Hallo iedereen,

hier is het volgende hoofdstuk. Een prettige zondag verder.

Groetjes een boekenworm

Hoofdstuk 14 Juli 1998

Op de eerste zaterdag van de maand ging Ginny weer samen met Hermelien buiten leren, terwijl Harry en Ron genoten van het zonnetje en hun vriendinnen. Ginny was zelfs zo fanatiek om 's avonds na het eten ook nog een paar uur te leren, terwijl ze zich dicht tegen Harry aan nestelde. Zondag was voor de verandering geen familiediner, en Ginny en Hermelien gingen weer leren terwijl Harry zijn post van die week beantwoordde. Waar Ron was wisten die drie niet, tot ze 's avonds aan het dekken van de tafel wilde beginnen. Niet alleen was hij al gedekt maar meneer en mevrouw Wemel stonden er ook trots naar te kijken toen Ron met het eten uit de keuken kwam. Harry bereidde zich voor op het ergste en zag dat Hermelien dat ook deed, geen van beide kon die maanden dat we op de vlucht waren ooit vergeten vooral het slechte en weinige eten. Ginny keek verbaasd naar de twijfelende reactie van Harry en Hermelien, en toen het eten fantastisch bleek te zijn vroeg ze : 'Waarom zo verbaasd?'

'Ehm, vorig jaar toen we op de vlucht waren,' begon Harry ongemakkelijk.

'Laat me raden, jullie hadden weinig en slecht te eten terwijl jullie op de vlucht waren,' onderbrak Ginny haar vriend met een kus.

De kus onderbrak Harry's sombere gedachtestroom over die vreselijke maanden die ze in de tent hadden doorgebracht, Ondertussen riep Ron zijn gewoonlijke commentaar over zijn vriend en zijn zusje die zaten te zoenen. Mevrouw Wemel reageerde echter geschokt op het nieuws dat zij maandenlang niet of veels te weinig eten hadden gehad. 'Geen wonder dat jullie zo mager zijn geworden,' waarna ze elk van hun drie een extra knuffel gaf.

'Oh mam, dat is geweest. We hebben nu echt geen honger meer,' protesteerde Ron.

'Oh Ron, vandaar dat jullie drie er zo op gebrand waren om fatsoenlijk te leren koken,' ging mevrouw Wemel weer terwijl ze Ron nog een extra knuffel gaf.

De rest van een avond verliep rustig, tot Ginny rond een uurtje of negen zei. 'Weet je het is alweer een maand geleden dat ik hoorde dat jullie op zweinstein waren.'

'Een maand alweer sinds Goudgrijp en die hele nacht vechten,' zei Ron enigszins verbaasd.

En zo bleven ze een groot deel van de nacht op, terwijl ze elkaar af probeerde te leiden van de vreselijke gebeurtenissen de toen gebeurt waren. Rond middernacht besloot Harry naar bed te gaan, vanwege de interviews en fotoshoot van de volgende dag. Harry had weinig geluk met rust want juist vandaag besloten zijn nachtmerries terug te komen. Eerst Carlo, dan Sirius die door het gordijn valt, professor Perkamentus die van de toren valt, Nagini die uit Mathilda Belladonna komt, Hermelien die gemarteld werd, de doden in de grote zaal, Fred de verpletterd werd, de vloek des doods die op hem afkwam n het verboden bos, en als laatste die Avada Kedavra die op Ginny afkomt. En deze keer mist hij niet, Ginny viel langzaam neer alsof het vertraagd afgespeeld werd. Hij hoorde zichzelf haar naam schreeuwen. Daarna staarde hij recht in haar gezicht. 'Ginny,' vroeg hij zachtjes bang dat de droom echt was geweest.

Ze zat naast hem, kalmeerde hem met haar aanwezigheid terwijl ze zijn naam en andere kalmerende woorden fluisterde. Langzaam werd hij rustiger, het was een droom geweest alles was voorbij Ginny leefde nog en ze hield nog van hem. Ze hield echt nog van hem en wilde hem terug, daar probeerde hij aan te blijven denken in plaats van wat hij gezien had in de nachtmerries. 'Het komt goed,' fluisterde ze . Harry deed nu langzaam zijn ogen open en zag een traan die zich in haar ooghoeken begon te vormen.

