Hallo. Alweer het veertiende hoofdstuk van dit boek! Dit hoofdstuk loopt gedeeltelijk weer samen met het originele boek, omdat Peeta Katniss weer tegen komt. Enjoy en laat weten wat je ervan vind!

Hoofdstuk 14

Tegen zonsondergang worden we allemaal wakker gemaakt door Glinster en Pleitonja. Zij hadden als laatste de wacht. Iedereen is nog steeds behoorlijk moe. Cato laat ons weten dat er een lange tocht aan zit te komen. 'We gaan diep het bos in,' laat hij weten. 'We lopen de hele nacht door. En we doden iedereen die we tegen komen.' Iedereen neemt weer het nodige mee. Iedereen probeert zich zo licht mogelijk te bepakken, omdat er veel gelopen zal worden. Er wordt niet meer in de rugtassen gedaan dan nodig is. Cato wisselt zijn grote zwaard in voor een kleinere die hij aan zijn heup hangt. Ik neem gewoon mijn speer en mes weer mee. Een uur nadat we het bos in zijn gegaan is het alweer pikdonker. Het volkslied begint te spelen en op een scherm in de lucht zie ik het meisje dat ik heb gedood. Het meisje kwam uit district 8. Ik kan me herinneren hoe ze niet bepaald vaardig bleek te zijn met wapens. Ze kon wel goed een vuurtje starten. Dat is haar dood geworden.

We lopen de hele nacht door zonder een andere tribuut tegen te komen. Wanneer het bijna licht begint te worden houden we een pauze. We gaan zitten en eten en drinken wat. Opeen draai ik me om, omdat ik een soort van warmte voel en het opeens verdacht licht wordt. Wanneer ik me omdraai zie ik een enorme muur van vuur op ons afkomen.

Ik hoef de anderen geeneens te waarschuwen. Zij hebben het ook al gezien. Zo snel als we kunnen pakken we alles in en rennen weg voor het vuur. We gaan weer in de richting van het meer. Het vuur was een behoorlijk eind van ons af, maar het verspreid zich onnatuurlijk snel. Al gauw rennen we voor ons leven. Ik weet zeker dat dit geen gewone bosbrand is. Dit vuur is door de spelmakers ontstoken. Het is al meer dan 24 uur geleden dat iemand is vermoord. De Spelmakers vonden waarschijnlijk dat het weer tijd werd voor wat actie. We blijven doorrennen. Stoppen betekent immers doodgaan. Het vergt erg veel van mijn conditie. Ik ben al een half uur in volle vaart aan het rennen en dat ben ik niet gewend. De anderen lijken ook moe te worden. De rook van het vuur maakt het ademen lastiger. Na een tijdje lijkt het vuur niet meer zo hard als eerst te gaan en we stoppen eventjes om wat te drinken. Wonder leunt met zijn ene hand tegen een boom aan, terwijl hij met zijn andere een fles water tegen zijn mond houdt. Ik zie hoe hij de dop weer op zijn fles draait en hem terug in zijn tas stopt. Wanneer hij op kijkt worden zijn ogen groot van verbazing en maakt hij een sprong waardoor hij naast mij terecht komt. Dan hoor ik een harde klap. Een vuurbal boort zich in de boom waar Wonder een halve seconde geleden nog stond. Glinster helpt Wonder overeind en we rennen weg terwijl de vuurballen ons om de oren vliegen. We rennen maar verder en verder. Totdat er steeds minder vuurballen bij ons terecht komen en we uiteindelijk geen vuurballen meer zien. We gaan allemaal zitten. Hijgend als een stel honden pakken we onze tassen erbij zodat we onze monden spoelen en wat water kunnen drinken. We hebben behoorlijk wat rook binnen gekregen. Pleitonja en Clove moeten allebei overgeven. We controleren ons allemaal. Ik moet een klein brandje aan de voorkant van mijn jas uitslaan. Ik kan voelen dat ik mijn borst heb verbrand.

'De rook is veel te dik,' zegt Glinster met een schorre stem. 'We moeten verder Cato. Het liefst zo vlug mogelijk.' Hoewel Cato niet graag van andere mensen te horen wil krijgen wat hij moet doen protesteert hij niet. Het is overduidelijk dat Glinster gelijk heeft. We hijsen allemaal vlug onze tassen over onze schouders en lopen door. De rook wordt steeds dunner en er komt steeds meer licht door. De steeds frissere lucht is erg aangenaam, maar ik maak me ook zorgen. Het vuur is waarschijnlijk bedoelt om tributen bij elkaar te krijgen. Er moet een andere tribuut in de buurt zijn. Als de Beroeps weer zo gewelddadig zullen optreden als bij het meisje uit 8, weet ik niet of ik me nog kan beheersen.

We lopen steeds verder door. Het daglicht dat eerst nog fel was toen de rook verminderde, begint alweer af te nemen. Maar er is nog steeds genoeg licht om nog goed om je heen te kijken. Al gauw wens ik dat het niet zo was. Opeens slaakt Clove een kreet en wijst met haar mes naar voren. Ik kijk naar voren en de schrik slaat me om het hart. Ruim honderd meter van ons af zie ik haar. Katniss. Ik wilde juist dat de Beroeps haar niet zouden vinden. Maar het is me niet gelukt.

