District 7, Gerechtsgebouw ( 10:40)

Het meisje ligt helemaal onderuitgezakt op het witte tapijt en zit met haar handen het tapijt te strelen alsof het een hond is. Haar kleding heeft ze half uit gedaan waardoor ze alleen nog haar hemd en onderbroek aanheeft. Haar hele benen zitten vol met opengekrabte wondjes terwijl haar armen vol met blauwe plekken zit. Ze kijkt heel glazig voor zich uit en uit haar keel komen vage borrel geluidjes.

District 7, Laverne Deditus (17)

Ik weet niet meer waar ik ben of wat ik hier moet doen maar ik weet dat het er niet meer toe doet. Mijn hele lichaam zegt dat het genoeg is geweest en heeft het begeven. Het enige lichaamsdeel wat ik nog kan bewegen is mijn rechterhand waarmee ik zachtjes over het kleed krab. Waarom komen ze me niet halen?

De deur gaat met een zwaai open maar ik kan mijn lichaam niet aanzetten tot het bewegen van mijn hoofd. Het enige wat ik kan doen is voor me uitstaren en wachten tot ze me vinden. Ik hoor getik op de houten vloer terwijl een doordringende parfum geur mijn neus binnendringt. Dit moet Twinkel zijn. Ze moet mij komen zoeken anders heeft ze geen Tribuut dit jaar.

Ik probeer een geluid uit mijn keel te krijgen maar er komt alleen een vaag geborrel uit. Ik voel hoe de pillen steeds meer hun werk beginnen te doen. Mijn zicht neem met de minuut af en mijn lichaam begint steeds meer verlamd aan te voelen. Ik geloof niet dat ik het Capitool nog ga halen.

Het getik klinkt nu dichterbij mij dan eerst en ik hoor vaag een schreeuw door de kamer heen galmen maar ik kan alleen nog maar voor me uitstaren. Ik had nooit gedacht dat een overdosis zo zou uitwerken terwijl de andere jongens zo vaak teveel innemen. Ik weet gewoon dat het bijna is afgelopen want mijn hart begint langzamer te slaan. Nu hoef ik in elk geval niet te sterven in de Arena.

Het getik komt weer terug en ik hoor vage stemmen om me heen. Kennelijk heeft ze iemand erbij gehaald maar ik zie alleen maar een grote witte vlek voor me. Het gepraat blijft doorgaan terwijl er iets zachts over me heen wordt gelegd en ik wordt opgetild door de grote, witte vlek.

Mijn nek heeft de kracht niet meer om mijn hoofd overeind te houden en daardoor hangt mijn hoofd naar beneden toe terwijl de randen van mijn blikveld lijken te vervagen. Ik zie een figuur bij de grote deur aan het einde van de gang staan maar ik kan niet zien wie het is. Met het laatste beetje kracht wat ik heb sluit ik mijn ogen.

Ik vertrouw nu volledig op mijn gehoor maar ik merk al snel dat ik er niks aan heb zodra de deuren open gaan. Er zijn zoveel stemmen te horen over het achterplein heen dat ik er geen wijs meer uit kan worden waar we naartoe gaan. Het enige wat ik voel is de ademhaling van degene die mij draagt en hoe mijn bovenlichaam op en neer gaat op het ritme van de voetstappen.

Ik weet ergens wel dat het bij mijn onderlichaam ook zo moet voelen maar ik probeer er niet meer aan te denken want wat als ik volledig verlamd raak en toch blijf leven. Dan moet ik als een verlamde de Spelen in. Instant Bloedbad voer voor de Capitolisten.

Ik voel dat ik op iets anders zachts wordt neergezet maar het voelt kouder aan dan iets wat ik ooit heb gevoeld. Het voelt wel aan als een stoel want ik zit rechtop maar mijn lichaam helt alweer richting de rechterkant. Voordat ik iets raak wordt mijn lichaam tegengehouden en klinkt er een klik door de, zo te horen, kleine ruimte heen. Het ding waar ik tegenaan zit klapt achterover en ik wordt zachtjes neergelegd.

Nu ik mijn ogen heb gesloten lijkt het wel of mijn gehoor wat aangescherpt is want ik hoor van alles om me heen. Ik hoor een zacht gebrom van het ding waar we in zitten waarvan ik vermoed dat het een auto is maar ik heb er nog nooit een in het echt gezien. Ik hoor de stemmen van Charlie en Twinkel achterin terwijl degene naast vrolijk een liedje fluit.

"Waarom mag u me niet." De vraag van Charlie klinkt ver weg maar ik heb hem gehoord. Ik probeer mijn ogen open te doen om te kijken tegen wie hij het precies heeft maar mijn ogen gaan niet meer open. Mijn spieren zijn te loom om nog te doen wat ik wil en al snel geef ik het weer op.

"Dat ligt niet aan jou, dat ligt aan je vader."

"Wat heeft mijn vader u ooit misdaan?"

"Meneer oh-zo-belangrijk vond het leuk om meerdere meisjes te hebben terwijl hij met jouw moeder verloofd was. Ik was één van die meisjes en ik heb het nooit vergeven toen hij wegnam wat van mij was." Ik snap niet goed wat ze bedoeld met het wegnemen want ze lijkt toch alles te hebben en hoe kan ze überhaupt iets met de vader van Charlie hebben gehad terwijl zij van het Capitool is.

"We zijn er en nog net op tijd." De geïrriteerde stem van Twinkel klinkt ver weg terwijl mijn hersens zich lijken uit te schakelen.

Ik wist nooit dat mijn hoofd zo moe kon aanvoelen en ik lijk steeds verder weg te vallen in een soort duisternis terwijl ik de geluiden om me heen nog net op kan vangen. Ik wordt opgetild, dat weet ik doordat ik iemand dichtbij hoor ademen maar ik voel niks meer.

Het duurt even voordat ik weer wordt neergelegd maar als ik dan eindelijk lig met mijn hoofd op iets heel zachts weet ik dat het gedaan is. Mijn hartslag vertraagd nog verder en de duisternis lijkt me op te slokken maar ik vind het prettig. Dit is een prettige dood en dat kan het Capitool niet meer van me afnemen.