'Ginny,' zei hij zachtjes met een stem rauw van het schreeuwen. Hij begon nu ook om zich heen te kijken en zag dat iedereen die in het huis sliep in de kamer was, Ron, Hermelien, meneer en mevrouw Wemel. Harry strekte zijn arm uit en veegde haar traan weg, het komt goed, het is maar een nachtmerrie, wilde hij zeggen maar zijn stem scheen niet helemaal mee te werken. Hij wist niet wat zij hoorde maar het scheen in ieder geval mevrouw Wemel te ontroeren want ook zij begon te huilen.

'Typisch Harry, altijd zorgen maken om een ander en niet denken aan de gevaren of de gevolgen voor hemzelf.' Zei Hermelien hoofdschuddend.

'Maar Hermelien daarom is hij zo slecht in toverschaak, hij houd het geheel niet in het oog,' zei Ron terwijl hij zijn vriendin dicht tegen hem aan trok.

'Hoelaat is het eigenlijk,' vroeg Harry nu hij weer wakker was.

Meneer wemel keek op zijn horloge en zei, 'half 5 en als jullie het niet erg vinden ga ik weer naar bed.' Waarna hij nog een laatste keer gaapte en naar boven vertrok.

Mevrouw Wemel keek haar man na, en daarna naar de kinderen. 'Harry, heb jij nog iets nodig?' Vroeg ze.

'Ehm nee,' zei Harry. Ook al wilde hij eigenlijk wel een glaasje water, maar even zijn benen strekken zou hem ook geen kwaad doen dacht hij.

'Dan ga ik ook weer naar bed,' zei mevrouw Wemel waarna ze haar man volgde.

Hermelien, Ron, kwamen bij Harry op het bed zitten toen Harry rechtop zitten. 'Waar ging je droom over, toch niet weer Hem?' Vroeg Ron.

'Nee, niet Hem. Maar,' Harry aarzelde even en keek naar Ginny waar zijn ogen op bleven hangen. 'Al die doden, allemaal vanwege mij,' hij begon nu somber te worden.

'Waarom schreeuwde je mijn naam dan? Ik leef nog,' zei Ginny. Ron en Ginny keken hem veelbetekenend aan.

Harry keek naar beneden, en had het idee dat zijn hoofd kleurde. 'Die vloek van Bellatrix,' Harry moest even slikken. 'In mijn droom miste hij niet,' zei hij zachtjes en voorzichtig.

Iedereen in de kamer keek geschrokt, 'ik. Je begon zo gek te doen vanwege mij,' zei Ginny volledig verbaasd.

'Nee, omdat ik jou zag sterven. Ginny je betekent alles voor mij, ik weet niet of ik wel had willen leven als ik jou ook was kwijtgeraakt.' Ron en Hermelien keken ongemakkelijk bij deze bekentenis van Harry.

'Had je niet kunnen vragen of wij weg wilden gaan voor je dat vertelde, je weet toch ik wil niks weten van jullie liefdesleven.' Zei Ron.

"Ron," schreeuwde Hermelien en Ginny. Ron keek beschaamd zoals zijn zus en vriendin wel verwacht hadden.

'Harry wij laten je wel weer alleen,' zei Hermelien.

'Ja, gaan wij?' Vroeg Ron verbaasd. Hermelien draaide met haar ogen en sleepte Ron de kamer uit. 'Hé moet Ginny, zij is nog binnen,' hoorde Harry zijn vriend op de gang protesteren. Toen duidelijk was dat ze met zijn tweeën waren en bleven, kuste Ginny Harry.

Harry vergat voor even zijn nachtmerrie en terwijl hij haar terug zoende dacht alleen aan Ginny en hoeveel hij van haar hield. 'Beter?' Vroeg ze toen ze stopte om naar adem te happen.

'Ja,' zei Harry terwijl hij in de warme chocoladebruine ogen van haar keek.

'Dan ga ik weer,' zei ze waarna ze opstond.

'Wacht,' zei hij terwijl ze de hand op de deurklink legde. Ze stopte, draaide zich om en keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan. Alsof ze wilde vragen, wat is er. 'Kun je hier blijven, voor het geval de droom terugkomt,' vroeg hij verlegen.

'Harry, hoe verleidelijk het ook klinkt het lijkt me niet slim. Ten minste niet als we willen dat mijn moeder of broers erachter komen en ik denk niet dat die blij zouden zijn met dat plan, zelfs als we in onze pyjama's in andere bedden zouden liggen.' Hierin moest Harry haar wel gelijk geven, wat hij echter niet had verwacht was dat zodra hij weer was gaan liggen Ginny bij hem in bed kroop en fluisterde, 'tot zonsopgang kan ik blijven liggen.' Waarna ze dicht tegen hem aan kroop. Harry viel rustig in slaap met de bloemachtige geur van haar haar in zijn neus.

