σημαντικός όσο αυτός… ίσως δεν ήσουν το καλύτερο πειραματόζωο που θα μπορούσα να βρω…'' μουρμούρισε.

''Συγγνώμη για αυτό!'' του πέταξε η Άινα ειρωνικά.

''Δεν αλλάζει κάτι η συγγνώμη σου!'' της είπε και εκείνος εκνευρισμένος χωρίς να δώσει σημασία στον σαρκαστικό της τόνο.

''Τι λες να με αφήσεις να φύγω και να βρεις κάποιο καλύτερο πειραματόζωο τότε;'' Δεν φτάνει που την είχε αναγκάσει να τα περάσει όλα αυτά, ήταν και δυσαρεστημένος από πάνω!

''Αναρωτιέμαι…'' συνέχισε ο Βέρντε αγνοώντας την ''πως θα ήταν η καύση σου αν μείωνα αυτούς τους περιορισμούς… αν ο εγκέφαλος ξεκινούσε εκ των προτέρων με απουσία ορίων…'' και με αναθερμασμένο πάθος άρχισε να περπατά με μεγάλες και γρήγορες δρασκελιές στην άλλη άκρη του δωματίου όπου υπήρχε ένα μεγάλο κουτί καλυμμένο με ένα άσπρο σεντόνι. Ο Βέρντε τράβηξε το σεντόνι αποκαλύπτοντας μια δεξαμενή στην οποία έβαλε αλάτι και την γέμισε με νερό. Στην συνέχεια πήγε σε κάτι ντουλάπια από όπου πήρε πάλι μια σύριγγα και την γέμισε με ένα κοκτέιλ άγνωστων ουσιών.

''Τι είναι αυτό;'' Τον ρώτησε και ο προηγούμενος φόβος της βγήκε πάλι στην επιφάνεια καλύπτοντας τον θυμό της.

''Τίποτα το τρομαχτικό απλά κάτι για να σου ανεβάσει την διάθεση και να χαλαρώσεις…'' είπε αδιάφορα παίρνοντας τον καρπό της.

''Ναρκωτικά;!'' Του ούρλιαξε και πήγε να τραβήξει το χέρι της ξεχνώντας την αλυσίδα.

''Δεν είναι σε μεγάλη δόση για να εθιστείς, ανόητε μπαμπουίνε!''

''Δεν με νοιάζει, παλαβέ! Πειραματίσου στον εαυτό σου!'' και θα συνέχιζε να τον βρίζει αν ξαφνικά δεν αισθανόταν ένα κύμα ευτυχίας. Οι μυς της χαλάρωσαν, το πρόσωπο της ηρέμισε και τα μάτια της κοιτούσαν το υπερπέραν καθώς χαμογελούσε ελαφρά.

''Πως αισθάνεσαι;'' Την ρώτησε βγάζοντας την βελόνα η Άινα γύρισε αργά να τον κοιτάξει και χαμογέλασε περισσότερο.

''Γεια…'' είπε τραβώντας το Α.

''Πως αισθάνεσαι;'' Επανέλαβε πιο προστακτικά.

''Καλά…'' είπε με το ίδιο στυλ και ο Βέρντε αναστενάζοντας κουρασμένος κοίταξε την οθόνη για πιο συγκεκριμένες απαντήσεις, τα κύματα και η δραστηριότητα του εγκεφάλου της είχε πέσει πολύ χαμηλά, τράβηξε νέο αίμα και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ορμόνες της ήταν και αυτές σε υπολειτουργία.

''Ωραίο το τσαρδί σου, εδώ μένεις;'' Τον ρώτησε γελώντας σιγανά.

''Αυτό είναι το εργαστήριο μου…'' είπε βγάζοντας τα γυαλιά του και τρίβοντας την μύτη του, ίσως θα έπρεπε να επιστρέψει στα πειράματα των ζώων, τουλάχιστον αυτά δεν μιλούσαν.

''Φάση έχει… σαν διαστημόπλοιο… οθόνες και μπιμπ-μπιμπ… Ρε συ! Βλέπω και ένα κόκκινο κουμπί! Χαχα νόμιζα ότι υπάρχουν μόνο στα κινούμενα!'' Ο Βέρντε αποφάσισε να μην της απαντήσει αλλά το εργαστήριο του δεν είχε δημιουργηθεί για να έχει φάση! Πήρε ένα ποτήρι και το γέμισε με κάτι που έμοιαζε με ποτό αλλά ήταν το υγρό καύσιμο για την εκκίνηση της φλόγας.