Trein richting het Capitool (11:30)

Zijn handen sluiten zich om haar klein nek terwijl ze het uitschreeuwt van de pijn. Hij tilt haar op en duwt haar hard tegen de boom achter zich. Zijn maniakale lach klinkt door de hele Arena heen en het overstemt zelfs het gehuil van het meisje voor hem. Hij drukt haar luchtpijp nog verder dicht en een paar minuten later klinkt er een kanon schot door de Arena heen. Hij is de Winnaar van deze Spelen en met opgeheven armen van triomf loopt hij richting de hovercraft die eraan komt om hem eruit te halen.

District 2, Dyan Mellas (18)

met een grijns op mijn gezicht kijk ik naar de herhalingen van alle Winnaars die dit jaar aanwezig gaan zijn bij de Spelen. Sommige zijn slim en weten de dans puur en alleen door hun hersens te ontspringen. Andere hebben gewonnen met hun brute kracht en dat is wat ik ook ga doen dit jaar.

Jo-Ann komt door de schuifdeur heen gelopen die naast de tv zit. Haar lange bruine haren heeft ze nog steeds los maar ze lijken nat te zijn. Met een plof beland ze naast me op de oranje bank en kijkt meteen naar het scherm voor haar want de Boetes beginnen.

De Boetes beginnen zoals altijd bij District 1 waar een meisje in elkaar stort terwijl een andere naam voren komt lopen. Haar haren bedekken een gedeelte van haar gezicht en ik vraag me af waarom maar wat me het meeste aan haar op valt is haar grijns op haar gezicht. Net alsof ze wist dat het meisje neer ging vallen. Zij zal zeker een goede Bondgenoot zijn en later een waardige tegenstander maar het zal me er niet van weerhouden om haar te vermoorden wanneer het moet.

De jongen is enigszins verrassend. Zijn blonde haren en knappe uiterlijk maken hem misschien nog wel gevaarlijker als het meisje want hij gaat zeker sponsors opleveren. Hem moeten we dus in de Beroepstroep houden voor de sponsors.

"Wat vind jij? Ik mag ze wel, ze zullen het goed doen in de Beroepstroep." Jo-Ann haalt me de woorden uit de mond en ik knik terwijl ik mijn ogen aan het scherm geplakt hou. Zal ik goed genoeg overkomen om sponsors te krijgen of moeten we het echt van Matt uit 1 hebben. Ik kan hoe dan ook moorden dus sponsors zijn niet zo belangrijk maar het kan wel uitkomen wanneer iemand uit de troep gewond raakt.

Zowel Jo-Ann als ik komen sterk over. We zien eruit als een stel Beroeps en ik ben er wel zeker van dat de mensen onder de indruk van ons zullen zijn als ze ons voor de eerste keer zo zien.

Het beeld schakelt over naar District 3 en een maf meisje met korte, zwarte haren en een bril komt naar voren gelopen. Naast me barst Jo-Ann in lachen uit als ze het meisje ziet en de jongen die daarna naar voren wordt geroepen is al net zo zielig. Beiden Bloedbad voer dat kan niet anders.

District 4 is wel weer interessant aangezien hier de laatste Beroeps in zitten en zodra het meisje naar voren komt lopen valt mijn mond open. Ze is beeldschoon en de sponsors zullen voor haar in de rij gaan staan. Haar moeten we bij de troep houden al is het alleen al voor de sponsors. Ze ziet er wel vastberaden uit waardoor ik het gevoel heb dat ze wel meer kan dan alleen dat.

De jongen is groot en ziet er dreigend. Hij is net zoals ons en Delphi uit 1 een echte Beroeps. Ik kan trots zijn op zo'n goede groep als deze. Jo-Ann stoot me aan en knikt goedkeurend naar de jongen want zij weet net zoals mij dat wanneer je in de Beroepstroep schoonheid er niet altijd toe doet. Er zijn namelijk mensen voor de sponsors en de mensen die echtte moordenaars zijn.

De mensen van de overige Districten vind ik niet bepaald interessant om te zien want meestal zijn het zwakkelingen die toch alleen maar Bloedbad voer zijn of ze houden het een paar dagen langer uit en gaan vervolgens alsnog dood.

De jongen van District 5 springt er wel uit als hij een bewaker aanvalt en het meisje van 6 waarvan ik niet goed weet wat ze moet voorstellen met die rare kleding. Ze is mooi maar ze laat totaal geen emotie zien, misschien zal ze goed kunnen moorden maar ik heb er een hard hoofd in. De Tributen uit 6 zijn vaak zwak en als ze het al overleven worden ze wel verslaafd aan iets.

District 7 heeft een meisje wat me de kriebels geeft met haar gelach maar als ik nog een keer goed naar haar kijk lijkt het wel alsof ze onder invloed is van iets. Zielig geval dus.

Mijn aandacht wordt pas weer getrokken bij District 8 waar een vrijwilliger is. De jongen die naar voren loopt lijkt dapper en ik ga rechter op zitten om hem eens goed te bekijken totdat Jo-Ann begint te praten.

"Niks interessants. Kijk zijn handen dan beven. Hij is nu al op van de spanning." En dan zie ik het. Zijn hele lichaam lijkt wel te trillen en de vastberadenheid in zijn ogen wordt samengevoegd met angst. Een grijns verschijnt op mijn gezicht terwijl hij verder naar voren loopt. Als hij denkt dat hij dapper is dan mag hij dat gaan bewijzen in de Arena want ik heb zojuist mijn eerste slachtoffer gevonden.

Ook in District 9 is een vrijwilliger maar deze schijnt haar gevoelens beter te kunnen onderdrukken dan de jongen van net. Ze staart vrij gevoelloos naar voren en ik heb zo'n gevoel dat ze dondersgoed weet dat ze dood gaat in de Arena. De enige vraag is waarom zou ze dan vrijwillig gaan?

De jongen van datzelfde District is wel interessant. Zijn gespierde lichaam komt goed over en hij lijkt me sterk. Misschien een goede extra optie voor in de Beroepstroep maar daarvoor moet ik eerst weten hoe hij is.

De twee Districten die daarna komen zijn niet zo interessant. Het meisje wat door de Vredesbewaker wordt aangesteld als Tribuut zie ik alleen maar als zwak en de jongen is al minstens zo erg. Hij mag er misschien gespierd uitzien maar hij is nog steeds geen tegenstander voor mij.

Alleen bij District 12 komt er verandering in. Ze hebben zowaar een waardige tegenstander kunnen vinden en hij is ook nog eens een vrijwilliger. Hij is gespierder, knapper en komt dreigender over als de jongen van 9 dus die laat ik meteen vallen. Ik moet hem in de Beroepstroep hebben.