Een paar uur later werd Harry wakker gemaakt door mevrouw Wemel, waarna ze zijn oude zwerkbalgewaad begon klaar te leggen. 'Of heb je liever een gewoon gewaad voor nu?' Vroeg ze toen Harry terugkwam van de badkamer.

'Ehm, ik denk dat ik wel het groene gewaad aantrek en voor de zekerheid mijn zwerkbalgewaad meeneem.' Reageerde Harry wat traag.

Nadat hij aangekleed was, ontbeten had en zijn spullen gepakt vertrok hij naar Holyhead voor de fotosessie en het interview. De fotosessie was eerst, na een paar foto's waarbij Harry de bezem vast moest houden probeerde ze maar foto's te maken van Harry op de bezem kijken of hij daar beter op stond. Harry liet op die foto's meerdere ingewikkelde maneuvers zien, de fotograaf was er enthousiast van hoe eenvoudig Harry die maneuvers liet lijken. En Harry voelde zich ook veel meer op gemak dan bij de foto's op de grond nu hij zich op de maneuvers kon richten. Daarna kwam het interview Harry was blij toen hij de reporter herkende, Ulvelaik Tartaar de reporter van de Bezemkamipoen die Harry gevraagd had naar zijn Zwerkbalcarrière. Harry groette de man dan ook vrolijk en beleefd, iets dat de man ook deed na Harry te complimenteren met zijn net vertoonde zwerkbalkunsten. Het interview ging voornamelijk over Harry's zwerkbalervaringen en de bezems waar hij op gevlogen had en hoe die vergeleken met deze nieuwe Helleveeg hij vroeg zelfs over een gerucht dat Harry de nieuwe Nimbus zou promoten, Harry vertelde dat men hem wel gevraagd had. En na op zowel de nieuwe Helleveeg als op de nieuwe Nimbus gevlogen te hebben uiteindelijk het aanbod van de Nimbus had afgewezen. Het was een prettig interview en Harry had niet het idee dat hem woorden in de mond waren gelegd zoals Rita Pulpers had gedaan. Eenmaal terug werd hem gevraagd hoe zijn ervaringen die dag waren geweest, alleen Ginny bleef stil. Het leek wel alsof ze begreep dat als hij er iets over wilde zeggen hij er vanzelf wel over begon.

De rest van de week verliep net als voor de vakantie, Ginny en Hermelien die samen zaten te leren, Harry en Ron die naar hun zaten te kijken. Al las Harry ondertussen de dagboeken van zijn vader, Donderdag kreeg hij een uil van de bezemkampioen met het artikel over de nieuwe Helleveeg. Ze waren er zelfs achter gekomen dat hij veertien bezems besteld had, al speculeerde ze waarvoor hij er zoveel nodig had. Ginny vond de foto's van hem zo leuk dat ze deze uit het blad scheurde en in haar kamer ophing, Ze hield de foto's uit haar eigen editie heel. 'Voor op Zweinstein,' zei ze toen Harry vroeg waarom ze die niet in haar kamer ophing. Zondag kwam Andromeda en Teddy, samen met de rest van de familie voor een lunch maar bleven hangen tot na het avondeten. Alleen Andromeda en Teddy gingen op tijd terug, de rest zagen midden in de nacht en de laatste gingen pas in de ochtend zelfs naar bed.

De maand Juni vloog voorbij, dagenlang zaten Ginny en Hermelien samen te leren terwijl Harry in de dagboeken van zijn vader zat te lezen en Ron zat te genieten van het mooie weer of zijn moeder aan het helpen in de keuken. En elke zondag kwam de familie samen met Andromeda en Teddy bijeen in het Nest om de week te bespreken.

De tweede week van Juli ging Ginny op woensdag mee naar Teddy, ze probeerde daar te leren terwijl de kleine constant om aandacht vroeg. 'Hoe hou jij dat vol?' Vroeg ze aan Harry die er niet alleen ontspannen bij zat maar ook er mee om ging alsof er niks aan de hand was.

'Simpel, hij vindt jou leuk. En daarom vraagt hij steeds om jouw aandacht,' zei hij glimlachend.

