HOOFDSTUK 21: EEN DODE BUITEN DE ARENA
Terwijl ik de brede trappen naar de ingang van het fitnesscentrum op wandel, veeg ik het zweet van mijn voorhoofd. Daarstraks - kort nadat ik uit de Garage vertrokken was - heeft het even flink geregend, maar echt lang heeft dat niet geduurd. Zodra de plensbui voorbij was, begon de zon al snel weer volop te schijnen. De automatische deuren schuiven voor mij open en ik stap het gebouw binnen. Dankzij de airconditioning is het hier gelukkig al een stuk koeler.
Het gelijkvloers van het Fitnesscentrum bestaat uit één enorme ruimte die de hele verdieping inneemt. Er zijn geen tussenmuren, enkel een paar zuilen om het plafond te ondersteunen. Hier en daar hanger er tv-schermen tegen de muur. Links van mij staan tientallen verschillende trainingstoestellen. Meer dan de helft ervan is bezet, want de meeste klanten van deze zaak komen langs vlak nadat hun werkdag erop zit. De andere kant van de zaal wordt vooral gebruikt door mensen die onder begeleiding van een professionele instructeur in groep willen oefenen. Op de stenen vloer liggen een heleboel dikke turnmatten en de muur is eigenlijk één grote spiegel. Zo kan je perfect je eigen bewegingen in de gaten houden.
Ik slenter langs drie mensen die ijverig op de loopbanden aan het trainen zijn. Boven hen, bijna tegen het plafond, hangt een breedbeeldtelevisie die op dit moment aan staat. Natuurlijk zijn ze livebeelden van de Kwartskwelling aan het uitzenden. Haast automatisch draai ik mijn hoofd opzij. Ik had mezelf beloofd om dit jaar niet rechtstreeks naar het Bloedbad te kijken, en officieel is dat nog steeds bezig. De kanonschoten voor de doden zijn nog steeds niet afgevuurd.
In de shuttle op weg naar hier heb ik verschillende reizigers horen zeggen dat de tributen uit districten 4 en 12 een pact van vier gesloten hebben en samen de jungle in getrokken zijn. Katniss, Peeta, Mags en Finnick hebben het dus alvast gehaald. Ook Beetee en Johanna zouden levend bij de Hoorn vandaan geraakt zijn. Dat is tot nu toe alles wat ik weet. Eigenlijk zou ik nu mee moeten kijken, om straks beter voorbereid naar de vergadering te kunnen gaan. Toch blijf ik een hele tijd naar de rennende voeten van de drie klanten voor mij staren.
Zij zijn de gebeurtenissen op het scherm wel aandachtig aan het volgen. Even voel ik een steek van teleurstelling. Nog geen dag na de meest chaotische interviewavond in vijfenzeventig jaar lijkt alles weer zijn gewone gang te gaan. Ergens had ik dat wel kunnen verwachten. Openlijk protesteren tegen de Hongerspelen is hetzelfde als protesteren tegen de regering, en voor veel mensen is dat blijkbaar nog altijd een stap te ver. Zij blijven liever gewoon naar de Spelen kijken. Dat is nog altijd gemakkelijker dan echt luidop zeggen hoe je over de Kwelling denkt. En dan is er ook nog de korte nieuwsuitzending die we vanochtend - een uurtje voor de start van de Spelen - gekregen hebben. Het Hoofd van het vredebewakersleger heeft toen zelf op tv aangekondigd dat hij en zijn manschappen extra veiligheidsmaatregelen zullen nemen als zij dat nodig vinden. Omdat het gisterenavond tijdens de interviews zo onrustig was in de stad. Ook al heeft het Hoofd het natuurlijk niet letterlijk zo gezegd, toch weet iedereen wat hij daar eigenlijk echt mee bedoelt. Dat we ons maar beter gedeisd kunnen houden. Het zou me niet verbazen als de meeste mensen daardoor te bang zijn geworden om nog te protesteren.
Toch voel ik nu al dat de sfeer fundamenteel anders is dan de vorige jaren. Zelfs hier in het Capitool zijn we niet zo blij met deze Kwartskwelling. Dat heb ik duidelijk gemerkt toen ik vanochtend naar de Garage vertrok en te voet de Stadscirkel overstak om naar het juiste Transferstation te gaan. Erg druk was het op dat plein eigenlijk niet, hoewel Caesar en Claudius vanuit de studio net aan hun allerlaatste voorbeschouwingen zouden beginnen. En dat terwijl er naast het paleis van de president twee enorme schermen staan die vierentwintig uur op vierentwintig beelden van de arena uitzenden. Deze Spelen zijn niet zo populair als anders. Na de interviews is de rust in de stad al bij al vrij snel teruggekeerd. Ondanks de woorden van Peeta en de geruchten over rellen in sommige districten. Maar volgens mij kan één vonkje al volstaan om het protest weer de overhand te laten nemen. Er is maar één incident voor nodig.
Ik probeer zo weinig mogelijk naar de televisies in het fitnesscentrum te kijken, uit angst voor wat ze me misschien zullen tonen. Maar wanneer ik vanuit mijn ooghoeken een bekende lichtblonde haardos in beeld zie verschijnen, draai ik onmiddellijk mijn hoofd naar het scherm. Spontaan komt er een brede glimlach op mijn gezicht. Ik doe geen enkele moeite om het te verbergen. Laat de mensen maar denken dat ik nog steeds van de Spelen hou.
Evi zit in haar eentje in de jungle. Ze heeft haar blik aandachtig gericht op een soort knaagdier dat in een boom hangt en gulzig uit een gat in de stam aan het drinken is. Enkele ogenblikken later kruipt het dier weer omhoog en verdwijnt het in de kruinen van de bomen. Evi komt meteen overeind. Ze plukt een groot, hartvormig blad van een struik en houdt het voorzichtig onder de beschadigde boomstam waar het water nog steeds uit sijpelt. Nog geen halve minuut later kan ze eindelijk haar dorst lessen.