''Ωχ είναι αυτό το γιάμι ποτό από την τουαλέτα! Βάλε μου και μένα λίγο ρε φιλαράκι!'' είπε η Άινα γελώντας ευτυχισμένη στην θέα του υποτιθέμενου αλκοόλ.

''Για σένα είναι.''

''Γουστάρω.'' Ο Βέρντε πήγε να της ελευθερώσει τα χέρια και να της το δώσει αλλά τότε σκέφτηκε 'Τι θα γίνει αν το χορηγήσω απευθείας στο κυκλοφορικό της σύστημα;' Και με αυτό της γύρισε την πλάτη για να βρει πάλι άλλη μια σύριγγα.

''Έλα πίσω δικέ μου, που πας;'' Είπε η μαστουρωμένη Άινα συνεχίζοντας να γελάει ''Α να σαι πάλι… γρήγορος είσαι! Χαλάρωσε…''

Ο Βέρντε σχεδόν έτρεμε με ανυπομονησία να την εμβολιάσει πήρε μια βαθιά αναπνοή, δεν ήταν ακόμα ώρα για συγκινήσεις, τέντωσε το χέρι της και πλησίασε την βελόνα…

''Καθηγητή Βέρντε, χαίρομαι που είστε ξύπνιος!'' τον διέκοψε μια νεανική φωνή από πίσω του ''Συγγνώμη που ενοχλώ τόσο νωρίς αλλά χρειάζομαι την έρευνα σας για τα κουτιά-όπλα…''

''Στο δεξί συρτάρι, Ίρι…'' είπε σχεδόν μουγκρίζοντας.

''Ευ… ευχαριστώ!'' τραύλισε ελαφρώς ο Ίρι αγχωμένος με την δυσαρέσκεια του επιστήμονα και συναδέλφου του στο τμήμα τεχνολογίας και αμύνης των Βόνγκολα.

''Χαχα κοίτα να δεις τον κοκκινομάλλη… μάγκα μου έλα στην παρέα μας σε λίγο θα πιούμε και ένα καλό ποτό!'' είπε πίσω από τον Βέρντε η Άινα, ο Ίρι σταμάτησε και κοίταξε πάλι προσέχοντας την κοπέλα.

''Καθηγητή Βέρντε;'' Τον ρώτησε διστακτικά.

''Τίποτα που να είναι δουλειά σου Ίρι, απλά ένα ακόμα πείραμα για την υγρή καύση.''

''Μα… μα…'' άρχισε να λέει αλλά ο καημένος νεαρός τραύλιζε, κατάπιε και προσπάθησε να μιλήσει ''Μα νόμιζα ότι ο Τσουναγιόσι- καν είπε ότι η περαιτέρω μελέτη του θέματος ήταν επικίνδυνη και απαγόρευσε άλλα πειράματα για αυτό''

''Δεν το κάνω στο όνομα των Βόνγκολα αλλά της επιστήμης και όταν επιτύχω θα το σκεφτώ αν θα μοιραστώ τους καρπούς της έρευνας μου μαζί τους.'' είπε ψυχρά δείχνοντας την Άινα που χασκογελούσε πίσω του και κοιτούσε κάπου στο βάθος.

''Φιλάρα δες την μύγα!'' είπε η κοπέλα τραβώντας το μανίκι του καθηγητή ''Βζιν, βζιν''.

''Καθηγητή Βέρντε με όλο…. Με όλο τον σεβασμό… δεν… δεν νομίζω ότι αυτό είναι καλή δικαιολογία….'' Είπε ο νεαρός με το ένα χέρι ακουμπισμένο στην κοιλιά του η οποία λόγω άγχους τον πονούσε.

''Ούτως ή άλλως δεν χρησιμοποιώ κάποιο μέλος της οικογένειας για τα πειράματα επομένως δεν έχει καμία δικαιοδοσία να απαγορέψει την έρευνα μου.''

''Δεν είναι μέλος της οικογένειας;'' Ρώτησε ο Ίρι που η κοπέλα του φαινόταν γνωστή.