Ginny zuchtte en schudde haar hoofd. Waarna ze opstond en voor de zoveelste keer die dag naar Teddy toe liep om te kijken wat er met de kleine jongen was. Uiteindelijk ging Harry met de jongen spelen en werd hij rustiger zodat Ginny eindelijk weer wat kon leren.

De tweede Zondag was ook weer een familiebijeenkomst maar Ginny stond erop om samen met Harry te gaan picknicken bij het meertje. Hij was verbaasd dat geen van haar broers ertegen protesteerde en sommige andere de picknick juist scheen aan te moedigen. Dus eenmaal buiten gehoorsafstand van het Nest vroeg Harry: 'Wat wordt er nu besproken in het Nest waar ik niet bij mag zijn.'

'Wat denk je, over iets meer dan 2 weken ben jij jarig en nu hoeft het niet stiekem of snel gedaan te worden zoals vorig jaar.'

Harry keek verbaasd, 'nu al bezig voor mijn verjaardag.' Mompelde hij zachtjes alsof hij het eigenlijk niet kon geloven.

'Hebben de Duffelingen jou dan nooit een verjaardagsfeest gegeven?' Vroeg Ginny enigszins verbaasd.

'Denk je echt dat de mensen die mij lieten slapen in een bezemkast mij een verjaardagsfeest zouden organiseren,' zei Harry sarcastisch. 'Ik kende toen sowieso niemand die naar een verjaardagsfeest van mij zouden willen komen,' ging hij verder.

'Oh ja,' zei Ginny somber terwijl ze haar hoofd naar beneden liet vallen. 'Nog een reden om dit feest extra speciaal te maken,' zei ze naar een tijdje fel. Waarna ze richting het Nest rende en Harry alleen achterliet met de picknickmand. Harry liep in zijn eentje verder naar het meertje, wetend dat zijn aanwezigheid in het Nest de rest van de middag waarschijnlijk ongemakkelijk zou zijn. Daar aangekomen pakte hij alles uit in de hoop dat Ginny hem zo gezelschap zou komen houden. Het duurde even maar uiteindelijk konden ze toch nog van hun picknick samen genieten.

's Avond vlak na het eten stond Charlie op, 'ehm jongens ik heb wat te zeggen. Ik heb om een overplaatsing gevraagd naar het drakenreservaat in Wales, en ik heb van de week te horen gekregen dat die geaccepteerd is.' Iedereen behalve de tweeling feliciteerde hem met zijn overplaatsing, de Tweeling daarentegen probeerde hun oudere broer over te halen om hen drakenschubben en dergelijke materialen aan hun te geven. Charlie moest lachen om de pogingen van de geest en zijn broer, 'jullie hebben nu toch genoeg geld om de materialen legaal te kopen.' Zei hij erna.

De rest van de avond gingen de gesprekken voornamelijk over Charlie's overplaatsing, maar af en toe had Harry het idee dat er her en der gefluisterde gesprekken gevoerd werden waarbij steeds naar Harry werd gekeken.

De week erna werd er weer druk gestudeerd door Ginny, En Harry nam Hermelien en Ron mee naar het Prosper landgoed. Hij liet Hermelien samen met Puck en Titania achter in de bibliotheek terwijl hij Ron het zwerkbalveld liet zien. Beide waren diep onder de indruk, al leek Hermelien niet helemaal blij met de arrangementen die Harry met zijn huiselfen had gemaakt. 'Hermelien, ik ga ze niet meer vrijheden opleggen die ze niet willen. Als ze meer willen kunnen ze die altijd krijgen, ze weten dat ze het alleen maar hoeven te vragen.' Was Harry's reactie op Hermeliens frustratie. Ze leek er nog steeds niet blij mee, maar accepteerde Harry's antwoord. Terug op het Nest ging ze gelijk naar Ginny toe om haar zogezegd te helpen met studeren en de rest van de dag negeerde ze Harry.

Zondag was er weer een familie etentje, Andromeda en Teddy waren inmiddels door iedereen geaccepteerd als familie. Maar ze bood alleen Harry aan om woensdag te komen oppassen, toen hij vroeg waarom Ginny niet mee mocht komen zei ze cryptisch. 'Ik denk dat de rest dan al wat anders te doen heeft.'

