Hoofdstuk 21 Toverziekenhuis

POV Skye

Er verstreek een week. Skye had geen last meer van haar buik, maar wel nog steeds verdriet. Ze probeerde zich echt in te houden, maar ze had teveel verdriet. Ze voelde te veel pijn, al besefte ze dat het na de begrafenis nog erger zou worden. Ze stopte op een gegeven moment met naar de SVP gaan, op voorstel van Emma en Fred. Het deed haar teveel denken aan haar ouders. Telkens als ze een nieuwe vervloeking leerde, bedacht Skye in haar hoofd gruwelijke scènes hoe haar ouders misschien gemarteld en vermoord waren.

De kerstvakantie kwam dichterbij.

Twee dagen voor de vakantie, waren Fred en George nergens meer te bekennen. Ook van Ron, Ginny en Harry was geen spoor. Later in de middag bleek dat hun vader aangevallen was door een slang en nu in het st. Holisto lag. Skye leefde enorm met hun mee. Vooral na de brief van Fred, waarin hij vertelde dat het kantje boord was geweest.

Skye en Emma zaten in de trein, op weg naar huis. Dexter zat op Skye's schouder.

"Emma?" Emma keek Skye vragend aan. "ja?"

"Kom je bij me logeren? Ik wil niet in mijn eentje -" Dexter krijste. "Sorry, Dex, ik bedoel; met z'n tweeën in mijn grote huis zijn. Ik…" Skye stopte met praten en Emma knikte. "Ik kom wel een keertje." Zei ze. Skye knikte.

Op het station voelde Skye zich vreselijk. Ze hoopte dat haar ouders hier zouden staan, maar dat zou nooit meer gebeuren. Nooit. Skye liep mee naar Emma's ouders en vroeg of ze haar thuis konden brengen. Dat deden ze.

Skye opende de deur van haar huis. Het was stil en leeg. Haar voetstappen echode door het huis en Dexters enthousiaste kreetjes klonken niet zo heel enthousiast. Skye gooide haar hutkoffer op de grond en rende huilend naar boven. Op haar kamer liet ze zich op haar bed vallen en huilde met haar gezicht in haar kussen.

POV Emma

Emma reed weg bij Skye's huis. Ze vond het vreselijk haar vriendin zo te zien. Haar ouders reden haar naar het St. Holisto.

Emma liep over de afdelingen naar de afdeling waar Sjors lag. Ze liep naar het kamertje waar Sjors lag, en plofte op de stoel neer, waar ze altijd zat.

Emma boog zich naar Sjors toe en vertelde hem alles wat ze had meegemaakt, alsof hij het zou horen. Emma hoopte dat Sjors haar stem zou herkennen en wakker zou worden.

Plots besefte ze hoe zinloos alles was. Hij werd gewoon nooit meer wakker en ze begon te huilen. Ze liet zich met haar armen gespreid op zijn buik vallen en begon harder te snikken.

"O, Sjors! Word toch wakker!" snikte Emma.

Plotseling bewoog Sjors. Hij kreunde. Emma schrok op.

"Emma?" Kreunde Sjors. "Sjors? Ja, ik ben het!" riep Emma. Sjors ging rechtop zitten en knipperde met zijn ogen.

Hij boog zich naar haar toe en kuste haar. Emma liet zich even meeslepen, maar rukte zich toen los.

Sjors keek haar verbaast aan.

"Wat is er?" Emma ontweek zijn blik, door naar haar knieën te kijken.

"Ik… eh… ben nu met…" "George." maakte Sjors haar zin af en hij snoof. Emma zei niets en Sjors keek om zich heen.

"Waar ben ik?" vroeg hij.

"In het St. Holisto." Antwoordde Emma

"Wat doe ik hier?"

"Je lag in coma."

"Hoe lang?"

"Emma begon te tellen op haar vingers en somde op.

"juni, juli, augustus, september, oktober, november en nu is het december… dus iets van zeven maanden." Sjors staarde haar met open mond aan.

"Zeven maanden?" Emma knikte.

"Wat is er gebeurd in die tijd?" vroeg Sjors.

Emma begon alles te vertellen. Aan het einde van haar verhaal staarde Sjors haar aan.

"Zijn Skye's ouders… zijn ze dood?" Emma knikte en zag dat Sjors een paar tranen in zijn ogen had. Ze omhelsde hem.

"Ik ken ze al heel lang." Zei Sjors. "Ik kan het niet geloven. Wanneer worden ze…" "Over een paar dagen." Zei Emma. "En... eh… hoe is Skye?" Emma schudde triest het hoofd.

"Ik moet naar haar toe!" zei Sjors en hij sprong uit bed. Meteen kwamen er een paar verzorgingstovenaars, de kamer binnen. Ze duwden Sjors terug in bed en begonnen hem te ondervragen. Daarna moest hij nog een paar onderzoeken doen, terwijl Emma Sjors' ouders belde. Gelukkig hadden zij een telefoon, in tegenstelling tot de meeste tovenaars en heksen.

Zijn ouders verzekerde haar dat ze er meteen aankwamen.

Nog geen half uur later arriveerde de ouders van Sjors, Jack en Brandon.

Emma besloot dat het beter was om hun alleen te laten en verliet het kleine kamertje.

In de gang opweg naar de uitgang, zag ze George lopen. George zag haar ook en liep naar haar toe.

"Wat doe jij hier?" vroeg hij verbaast. "Sjors bezoeken. Hij is wakker!" zei Emma blij. George keek haar verbaast aan. "O ja?" Emma knikte enthousiast. George gezicht betrok.

"Wat is er?"

George aarzelde.

"Ik ben bang dat… Ik bedoel… vind je Sjors nog leuk?" de laatste zin zei hij zo snel, dat Emma hem bijna niet verstond.

"Ja, maar jij bent knapper." Zei Emma glimlachend en ze zoende hem. Ze legde haar hand op zijn wang en genoot van zijn lippen.

Toen ze elkaar loslieten fluisterde Emma: "Ik hou van je." "Ik ook van jou." Zei George. "Nog een keer afspreken?" Emma knikte.

"Ik stuur je wel een uil." Emma knikte weer en kuste hem nog een keer.