Het beeld gaat uit en Jo-Ann draait zich naar mij toe met haar rechterbeen over haar andere heen en haar arm ondersteunt haar hoofd terwijl ze mij doordringend aankijkt. Misschien werkt dit goed op andere te verleiden maar bij mij werkt het niet.

"Wat vind je van de Tributen? Nog kandidaten voor de Beroeps?"

"District 12 is interessant om erbij te hebben maar de rest wordt niet iets." Ze knikt instemmend en ik grijns haar kant op. Als ik haar nu zo kan beïnvloeden dat ze mij al leider wil heb ik er straks in elk geval al één voor me. Ik denk dat 1 en 4 moeilijk worden om voor me te winnen maar dat moet zeker lukken. De jongen van 4 versla ik gewoon in een gevecht en het meisje van 1 kan ik misschien verleiden ook al ben ik er niet zo goed in.

"Wie denk je dat er leider zal worden."

"Ik." Het kan niet anders dan dat ik de leider wordt van de Beroepstroep. Eerst het leiderschap en daarna de Winnaar van deze Spelen.

"Je weet dat ik je niet laat winnen ook al wil je leider zijn." Haar stem veranderd. Hij wordt duisterder en harder maar ze zal zich er maar bij neer moeten leggen dat zij degene zijn die zal sterven en dat ik terug ga naar District 2 als de grote Winnaar.

"Jij maakt geen enkele kans. Je bent te iel zelfs al heb je getraind." Mijn woorden schijnen hard aan te komen want ze staat met een ruk op en loopt weer richting de deur. Voordat ze daar is draait ze zich om en kijkt me met een vurige blik aan.

"Wees nog maar niet zo zeker van je overwinning." Het valt mee dat ze hier niet kan gooien met deuren anders had ze het zeker gedaan. Ik haal mijn schouders op en besluit maar eens iets te gaan eten want ik val bijna om van de honger. De Spelen maken me altijd hongerig.

Met een knopje in de muur roep ik een Avox tevoorschijn en nog geen minuut later komt een meisje met korte bruine haren naar binnen gerent. Alsof ik niet anders ben gewend bestel ik het eten wat ik wil en ze rent meteen weer weg om het te halen.

Met de vijf minuten staat er een dampend bord voor me vol met aardappelpuree, biefstuk en iets wat lijkt op kleine kooltjes. Ik kan me niet herinneren dat ik haar dat had gevraagd maar ik zal het opeten.

Ik ga aan de hoge tafel zitten en streelt het prachtige donkere hout. De tafel is zo schoon dat ik er zo vanaf zou durven eten. De kandelaars op de tafel blijven net zo rustig staan ondanks dat de trein met een hoge snelheid richting het Capitool rijdt. Ik denk dat ik wel kan wennen aan deze luxe.

De muren zijn bedekt met hetzelfde soort hout als waar de tafel van is gemaakt en de vloer heeft een hoog tapijt waarbij ik me bijna de zachtheid kan voorstellen door er alleen maar naar te kijken. Alles hier lijkt wel duur en overdreven maar ik begin er al van te houden.

Zodra ik aan mijn biefstuk begin komt onze Mentor binnenlopen. Hij gaat voor me zitten en bekijkt wat ik aan het eten ben. Nog geen paar seconden later besteld hij hetzelfde als mij en dan zitten we samen te eten.

De kleine kooltjes smaken wat apart, bijna bitter maar het is wel lekker samen met de aardappelpuree. De biefstuk lijkt te baden in zijn eigen bloed en ik moet de neiging onderdrukken om het bord schoon te likken wanneer ik alles op heb. Dit was het meest goddelijke eten wat ik ooit heb gehad.

"Nou jongen, wat is je strategie?"

"Leider worden en winnen."

Trein richting het Capitool (13:00)

Voor de tv op de blauwe bank zit een jongentje helemaal klein opgerold te wachten totdat de hel voorbij is. Hij wil niet tegenover al die andere mensen staan en al helemaal niet tegenover haar. Hij voelt gewoon dat hij haar iets is verschuldigd. Zodra ze naast hem komt zitten maakt hij zich nog kleiner dan hij al is en zorgt ervoor dat ze hem zo weinig mogelijk aankijkt. Haar wangen lijken wel nat van de tranen maar hij wilde dat het iets anders was. Bijna wanhopig zoekt hij naar andere aanwijzingen waarom haar wang nat zou zijn. Misschien heeft ze zich net gewassen of misschien heeft ze met drinken geknoeid maar hij vind niks ander dan haar rode ogen die hem aankijken.

District 11, Ragel Koffini (12)

Stilletjes zitten we naar de Boetes te kijken en zien onszelf voorbij komen. We zien er allebei uit alsof we bijna in kunnen storten en in mijn geval was dat ook echt zo maar Skye lijkt zich daar nog enigszins goed te houden. Ik kijk even naar rechts waar ze met haar rode ogen richting de tv zit. Ze lijkt dit echt heel moeilijk te vinden en mijn schuldgevoel groeit. Misschien moet ik het haar maar gewoon vertellen dan is de druk van mijn schouders af en kan ze me niet meteen vermoorden wat in de Arena wel kan.

Skye schuift dichter naar de tv zodra District 12 erop is en ze vouwt haar handen in elkaar alsof ze aan het bidden is. Heel zachtjes hoor ik 'niet Emma, niet Emma'. Wie is Emma? Hoe kent ze iemand uit District 12? Wat heeft ze nog meer verkeerd gedaan dat het Capitool haar moet straffen?

De Begeleider van District 12 trekt een kaartje uit de bol met meisjes namen en loopt terug richting de microfoon terwijl Skye steeds harder begint te fluisteren. Uit de luidsprekers van de tv komt de naam 'Emma Collins' naar voren en Skye's ogen gaan wagenwijd open.

Ze begint verward met haar hoofd te schudden en dingen te zeggen als dit mag niet, dit kan niet. Ik begin medelijden met haar te krijgen terwijl ze steeds erger in de stress lijkt te schieten. Ze staat op en begint te ijsberen. Ze lijkt een plan te maken terwijl achter haar op het beeldscherm een grote sterke jongen het podium op komt lopen en meteen heb ik respect voor hem. Als Skye Emma kent kunnen we misschien een bondgenootschap sluiten en dan maken we op z'n minst nog een kleine kans.