Dus ze leeft nog, juich ik in mezelf. En ze heeft nu al ontdekt hoe je in deze arena het snelst aan water kan komen.
Ik kijk nog eens goed naar het scherm. Evi lijkt niet eens gewond te zijn geraakt in het Bloedbad. Des te beter. Het verbaast me niet echt dat ze alleen is, want de vorige keer heeft ze het ook zonder bondgenoten gedaan. Maar als ze nu al begrepen heeft dat er drinkbaar water in de bomen zit, dan zal ze waarschijnlijk ook één van de eersten zijn die doorheeft dat de arena een klok is. Ze moet er gewoon voor zorgen dat ze het drie dagen volhoudt. Tot op het moment dat Plutarch iedereen uit de arena wil halen.
Ik laat de beelden uit de arena voor wat ze zijn en wandel recht naar de grote bar in het midden van de zaal. Daar is het gelukkig niet al te druk. Twee vrouwen zitten naast elkaar op een barkruk met elkaar te praten terwijl ze van hun ijsgekoeld fruitsap drinken. Ik blijf staan en leun tegen de diepzwarte, anderhalve meter hoge toog terwijl ik de kelner wenk.
"Wat wilt u drinken?" vraagt hij terwijl hij de twee glazen die hij net afgewassen heeft weer in de kast zet.
"Een cola, graag. Waar kan ik hier naar het toilet gaan?" voeg ik er nog aan toe terwijl ik mijn vlakke hand tegen mijn onderbuik druk.
"Achteraan in de zaal is een trap naar beneden. Daarna de eerste deur links," antwoordt de barman vriendelijk.
"Oké, bedankt. Dan zal ik het wel vinden."
Ik plof neer op één van de krukken en drink mijn glas in enkele slokken leeg. Dat deed deugd, na die lange wandeling in de brandende zon. Ik haal een briefje van vijf Pan uit mijn handtas en houdt mijn hand open voor het wisselgeld. Dan zet ik het lege colaglas op de toog en ga ik richting toiletten.
Ik weet heel goed waar de sanitaire ruimte van dit gebouw is. De enige reden waarom ik het luidop gevraagd heb, is om eventuele premiejagers of vredebewakers in burger te laten geloven dat ik echt dringend naar de WC moet. Want daarvoor ben ik hier. Om eventuele achtervolgers af te schudden. Ik denk niet dat die er zullen zijn, maar je kan nooit weten. Fulvia heeft ons uitdrukkelijk gezegd hoe belangrijk het is dat we aan de vooravond van de revolutie extra voorzichtig zijn. Nu de derde Kwartskwelling echt begonnen is, moeten we elk risico zo veel mogelijk uitsluiten.
Ik wandel tot helemaal achterin de grote fitnessruimte en daal dan de stenen trap af. De toiletten liggen hier in de kelder, half onder de begane grond. Links van mij zie ik de deur met het goudkleurige silhouet van een vrouw. Hier moet ik zijn.
Even later sta ik alleen in de fel verlichte ruimte. Het schijnsel van de TL-buizen aan het plafond weerkaatst op de vierkante tegeltjes die de vloer en de onderste helft van de muren bedekken. Zo te zien zijn de vijf WC's allemaal nog vrij. Perfect.
Ik laat mijn handtas van mijn schouder glijden en stap het vierde toilethokje binnen alsof dat gewoon een toevallige keuze is. Maar natuurlijk heb ik bewust dit hokje genomen. Zodra ik de deur achter me in het slot gedraaid heb, klap ik het deksel van de WC-pot naar omlaag. Ik rits mijn handtas open en haal de dunne, oude handdoek tevoorschijn die ik speciaal voor nu heb meegenomen. Gelukkig zijn de toiletten hier volledig gesloten, zonder kier onder de deur. Dat maakt het veel gemakkelijker om mijn plan uit te voeren zonder bespioneerd te worden.
Recht boven de WC zit een vierkant raampje van ongeveer zestig centimeter breed. Het dikke glas ervan is geribbeld, hoewel ik weet dat eigenlijk niemand je hier kan zien. Deze buitenmuur geeft uit op een heel smal steegje dat naar een berghok voor vuilnis leidt. Daarachter liggen nog een paar tuinen van appartementsgebouwen. De enige mensen die af en toe door het wegje komen, zijn de vuilnismannen en het personeel van het fitnesscentrum. Verder weet nauwelijks iemand dat het bestaat.
Ik leg mijn rechterhand rond de metalen hendel van het venstertje en trek hem naar beneden. Dan zet ik het raampje helemaal open. Zonder lawaai te maken, pak ik mijn handtas vast en ga ik met beide voeten op het deksel van de WC staan. Gelukkig zit mijn jurkje niet te strak en is de rok niet te breed. Ook daar heb ik op gelet toen ik me vanochtend vroeg aankleedde. Ik buig voorover en gluur voorzichtig naar buiten. Na enkele seconden wachten besluit ik dat de kust veilig is.
Omdat deze sanitaire ruimte in de kelder van het gebouw is, valt de onderkant van het raampje ongeveer samen met de begane grond. Snel spreid ik de handdoek uit over de oneffen tegels van het straatje. Dan leg ik mijn handtas ernaast. Ik zet me met mijn voeten af tegen het WC-deksel en hijs mezelf met enige moeite door het raampje. Lenigheid is nooit mijn sterkste punt geweest, maar een paar tellen later lig ik toch op mijn buik op de handdoek terwijl ik me omrol en mijn benen intrek om ze door de opening te halen. Het is gelukt. Ik ben buiten.