''Όχι, είναι η Άινα Σάτο από το Ίδρυμα ή κάτι τέτοιο…'' είπε αδιάφορα ο καθηγητής που δεν το είχε ψάξει ιδιαίτερα.

''Γεια σου δικέ μου!''

''Η γραμματέας του Χίμπαρι-σαν;!'' Ούρλιαξε ο Ίρι που κοίταξε την κοπέλα έντρομος ''Δεν αισθάνομαι καλά…'' μουρμούρισε στο εαυτό του και έπιασε την κοιλιά του πιο δυνατά.

''Αυτή, είχε όλες τις προϋποθέσεις που χρειαζόντουσαν για το πείραμα.''

''Αν μάθει ότι την έκανες πειραματόζωο σου δεν θα υπάρχει εργαστήριο για να κάνεις πειράματα!'' του φώναξε ο Ίρι και με περισσότερο θάρρος κατευθύνθηκε αργά προς το μέρος του ''Παρακαλώ ελευθερώστε την.'' Προσπάθησε να πει με αυτοπεποίθηση αλλά λούφαξε υπό το βλέμμα του καθηγητή.

''Δεν έχω τελειώσει ακόμα μαζί της.''

''Αγόρια μην μαλώνετε, είμαι εδώ για όλους!'' είπε η Άινα στην κοσμάρα της.

''Πόσο μαστουρωμένη είναι πια;'' Ρώτησε απελπισμένος ο Ίρι.

''Όσο χρειάζεται για να χαλαρώσει, είχα σκοπό να την βάλω στην δεξαμενή για να μπει σε μια ήρεμη κατάσταση, ασφαλή σαν αυτή της μήτρας αλλά μας διέκοψες.''

''Νομίζω ότι αν ξέρατε πραγματικά με ποιους μπλέκατε θα εκτιμούσατε την διακοπή'' είπε ο Ίρι αγχωμένα προσθέτοντας στο τέλος ''καθηγητή Βέρντε…''

Ο καθηγητής τον κοίταξε σκεφτικός, είχε ακούσει φήμες για το ίδρυμα, φυσικά ήξερε για τον φόβο και τρόμο των Βόνγκολα, τον Χίμπαρι Κιόγια δεν καταλάβαινε τι πρόβλημα υπήρχε με την ασήμαντη γραμματέα, δεν θα έλειπε σε κανέναν μπορούσε να αντικατασταθεί ανά πάσα στιγμή! Βέβαια είχε και εκείνο το ντοκουμέντο από το βίντεο με την κάπως πιο ιδιωτική στιγμή ανάμεσα σε αφεντικό και γραμματέα. Μπορεί τα συναισθήματα να μην ήταν μαθηματικά και να άνηκαν στο χώρο αυτής της ψευδοεπιστήμης, της ψυχολογίας αλλά χαζός δεν ήταν…

''Πολύ καλά, πάρτην.'' Είπε τελικά πατώντας το κουμπί που την απελευθέρωνε από τα δεσμά της. Το ήθελε το εργαστήριο του και δεν θα το θυσίαζε για ένα πειραματόζωο που μπορούσε να το αντικαταστήσει.

''Ευχαριστώ, καθηγητή Βέρντε.'' Είπε ανακουφισμένος ο νεαρός και ο στομαχόπονος υποχώρησε. ''Δεσποινίς Σάτο, ακολουθήστε παρακαλώ…'' της είπε ευγενικά.

''Ντάξει…'' είπε εκείνη και πήγε να σηκωθεί αλλά έπεσε κάτω και άρχισε να γελάει ''Καλέ έπεσα! Ντουμπ!'' ο Ίρι ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα, τι θα γινόταν αν νόμιζαν ότι αυτός ευθυνόταν; Την έπιασε από τον αγκώνα και προσπάθησε να την σηκώσει, μόλις τα κατάφερε πέρασε το χέρι της από τον ώμο του και άρχισε να την τραβάει προς την έξοδο μιας και εκείνη σερνόταν και βαριόταν να περπατήσει.

''Γεια σου Βέρντε! Γεια!'' φώναζε εκείνη και ο Βέρντε αναστέναξε ανακουφισμένος όταν έκλεισε η πόρτα πίσω τους.

''Που πάμε;'' Τον ρώτησε εύθυμα.

