De Privesessies
Capitool, Golden Owl Appartement 401
Kleine kindervoetjes rennen door het hoogpolige tapijt terwijl een jongen vrouw achter haar aanrent en steeds doet alsof ze haar net niet te pakken krijgt. Het kleine meisje rent lachend steeds verder bij haar moeder weg, maar voor ze verder kan rennen pakken twee sterke handen haar op. Haar vader tilt haar hoog op en haar blonde, pijpen krullen vallen om haar vrolijke gezichtje heen.
Face Palmer, 30
Samen met Anne loop ik richting de woonkamer en zet haar op haar favoriete blauwe poef. Hij past totaal niet bij de rest van de inrichting, maar ze is er zo gek op dat we hem maar hebben laten staan. De poef is al wat ingezakt waardoor ze altijd in een perfect kuiltje zit en niet makkelijk omvalt. Toch hebben we er voor de zekerheid een soort half ronde leuning achter laten zetten zodat hij iets veiliger voor haar is.
Mijn vrouw komt achter mij aangelopen in haar bordeaux rode jurk. Ze heeft een grote glimlach op haar gezicht en haar bruine ogen lachen mee. Tien jaar geleden hadden we geen van beiden verwacht dat we hier zouden staan. Laat staan dat we samen een dochtertje zouden hebben. De 45ste Spelen hebben ons vele malen dichter bij elkaar gebracht dan ik ook had kunnen denken. Dat was de enige keer dat ik daadwerkelijk blij was met de Spelen.
De 44 inch plasma tv springt aan met de mededeling dat de Scores van de Tributen over een twee minuten bekend wordt gemaakt. Rose gaat rustig op onze zwarte, fluwelen bank zitten terwijl ik nog even snel naar de keuken loop om wat te drinken voor ons allemaal te halen. Bijna vergeet ik het fruithapje voor Anne, maar nog net op tijd denk ik eraan en haal ik het snel uit de koelkast.
Via de hal loop ik weer terug richting de kamer, maar ik blijf even een paar seconden hangen voor de grote, brocante spiegel. Mijn haren zitten wild en mijn blouse hangt uit mijn broek door het spelen met Anne. Vroeger had ik me hier druk om gemaakt, maar het is verbazingwekkend hoe een kind je kan veranderen. Nu maakt het me niet uit als ik smerig wordt in de speeltuin of mijn haren wild zitten omdat Anne graag zit te prutsen met mijn haren.
"Schat, schiet je op? Het begint bijna." De stem van Rose klinkt helder door de gang heen en ik haast me terug naar de woonkamer.
Precies op tijd. Het beeld gaat aan en Morgan Tempsten komt in beeld. Zoals elk jaar staat hij weer in tijdloos zwart pak voor de camera. Zijn gezicht vertoont nog steeds geen verouderingstekens, maar dat is hier in het Capitool niet zo raar. Ik vind het maar onnatuurlijk. Als ik bijna 50 ben dan mogen ze het ook wel zien.
"Welkom bij de bekendmaking van de scores van onze lieftallige, dappere en sterke Tributen. Ook dit jaar is de score gebaseerd op hun vaardigheden die ze hebben laten zien aan de Spelmakers. Ik ben uiterst benieuwd en ik denk u thuis ook!" Zijn enthousiasme is duidelijk te merken en Rose begint in dezelfde stemming te komen. Wonder boven wonder heeft ze dit jaar geen eigen lijst gemaakt.
"Laten we maar meteen beginnen met District 1, Delphi Roxbryll en Matt Sonates. Het zijn de eerste twee Beroeps en ik verwacht toch wel veel van deze Tributen." Op het scherm komt als eerste het gezicht van Delphi wat expres wat gedraaid is zodat we het litteken niet goed zien. Slimme keuze, maar we weten allemaal dat het litteken er zit en ze heeft zelf ook nog geen poging gedaan om hem te verbergen.
Onder haar gezicht komt het een grote 10 tevoorschijn en het verbaasd ons geen van beiden. Ze ziet er ook uit alsof ze je elk moment in koele bloeden kan vermoorden. Het gezicht blijft nog enkele secondes in beeld en dan schiet het over naar een jongensgezicht.
Als hij geen sponsors trekt dan weet ik het ook niet meer. Zijn blonde haren sieren zijn gezicht perfect en zijn blauwe ogen stralen. Toch heeft hij een bepaalde blik in zijn ogen dat er niet met hem te spotten valt. Ik denk dat we meer van hem kunnen verwachten dan alleen een mooi gezicht. Bij hem verschijnt er een grote 9.
De Tributen van District 2 komen in beeld en krijgen beiden een 8. Alleen de foto van het meisje klopt niet helemaal met hoe we haar de eerste keer zagen. Zou er iets gebeurd zijn tijdens de trainingen dat ze haar haren korter heeft gemaakt. Er is bij haar ook een klein litteken te zien in haar nek. Voordat ik verder kan kijken onderbreekt Rose me.