Harry vroeg zich af wat ze die dag gingen doen, hopelijk zou hij niet terugkomen in een verrassing feestje voor hem en overspoelt worden met confetti terwijl iedereen hem veels te vroeg feliciteerde. En cadeaus hadden ze toch al gehaald de laatste keer dat ze op de Wegisweg waren, toch? Vroeg Harry zich af. Vervolgens leidde Ginny hem af met een kus, en toen het fluitkoor stopte zei Ginny. 'Andromeda heeft gelijk ik kan beter hier blijven studeren.' Iets dat bij sommige andere tot vreemde blikken leidde, wat Harry weer terugbracht bij zijn eerdere gedachten. De rest van de middag en avond was Harry in gedachten verzonken, af en toe ving Ginny zijn blik en hij wist dat zij doorhad wat hem dwars zat.

In de derde week van Juli begon Harry nieuwsgierig te worden wat de Wemels voor zijn verjaardag geplant hadden, hij overwoog om Kleef te vragen het uit te vinden. Toen hij het echter uit wilde voeren kwam hij erachter dat Ginny hem bij het complot had betrokken, want hij weigerde Harry erover iets te vertellen. Hoe gefrustreerd Harry ook was, hij zei ook tegen de elf hoe goed het was dat hij de waarheid tegen hem vertelde. Die woensdag zat hij alleen bij Teddy, het was maar goed dat de kleine zo druk zodat Harry niet kon denken aan wat die Wemels nou aan het doen waren. Pas toen Andromeda over haar dag vertelde, dacht hij weer terug aan Ginny en wat zij nu aan het doen was. Hij verdwijnselde dan ook gespannen terug naar het Nest. Daar aangekomen zaten Hermelien, Ron en Ginny met een rood hoofd in de tuin alsof ze zich net heel hard gerent hadden. Hij hoorde mevrouw Wemel roepen: 'Schiet op, ik hoorde net iemand verdwijnselen straks is hij er al.'

Harry bereidde zich voor op een grote verrassing als hij zo meteen het Nest in kwam lopen. Langzaam duwde hij de deur open, mevrouw Wemel stond in de keuken George en meneer Wemel zaten ook al met een rood hoofd in de woonkamer. Harry was verbaasd, op George na leek alles zoals iedere andere woensdagmiddag te gaan. 'Meneer Wemel, '

'Zeg maar Arthur,' werd Harry onderbroken door de man.

'Oke, Arthur, zei hij twijfelend. Waarom is uw hoofd zo rood, het lijkt net alsof u net heel lang en hard gerent heeft?'

Iedereen in het huis was stil, in afwachting van wat meneer Wemel zou zeggen. Het duurde even voor hij wat zei en ondertussen keek hij Harry niet aan. 'Oh ik eh ben even wezen joggen, die sport die bij dreuzels zo populair is weet je wel.'

Harry keek verbaasd naar meneer Wemel, niet alleen sprak hij de naam van een dreuzelsport goed uit. Hij beweerde ook nog dat hij dat had gedaan, terwijl hij er in zijn tovenaarsgewaad absoluut niet voor gekleed was. Harry trok zijn wenkbrauw op, 'in een gewaad?' Vroeg hij nog steeds verbaasd.

Het gezicht van meneer Wemel verkleurde weer, hij had door dat Harry hem betrapt had op zijn leugen. Arthur wierp snel een blik op de keuken waar mevrouw Wemel zich bevond, gebaarde naar zijn zoon dat hij niks mocht door vertellen en zei zachtjes: 'We zijn cadeaus voor jou wezen halen en bezig geweest met jou verjaardagsfeestje.'

Harry's vermoeden werd bevestigd, en pakte het vierde dagboek van zijn vader waarin hij inmiddels bezig was. Waarna hij rustig ging zitten in de stoel tussen meneer Wemel en George in en begon te lezen. Even later legde hij zijn boek weer weg toen hij gevraagd werd om te helpen met het dekken van de tafel. De rest week deed iedereen alsof er niets gebeurt was die woensdag, En op de derde Zondag van de maand vond het familiediner dan ook onder een erg gespannen sfeer plaats.