Ik sta zachtjes op van de bank, zo zacht dat ik zeker weet dat Skye me niet heeft horen weggaan en loop richting mijn slaapkamer. Ik vind de kamer te veel van het goede met zijn rare ijzer kleur muren waar kasten achter zitten verborgen en de douche waar veel te veel knopjes op zitten om te onthouden wat waarvoor is.

Met een zucht laat ik met op het zachte bed vallen en voel aan de fluwelen, witte deken die erop ligt. Misschien is dit wel een van de weinige voordelen van de Spelen en kan ik er maar beter van genieten maar dan schiet Skye weer door mijn hoofd. Hoe ze daar stond te ijsberen en ik besef me maar al te goed dat het mijn schuld is dat ze daar staat.

Ik krul me weer op in een bolletje en blijf zo liggen totdat mijn hele lichaam verstijfd aanvoelt. Zachtjes wordt er op de deur geklopt en Hanji komt binnenlopen. Haar bril staat scheef op haar gezicht en haar haren zitten nog verwarder dan normaal maar haar glimlach blijft.

"Hoi grote man, hoe gaat het?" Ik probeer haar te vertellen slecht maar in plaats daarvan barst ik in tranen uit en Hanji neemt me in haar armen. Zij leefde eerder net zoals mij op straat en we deden alles samen. Ze was voor mij net een grote zus die ik nooit had gehad maar toen ze werd uitgeloot voor de Spelen veranderde alles. Zij werd de Winnaar en doordat het Capitool vond dat ze voor gek stonden omdat er een straatkind had gewonnen werd er meer gejaagd op ons. Hanji wilde ons wel in huis nemen maar het was onmogelijk door de hoeveelheid Bewakers in de Winnaarswijk.

Hanji troost me zolang als het nodig is om mij weer rustig te krijgen en dan stort ik alles eruit. Ik vertel haar hoe ik Skye de eerste keer zag en hoe ze wegrende richting de buurt. Hoe een Vredesbewaker mij vroeg of ik het meisje had gezien en dat ze daarna op het podium belande dankzij mijn verraad.

"Soms moet je mensen verraden om te winnen. Onthoud dat." Het antwoord van Hanji verbaasde me nog meer dan mijn eigen verhaal. Hoe kan ze verwachten dat verraad goed is. Hoe kan ze me die raad eigenlijk geven.

"Ik weet het klinkt hard maar in de Spelen zul je moeten kiezen tussen je eigen leven en die van een ander. De kans is groot dat je voor jezelf kiest en dus de andere mensen verraad. Denk er maar niet te zwaar over. Ze was er hoe dan ook in beland." Haar uitleg stelt me weer enigszins gerust en ik geef haar een knuffel terwijl zij door mijn haren heen roffelt.

"Ga je even douchen en daarna gaan we lekker eten." Ik knik en spring van het bed af. Een beetje te enthousiast ren ik richting de douche en ik hoor Hanji achter me lachen terwijl zij de deur uitgaat. Ik had niet gedacht dat verraad ook bij de Spelen hoort maar het is wel logisch. Tenslotte verraad iedereen elkaar op een gegeven moment.

Misschien is het dus niet zozeer mijn fout dat Skye hier zit. Misschien was ze er ook wel bij geweest als ik haar niet had verraden. Toch voelt het nog steeds niet goed. Het goede gevoel wat Hanji me net gaf druipt van me af en gaat mee met het water de put in.

Ik druk op een aantal knopjes om mijn gedachten af te leiden en schrik me kapot als er ijskoud water uit alle kanten van de muur komt. Snel druk ik op een ander knopje en het lekker warme water komt weer terug wat heel sterk naar rozen ruikt. Voor even vergeet ik Skye en alle problemen terwijl ik op diverse knopjes druk om te zien wat eruit komt.

Ik ben bij knopje nummer 14 en druk hem in. Er komt een dikke laag schuim over me heen te zitten en het ruikt naar lavendel. Ik probeer het van mijn huid af te krijgen maar het neemt tegelijker tijd alle haren mee die op mijn armen en benen zitten. Ik kijk met grote ogen naar het spul op de rest van mijn lichaam en besluit het er maar zo snel mogelijk af te spoelen. Straks haalt het ook nog de haren op mijn hoofd weg.

Na dit avontuur besluit ik dat het genoeg is geweest voor vandaag en ik stap uit de douche om me af te drogen alleen er ligt geen handdoek. In plaats daarvan zit er een knopje in de muur waar drogen bovenstaat en een beetje angstig druk ik hem in. De hele ruimte vult zich met warme lucht in binnen een paar seconden ben ik bijna volledig droog. Mijn haren zitten nog steeds nat op mijn hoofd maar daar is een ander knopje voor wat bij de spiegel zit en zodra ik daarop druk krijg ik een kleine elektrische schok.

Mijn haren zijn in een klap droog en ik staar van ongeloof in de spiegel terwijl ik met mijn handen door mijn haren ga. Het is onvoorstelbaar hoe goed de technologie van het Capitool is. Met een nog steeds verbaasd gezicht loop ik terug de slaapkamer in en ga naar het paneel wat aan de muur is bevestigd.

Het kleine computertje laat een hele lijst zien met soorten kleding en ik tik comfortabel aan. Meteen komt er een lijstje met kleding tevoorschijn waarbij ik kan uitkiezen wat ik aan wil doen. Mijn keuze gaat uit naar een simpele spijkerbroek en een zwart shirt. Dan moet ik mijn maat nog intikken en gaat de kast open.

Een setje komt naar buiten en het is precies zoals ik had ingesteld. Een beetje verbaasd kijk ik van de kleine computer naar de kast die open staat met het zelfde setje als wat ik gekozen had. Hoe kan een computer zo slim zijn? Wat ga ik nog meer tegenkomen in het Capitool zelf als dit al zo uitgebreid en luxueus is?

Ik kleed me snel aan en loop weer richting de coupe waar we met zijn allen gaan eten. Mijn blik schiet naar het raam en met een open mond kijk ik naar buiten toe. We gaan echt met een gigantische snelheid want ik kan de bomen nauwelijks zien die langs de rails staan maar de zon daarachter is altijd nog even goed te zien. Hij staat hoog bovenaan de hemel en ik vermoed dat het nu ongeveer drie uur moet zijn.