Voorzichtig haak ik mijn vingers achter de rand van het raampje en trek ik het zo goed mogelijk weer dicht. Dan ga ik op mijn hurken zitten en steek ik de handdoek weer in de tas. Na mijn bezoek aan de Garage ben ik nog even thuis langs geweest om die stiekem mee te nemen. Maar nu ben ik toch blij dat ik eraan gedacht heb om dat te doen. Als ik daarnet geen handdoek had gebruikt, dan zou de voorkant van mijn jurk misschien vuil geworden zijn. Zo wil ik niet op de vergadering verschijnen.
Ik kom overeind en ga rustig het steegje uit. Terwijl ik van het fitnesscentrum weg wandel, voel ik hoe mijn spieren zich eindelijk weer volledig ontspannen. Ik ben ongezien buiten geraakt. Moest ik inderdaad door iemand gevolgd worden, dan zal die persoon me nu zeker kwijt zijn. Ik heb niet voor niets mijn hand tegen mijn buik gelegd toen ik naar de toiletten vroeg. Zo wou ik doen alsof ik met een grote boodschap zat, en daarvoor blijf je toch altijd minstens een paar minuten op de WC. Dat is langer dan de tijd die nodig was om door het venster te kruipen. Als ik inderdaad een achtervolger had, dan zal die waarschijnlijk pas nu in de gaten hebben dat er iets niet klopt. Terwijl elke stap me verder en verder van het fitnesscentrum brengt.
Het enige wat misschien een probleem had kunnen worden, is de deur van het toilethokje. Die zit nu natuurlijk nog steeds stevig dicht. Maar ook wat dat betreft ben ik eigenlijk veilig. De baas van het fitnesscentrum zou zijn sanitair weleens mogen laten renoveren, want de inrichting van de toiletten is behoorlijk ouderwets. Er zitten zelfs nog traditionele sloten op de deuren. Zo'n model met een grote schroef aan de buitenkant. Steek een muntstukje van twintig cent in de gleuf van die schroef, draai hem een halve slag en de deur is vergrendeld. Zo kan je alle deuren dicht doen terwijl er eigenlijk helemaal niemand op de WC zit. In de lagere school maakten sommige van mijn klasgenoten daar zelfs een spelletje van. Ze lieten de andere leerlingen geloven dat alle toiletten bezet waren. Als het personeel straks een leeg hokje met een gesloten deur vindt, dan zullen ze waarschijnlijk gewoon denken dat er een flauwe grappenmaker aan het werk is geweest. En waarom zou het raampje niet op een klein kiertje kunnen staan?
Toch ben ik blij dat alles goed verlopen is. Ik wist al maanden dat de toiletten van het fitnesscentrum een goede plek zouden zijn om te voorkomen dat ik gevolgd word. Maar vandaag is het de eerste keer dat ik dit trucje ook echt heb gebruikt. Ik wilde het bewaren voor speciale momenten, wanneer we extra voorzichtig moeten zijn. Dit zal immers geen tweede keer lukken. Mocht ik vandaag inderdaad een achtervolger hebben afgeschud - wat ik nog steeds niet geloof - dan zouden ze zich natuurlijk niet opnieuw laten beetnemen. Nee, ze zouden meteen iemand op wacht zetten in het steegje zodra ze me richting toiletten zien gaan. Daarom ben ik voorlopig niet van plan om dit nog eens te doen. Ik zal minstens twee of drie maanden moeten wachten voordat ik het opnieuws kan proberen. Misschien zelfs langer.
Voor alle zekerheid sla ik een paar keren links- en rechtsaf in plaats van gewoon de kortste weg naar mijn bestemming te nemen. Tijdens mijn tocht richting café waar het Capitoolverzet vanavond samenkomt - hetzelfde als bij de crisisvergadering - passeer ik langs een restaurant waarvan ik weet dat ze er een groot scherm hebben hangen. De deur staat open en zelfs vanaf hier kan ik het doffe gedreun van het kanon horen. Ik tel mee op mijn vingers. Acht schoten in totaal. Dag één van de Kwartskwelling is nog niet eens voorbij, maar er zijn nu al acht winnaars dood.
Terneergeslagen wandel ik verder. Plutarch heeft na het voorlezen van de kaart zelf nog gezegd dat hij hoopte om ongeveer twee derde van alle deelnemers te redden. Nu zijn acht van de vierentwintig tributen al gesneuveld. Ik heb geen zin om te bedenken wie het zouden kunnen zijn. Zo meteen tijdens de vergadering zal ik er vanzelf wel achter komen.
Net wanneer ik het café binnenstap, begint op tv de samenvatting van het Bloedbad. Wanneer de tributen bovengronds komen, ziet Katniss lijkbleek en lijkt het wel alsof ze elk moment in elkaar zou kunnen zakken. Wat is er gebeurd? is het eerste dat er door mijn hoofd schiet. Het moet vreselijk zijn om twee jaar achter elkaar in de Spelen te zitten, maar dit is niet normaal. Gelukkig herstelt ze zich net op tijd voor de gong en duikt ze zelfs als allereerste vastberaden in het water. Nog geen halve seconde later volgt Finnick haar voorbeeld.
Dit is geen rechtstreekse uitzending, en daarom krijgen we nu enkel de belangrijkste delen van het Bloedbad te zien. Eerst toont de regie hoe Cecelia het in haar eentje opneemt tegen de veel grotere en sterkere man uit district 9. Zijn mentor - die niets van onze rebellenplannen afweet - werd op de eerste trainingsdag nog door Caesar Flickerman geïnterviewd. Hij beweerde toen dat de tributen uit 12 misschien wel de zwaarste tegenstanders zouden zijn. Een raad waar de man uit 9 duidelijk naar geluisterd heeft, want hij wil inderdaad meteen achter Katniss aan gaan. Ook al heeft zij dat zelf niet in de gaten omdat ze toevallig aan de andere kant van de grote gouden Hoorn aan land gekomen is. Cecelia heeft als eerste een wapen in handen, maar blijkbaar heeft de regisseur besloten om de rest van het gevecht voor later te bewaren. In de plaats daarvan tonen ze nu een hele reeks andere fragmenten uit het Bloedbad.