''Ε, α, στο γραφείο του τμήματος επιστήμης και μηχανολογίας αν και ο καθηγητής Βέρντε ασχολείται κυρίως με την επιστήμη και εμείς με την μηχανολογία…'' της απάντησε ιδιαίτερα εκτενώς.

''Δουλειά; Γιατί δικέ μου; Πάμε καμιά βόλτα για ποτάκι να χαρούμε την ζωή μας!'' είπε σέρνοντας την φωνή της καθώς έριχνε όλο το βάρος της πάνω του κάνοντάς τον να τρεκλίζει.

''Μα είναι 7 το πρωί!''

''Αλήθεια; Και εμείς γιατί είμαστε ξύπνιοι; Ξέρεις τι; Η ζωή πρέπει να είναι μαμ, κακά και νάνι!'' προσπάθησε να πει με σοφία αλλά το ονειρεμένο ύφος και η φωνή της το έκανε γελοίο ''κακά…'' επανέλαβε την λέξη και άρχισε να χαχανίζει.

''Νομίζω ότι το δικαιούσαι σήμερα Σάτο-σαν…'' της είπε κοιτώντας την με ευγένεια, η καημένη πρέπει να πέρασε δύσκολες ώρες…

''Όλοι το δικαιούνται!'' τον διόρθωσε ''πρέπει να είμαστε χαλαρά. Μαμ, κακά και νάνι δικέ μου…'

''Ε…'' η συζήτηση πήγαινε κατά διαόλου και ο Ίρι δεν ήξερε τι να πει

''Και δεν μου είπες φιλάρα μου πως σε λένε είπαμε;''

''Α, Ίρι Σοίτσι.''

''Αχαχα Ίρι… σαν κοριτσίστικο ακούγεται!'' και σε αυτό ο καημένος ο Ίρι κοκκίνισε και η Άινα γέλασε ακόμα περισσότερο λέγοντας διάφορα για παπαρούνες, παντζάρια και πασχαλίτσες.

''Ξέρεις ποιο είναι το περίεργο Σο-τσαν; Ότι ενώ η ζωή είναι μαμ, κακά και νάνι εγώ θέλω πιπί μου…''

''ΣΆΤΟ-ΣΑΝ!'' τινάχτηκε ο Ίρι που κοκκίνιζε όλο και περισσότερο.

''Πάω στην γωνία και έρχομαι..'' του είπε σαν να ήταν απολύτως φυσιολογικό και πήγε να τραβήξει το χέρι της από τους ώμους του.

''Σάτο-σαν φτάσαμε λίγο υπομονή να πάτε τουαλέτα!'' της είπε πανικόβλητος και την τράβηξε με μανία προς την πόρτα αριστερά τους. Δεν πρόλαβε να χαιρετήσει τους υπολοίπους μέσα και την έσπρωξε κακήν κακώς στην τουαλέτα του γραφείου κλείνοντας την μέσα, αναστενάζοντας κουρασμένα ακούμπησε την πλάτη του στην πόρτα

''Σοίτσι τι έκανες τόσην ώρα; Που είναι τα χαρτιά; Ποια ήταν αυτή;'' Έριξε τις ερωτήσεις μια- μια ο Τζιανίνι κοιτώντας τον επικριτικά.

''Ωχ όχι τα χαρτιά!'' τινάχτηκε όρθιος ο Ίρι ''Τα ξέχασα εντελώς… αλλά δεν θέλω να ξαναπάω εκεί πέρα!'' παραπονέθηκε διχασμένος ανάμεσα στο τι ήθελε και το τι έπρεπε.

''Ξέχασες τα χαρτιά; Το ήξερα ότι δεν μπορούσα να βασίζομαι πάνω σου!'' τον μάλωσε ο κοντόχοντρος αρχιμηχανικός των Βόνγκολα.

''Σο-τσαν! Νομίζω ότι βράχηκα λίγο!'' είπε η Άινα ανοίγοντας ελαφρά την πόρτα ''Δεν είναι αστείο;'' Ρώτησε γελώντας. Οι δύο άντρες γύρισαν να την κοιτάξουν έντρομοι ενώ ο τρίτος της παρέας σήκωσε το κεφάλι του από εκεί που δούλευε εντελώς συγκεντρωμένος.

Ο Ίρι της έκλεισε την πόρτα στα μούτρα και άρχισε να πηγαινοέρχεται δαγκώνοντας τα νύχια του.