In de laatste week voor zijn verjaardag kwamen er niet alleen heel veel bekende van Harry langs, ze wilde allemaal met Ginny en mevrouw Wemel praten en hadden geen tijd voor Harry. Hij begon voor zichzelf bij te houden wie er allemaal langskwamen, Hagrid, professor Anderling, mevrouw Vaals, bijna iedereen van SVP, iedereen van de familie Wemel en helemaal vreemd was die dreuzelpostbode met een brief voor mevrouw Wemel waarover ze weigerde iets te zeggen. Harry wist het zeker, op zijn verjaardag zou een groot feest zijn en iedereen die langs was geweest zou komen. Alleen welke dreuzels nou zouden komen, of hoe zij in Merlijn naam eentje kende wist hij niet.

Die laatste zondag voor zijn verjaardag kwam er niemand van de familie, zelfs Andromeda had een uil gestuurd dat ze niet kon komen. Voor Harry die had gehoopt die dag te kunnen gebruiken de verschillende familieleden tegen elkaar uit spelen om zo achter de waarheid te komen, was het een teleurstelling. Als er toch niemand zou komen besloot Harry Ginny mee uit te nemen, hij vroeg aan meneer en mevrouw Wemel of die het erg vonden dat Harry een hele avond samen met hun dochter naar dreuzel Londen verdween. Zaterdag had hij aan Hermelien een adres van een bioscoop in de buurt gevraagd, en of ze een leuk restaurantje kende waar hij met Ginny kon eten. Hermelien had hem de adressen gegeven en verteld hoe je van het restaurant naar de bioscoop kon lopen.

En zo liepen Ginny en Harry in dreuzelkleren op zondagavond naar een gezellig Italiaans restaurantje toe. Het bleek een pizzeria vol met koppeltjes te zijn, Een zanger met een gitaar zong de stelletjes in het Italiaans toe aan hun met witte tafelkleden bedekte tafels. De hele ruimte werd verlicht door de kaarsen die in het midden van elk tafeltje stonden. 'Harry, hoe wist je dit te vinden.' Vroeg Ginny verbaasd over hoe gezellig dit was toen ze binnenliepen.

'Ik heb Hermelien om een adres gevraagd,' bekende Harry terwijl hij bij Ginny aan de tafel aanschoof.

Ginny liet een kort lachje horen, 'ik had het kunnen raden dat je haar om advies zou vragen.'

Harry bewonderde haar lach en leunde langzaam naar haar toe, maar nog voor hij bij haar mond kwam voelde hij een warmtebron valk bij zijn kin. Harry keek ernaar en zag dat de kaars nog geen centimeter van zijn kin vandaan was. "Auw" schreeuwde hij terwijl hij weer heel snel rechtop ging zitten.

Ginny zag het niet of anders deed ze alsof ze het niet gezien had en keek naar een ander stelletje waarbij de jongen net het meisje ten huwelijk vroeg. 'Zou Harry het ook zo doen,' vroeg Ginny afwezig.

Harry keek in de richting waarin Ginny keek en zag het pas verloofde koppeltje, en wist dat ze zich afvroeg hoe hij haar ten huwelijk vroeg. Waarschijnlijk had ze niet eens door dat ze het hardop gezegd had. 'Je weet dat je dat net hardop zei,' vertelde Harry nadat hij de kaars opzij geschoven had en haar kuste.

Ginny bloosde, 'echt?' Zei ze beschaamd nadat Harry weer rechtop was gaan zitten.

'Ja,' zei hij terwijl hij Ginny's blik probeerde te ontwijken. Niet wetende wat hij erop moest antwoordden.

'En?' Zei ze waarna ze even stil was. 'Hoe zou jij het doen?' Vervolgde ze.

Harry wist niet wat hij moest zeggen. Zou hij haar vertellen van de ring uit de kluis, maar hoe zou hij het doen, hij wist het niet. 'Hoe zou jij het willen,' vroeg hij uiteindelijk.

Je vermijd mijn vraag Harry, en hoe ik zo'n aanzoek zou willen van jou. 'Hmm, de laatste week van school hebben zevendejaars niks anders te doen dan te wachten op de uitslag van hun PUISTen. Op één van die dagen dat wij dan bij het meer onder de boom zitten te genieten, trek jij een doosje uit je gewaad. Gaat op je knieën zitten en stelt de vraag. Ik kus je eerst en zeg dan pas ja, waarbij ik je gespannen gezicht ineens zie ontspannen en oplichten door mijn antwoord.' Vertelde Ginny.

