Hoofdstuk elf: in het donker is het niet slim om auto te rijden, behalve op de digitale snelweg

Een tergende stilte volgde, nadat Michael zijn zus had uitgelegd hoe ze acuut van de ene plek naar de andere was gekomen en Lise voelde zich enorm ongemakkelijk. Tovenaars, het idee alleen al was belachelijk. Pure onzin, pure nonsens. Al merkte ze dat ze ook niet wilde toegeven dat de mannen gelijk konden hebben. De twee onbekende mannen en de man die ze had herkend als Nathan, staarden haar aan en haar broer was zichtbaar zenuwachtig. Daar stond ze dan, voor haar gevoel, in haar eentje in de kamer. Ze had zich al dagen niet lekker gevoeld en misschien lag hier dan het antwoord. De jongen met zijn grijze haar, ze had hem twee keer gezien. Hoogstens. Waarom had ze dan het idee dat ze hem langer kende dan vandaag? De grijze lokken vielen sluik langs zijn gezicht en hij leek haar niet aan te kijken, alsof hij iets fout zou hebben gedaan. Ze wilde dat hij haar aan zou kijken, het liefste direct. Ze wilde zijn ogen zien, ze wilde er direct in kunnen kijken.

Na een aantal stille minuten besefte Lise dat ze nog steeds stond en ze liet zich zonder wat te zeggen in de luie stoel van haar broer vallen. Deze was in dezelfde tijd op de rand gaan zitten en reikte zijn arm naar haar uit, waar ze gretig gebruik van maakte. Ze miste hem, ze miste hem alleen. Hij was haar geneesmiddel, hij was de enige liefde die zij ooit had gekend. Hij was er altijd voor haar, omdat hij wel van haar hield omdat hij haar niet wilde laten gaan en omdat hij gewoonweg haar broer was.
'Wil je een paracetamol?'
'Liever een hele antibioticakuur,' Lise keek voor zich uit en Michael begon te lachen.
'Juist ja, waar moet ik het voor uitschrijven, mevrouw?'
'Tegen een ontsteking, dokter.'
'Juist ja, iets specifieks, mevrouw Versacher?'
'Lastige broers, dokter.'
'Het spijt mij mevrouw, die heb ik niet.' Michael streek door haar haren en de rechter man keek raar op.
'Wat is nu weer in hemelsnaam een antibioticakuur?'
De jongen met het grijze haar begon te lachen en schudde zijn hoofd zichtbaar terwijl hij zijn vriend aankeek.
'Ja, jij mag alles weten, Nathan, ik niet hoor!'
'Joni,' begon de jongen met het grijze haar, 'Ik had je gezegd dat Dreuzelkunde ooit nog van pas zou kunnen komen.'
'Ach jij! Ik hang liever boven een ketel. Stom vak, stomme professor.'
'Een ketel met wat? Vergeteldrank?' De stem van de middelste jongen was diep en donker terwijl hij nog steeds de kamer aan het rondkijken was.
Nathan glimlachte; 'Was je nu echt alleen maar bezig met meiden versieren?'
'Ja en het werkte!'
De man met het grijze haar schudde zijn hoofd en er verscheen een lichte glimlach op het gezicht van de middelste man terwijl de rechter zijn schouders ophaalde. Lise meende dat ze een zacht 'rot toch op' hoorde.
'Kan ik iemand iets te drinken aanbieden?' Het was natuurlijk Michael die met dat voorstel zou komen. Niemand anders zou drie tovenaars drank aanbieden op het meest bizarre moment van die avond. Lise liet een zeldzame lach zien en knikte.
'Ik pak het wel, heb ik iets te doen.' Ze stond bedachtzaam op en liep naar de woonkamertafel waar een zwarte laptoptas lag. Ze keek haar broer niet eens aan en trok het apparaat uit zijn hoes waarna ze hem aanzetten en het bekende opstartgeluid trok de aandacht van één van de mannen.
'Wat is dat?' Het was Joni.
'Dreuzelkunde.'
'Kop dicht, Nathan!'
'Ik houd ook van jou. Een laptop,' begon Nathan met een dicterende stem, 'Is een kleine versie van een computer. Dat ding heeft dan geen kast en geen apart toetsenbord, maar is één apparaat. Dat zei de prof destijds nog. Ik vind het alleen super om er dan ook echt eens eentje te zien,' hij pauzeerde, 'Ik mag er zeker niet aan hé?'
'Nee, laptops zijn heilig bij Lise, daar kom ik nog niet zomaar aan,' Michael glimlachte en wees op een boek in de kast. 'Nathan, die moet je hebben!'
Nathan glimlachte en zonder een woord te zeggen, schoot het boek de kast uit en Damon keek Nathan nu aan.
'Ja?'
'Hier staat het,' Nathan bladerde door een aantal pagina's, 'Een laptop (ook wel schootcomputer genoemd, ontstaan in 1981) is een draagbare computer die zittend op de schoot kan worden gebruikt. Ze worden vooral gebruikt door mensen die op verschillende locaties met hun computer werken. In de praktijk worden laptops vaak ook op een bureau geplaatst,' las hij voor. 'Zo, dus dat is ook dat ding dat ik op de kamer van Lise zag staan?'
'Ja,' Lise kwam vanuit de keuken terug met de koude limonade en zette deze op tafel. Daarna keek ze hem aan, 'dat is ook dat ding ja. Alleen is die een stuk beter en sneller dan het apparaat dat je hier ziet staan. Al zal deze het ook doen.'
'Lise, maak het niet erger.' Michael keek haar aan, 'alsjeblieft.'
'Dat beloof ik, ik wil alleen kijken of het niet erger is geworden. Het feit dat zij tovenaars zijn en blijkbaar met een toverstafje kunnen zwaaien…'
Bij die woorden trok Joni een raar gezicht en Damon keek nu met een rare blik naar Michael die onverstoord verder ging met het inschenken van drank terwijl Lise verder ging.
'…wil nog niet zeggen dat ik alles maar accepteer. Ik heb een heftige avond achter de rug en als iemand mij opeens vertelt dat je kunt vliegen op een bezemsteel, zou ik hem of haar het liefste laten opnemen in een kliniek. Dus vergeef mijn drang naar iets waar ik goed in ben en naar iets waar mijn hart ligt. Er is niets zo lekker dan de cijfers over je scherm zien rollen terwijl je hart bonkt van de adrenaline die je zojuist hebt aangemaakt.' Haar stem was steeds feller geworden en Lise merkte dat haar broer haar nu diep in de ogen begon aan te kijken.
'Je mag wel zo kijken Michael, maar ik ben enorm boos en het interesseert mij niet wie het weet.'
'Wat heb je gedaan?' Damon' stem was fel en hij keek haar nu ook aan. Hij probeerde iets uit haar te halen, maar het enige dat hij zag, was een wervelwind aan emoties. Kleuren, gevoelens, emoties en dit alles op één grote hoop gegooid, gemengd met angst en de mysterieuze ogen van het meisje leken hem een beetje af te schrikken.
'Niets ernstigs.'
'Ik geloof je niet.'
'Hoeft ook niet.'
'Jij bent een hacker nietwaar?' de jongen liet zijn handen van zijn benen naar zijn jaszak glijden en haalde daar een stuk oud papier uit dat hij aan haar gaf; 'Hier.'
Lise liep op hem af nam het van hem aan.
'Wil je een vertaling of uitleg?'
'Beide.'
'Noctes et Luces Frigidae, Vultus Tuus Video,' Lise keek weifelend op en op dat moment zag ze dat Nathan zijn ogen in de hare boorde. Haar hele lichaam leek te trillen en ze voelde een enorme hoofdpijn opkomen; 'O nee, niet alweer.' Nathan was opgestaan en hield zijn hand tegen haar schouder terwijl hij zei; 'Koude nachten en dagen, zie ik jouw gezicht.' Lise knikte en hief een van haar handen op naar haar mond.
'Latijn.' Ditmaal was het Michael die sprak en hij zuchtte. 'Kan de avond nog raarder worden?' Op dat moment ging de telefoon en Michael keek naar Lise alsof er een bom rondom hem kon gaan barsten. 'Ja dus.'