''Σοίτσι ποια είναι η δεσποινίς;'' Ρώτησε ο ξανθός απολύτως ψύχραιμα αν και τα μάτια του φανέρωναν ένα ίχνος έκπληξης.

''Μεγάλη ιστορία…'' είπε αόριστα ο νεαρός που τα πόδια του δεν τον στήριζαν πλέον και έπεσε κάτω, τα χέρια του μέσα στα μαλλιά του ανακατεύοντας τα με απελπισία.

''Και το καλό που της θέλω να είναι σοβαρή…'' γκρίνιαξε ο Τζιανίνι. Έτσι ο Ίρι τους εξήγησε γρήγορα την κατάσταση.

''Θα πεθάνουμε! Τι σκεφτόσουν να την φέρεις εδώ; Έπρεπε να την αφήσεις στον Βέρντε για να την πλήρωνε αυτός! Τώρα θα κατηγορήσουν εμάς και σιγά μην έρθει ο Βέρντε να πει ότι έφταιγε αυτός!'' άρχισε να ωρύεται ο μεγαλύτερος της ομάδας των μηχανολόγων-μηχανικών.

''Μα αν την άφηνα ένας θεός ξέρει τι θα της έκανε!'' είπε ο Ίρι προφανώς ηθικός και λιγότερο συμφεροντολόγος από τον προϊστάμενο του.

''ένας θεός ξέρει τι θα πάθουμε εμείς τώρα! Δεν έχεις ακούσει τα κουτσομπολιά για την σχέση της με τον Χίμπαρι-σαν;''

''Σοίτσι έκανες το σωστό, μην αγχώνεσαι όλα θα πάνε καλά.'' Τον καθησύχασε ήρεμα ο άγγλος.

Η πόρτα άνοιξε και από την τουαλέτα βγήκε στραβοπατώντας η Άινα που ποδοπάτησε το τσαλακωμένο της φόρεμα και έπεσε κάτω για να σηκωθεί γελώντας.

''Ήταν βρεγμένο και το έβγαλα!'' είπε δείχνοντας ένα κομμάτι ύφασμα στο χέρι της, ένα ροζ βρακί.

''…'' ο Ίρι είχε επιτέλους λιποθυμήσει

''…'' ο Τζιανίνι ανοιγόκλεινε δύσπιστα τα μάτια του

''…'' ο Σπάνερ είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό και το γλειφιτζούρι του είχε πέσει στο πάτωμα.

''Ω γλειφιτζούρι! Φιλαράκο αφού δε το θες το παίρνω εγώ!'' είπε η Άινα και πήρε από το πάτωμα το γλειφιτζούρι χαρούμενη.

''Θα πάρω τον Φούτα να του πω να φέρει μια αλλαξιά ρούχα…'' είπε ο Τζιανίνι βρίσκοντας πρώτος την λαλιά του και σκουπίζοντας τον ιδρώτα του.

''Σοίτσι ξύπνα…'' είπε ο Σπάνερ παίρνοντας το βλέμμα του πάνω από την κοπέλα και χτυπώντας τα μάγουλα του φίλου και συναδέλφου του.

''Ήταν όλα ένα όνειρο έτσι; Πόσην ώρα κοιμόμουν;'' Είπε ο Σοίτσι που άνοιξε απρόθυμα τα μάτια του.

''Ούτε λεπτό δυστυχώς για να προλάβεις να δεις ένα τέτοιο όνειρο…'' είπε ο φίλος του ξετυλίγοντας ένα άλλο γλειφιτζούρι.

Ευτυχώς ο Φούτα δεν άργησε να έρθει…

''Τι έγινε; Γιατί χρειάζεστε γυναικεία ρούχα και εσώρουχα; Ήταν πολύ αμήχανο να ζητήσω από την Κιόκο-νι να μου δώσει από τα δικά της!'' παραπονέθηκε ο έφηβος ευγνώμων που η Κιόκο δεν του ζήτησε εξηγήσεις. Οι τρεις άντρες του έδειξαν σιωπηλά με το δάχτυλο της την Άινα που χαρούμενη στην γωνία της πιπίλαγε το ζαχαρωτό και γελούσε μόνη της.

''Τι της κάνατε;!''

''Όχι εμείς!'' φώναξε αμυντικά ο Τζιανίνι.