Met mijn handtas voor mijn borst geklemd blijf ik staan terwijl ik mezelf verplicht om naar de samenvatting te kijken. Ik zie hoe Finnick een pact sluit met Katniss en in één beweging ook de man uit 5 doodt, die duidelijk probeerde om haar in de rug aan te vallen. De gouden armband rond Finnicks pols - Haymitch gaf hem weg op vraag van Plutarch - heeft dus gewerkt. Daarna volgt er een korte close-up van Gloss, die een pijl van Katniss in zijn kuit krijgt en zich snel weer in zee laat vallen om dekking te zoeken. Enkele seconden later kijk ik toe hoe Wiress zich na lang aarzelen in het water laat glijden en al snel merkt dat haar riem haar drijvend houdt. In de achtergrond kan je zien hoe de Beroeps uit één en twee met zijn vieren hun wapens aan het uitkiezen zijn. De regie schakelt meteen weer over naar Finnick, die eerst Peeta gaat halen en daarna ook Mags op het droge helpt.
De rest van de samenvatting bestaat uit een reeks zorgvuldig gekozen fragmenten. Johanna die Beetee rugdekking geeft terwijl hij in de richting van het eiland met de Hoorn probeert te zwemmen. Ze weet hoe belangrijk de spoel met de geleidende draad is voor ons plan, al heeft ze uitdrukkelijk de opdracht gekregen om dat in geen geval aan Katniss of Peeta te laten merken. Het groepje van Katniss dat bij de hoorn vandaan rent. Seeder die een perfect geworpen mes opvangt dat voor Peeta's rug bedoeld is en dat hem heel waarschijnlijk inderdaad dodelijk geraakt zou hebben. Wanneer de regie een close-up van Seeders roerloze lichaam toont, moet ik echt mijn best doen om niet hier ter plekke op de grond te stampen van woede en frustratie. Seeder was - dankzij Chaff en Haymitch - erg goed op de hoogte over ons plan. En van alle nog levende winnaars leek ze me altijd één van de sympathiekste.
Opeens heb ik helemaal geen zin meer om nog verder te kijken. Ik weet dat er in totaal acht doden zijn. De anderen zullen me wel vertellen wie het Bloedbad overleefd heeft en wie niet. Ik laat de volle cafézaal achter me om naar de traphal te gaan. Achter mijn rug hoor ik nog net de geschrokken gil van een vrouw die blijkbaar net haar favoriete winnaar heeft zien sneuvelen. Dan ga ik naar boven.
Wanneer ik enkele minuten later samen met de anderen in het vergaderzaaltje zit, neemt Fulvia het woord. Plutarch is er vandaag natuurlijk niet. Die heeft het als Hoofdspelmaker nu vast en zeker veel te druk met de nasleep van het Bloedbad en het ophalen van de doden. Met het krachtveld als enige arenagrens kan dat weleens ingewikkelder worden dan gewoonlijk.
Zoals ik verwacht had, somt Fulvia nog eens de zestien tributen op die het Bloedbad overleefd hebben. Katniss, Peeta, Finnick en Evi zijn er gelukkig alle vier bij. Een hele opluchting, en ik durf te wedden dat Merope op dit moment net hetzelfde denkt. Maar Cecelia en Woof zijn allebei dood. Net als Seeder en de man uit 6. Ik maak een verontschuldigend gebaar naar Amalthea. Zij heeft de tributen uit het textieldistrict allebei op de hoogte gebracht van ons rebellenplan. Maar het heeft helemaal niets uitgemaakt. Iedereen begint druk te fluisteren over de dode winnaars - sommigen kwamen al jaren op tv - maar dan herinnert Fulvia ons eraan dat we vandaag nog veel meer te bespreken hebben. Ze klopt even met haar vlakke hand op de tafel en de groep wordt meteen stil.
"Voordat we echt met deze vergadering beginnen," zegt ze ernstig, "wil Timothy jullie iets vertellen. Het is nogal belangrijk. En het is helaas geen goed nieuws."
Pas nu zie ik Timothy, die in zijn eentje in de hoek van de kamer zit. Zijn lichaamstaal zegt eigenlijk al genoeg. Er moet daarstraks iets ergs gebeurd zijn. Iets dat hem enorm dwars zit. Wanneer hij aarzelend zijn verhaal doet, kan je in het zaaltje een speld horen vallen. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig en probeert zich niet te veel door zijn emoties te laten meeslepen. Maar aan zijn stem kan je zo horen dat hij hier nog heel lang van wakker zal liggen.
"Zoals jullie allemaal weten, ben ik chirurg in één van onze grootste ziekenhuizen," begint hij. "Vandaag moest ik een operatie uitvoeren die nogal delicaat is, en die een paar uur duurt. Tijdens één van de verplichte ontsmettingsbeurten stond ik met mijn handen onder het desinfecteertoestel tegen de muur van de operatiezaal. Vlak daarboven zit een raam waardoor je de centrale gang van de spoedafdeling kan zien. Terwijl ik mijn handen aan het ontsmetten was, werd er net een nieuwe patiënt binnen gereden. Begeleid door drie vredebewakers in uniform. De man die op het bed lag, zat onder het bloed en zijn gezicht was bont en blauw geslagen. Maar ik heb hem toch herkend. Het was Cinna, de persoonlijke stylist van Katniss."
Verschillende mensen in de groep wisselen geschrokken blikken uit en Fulvia moet nog eens in de handen klappen om iedereen weer stil te krijgen. Hoe ongerust we ook zijn, het is heel belangrijk dat we Timothy laten uitspreken. Alleen zo kunnen we zeker weten wat er precies gebeurd is. Maar één ding is nu al duidelijk. Dat Cinna uitgerekend vandaag - de dag na zijn truc met Katniss' interviewjurk - zwaargewond in het ziekenhuis belandt, is net iets te toevallig.