"Precies de scores die ik bij ze had verwacht." De stem van Rose klinkt hard in vergelijking met het volume van de tv. Anne kijkt met grote ogen naar haar moeder terwijl ik wegkijk van Rose. Heeft ze toch weer een lijst bijgehouden? Ik meende dat ze dat niet meer deed, maar misschien zijn sommige gewoontes niet af te leren.
"Ik heb geen lijst bijgehouden schat. Ik had alleen deze cijfers wel verwacht bij een Beroeps. Het enige wat ik nog verwacht is dat het meisje van 3 een laag cijfer krijgt." Rose kijkt mij met haar bruine ogen aan en ik weet dat ik me voor een moment even aanstelde. Het moet niet zoveel voorstellen, zo'n lijst, maar voor mij voelt het nog steeds aan als aanhang zijn van de Spelen terwijl we dat beiden toch niet meer zijn. We kijken het alleen nog om niet door de mand te vallen tijdens onze gesprekken met collega's.
Over District 3 krijgt ze gelijk. Zodra de foto van het verstrooide meisje in beeld komt verschijnt er ook een grote 2. Ik weet van mijn collega's dat ze al niet op de favorietenlijst staat van iemand, maar eerder op de Bloedbad lijst. Bijna iedereen denkt dat zij als een van de eersten zal sterven. Zelf weet ik het nog niet. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand expres een laag cijfer haalt.
De kleine Peter doet het iets beter, maar niet heel veel beter. Ik hoop voor hem dat hij een bondgenootschap heeft gesloten met iemand anders kon dit nog weleens snel afgelopen zijn voor hem. Zijn 4 is simpelweg niet genoeg om sponsors te krijgen en hij is ook nog eens erg jong dus daar gaan de mensen van het Capitool ook geen geld op inzetten bij de weddenschappen.
"Nu volgt District 4 nog, waarbij vast weer hoge cijfers zullen vallen." Rose leunt verder naar achteren zodat ze tegen de rugleuning aanzit. Dit is het laatste wat ze enigszins interessant vindt en daarna gaat alles op de automatische piloot of gaat ze iets anders doen. Ik wil morgen op z'n minst mee kunnen praten dus ik ben wel van plan om alles af te kijken.
De heldere ogen van het meisje van 4 komen als eerste tevoorschijn. Ze glimlacht zelfs op de foto en haar lange haren zitten netjes vastgemaakt achter haar oren. Ook zij zal geen moeite hebben met sponsoren. Onder haar gezicht verschijnt een 9, dat zal haar ook zeker goed doen.
Het duurt even voor het norse gezicht van Baltazar tevoorschijn komt, maar dan komt er ook meteen een 10 onder zijn gezicht en ik hoor een verrast geluidje van Rose komen. Kennelijk had ze bij hem geen 10 verwacht maar iets lagers. Ik ken haar verschillende geluidjes door en door en dit is er een van verbazing over iets wat te hoog is.
"Dit had ik niet verwacht. Hoe zou hij aan een 10 zijn gekomen?" Haar verbazing is erg goed hoorbaar en ik begin het me ook af te vragen want hij ziet er eigenlijk alleen nors uit en niet bijzonder sterk zoals de jongen van 12. Hoe zou hij het hebben gedaan?
Capitool, beoordelingscentrum
De Spelmakers zitten rusteloos te wachten tot de volgende Tribuut binnenkomt. De vorige twee waren wel erg teleurstellend en meteen was de aandacht van een aantal Spelmakers weg. Er wordt eerst heerlijk eten binnengebracht en een paar nieuwe karaffen met wijn. Sommige storten zich daar meteen op terwijl anderen eerst op hun lijst kijken met wie er nu moet komen.
District 4, Baltazar Diedrich (18)
Voor mij zijn alle Beroeps al geweest en zodra ze naar buiten komen hebben ze een tevreden grijns op hun gezicht. Dìlay zit nog binnen, maar voor haar zal het vast ook makkelijk gaan. Is het niet met haar uiterlijk, dan wel met haar vaardigheden. Daarbij heeft ze ook altijd Elior nog. Die zal vast geen moeite doen voor mij als dat betekent dat hij zijn Dìlay moet opgeven.
Ik moet dit goed doen, dat moet gewoon.
De kale metalen hal zit verder nog vol met Tributen. Sommigen kijken angstig, andere nors of gewoon uitdrukkingsloos. Ik neem elk gezicht grondig in mij op en maak meteen een notitie voor wie we moeten oppassen in de Arena en wie we rustig kunnen laten lopen. De zwakkere Tributen zijn makkelijk uit te schakelen.
Ik reken District 3, het meisje van 5, District 6, 7 en 9 als zwak dus daar hoeven we ons niet druk over te maken. District 12 is echter een ander probleem. We zullen ze in het begin van de Spelen uit moeten schakelen zodat ze niet kunnen samenwerken met andere Tributen. Anders kan het nog wel een gevaarlijk worden voor ons.