''Πειραματόζωο του Βέρντε.'' Είπε παράλληλα ο Σπάνερ.

''Μα φέρεται σαν μεθυσμένη…'' είπε παραξενεμένα ο νεαρός.

''Μαστουρωμένη για την ακρίβεια.'' Τον διόρθωσε ο Σπάνερ που είχε ανακτήσει πλήρως την αφασία του.

''Ποια είναι; Δεν την αναγνωρίζω… διαλέγει θύματα εκτός της οικογένειας;'' Ρώτησε ο Φούτα επικριτικά.

''Είναι κατά κάποιο τρόπο μέλος της οικογένειας…'' μουρμούρισε ο Ίρι ''είναι από το Ίδρυμα…'' και ο Φούτα με αυτό γούρλωσε τα μάτια του με κατανόηση και πήγε προς την μεριά της κοπέλα γονατίζοντας στο ύψος της και με γλυκιά φωνή της μίλησε.

''Σάτο-σαν είμαι ο Φούτα φίλος του Λάμπο και της Ι-πιν, έχω ακούσει πολλά για εσάς.''

''Φούτα;'' Τον ρώτησε ήρεμη και οι άντρες αναθάρρησαν ότι είχε περάσει η επίδραση των ναρκωτικών ''Τι αστείο όνομα, πρόστυχο!'' άρχισε να κακαρίζει και οι άντρες κατέβασαν το κεφάλι τους ενώ ο Φούτα κοκκίνισε και αυτός με την σειρά του.

''Ε γιατί δεν πας να κάνεις ένα μπάνιο; Έφερα ρούχα και όταν βγεις θα σε περιμένει και πρωινό…'' είπε και την οδήγησε πάλι στο μπάνιο γεμίζοντας και την μπανιέρα με ζεστό νερό.

''Μπουρμπουλίθρες!'' είπε η Άινα και μπήκε μέσα.

''Σάτο-σαν!'' φώναξε έκπληκτος ο Φούτα αλλά το άφησε εκεί και βγήκε κουρασμένος έξω κλείνοντας πίσω την πόρτα. Οι τρεις άντρες τον κοίταξαν περίεργα σαν να προσδοκούσαν κάτι, ο Φούτα τους κοίταξε με απελπισία

''Μπήκε στην μπανιέρα με τα ρούχα.'' Εξήγησε για να μην υπάρχει παρεξήγηση και οι άντρες είπαν ομόηχα 'α'.

''Λες να λιποθύμησε;''

''Μπορεί να την πήρε ο ύπνος''

''Δεν πιστεύετε να πνίγηκε!''

''Πάω να δω!'' είπε ο Φούτα και σηκώθηκε βιαστικά, είχε περάσει μισή ώρα από τότε που μπήκε μέσα. Όταν έπιασε το χερούλι όμως η πόρτα άνοιξε από την άλλη μεριά και η Άινα έπεσε πάνω του.

Τα μαλλιά της βρεγμένα και μπερδεμένα έσταζαν σαν αν μην τα σκούπισε καθόλου και το φόρεμα που της έδωσαν βαλμένο ανάποδα, το θετικό ήταν ότι τώρα έδειχνε περισσότερο κουρασμένη και λιγότερο μαστουρωμένη.

''Φαί, καφέ.'' Είπε μονολεκτικά και οι τέσσερις υπεύθυνοι της τσακίστηκαν να της τα φέρουν. Η Άινα τα μασούλησε μηχανικά και ήπιε τον καφέ σαν να ήταν νερό.

''Πως αισθάνεσαι;'' Ρώτησε ο Ίρι και σαν απάντηση πήρε ένα ροχαλητό.

''Ίσως να μην πεθάνουμε τελικά!'' είπε ο Τζιανίνι με ελπίδα.

''Δεν το ξέρεις αυτό μέχρι να ξυπνήσει…'' τον προσγείωσε ο Σπάνερ

''Σπάνερ μην το γρουσουζεύεις!'' του μούγκρισε ο αντίπαλος του.

''Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, ανεξάρτητα με το τι λέω αν ο Χίμπαρι την αναζητήσει πριν ξυπνήσει ή αν ξυπνήσει και είναι χάλια εμείς θα θεωρηθούμε υπεύθυνοι.''

''Μην μου κάνεις εμένα τον έξυπνο, εγώ είμαι άλλωστε η ιδιοφυία, ο αρχιμηχανικός των Βόνγκολα και είμαι και μεγαλύτερος σου!''