"Het raam tussen de gang en de steriele operatiezaal kan natuurlijk niet open, maar het glas is eigenlijk niet zo dik," gaat Timothy verder. "En die vredebewakers spraken luid genoeg om toch een aantal flarden van het gesprek te kunnen verstaan. Voor zo ver ik het kon volgen, hebben ze Cinna in de Startkamer in elkaar geslagen terwijl ze Katniss dwongen om toe te kijken. Vlak voordat ze de arena in ging. Blijkbaar was er een spoedoperatie nodig om er voor te zorgen dat hij niet zou doodbloeden voordat ze hem ondervraagd hadden. Wat ze na het verhoor gingen doen, heb ik niet zo goed kunnen verstaan. Al … al heb ik wel de woorden 'binnen het kwartier' en 'elimineren' gehoord."
Meteen is het weer doodstil in het vergaderzaaltje. We weten allemaal wat dit betekent. Dit zit helemaal fout. Ik voel mijn maag verkrampen, maar toch blijf ik gewoon op mijn stoel zitten. Het heeft geen enkele zin om nu weg te lopen.
"Natuurlijk wilde ik niets liever dan hen tegenhouden," zucht Timothy, "of op zijn minst Plutarch verwittigen. Maar dat kon ik niet, want de dichtstbijzijnde telefoon hangt net buiten de operatieafdeling. Een paar gangen verderop dus. Ze willen niet dat het gerinkel ervan de chirurgen zou kunnen storen. En het is absoluut verboden om zomaar de operatiezaal te verlaten wanneer je een ingreep aan het leiden bent. Dat is echt wel regel nummer één die we tijdens onze opleiding keer op keer te horen krijgen. Als ik was weggegaan, dan zou ik mijn eigen patiënt daar zeker mee in gevaar gebracht hebben. We waren net begonnen aan de belangrijkste fase van de operatie. Het gedeelte waarbij de kans op problemen het grootst was. En vandaag was er ook geen specialist in hetzelfde vakgebied aanwezig die het van mij had kunnen overnemen."
Timothy begint sneller te praten, alsof hij probeert om zich te verontschuldigen. Ook al weet ik zeker dat niemand van ons hem iets kwalijk zal nemen. Hij was net zo machteloos als ik vorig jaar, toen Caesar op tv vertelde hoe de Spelmakers Kivo zouden doden. Alleen de gedachte daaraan is genoeg om er voor te zorgen dat ik Timothy nooit zal veroordelen.
"Tegen drie vredebewakers kon ik in mijn eentje hoe dan ook niet veel beginnen, vrees ik. Om heel eerlijk te zijn, ik denk dat zelfs Plutarch deze keer geen oplossing had kunnen vinden. In ieder geval niet voor het te laat zou zijn. Tijdens onze opleiding tot chirurg leren we om ook in de ergste situaties altijd kalm te blijven. We moeten al onze aandacht volledig richten op de patiënt die voor ons op de tafel ligt. Dat is waarschijnlijk de enige reden waarom ik mijn eigen operatie achteraf niet verknoeid heb. Toch wou ik dat ik meer had kunnen doen voor Cinna," besluit Timothy zijn verhaal.
Fulvia drukt Timothy op het hart dat zijn redenering helemaal juist was en dat hij zichzelf dus niets te verwijten heeft. Hij kon toch moeilijk in een drukke ziekenhuisgang naar Plutarch bellen? Ook wij proberen hem daarvan te overtuigen, en blijven herhalen dat hij echt niet meer had kunnen doen om Cinna te helpen. Dat hij niets verkeerd gedaan heeft. En ook al is dat zo, toch vrees ik dat dit incident Timothy nog heel wat jaren zal blijven achtervolgen. Omdat het voor een dokter altijd heel zwaar is om te beseffen dat iemand niet meer gered kan worden.
Ik hoor verschillende mensen in de zaal tegen Timothy zeggen dat hij er altijd met ons over mag praten als hij dat wil. Maar zelf ben ik te veel met mijn eigen vragen bezig om aan die discussie mee te doen. Nu is Cinna ook al dood. Ik kan niet zeggen dat ik hem echt goed gekend heb - toekijken hoe Evi of Finnick sterven lijkt me altijd nog een stuk erger en hopelijk gebeurt dat niet - maar het bewijst nog eens dat president Snow echt voor niets terugdeinst. Misschien moeten wij als rebellen hetzelfde doen, en ook tot het uiterste gaan? Dan haalt de stem van Fulvia me weer uit mijn gedachten.
"Cinna is vanochtend om tien uur gearresteerd. Dat is al even geleden, dus de vredebewakers zijn ongetwijfeld allang klaar met hun ondervraging. En hoe erg het ook is om dit te moeten zeggen, ik weet zeker dat ze Cinna vlak daarna al geëxecuteerd hebben."
Ik hoor hoe een paar mensen in het zaaltje naar adem happen, hoewel iedereen wist dat Fulvia dit zou zeggen. Cinna heeft zijn leven gegeven voor de revolutie. Achter mijn rug hoor ik Amalthea tegen Leandro fluisteren dat we hem allemaal zullen missen in de strijd tegen de regering van Snow. Maar ik doe alsof ik het niet gehoord heb. Ik zou niet weten wat ik er nu nog aan kan toevoegen. Fulvia kijkt nog eens de kamer rond en komt dan eindelijk met iets wat we als goed nieuws kunnen opvatten.
"Gelukkig liggen de ontwerptekeningen van Katniss' Spotgaaienpak veilig in de brandkast van Plutarchs kantoor. Tigris heeft me een uurtje geleden al laten weten dat ze haar winkel morgen en overmorgen zal sluiten. Zogezegd omdat ze ziek is, in werkelijkheid omdat ze het kostuum af moet hebben voor het einde van de Kwartskwelling."