Bedroeft denk ik nu aan mijn twee broers thuis. Om drie uur gingen we altijd door het steegje achter de bakker langs en vaak vonden we dan nog een paar broodjes. Dan moesten we altijd maken dat we wegkwamen voordat de Vredesbewakers hun ronde zouden lopen. Met een kleine glimlach denk ik terug aan hun maar die verdwijnt weer als ik me bedenk hoe ze mij alleen hebben gelaten. Ik sta er echt helemaal alleen voor.

ik wend mijn blik af van het raam en loop verder naar de juiste coupe. Ze zullen vast al op mij wachten en als ik binnen kom lopen klopt mijn vermoeden. Skye, Hanji en Emilio zitten allemaal al aan tafel terwijl er een hele lading eten voor hun staat. Ze hadden van mij best al mogen eten maar ik weet dat ze het uit beleefdheid nog niet hebben gedaan.

Emilio kijkt me afkeurend aan maar zegt nog niks. Zodra ik ga zitten schept hij meteen op en begint rustig met eten. Hanji en Skye volgen zijn voorbeeld terwijl ik nog steeds zit te kijken naar alles wat er voor me ligt. Het water loopt me in de mond als ik de witte en groene kooltjes zie liggen en lekkere malse stukken vlees. Op de hoek van de donkerbruine tafel staat een schaal met rijst en een soort mengsel van vlees en grijze pap. Aardappels liggen opgestapeld op schalen en er staan verschillende soorten bruine saus waarvan ik de naam niet weet maar zodra ik het proef gaat er meteen een soort geluk zalig gevoel door me heen.

Ik weet niet wat ik eerst moet eten dus ik begin maar met de rijst en het rare goedje. Het kleine beetje wat ik heb opgeschept is zo op want het is gewoonweg heerlijk. Dit is zoveel malen lekkerder dan het oude brood uit de vuilnisbak en zoveel malen lekkerder dan de brandnetelsoep die we maakten. Het is gewoon alsof er een engeltje over je tong piest.

Mijn volgende keus zijn de aardappels met de bruine saus die zo lekker vol is van smaak en ook dit heb ik zo weer op. Ik zie Emilio afkeurend kijken naar mij en Skye want zij zit al net zoals mij te bunkeren. Dit is echt geen eten meer wat we doen maar vreten. Ik vergeet zelfs alle manieren en lik het bord tot op de rand schoon. Het is zo overheerlijk dat ik er geen woorden meer voor over heb.

"Nou, nu jullie vol zitten kunnen jullie me vast wel vertellen waar jullie goed in zijn?" Ik verslik me bijna in mijn laatste stukje vlees en al hoestend komt het weer naar boven.

"Ik kan strikken zetten en met pijl en boog overweg." Skye antwoord nogal monotoon waardoor ik het gevoel heb dat ze er niet trots op is terwijl zij degene is met een groot voordeel.

"Dat is mooi en jij jongen?" Wat moet ik antwoorden. Dat ik langzaam ben, dat ik altijd van mijn broers verloor of dat ik nog geen eens een mes kan gooien.

"Hij kan zich erg goed verstoppen." Hanji antwoord voor mij en geeft me een bemoedigend knikje. Zij weet beter wat ik kan dan ikzelf. Ergens schaam ik me een beetje dat ik er zelf niet op ben gekomen ondanks dat ik me toch vaak genoeg moest verstoppen voor de Vredesbewakers in het District.

"Het is beter als niks." Bromt Emilio. Achter hem springt de tv aan met een belangrijke mededeling vanuit het Capitool. President Snow staat persoonlijk in beeld maar het duurt even voordat hij begint met praten.

We lopen allemaal naar de bank toe en gaan voor de tv zitten om te horen wat hij te zeggen heeft. Misschien een glimp van de Arena of een reden dat we spontaan niet meer hoeven maar ik weet dat we sowieso de Spelen in moeten. Dat kan niet anders.

President Snow begint eindelijk te praten na een stilte van ongeveer 3 minuten terwijl er op de achtergrond een vlag van het Capitool wappert.

"Welkom Tributen. Dit jaar zullen jullie allemaal weer de Arena binnentreden vanwege het bedrog richting het Capitool tijdens de donkere dagen. Laat dit een herinnering voor jullie allemaal zijn dat het Capitool machtiger is dan jullie denken." Hij is weer even stil en ik kijk Hanji aan maar ze zit met haar ogen richting de buis met haar mond lichtelijk open. Zou dit al eens zijn voorgekomen of is dit echt de eerste keer dat hij ons aanspreekt via de tv?

De trein richting het Capitool ( 13:30)

Het meisje zit met haar handen in haar haren op de koude grond naast het bed. Ze blijft maar heen en weer wiegen zonder rustig te worden terwijl de tranen over haar wang stromen. De deur gaat open en een jongen komt binnenlopen. Zijn eerste reactie is naar haar toe rennen en zijn armen om haar heen sluiten maar zij duwt hem net zo hard weer weg. Met betraande wangen en waterige ogen kijkt ze hem aan terwijl ze begint te praten.

District 9, Sharon Curia (18)

"Ik wil niet meer Roy." Hij blijft als versteend voor me staan en ook in zijn ogen komen tranen te staan terwijl ik de mijne wegveeg. Hij moet het gewoon weten. Het moet nu opgelost worden anders moet dat straks in de Arena en dan wordt het nog moeilijker.

"Ik wil niet meer bestaan." Het komt als een fluistering uit mijn mond en opnieuw voel ik de armen van Roy om me heen maar opnieuw duw ik hem weg. Snapt hij dan niet dat ik hem er niet bij wil betrekken. Hoe moet ik het hem duidelijk maken dat hij moet overleven en mij maar moet laten gaan.

"Roy ik." Verder kom ik niet want hij keert me de rug toe en ik besluit mijn mond maar te houden. Stilletjes kijk ik naar het vloerkleed wat voor mijn bed ligt en wat ik aan de kant heb geschoven. Ik wil niks van deze luxe. Ik wil alleen maar het einde bereiken en dan is het klaar.

Ik voel dat er iets zachts over mijn schouders wordt gelegd en met mijn handen voel ik het na. Het is een soort fleece kleed alleen dan vele malen zachter dan wat we thuis hebben. Mijn moeder zou dit best goed kunnen gebruiken.

"Maak nu nog geen beslissing. Er kan nog heel veel gebeuren." En met die woorden loopt Roy de kamer uit en laat me alleen achter. De tranen komen weer tevoorschijn en ik huil alsof mijn hart in duizend stukjes breekt. Ik heb vandaag twee mensen pijn gedaan waarvan ik hield terwijl ik ook gewoon alles had kunnen laten zoals het was. Maar ik wil niet meer terug.