''Μην τσακώνεστε τώρα! Είμαι σίγουρος ότι η Σάτο-σαν θα εξηγήσει στον Χίμπαρι-σαν κι όλα θα πάνε καλά.'' Προσπάθησε να τους ηρεμήσει ο μικρότερος και με αυτό έδωσαν τόπο στην οργή και πιο ψύχραιμη επέστρεψαν στις δουλειές τους.

''Νομίζω ότι θα ήταν πιο ασφαλές αν την μετακινούσαμε στο δωμάτιο της και την αφήναμε εκεί ώστε να μην ρίξουν τις ευθύνες σε εμάς.'' Πρότεινε ο Σπάνερ.

''Σπάνερ! Έξοχη ιδέα! Ίσως να μην θυμάται και η ίδια τι έγινε για να έρθει να μας βρει!'' ενθουσιάστηκε ο Ίρι.

''Χμ φαίνεται ότι έχεις τις στιγμές σου…''

''Θα μπω στο δίκτυο των Βόνγκολα να δω σε ποιο δωμάτιο κοιμάται τότε!'' πήρε την πρωτοβουλία ο Φούτα και άνοιξε τον υπολογιστή του ''Στον πρώτο όροφο, προς την μεριά που βλέπει στην θάλασσα, δωμάτιο 18! Πάμε!''

''Πως πάμε;'' Είπε υστερικά ο Ίρι που είδε το νέο τους πρόβλημα, η Σάτο κοιμόταν βαριά για να περπατήσει και έπρεπε να την μεταφέρουν χωρίς να τους υποπτευθεί κανείς!

''Ίσως αν την κουβαλήσουμε… Σοίτσι πιάσε τα πόδια της!'' είπε ο Σπάνερ ενώ έπιασε την κοπέλα από τους ώμους.

''Πολύ έξυπνο… να δω πως θα περάσετε απαρατήρητοι έτσι!'' κάγχασε ο Τζιανίνι και ο Φούτα έτριψε το μέτωπο του κουρασμένος.

'' Bonjour, είμαι ο μονσιέγ Μπόν και σας φέγνω πγωινό από την κουζίν!'' είπε ένας περίεργος τύπος με στολή του σεφ που μπήκε απροειδοποίητα στο δωμάτιο με ένα καροτσάκι φαγητού.

Ο Σοίτσι και ο Σπάνερ πέταξαν την Άινα κάτω και στάθηκαν μπροστά της δήθεν χαλαροί για να την κρύψουν, ο Τζιανίνι προσπαθούσε να γελάσει σαν να μην συνέβαινε τίποτα και ο Φούτα

''Ριμπόρν-σαν; Γιατί είσαι ντυμένος έτσι;''

''Γιμπόν; No, no, Je suis le cuisinier Bon! Έφεγα αυτό το μεγάλο καγοτσάκι με το φαγητό! Bon appétit !'' τους είπε κάνοντας μια περίτεχνη υπόκλιση και βγήκε από το δωμάτιο.

''Αυτός ήταν ο Ριμπόρν;'' Ρώτησε περίεργος ο Σπάνερ που δεν τον είχε αναγνωρίσει αμέσως.

''Τι σκαρώνει πάλι;'' Ρώτησε ενοχλημένος ο αρχηγός τους.

''Παιδιά, μέσα στους δίσκους δεν έχει φαγητό αλλά στολές μάγειρα και υπηρετών!'' είπε ο Φούτα ενθουσιασμένος.

''Και είναι ένα βολικά μεγάλο καροτσάκι…'' παρατήρησε ο Σπάνερ.

''Τι περιμένετε, βάλτε την πάνω!'' τους διέταξε ο Τζιανίνι. Η Άινα σύντομα βρέθηκε σε ένα από τα ράφια του καροτσιού κρυμμένη από την κοινή θέα με ένα σεντόνι που ήταν ριγμένο πάνω.

''Μακάρι να πάνε όλα καλά!'' ευχήθηκε ο Ίρι κλείνοντας σφιχτά τα μάτια και ενώνοντας τα χέρια του.