Ook al zijn we allemaal erg geschrokken van dit verhaal, het wordt nu echt wel tijd om verder te gaan met het volgende deel van de vergadering. Voor Cinna kunnen we helaas niets meer doen. We moeten er nu voor zorgen dat zo veel mogelijk andere tributen de Kwelling overleven. Want dat is ook wat Cinna gewild zou hebben. Toch blijven mijn gedachten nog even hangen bij wat Timothy daarnet te vertellen had. Dus daarom zag Katniss er totaal overstuur uit toen de startplaat haar de arena in duwde. We weten allemaal dat ze een vrij sterke band had met Cinna. Hoopte Snow dat zijn mishandeling haar zou breken? Dat ze zich als een weerloos slachtoffer meteen zou laten afmaken in de eerste minuten van het Bloedbad? Waarschijnlijk wel. Als de rebellen op zo'n manier hun Spotgaai verliezen, dan zouden ze zeker ontmoedigd geraken.
Vroeger vond ik het Bloedbad één van de interessantste gebeurtenissen omdat het de basis legt voor het verdere verloop van de Spelen. Maar nu kan ik alleen aan alle doden van vandaag denken. Cinna, misschien wel de meest getalenteerde stylist die we ooit gehad hebben. Seeder, die volgens mij één van de aardigste winnaars was en ook nog eens vrij veel wist over onze plannen. Cecelia uit district 8. Haar drie kinderen zullen haar nooit meer terugzien. De man uit 5. Eén van de allereerste slachtoffers van dit jaar. Ook al denk ik niet dat Evi ooit met hem samengewerkt zou hebben, hij was nog altijd haar districtspartner.
Ik zit zodanig met mijn gedachten bij Cinna en de gesneuvelde winnaars dat ik de eerste paar minuten eigenlijk nauwelijks naar de anderen luister. Totdat ik Fulvia opeens hoor beweren dat Peeta's leven daarstraks echt aan een zijden draadje gehangen heeft. Meteen verplicht ik mezelf om weer aandachtig te zijn. Deze informatie is nieuw voor mij.
"We hebben erg veel geluk gehad dat Finnick hem kon reanimeren nadat hij per ongeluk het krachtveld had aangeraakt," zegt Fulvia. "Jullie weten allemaal dat Katniss waarschijnlijk niet in het bondgenootschap zal blijven als Peeta sterft. We mogen Finnick dus wel dankbaar zijn."
Ik doe mijn uiterste best om mijn gezicht in de plooi te houden, want ik wil niet dat Fulvia mijn verbazing ziet. Dus Peeta was daarstraks bijna dood? Dat wist ik niet eens. Ik heb de hele voormiddag in de garagebox van Talitha gezeten, waar geen televisie staat. En toe ik in het Fitnesscentrum was, heb ik ook maar heel even naar de arenabeelden gekeken. Sommige dingen wist ik al omdat ik ze heb horen vertellen door de mensen in de shuttlebus. Maar het nieuws over Peeta's bijna fataal afgelopen botsing met het krachtveld is me om één of andere reden volledig ontgaan. En dat terwijl het juist heel belangrijk is voor ons rebellenplan. Of ik het nu leuk vind of niet, ik zal echt wat vaker naar de live-uitzendingen van deze Spelen moeten kijken. Met tegenzin neem ik mezelf voor om dat vanaf nu toch te doen.
"Kan Katniss het krachtveld echt horen met dat genezen oor?" wil Amalthea weten. "Of zei ze dat alleen maar om de kijkers op het verkeerde been te zetten?"
"Zo'n veld maakt absoluut geen geluid," antwoordt Fulvia beslist. "Volgens mij heeft ze dat verhaaltje verzonnen omdat ze niet wil toegeven hoe ze het krachtveld echt ontdekt heeft. Dan kunnen de Spelmakers haar dat voordeel niet afnemen. Vergeet niet dat zij denkt dat alle Spelmakers haar vijanden zijn."
"Hoe dan ook kan je het gehoor van een mens nooit zo sterk maken," voegt Timothy er nog aan toe. Blijkbaar wil hij ondanks alles toch nog een nuttige bijdrage leveren aan deze vergadering. "De chirurgen die Katniss vorig jaar behandeld hebben, krijgen nu vast een heleboel lastige vragen van journalisten die willen weten of het waar is. Misschien is het niet zo slecht dat ik zelf niet in dat operatieteam zat."
"Komt Plutarch nog?" vraagt Leandro.
"Vanavond in ieder geval niet," zegt Fulvia. "Het is op dit moment heel erg druk in de controlekamer en hij moet als Hoofdspelmaker nu echt wel aanwezig zijn. Herinneren jullie je nog wat hij bij onze crisisvergadering zei over de rand van de arena?"
"Dat er alleen een krachtveld is, en verder niets?" vraag ik.
"Heel juist," bevestigt Fulvia. "Ze hebben daar nu al problemen mee gehad. Daarstraks moesten alle doden van het Bloedbad uit de arena gehaald worden. Maar de tributen uit 4 en 12 zijn op het idee gekomen om vannacht helemaal aan de rand van de arena te slapen. Hun kamp staat nog geen tien meter bij het krachtveld vandaan."
"Dus kunnen de Spelmakers het veld niet zomaar afzetten om de hovercraft door te laten," snap ik.
"Plutarch heeft er toch iets op gevonden," gaat Fulvia verder. Daarna legt ze uit hoe Mags en Finnick een soort hut gemaakt hebben die aan één kant open is. Gelukkig is die ingang van de arenagrens weg gericht. Toen ze allemaal bij elkaar in de hut zaten voor het avondeten, kon Plutarch het krachtveld twee keer voor een paar seconden deactiveren. De tributen hebben er niet eens iets van gemerkt. Voor alle zekerheid hadden de Spelmakers in de woestijnvlakte net buiten de arena ook nog eens extra vredebewakerspatrouilles laten opstellen voor het geval dat ze toch zouden uitbreken. Maar dat is dus niet gebeurd.