De hele groep rent naar Katniss toe. Zij had ons al gezien voor wij haar hadden gezien. Ze klimt de dichtstbijzijnde boom in. De takken die dicht bij de grond hangen zijn erg dun en kunnen niet veel gewicht hebben. Ik zie dat Katniss erg moeite heeft met het klimmen. Heeft ze zich bezeerd? Ik ren twijfelend achter de groep aan. Ik klem mijn rechterhand nog steviger om de speer. Als we bij de boom zijn, is Katniss al behoorlijk ver met het klimmen. We staan naast de boom en kijken omhoog. Katniss zelf kijkt naar beneden. Ze zit als een rat in de val. Ik zou graag wat voor haar willen doen, maar er zijn nog steeds vijf Beroeps en ik zie dat Clove mij met een schuin oog in de gaten houdt. Cato en de rest zijn ondertussen behoorlijk tevreden. Ze grijzen en roepen af en toe naar boven dat Katniss nutteloos bezig is en dat ze nu echt niet meer weg komt. Katniss lijkt helemaal niet ongerust. 'Hoe gaat het met jullie,' roept ze opgewekt naar beneden. Dit had ik niet verwacht. Maar Katniss laat zich nu eenmaal niet van haar stuk brengen en ze houdt blijkbaar ook nog rekening met de sponsors die liever iemand zien die strijdbaar is dan iemand die gaat smeken en huilen. Cato had deze reactie ook niet verwacht. Ik zie hem rood aanlopen, maar hij beheerst zich. 'Goed genoeg,' antwoord hij. 'Met jou?' 'Ik vond het persoonlijk iets te warm de laatste tijd,' antwoord Katniss. Ik weet zeker dat de mensen in het Capitool smullen van een woordenwisseling als deze, maar wij als tributen niet. De situatie is te ernstig. Toch bewonder ik Katniss' kalmte en gevoel voor humor. 'Hierboven is het stukken beter,' gaat Katniss verder. 'Komen jullie ook?' 'Goed idee,' zegt Cato grimmig. Ik heb mijn speer op de grond gelegd. Ik pak zogenaamd nonchalant mijn mes uit mijn riem en maak hem schoon met mijn shirt. De Beroeps staan op korte afstand van mij. Als ik moet ingrijpen kan ik het beste mijn mes gebruiken. Glinster wil Cato haar boog en pijlen meegeven voor hij de boom inklimt, maar Cato duwt haar wapen weg. 'Met mijn zwaard gaat het beter.' Ik denk erover om Cato neer te steken voor hij de boom in kan klimmen, maar bedenk me. Ik zie dat Clove mij nu openlijk in de gaten houdt. Ook is Cato door zijn lengte en flinke hoeveelheid spieren veel zwaarder dan Katniss. Ook heeft hij een zwaard bij zich en zijn tas hangt nog op zijn rug. De dunne takken zullen zijn gewicht niet kunnen ondersteunen. Katniss begint weer te klimmen wanneer Cato zich de boom intrekt. Ondanks dat Katniss duidelijk last heeft van haar been klimt ze sneller dan Cato. Elke tak buigt flink door onder Cato's gewicht. Waneer Cato zich opnieuw wil optrekken aan een dunne tak gebeurt het. De tak breekt en Cato valt uit de boom. Hij komt hard op zijn rug terecht. Cato krabbelt al gauw overeind terwijl de grofste schelwoorden en vloeken uit zijn mond komen. Glinster waagt ook nog een klimpoging. Zij is de lichtste van ons allemaal, maar ook zij is te zwaar. De takken kraken zo dat ze al gauw ophoudt met klimmen. Opeens trekt ze een pijl uit haar koker, legt hem op de pees van de boog en schiet omhoog. Maar Glinster kan niet goed met de boog overweg. Ze laat de pees niet op de goede manier los waardoor de pijlen weinig vaart hebben en niet op hun doel afgaan. Ik had dit al eerder gezien toen ze op het meisje uit 8 schoot. De derde pijl die Glinster schiet, komt toch gevaarlijk dichtbij Katniss in de boom terecht. Ze trekt hem uit de boom en zwaait ermee naar ons. Had ze nu maar een boog zodat ze haarzelf kon verdedigen. De tributen om mij heen proberen ondertussen een plan te bedenken. Pleitonja wil de boom omhakken. Maar we hebben geen bijl om de boom om te hakken. Het kleine bijltje van Pleitonja is niet geschikt voor het omhakken van een grote boom als deze. Cato wil de boom in brand steken, maar Wonder en Clove protesteren. De takken van de boom komen in aanraking met de takken van de boom ernaast. Voor je het weet hebben we alweer een bosbrand. Even is er een plan om onze groep in tweeën te splitsen, zodat drie mensen de benodigde spullen kunnen halen voor het omhakken van de boom en de andere drie mensen bij Katniss kunnen blijven. Het is nu al bijna donker en niemand weet goed waar ons kamp ligt. Door het geren voor het vuur zijn we ons besef voor richting kwijtgeraakt. Cato wordt steeds woedender door de situatie en ik ben bang dat de Beroeps uiteindelijk toch een manier zullen vinden om Katniss uit de boom te krijgen. Ik moet hun aandacht ervan afleiden. 'Ach, laat haar toch lekker zitten daarboven. Ze gaat toch nergens heen. We rekenen morgenochtend wel met haar af,' zeg ik. Iedereen is moe en daarom wordt het plan goedgekeurd. Ik ga wat hout verzamelen voor een vuur. Terwijl mijn handen rustig wat hout van de grond oprapen werken mijn hersenen op volle toeren. Het eerste wat je in een situatie als deze moet doen is accepteren dat je in de problemen zit. Op die manier kun je je beter richtten op het vinden van een oplossing. Helaas zijn er weinig opties. Katniss is gevonden door de Beroeps. Katniss kan nu alleen nog maar leven wanneer de Beroeps sterven. Dat laatste is mijn taak.