Ευτυχώς το πρωινό της ώρας τους συνέφερε αφού οι διάδρομοι ήταν σχετικά άδειοι. Είχαν ανέβει μόλις στον πρώτο όροφο χωρίς να τους σταματήσει κανένας όταν είδαν τον άνθρωπο που ήθελαν περισσότερο να αντικρύσουν, τον Χίμπαρι μαζί με τον συνάδελφο του Κουσακάμπε.

''Τέτσου βρες την τώρα!'' ακούστηκε εκνευρισμένος καθώς έβγαινε από ένα άλλο δωμάτιο.

''Ίσως να είναι στο δωμάτιο της Κιο-σαν!''

''Τελευταία φορά που την είδα ήταν σε αυτό το δωμάτιο. Βρες που είναι και γιατί είναι εκεί που είναι!''

''Η κοιλιά μου…..'' βόγκηξε ο Ίρι.

''Γρήγορα πρέπει να κρυφτούμε!'' ψιθύρισε με ένταση ο Τζιανίνι και έστριψε στον δίπλα διάδρομο και άρχισε να τρέχει σπρώχνοντας το καρότσι, πίσω του οι φίλοι του τον ακολουθούσαν.

''Για το ύψος σου και τα κιλά σου τρέχεις πολύ γρήγορα.'' Σχολίασε λαχανιασμένος ο Σπάνερ και ο Τζιανίνι τον αγριοκοίταξε.

''Νομίζω ότι δεν μας είδαν!'' είπε ο Φούτα για να τους αποσπάσει.

''Ω όχι η Σάτο-σαν έπεσε κάτω!'' είπε ο Ίρι τρομοκρατημένος και την γύρισε γρήγορα ανάσκελα, αίμα έτρεχε από την μύτη της που είχε χτυπήσει από την κρούση της με το πάτωμα. Οι άντρες σταμάτησαν αν αναπνέουν.

''Ε δεν είναι τίποτα μωρέ… να λίγο χαρτάκι… σταμάτησε να τρέχει τώρα!'' είπε ο Τζιανίνι διορθώνοντας θεωρητικά την κατάσταση με το να βάλει στα ρουθούνια της κοπέλας λίγο κομμένο ύφασμα από το σεντόνι που την κάλυπτε.

''Ακούω κάποιον να έρχεται…'' είπε ο Σπάνερ κοιτώντας προσεχτικά στο βάθος του διαδρόμου.

''Ίσως να είναι κάποιος που την ψάχνει… γρήγορα μέσα σε αυτό το δωμάτιο!''

Το δωμάτιο μέσα ήταν θεοσκότεινο και δυσοίωνα ήσυχο. Μέσα στην σιωπή ακούστηκε η αφαίρεση της ασφάλειας ενός όπλου και αυτό ήταν αρκετό για να θέσει τους τέσσερις άτυχους νεαρούς σε κίνηση ανοίγοντας αστραπιαία την πόρτα και βγαίνοντας άτακτα όλοι έξω.

''Σκουπίδια!'' τον άκουσαν από πίσω τους να βρυχάται και τις σφαίρες να θάβονται μέσα στην ξύλινη πόρτα που μόλις είχαν προλάβει να κλείσουν.

Τρέχοντας κατευθύνθηκαν χωρίς δισταγμούς στο δωμάτιο της, άνοιξαν διάπλατα την πόρτα, την πέταξαν όπως-όπως στο κρεβάτι της και έφυγαν χωρίς να ρίξουν μια ματιά πίσω τους. Ήθελαν να επιστρέψουν στο γραφείο τους, στις μηχανές τους και τους αλγορίθμους τους! Καλύτερα να παραδίνονταν κατευθείαν παρά να περνούσαν όλο αυτό το άγχος του να μην πιαστούν! Φοβήθηκαν αρκετά για ένα ολόκληρο χρόνο!

Πίσω στο δωμάτιο το σώμα της Άινα ήταν διπλωμένο σε μια πολύ άβολη στάση αν και η ίδια δεν ήταν σε θέση να το καταλάβει. Ο Κουσακάμπε όμως που ήταν εκεί όταν οι ένοχοι μπήκαν με φασαρία μέσα στο δωμάτιο και πέταξαν την Σάτο-σαν σαν να ήταν σακί από πατάτες, αφού έξυσε το πηγούνι του απορημένα πήγε να την σιάξει. Αυτό που πραγματικά τον βασάνιζε όμως ήταν τι θα έλεγε στο αφεντικό του…