Voorzichtig sta ik op met een tintelend gevoel in mijn benen en bijna ga ik onderuit maar ik kan me nog net op tijd vast grijpen aan het kleine computertje aan de muur. Langzaam loop ik richting de badkamer om mijn gezicht te wassen en me enigszins toonbaar te maken voor de rest van de buitenwereld. Ik heb het dan wel opgegeven maar dat maakt me nog geen makkelijke prooi voor de Beroeps. Ik wil dood gaan op mijn eigen manier en niet aan de hand van een ander.

Het koude water kletst tegen mijn gezicht aan en ik probeer een handdoek te pakken maar ik vind alleen een klein washandje. Ik besluit die maar te gebruiken en droog mijn gezicht ermee af terwijl ik in de spiegel kijk. Mijn bruine haren hangen stijl langs mijn gezicht heen en mijn ogen zijn rood van het huilen maar door het koude water vallen ze nog mee.

Ik loop terug naar de kast om iets anders aan te doen dan deze half kapotte kleren. Een van de journalisten was iets te enthousiast op weg hiernaartoe en heeft mijn shirt gescheurd dus daar kan ik niet mee door blijven lopen.

Ik tik snel in wat ik wil hebben en nog geen seconde later hangt het voor mijn neus. Het bordeaux rode shirt leg ik op het bed neer terwijl ik mijn oude shirt uitdoe en in een hoek gooi. Het shirt zit als gegoten en het staat me ook nog best mooi. Met toch een kleine glimlach loop ik door de deur naar buiten en meteen komt een stralende zon mij tegemoet.

Ik blijf voor het raam staan kijken hoe het landschap aan me voorbij schiet en bijna sprakeloos kijk ik toe hoe een gigantisch meer voor me verschijnt met het blauwste water wat ik ooit heb gezien. Met de zon erop ziet het er prachtig uit en ik wenste dat mijn moeder dit had kunnen zien.

Voor een lange tijd blijf ik kijken naar het schouwspel van de zon op het meer en zie hoe het overgaat naar het bos. Op een of andere manier lijkt dit me te kalmeren en ik hoop dat ik hier nog veel meer van kan zien in het Capitool hoewel het me daar vrij druk lijkt.

Bernard komt de gang inlopen en komt recht op mij af met zijn handen in zijn zakken. Een van zijn handen verlaat zijn zakken en met zijn paarse nagels wenkt hij me dat ik naar de grote coupe moet komen voor het eten. Ik heb een grote drang om niet te gaan maar ik zal wel moeten wil ik iets te eten krijgen.

Aan de tafel zitten Roy en Bernard te wachten op mij en onze Mentor is nergens te vinden. Bernard mompelt flauw iets over dat ze zich niet lekker voelt en op haar kamer blijft voor nu dus hij moet met ons de tactiek bespreking doen.

"Vertel, waar zijn jullie goed in?" Roy en ik kijken elkaar aan met een blik van 'hij verwacht serieus dat wij ergens goed in zijn?'

"Ik ben redelijk sterk maar daar houdt het ook wel op." Dit is de eerste keer dat ik hem zo bescheiden hoor praten. Normaal is hij degene die van alles zegt dat hij de beste is maar dat is onze vriendengroep. Ik vermoed dat het een groot verschil maakt met waar hij is en hier lijkt hij zich niet op zijn gemak te voelen.

"kracht is zeker mooi meegenomen en de wapens kun je nog tijdens de training leren." Hij knikt goedkeurend naar Roy en dan draait hij zich naar mij toe.

"En jij? Waar ben jij goed in?" Ik moet hard nadenken maar ik kan nergens opkomen waar ik goed in ben. Ik weet alleen hoe ik wonden moet verzorgen en daar houdt het op.

"Ik heb wat kennis over verwondingen maar daar houdt het op." Hij klakt met zijn tong en kijkt me met een gezicht aan alsof ik het smerigste ben wat hij ooit heeft gezien. Meteen voel ik me weer klein en waardeloos.

Hij zegt verder niks meer en valt aan op het eten wat op tafel wordt gezet door de Avoxen die rondlopen. Ik heb ineens geen trek meer en wil opstaan maar Roy houdt me tegen. Hij gebaard naar het eten met de bedoeling van 'eet anders ga je straks spijt krijgen in de Arena.'

Misschien heeft hij wel gelijk en moet ik me er maar overheen zetten. We zullen straks in de Arena elk grammetje vet in ons lichaam kunnen gebruiken als we in leven willen blijven.

Ik schep mijn bord vol met rijst en iets wat lijkt op behang plaksel met vlees maar zodra ik een hap neem proef ik alleen nog maar de heerlijke smaken van de kruiden die erin zitten. Nog nooit heb ik zo'n combinatie geproefd en wat een grote hoeveelheid aan smaak. Het is alsof er een ontploffing van allerlei aroma's in je mond plaats vind.

Roy zit al even vermakelijk te eten en kijk me met glunderende ogen aan. Ook hij heeft nog nooit zulke smaken geproefd ook al komt hij uit een wel gesteld gezin. Hij blijft maar dooreten en ik vraag me af of hij misschien een lintworm heeft. Ik kan die hoeveelheid nooit op.

"Weten jullie al wel met wie jullie een bondgenootschap willen vormen?" We kijken allebei op van ons eten als Bernard de vraag stelt. Moeten we dat nu al weten terwijl we de Tributen alleen hebben gezien bij de Boetes. Ik weet het maar van twee mensen.

"Nee, maar de Beroeps zien er hard uit dit jaar. Ik denk niet dat we daar tegen op gewassen zijn, hoe we het ook bekijken." Roy kijkt nu weer zorgelijker waardoor er kleine rimpels in zijn voorhoofd ontstaan. Het ziet er wel grappig uit want hierdoor lijkt hij meteen een stuk ouder maar gezien de situatie voelt het niet meer zo grappig aan als het altijd deed.

"Ik wil het meisje uit District 3." Het floept mijn mond uit en ik kan het niet meer terug nemen. Ze zullen me raar vinden want ze kwam nogal apart over tijdens haar Boete maar ze lijkt zoveel op het meisje van de foto dat ik niet anders kan dan haar kiezen. Hij gaf mij die ketting niet voor niks. Het moet een hint zijn naar iets wat zij kan.