"Weten de bondgenoten van Katniss en Peeta al dat de arena een klok is?" vraagt Doran.
"Nee," antwoordt Fulvia. "Plutarch en ik hebben met opzet niets gezegd. We willen niet dat ze zich meteen vanaf het begin gaan gedragen alsof ze dat weten. Zoiets zou zeker verdacht overkomen bij de andere Spelmakers."
Daar zou Fulvia weleens gelijk in kunnen hebben. Straks - exact om middernacht - zal de klok opgestart worden en kan de Kwartskwelling echt beginnen. Als de tributen van het rebellenbondgenootschap meteen hun kampplaats verplaatsen terwijl er nog maar één of twee secties actief zijn geweest, dan zal iedereen snappen dat ze op één of andere manier voorkennis van de arena hadden. Iets wat tegen alle regels van de Hongerspelen is. President Snow zou zeker uitzoeken wie die informatie gelekt heeft. En dat kan ons alleen maar in moeilijkheden brengen. Dus moesten Plutarch en Fulvia zwijgen. Ik hoop alleen maar dat de tributen het zelf ontdekken voordat ze allemaal dood zijn.
We praten in groep nog minstens een half uur door over de Kwartskwelling en de stand van zaken bij de districtsrebellen. Op sommige plaatsen, zoals in 2 en 12, hebben we helaas nooit een echte verzetsbeweging van de grond gekregen. Maar in andere districten zijn de laatste voorbereidingen voor een gewapende opstand in volle gang. Toch is voor ons de situatie in de arena op dit moment nog altijd het belangrijkste. Zonder Spotgaai geen revolutie, dat weten we intussen allemaal. Juist daarom moeten we Katniss - en liefst ook Peeta - absoluut levend uit de arena halen.
Plutarch en Fulvia willen het opblazen van het krachtveld het liefst aan Beetee overlaten. De eerste stappen om dat plan te doen slagen, zijn nu al gezet. Na het Bloedbad zijn de tributen van districten 3 en 7 samen de jungle in gevlucht. Vannacht zullen ze proberen om zich zo snel mogelijk bij de groep van Katniss en Peeta aan te sluiten. Ik schrik even wanneer ik hoor dat Beetee tijdens het Bloedbad een mes in de rug heeft gekregen, maar gelukkig zegt Fulvia dat zijn wonde minder diep is dan ze lijkt. In ieder geval is hij er in geslaagd om de geleidende draad mee te nemen. Wat dat betreft zitten we dus nog steeds op schema.
We krijgen allemaal uitgebreid de kans om onze vragen te stellen. Amalthea wil weten wat Chaff gaat doen nu zijn districtspartner dood is. Fulvia denkt dat hij zich niet rechtstreeks bij het rebellenbondgenootschap wil aansluiten, maar in de plaats daarvan op afstand een oogje in het zeil zal houden. Een beetje zoals ik op de avond van de privé-sessies als wachtpost gedaan heb. Eigenlijk hadden Plutarch en Fulvia gehoopt dat hij samen met de tributen uit 12 de arena in zou gaan. Haymitch zou tijdens de trainingsdagen zelfs letterlijk tegen Katniss gezegd hebben dat ze bij het zoeken naar bondgenoten best voor Chaff en Seeder kon kiezen. Maar nu Seeder het niet gered heeft, lijkt Chaff liever alleen te willen zijn. Ergens kan ik wel begrijpen waarom. Toen Kivo stierf, ben ik ook een hele tijd in mijn slaapkamer gebleven.
Zelf stel ik de vraag die me al een tijdje dwars zit. Over de echte reden waarom Finnick zich vrijwillig kandidaat heeft gesteld. Blijkbaar heeft hij dat inderdaad op verzoek van Plutarch gedaan, zo krijg ik nu te horen. De dag voor de interviews heeft Haymitch hem zelfs uitdrukkelijk de opdracht gegeven om na de gong zelf naar Katniss toe te gaan en een pact voor te stellen. Omdat hij ongetwijfeld heel veel sponsors zal krijgen en het rebellenbondgenootschap ieder geschenk uit het Capitool kan gebruiken, legt Fulvia aan ons uit.
Zoiets vermoedde ik al. Maar toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er meer achter zit. Dat Plutarch hoopt om op deze manier de onrust in onze stad nog verder aan te wakkeren. Van alle winnaars is Finnick verreweg de populairste, en veel mensen hebben inderdaad moeite met het idee dat hij nu misschien dood zal gaan.
Achter mijn rug hoor ik verschillende mensen zachtjes fluisteren. Fulvia heeft helemaal gelijk als ze zegt dat ons rebellenplan netjes op schema staat. Beide tributen uit 12 leven nog en hebben op dit moment twee betrouwbare bondgenoten. We wisten allemaal dat er hoe dan ook doden zouden vallen. Maar dat wil niet zeggen dat we het niet erg vinden. Ik voel dat mijn vrienden van het Verzet het er net zo moeilijk mee hebben als ikzelf. Fulvia is er tot nu toe heel nuchter onder gebleven, maar zij is altijd enorm goed geweest in het verbergen van haar emoties wanneer dat nodig is. Eén van de eigenschappen die haar tot een goede rebellenleidster maakt. En we beseffen allemaal dat meewerken aan dit plan de enige juiste keuze was. Zonder de steun van Plutarch als Hoofdspelmaker zouden we Katniss nooit levend uit de arena kunnen halen, want Snow wil vast niet dat uitgerekend zij wint. En als de Spotgaai nu sterft, dan zal Panem waarschijnlijk nooit veranderen.
"Dan hebben we nu nog een laatste punt te bespreken," hoor ik Fulvia zeggen. "Het is maar een korte mededeling, maar het is wel belangrijk. Kunnen jullie allemaal nog heel even opletten?"
Het geroezemoes in het vergaderzaaltje valt weer stil. Zodra Fulvia aanvoelt dat ze van iedereen aandacht heeft, spreekt ze verder.