Harry luisterde naar haar en dronk elk woord wat zij zei in, Hij overwoog haar manier. Het was hoe zij het graag wilde, maar hij vroeg zich af of hij in één keer de zin verstaanbaar zou kunnen uitspreken. Hij herinnerde zijn poging om met Cho naar het kerstbal te gaan nog goed. Harry bedacht dat hij zijn eigen manier moest gaan verzinnen, maar ik vraag haar niet voor ze klaar is met school. Dat zouden meneer en mevrouw Wemel nooit goedvinden. Toen ze kaar was vertelde Harry haar over zijn poging om Cho uit te vragen de eerste keer. Het feit dat hij Cho probeerde uit te vragen vond ze niet leuk, maar dat hij zo onverstaanbaar was geweest vond ze wel grappig. En zo verliep de avond in het restaurant waarbij ze constant verhalen en ervaringen vaak over school uitwisselden. Rond half acht moesten ze alweer vertrekken richting de bioscoop. Harry liet haar een film uitkiezen, het kostte haar gelukkig weinig moeite dus vermoedde Harry dat Hermelien haar erover verteld had. Om acht uur begon te film, en kwart voor acht zaten ze in de zaal voor wat dreuzels noemde een dramafilm genaamd The Truman Show.

De film was best spannend maar vooral intrigerend vond Harry. De gedachte dat alles om hem heen in scene gezet was en iedereen ervan wist behalve hij, was een vreemde gedachte. Na de film hadden Ginny en hij dan ook genoeg om over te praten. Ze gingen dan ook nog naar een koffietentje wat drinken voor ze terug gingen nar het Nest. Al met al hadden Harry en Ginny een leuke avond samen gehad. In het Nest zaten Ron, Hermelien, meneer en mevrouw Wemel met spanning te wachten tot het stelletje terugkeerde om hen te ondervragen over hun avond. Meneer Wemel wilde alles weten over alle interessante dreuzeltechniek die ze waren tegengekomen. Ron wilde zeker weten dat Harry Ginny niet weer had pijn gedaan. Hermelien en mevrouw Wemel vroegen Ginny naar hoe gezellig de avond geweest was. Uiteindelijk zag het stel pas tegen de ochtendgloren hun bedden waarna ze voldaan in slaap vielen.

Maandag sliep Harry uit, vermoeid van de nachtelijke ondervraging. En toen hij pas tegen lunchtijd opstond, stond Ginny in zijn kamer. Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, kneep zichzelf in de arm om er maar zeker van te zijn dat het geen droom was. 'Je bent wakker, mijn moeder stuurde mij om je wakker te maken. Lunch is over een halfuurtje en de douches zijn vrij,' zei ze waarna ze de kamer weer verliet.

Zodra ze weg was stond Harry op uit bed, pakte een handdoek en schone kleren om aan te trekken en liep naar de badkamer. Onderweg kwam hij Ron tegen, hij was volledig aangekleed en aan zijn humeur te zien ook al een paar uur wakker. 'Ah Doornroosje is ook weer wakker,' zei zijn vriend vrolijk.

Harry groette Ron terug en dook de badkamer in. Hij douchte zich snel en kleedde zich aan, waarna hij naar de eetkamer ging voor de lunch. Die middag gingen Ginny en Hermelien weer studeren terwijl Ron en Harry buiten van het gezelschap zaten te genieten. Ondertussen was Harry weer verder gaan lezen in één van de dagboeken van zijn vader. 's Avonds werd Harry vroeg naar bed gestuurd want morgen zou een drukke dag voor hem worden, beweerde mevrouw Wemel. Terwijl Harry naar boven liep hoorde hij beneden het verplaatsen van diverse meubelstukken, voor de zoveelste maal vroeg Harry zich af wat er morgen met zijn verjaardag ging gebeuren. De gedachte bekroop hem om onder zijn onzichtbaarheidsmantel, stiekem weer naar beneden te sluipen om te kijken wat daar gebeurde. Harry pakte zijn mantel deed hem om en liep weer naar terug de trap af. Nog voor Harry de laatste trap af ging en de eetkamer kon zien, begon er een heel hard gegil. Ginny kwam de trap op zetten, 'Accio onzichtbaarheidsmantel,' zei ze kalm. Ving de mantel op. 'Sorry Harry, maar je zal nog even tot morgen moeten wachten voor je naar beneden kan.' Zei ze voor ze met mantel en al terug naar beneden liep.

Harry riep haar nog na: 'als ik mijn mantel morgen maar terug krijg.' Nu zijn plan mislukt was, liep hij terug naar boven naar zijn slaapkamer en probeerde toch maar te slapen.