"Je bedoelt dat rare meisje met kort zwart haar, een bril en een apart lachje?" Vraagt Bernard en ik knik. Hij schiet in de lach en komt niet meer bij voor de komende 10 minuten. Het is vervelend om naar te kijken en het is nog vervelender dat hij onze Begeleider is. Ik snap serieus weg niet wat we aan hem hebben.

In mijn ooghoek zie ik dat de tv aanspringt met een bericht erop dat we worden verzocht om voor de tv plaats te nemen. Roy en ik lopen beiden meteen naar de tv toe maar Bernard heeft nog steeds zijn lachstuip dus het duurt wat langer voordat hij er is.

Op het scherm komt het embleem van het Capitool tevoorschijn en daarna komt President Snow in beeld. Ik had niet verwacht hem te zien voordat we in het Capitool aan zouden komen maar kennelijk is het dringend anders zou hij nu niks uitzenden.

Met zijn diepe stem begint hij te praten en maakt bijna hetzelfde praatje over hoe ondankbaar we waren tijdens de donkere dagen. Hij blijft er maar over doorgaan totdat hij over ons begint te praten.

"Tributen, over ongeveer een week zullen jullie in de Arena tegenover elkaar staan maar dit jaar zal er iets anders gaan dan normaal. Jullie groep bestaat niet uit vierentwintig Tributen maar uit vijfentwintig. Kies jullie bondgenoten goed en denk eraan dat wanneer je tegen het Capitool bent, je het hoogst waarschijnlijk heel moeilijk gaat krijgen in de Arena." Ik kijk verbaasd naar het scherm. Vijfentwintig Tributen? Waar komt de laatste dan vandaan? Ik zag toch echt maar vierentwintig Tributen tijdens de Boetes.

"Wie denk jij dat de laatste is?" Ik haal mijn schouders op. Ik heb echt werkelijk geen idee van wie het kan zijn of hoe hij of zij eruit ziet. Ik kan me nog niet eens bedenken hoe diegene eruit moet zien of wat die moet hebben gedaan om de Spelen ingestuurd te worden.

Er komt een afbeelding op het scherm waarbij de foto's van alle Tributen opstaan en ik krijg weer de rillingen bij het meisje van District 1. Haar wil ik niet tegenover me hebben want dan moet ik maken dat ik wegkom.

We besluiten ons terug te trekken naar onze slaapkamers en lopen samen naar de hal toe waar de kamers aan grenzen. Roy pakt me bij mijn schouder beet zodat ik me wel om moet draaien en kijkt me recht in mijn ogen.

"Waarom het meisje van 3?" Als antwoord klap ik mijn ketting open en wijs naar het kleine portretje met de foto van het meisje.

"Het moet iets betekenen."

Trein richting het Capitool ( 21:30)

Haar dunne lichaam ligt bijna levenloos onder de lichtgroene dekens weggestopt maar haar ogen lijken wel alle kanten op te schieten onder haar oogleden. De dokters zijn net een paar minuten weg terwijl het meisje aan het herstellen is van haar operatie. Ze waren verbaasd geweest over haar toestand want normaal komen de Tributen pas na de tijd bij hun terecht maar nu konden ze eens iemand redden in plaats van oplappen.

District 7, Laverne Deditus (17)

Mijn ogen gaan langzaam open en mijn keel voelt aan als schuurpapier. Het laatste wat ik me kan herinneren is een wit pak wat me draagt naar het treinstation maar meer weet ik niet. Ik heb geen flauw idee waar ik ben of hoe ik hier ben beland.

De kamer ziet er vrij steriel uit met zijn zilveren muren en even denk ik dat ik in een soort gevangenis zit maar dan probeer ik me om te draaien en voel de zachte kussens onder mijn hoofd. Geen enkele gevangenis heeft zulke zachte kussens. De rest van mijn lichaam wil nog niet zo goed bewegen en het maakt me bang. Wat als de pillen ervoor hebben gezorgd dat ik mijn eigen lichaam niet meer kan gebruiken?

Nog voordat ik echt in paniek kan raken gaat de deur met een soort zoef geluid open en komt Charlie binnenlopen met Twinkel achter hem aan. Op het gezicht van Twinkel komt meteen een grote glimlach tevoorschijn maar hij voelt erg nep aan.

"Mooi, je bent weer wakker. Ik was even bang dat de dokters je niet op konden lappen." Dokters? Oplappen? Waar heeft ze het allemaal over? Ik wilde helemaal niet geholpen worden. Ze hadden me gewoon moeten laten gaan.

Charlie komt met een wat bedrukt gezicht naast me zitten terwijl Twinkel de deur weer uitloopt nadat ze de deken nog eens extra goed heeft ingestopt. Ik besef me dat ik wel kan bewegen maar door de dekens niet veel ruimte heb om dat uit te proberen. Ze zitten wel erg strak om me heen.

Charlie kucht kort en dan bedenk ik me dat ik de Spelen in ga met De Charlie Poan maar hier ziet hij er een heel stuk minder geweldig uit. Volgens mij is hij een gigantische angsthaas maar houdt hij zich gewoon groot voor de meiden in het District. Ik ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken in de Arena.

Ik kijk naar het kleine wekkertje naast mijn bed en ik zie dat het vijf over half tien is. Dat betekent dat ik de Boetes compleet heb gemist dus ik weet niet tegenover welke tegenstanders ik sta. Zou hij wel hebben gekeken?

"Charlie, wie zijn onze tegenstanders?" Hij kijkt me met een verbaasd gezicht aan. Denkt hij soms dat ik zijn naam niet ken? Het zou mooi dom zijn als hij daarvan uit zou gaan.

"De Beroeps zijn sterk en de rest van de Tributen zien er apart uit. Het meisje uit 3 lijkt prettig gestoord, District 6 is echt een compleet het tegenover gestelde van elkaar en is vooral veel mysterie. 10 had een behoorlijk lange jongen maar hij is pas twaalf en bij District 12 zag de jongen er erg getraind uit." Dat is lang niet de complete lijst maar het is in elk geval wat informatie. De Beroeps zijn dus weer sterk zoals elk jaar en het gaat lastig worden om van hun te winnen maar met mijn sluwheid moet het toch wel lukken.

"Er is ook een vijfentwintigste Tribuut maar ze hebben diegene niet laten zien dus dat zien we waarschijnlijk in het Capitool pas." Fijn nog een Tribuut. Hoe groot willen ze de kans hebben dat je er levend uitkomt?