Lise haalde haar schouders op en bekeek elke beweging van haar broer terwijl deze de telefoon aannam.
'Michael Versacher.' Zijn stem klink bars en de vermoeidheid in zijn gezicht waren nu opeens duidelijk zichtbaar.
'Moeder, weet u hoe laat het wel niet is hier?' Zijn gezicht veranderde van moe naar boos en voor Lise leek het alsof ze weer terug naar de wereld werd getrokken.
'Alles is prima hier, wat is er aan de hand?'
Lise keek met een streng gezicht haar broer aan en deze draaide zich van het raam naar zijn zus om en haalde zijn schouders op.
'Jullie zijn onderweg?' Hij wreef met een vinger langs zijn slapen, 'Neen moeder, dat heb ik niet in huis, daarvoor zul je toch echt langs een apotheek moeten. Ga maar langs Schilders, die zijn open.'
Michael was naar de tafel toegelopen en nam een blokje van een stapel waar hij enkele woorden opschreef en deze daarna aan Damon gaf. Deze knikte en gaf het briefje aan Joni.
'Nee moeder, geen probleem.' Hij hing op en zuchtte diep. 'Onze ouders zijn binnen een uur hier.'
'Of we de thee willen klaarzetten?'

AN - Cliffhanger of toch niet? 'Kort, maar krachtig,' zou ik Lise hebben laten zeggen.
Voor mijn gevoel overigens wel een heel belangrijk hoofdstuk. Volgens één van mijn trouwe beta's gaat er nu wel wat gebeuren wat typisch mijn schrijfstijl is, maar we zullen het zien.

Over de snelle updates, ik wil met dit verhaal graag op het punt komen waar ik op een ander forum ook ben, zodat ik hier dan uiteindelijk de primeur heb :).