"Deze voormiddag ben ik in de plaats van Plutarch naar een spoedbijeenkomst van de ministerraad gegaan. Hij had die eigenlijk zelf moeten bijwonen, maar als Hoofdspelmaker was hij op dat moment te druk bezig met de allerlaatste voorbereidingen van de Spelen. Dus heeft hij mij gestuurd. Ik kan hier geen uitgebreid verslag geven van wat er tijdens die bijeenkomst allemaal besproken is. Maar één ding moeten jullie zeker weten. Omdat het gisterenavond na de tributeninterviews zo onrustig was, heeft Snow de premiejagers meer rechten gegeven. Vanaf nu mogen zij zelf een verdachte overmeesteren, zodat de vredebewakers die persoon meteen kunnen meenemen als ze ter plaatse komen. Ik kan jullie alleen maar aanraden om vanaf nu extra voorzichtig te zijn. Als er iemand aanbelt die je niet meteen herkent, denk dan drie keer na voordat je zomaar de deur opendoet."
Dat weten we dan ook alweer. Natuurlijk was ik mij er al vanaf het begin van bewust dat een leven als rebel niet zonder gevaar zou zijn. Maar op momenten als deze voel ik pas echt dat ik al maanden lang hoog spel aan het spelen ben.
Nadat Fulvia de vergadering afgerond heeft, neem ik snel afscheid van de anderen en ga ik rechtstreeks naar de toiletten op de gelijkvloerse verdieping van het café. Ik had met Merope en Sirrah afgesproken dat we vannacht naar de Nocturna zouden gaan. De tributen kunnen nu nog niet weten hoe deze arena precies in elkaar zit. Daarom denken alle commentatoren dat er tijdens de eerste nacht heel wat kan gebeuren. Wat meteen de reden is waarom mijn vriendinnen uitgerekend nu de stad in willen. Hun uitnodiging afslaan was geen optie als ik mezelf niet verdacht wou maken.
In de toiletten kleed ik me snel om. Mijn jurk kan ik gewoon aanhouden, maar mijn make-up moet dringend bijgewerkt worden. Niemand trekt het nachtleven in zonder zorgvuldig opgemaakt gezicht. Nadat ik mijn lippenstift en eyeliner weer weggestoken heb, haal ik een grote zonnebril met spiegelglazen uit mijn handtas. Die zijn sinds een paar weken erg in de mode. Letterlijk al mijn klasgenoten hebben er minstens één gekocht. En vanavond zal zo'n ding me zeker goed van pas komen.
Als je een bril zoals deze draagt, dan kunnen andere mensen je ogen niet zien. Ik heb al gemerkt dat het dan een stuk moeilijker is om de emoties van iemands gezicht af te lezen. Net wat ik nu nodig heb. Na al die maanden in Plutarchs rebellengroep ben ik erg goed geworden in het vertellen van leugens en uitvluchten. Maar als ik straks live moet toekijken hoe er weer een paar van onze winnaars sterven, dan wet ik niet of ik mezelf echt helemaal in de hand zal kunnen houden. Ik wil absoluut vermijden dat Merope en Sirrah daar iets van merken. Ze weten niet dat ik nu een dubbelleven leid - ik heb hen zelfs nog nooit over de Garage verteld - en dat moet ook zo blijven.
Zodra ik klaar ben, ga ik de WC-ruimte uit en vraag ik aan de barman van het café of ik mag telefoneren. Gelukkig ken ik het nummer van het grootste taxibedrijf in het Capitool uit het hoofd. Het is al bijna half elf - de Transfer is dus dicht - en mijn vriendinnen willen nog voor middernacht in de Nocturna zijn. Dan kunnen we live meemaken hoe de Spelmakers de arenaklok opstarten en de eerste bliksemflits inslaat. Lopen duurt te lang, dus ik moet wel een auto nemen om op tijd aan het stadspark te zijn. Dat is de plaats waar we afgesproken hebben. Zodra ik door het raam zie hoe de taxi vlak voor het café stopt, duw ik de deur open en stap ik zonder omkijken naar buiten.
En daarmee hebben we het Bloedbad achter de rug. Ik hoop dat jullie dit hoofdstuk niet te kort vonden. Maar eigenlijk ben ik zelf nooit een grote fan van het hele Bloedbadgebeuren geweest, en ik kan me ook gewoon niet voorstellen dat Aludra nog uit vrije wil naar de integrale live-uitzening zou kijken.
Het idee om door het raam van een toilet naar buiten te kruipen en zo eventuele achtervolgers kwijt te geraken, komt niet van mij. Lang gelden heb ik dit ooit eens in een misdaadroman gelezen (helaas weet ik niet meer dewelke). Verder is deze truc ook nog eens gebruikt in de serie 'In Vlaamse Velden' die begin 2014 op de Belgische tv werd uitgezonden. Maar zelf vond ik het een zeer bruibaar idee voor mijn verhaal!
Daarnaast nog even iets over de sloten van de WC-deuren die je van buitenaf op slot kan draaien door een muntstuk te gebruiken. Zulke sloten bestaan echt, al moet ik toegeven dat ik ze tot nu toe maar op één plaats heb gezien. (Tussen haakjes, ik denk ook niet dat een eventuele achtervolger die deur meteen al zou opendraaien, omdat het eerst leek alsof Aludra 'gewoon' naar de WC ging).
Ik wil hier ook even aanhalen dat deze scène niet noodzakelijk hoeft te betekenen dat Aludra vandaag effectief gevolgd werd. Dit zou natuurlijk het geval kunnen zijn … maar het is ook mogelijk dat haar maatregelen deze keer niet nodig waren. Fulvia heeft gewoon aan iedereen gezegd dat ze vanaf nu altijd extra voorzichtig moeten zijn. Nu de revolutie zo dichtbij is, lijkt mij dat wel realistisch.