"Zeg, hoe komt het dat je nu zo'n watje bent en normaal zo macho als de pest?" Zijn gezicht vertrekt meteen naar zwaar beledigd maar ik zeg hem gewoon waar het op staat. Ik moet toch weten wat ik aan hem heb op het moment dat we gevaar lopen. Als het kon zou ik mijn handen nu over elkaar slaan en hem met mijn sarcastische blik aan hebben gekeken.

"Ik ben geen watje en ik vind de aandacht van de meiden gewoon leuk maar dat zul jij niet snappen want het enige wat jij wil zijn die vieze pillen." Nu heeft hij zoveel geluk dat ik vast lig in dit bed anders had hij toch een knal voor zijn kop gekregen. Ik kijk hem met mijn vuilste blik aan en geef weerwoord.

"Ik hoef me niet anders voor te doen dan ik ben voor die pillen. Jij bent een compleet ander persoon zodra het om meisjes gaat." Zo, pak aan etter. Een bondgenootschap gaat er tussen ons echt niet inzitten want ik heb geen flauw idee wat ik met zo'n nietsnut moet. Dat wordt tijdens de trainingsdagen goed opletten voor een ander bondgenootschap en anders kan ik het wel alleen aan.

"Jij zal wel anders worden als je geen pillen meer hebt en ik nog steeds de meiden kan krijgen." Met die woorden staat hij op en loopt met grote passen de deur uit. Ik had veel verwacht maar geen weerwoord met ook nog eens kloppende woorden. Zonder de pillen wordt ik gek.

Hoe vonden jullie dit hoofdstuk? Het is echt geweldig om iets anders dan een Boete te schrijven aangezien je nu veel meer met de karakters kunt. Ze moeten nog steeds wel een vast lijn aanhouden maar het gaf gewoon over het algemeen meer vrijheid met de indeling.

Laverne stond vanaf het begin af aan al gepland voor dit hoofdstuk en ik hoop dat ik haar overdosis een beetje goed beschreven heb. Ik wist niet precies of je nog wel alles hoort wanneer je een overdosis hebt gehad maar voor nu ging ik ervan uit van wel.

Natuurlijk moest iemand van de Beroeps erin voorkomen voor het oordelen over de Tributen want hun kunnen toch het beste onderscheid maken tussen zwak of sterk maar wie weet heeft Dyan zich dit jaar laten manipuleren door iemand.

Het verhaal van Skye en Ragel wilde ik ook graag verder uitwerken aangezien er de vorige keer nogal wat vraagtekens waren bij sommige mensen. Hoe kende Hanji Ragel en hoe reageert Skye op de Boete van Emma. Dit soort onderdelen vond ik erg toepasselijk voor dit hoofdstuk.

Sharon is door meerdere mensen genoemd omdat ze haar graag terug wilden zien tijdens de treinreis en misschien is het tussen haar en Roy nog niet helemaal goed uitgelegd maar Sharon weet dan zelf ook nog niet wat ze met hem aanmoet.

En hadden jullie gedacht dat Laverne nog weer een keer terug zou komen?

Ik weet dat iedereen hartstikke druk is met het maken van hun examens en eind opdrachten daarom wil ik jullie allemaal Succes wensen en ik hoop dat jullie overgaan / geslaagd zijn.

Zelf ben ik met mijn laatste twee weken bezig en volgende week is de eindpresentatie. Daarna is het klaar en kan ik weer reviewen, schrijven en alles bijwerken.

Als laatste wil ik een dringende oproep doen om de laatste twee Stylisten in te sturen. Je verdient hiermee 6 punten, laat die niet liggen mensen want de Tributen gaan de sponsoring nodig hebben.

Het rijtje met punten die je kunt halen voor de Sponsoring.

5 punten voor het insturen van een tribuut (geldt 1 keer)
4 punten als je mijn verhaal followed.
3 punten als je een goede tip geeft.
2 punten voor een review.

De punten zijn als volgt:

LeviAntonius: 47 punten
Jade Lammourgy: 37 punten
Skye. wizard: 30 punten
Indontknow: 29 punten
Azmidiske: 27 punten
Marielene: 24 punten
Cicillia: 24 punten
LauraTwilightHungergamesHPfan: 17 punten
Homiestuck: 17 punten
meowmalfoy: 17 punten
Tiger Outsider: 15 punten
MyWeirdWorld: 15 punten
boekenworm: 14 punten
lyannen: 12 punten
roydolfje: 12 punten
mjg43: 12 punten
Skye. Emma: 11 punten
Kirsten S: 9 punten
StrawberryChickk: 6 punten
jeffreyhphg: 6 punten
Janaatje: 5 punten
Jo-ann: 5 punten
FroukjeBoeitNiet: 4 punten
edwin0102: 4 punten
Zacksteel: 4 punten

En dan nu het moment waar een groot aantal van jullie op heeft gewacht: De Sponsorlijst. Ik zal uitleggen hoe het systeem werkt.

Ik werk met pakketten van de maten : S, M, L en XL.

S is een klein pakket waar maar 1 voorwerp inzit.
M is een middel maat pakket waar 3 voorwerpen inzitten.
L is een groot pakket waar 5 voorwerpen inzitten.
XL is een aangepast voorwerp naar keuze.

Het is onderverdeeld in 4 onderdelen: Survival, Medicijnen, Voedsel en wapens.

De kosten: Voor Survival Medicijnen en Voedsel is het als volgt.
S: 20 punten
M: 40 punten
L: 60 punten
XL: 75 punten.

De wapens zitten iets anders in elkaar. Het is in twee delen opgedeeld namelijk S en M waaraan niks veranderd. De maat L is de enige die veranderd. L houdt in dat je een groot wapen stuurt en daar kun je er dus maar 1 van sturen. XL blijft een aangepast wapen.

De kosten voor de wapens is als volgt:
S: 35 punten
M: 55 punten
L: 75 punten
XL: 85 punten

Het is mogelijk om je punten samen met iemand anders te bundelen. Als je dat wilt doen moet ik van beiden een PM bericht krijgen met wat je wilt sponsoren, wie en met wie je samen doet.

De lijst met items zal op mijn profiel pagina komen te staan en in de intro zodat je het snel weer kunt vinden.

Tot het volgende hoofdstuk en laat de kansen immer in je voordeel zijn.