Dìlay komt eindelijk uit de zaal gelopen en ook zij heeft een glimlach op haar gezicht staan. Zonder ook maar iets te zeggen loopt ze door naar de lift in de andere kamer terwijl ze haar haren over haar schouders gooit.
"Baltazar Diedrich, District 4" Het galmt door de luidsprekers die in de muur zijn aangebracht. Mijn gedachten gaan meteen naar alles wat ik daarbinnen kan gaan doen. Zwaardvechten, worstelen of misschien toch met de drietand vechten. Ik zal ze eens wat laten zien. Ik zal de hoogste score halen.
Ik kom wat lomp overeind waarbij ik het meisje van 7 raak en ze krimpt meteen in een. Automatisch verschijnt er een grijns op mijn gezicht terwijl ik doorloop naar de grote, metalen deuren. Met elke stap voel ik de spanning toenemen en tegen de tijd dat ik bij de deur ben staan mijn schouder stijf van de spanning. Voordat ik naar binnen ga wrijf ik met mijn handen langs mijn broek om het zweet weg te halen. Jammer genoeg neemt de broek vrijwel niks op.
De deur gaat met een indrukwekkende snelheid open en ik loop de donkere hal in. Het is indrukwekkender dan het trainingscentrum met de hoeveelheid aan overlevingsonderdelen. Er is zowaar een heel klimbos na gemaakt aan de achterste zijde van de hal. Aan mijn rechterkant staat een heel wapen arsenaal en aan mijn linkerkant allemaal verschillende soorten doelwitten. Voor mijn demonstratie zal ik echter niks van dit gebruiken. Ik zal ze eens laten zien dat je geen wapens nodig hebt om te winnen.
"Baltazar Diedrich, District 4 meld zich." De mensen bovenop het balkon knikken en ik wenk een trainer. Een man van ongeveer 1,80 komt voor me staan. Hij kijkt helder uit zijn ogen en er ligt nu nog een grijns op zijn gezicht, maar die zal snel verdwijnen. Daar zal ik wel voor zorgen.
Ik gebaar naar de kast naast me waar allemaal verschillende soorten wapens instaan. Hij gaat even voor de kast staan om er vervolgens een fraai uitziend zwaard eruit te pakken. Na er een paar keer mee te hebben gezwaaid besluit hij om dit zwaard tegen me te gaan gebruiken.
Zijn ogen kruisen zich met de mijne en ik bereid me al voor op de eerste slag die kort daarna komt. Zoals ik had verwacht begint hij met een rechtse slag en met gemak ontwijk ik de slag. Hij doet diverse pogingen om mij te raken maar tevergeefs. Zijn grijns verdwijnt en op zijn gezicht komt een frons. Juist daardoor wordt de grijns op mijn gezicht groter. Nu is het moment.
Voordat de trainer ook nog maar iets doorheeft beuk ik met mijn volle lichaamsgewicht tegen hem aan waardoor hij zijn balans verliest. Daar maak ik weer gebruik van door mijn handen samen te vouwen in een grote vuist en hem hard op de borst te slaan waardoor hij helemaal op de grond beland. Het zwaard glipt uit zijn handen en hij draait zich op zijn buik om ernaar te grijpen, maar ik heb hem eerder in een houdgreep. Ik wacht totdat zijn gezicht paars aanloopt en laat dan los. Het moorden doe ik wel in de Arena. Voor nu heb ik mijn punt gemaakt.
Terwijl de trainer al hoestend en naar adem happend overeind komt, draai ik me om naar de Spelmakers en geef een knik met mijn hoofd. Een vrouw gebaard dat ik weg mag lopen en ik volg haar gebaar op.
Eenmaal buiten kan ik de grijns niet van mijn gezicht af krijgen.
Capitool, Golden Owl Appartement 401
In de pauze rent de kleine Anne door het appartement heen alsof haar leven er vanaf hangt. Deze keer zit een klein bruin hondje haar op de hielen. Het kleine beestje komt steeds dichterbij haar en laat haar struikelen waardoor ze allebei over het tapijt heen rollen. De pup gaat uitdagend voor Anne liggen met haar kont omhoog en Anne lacht terwijl ze haar probeert vast te pakken.
Face Palmer, 30
"Anne, ga eens op je plek zitten." Rose komt met twee sapjes terug gelopen uit de keuken en kijkt naar het spektakel voor haar. Lachend pak ik Venus op en zet haar weer terug in haar ren zodat we verder kunnen kijken naar de scores.
Op de tv zien we het volgende gezicht al voorbij komen. Haar bos met krullen vullen zowat het hele scherm terwijl haar liefelijke gezicht ons aankijkt. Ook van haar kunnen we niet veel verwachten en ik heb inderdaad gelijk als er een grote 5 in het beeld verschijnt.
Naast mij zucht Rose hoorbaar en ik snap haar frustratie. Nu komen alle 'zwakkere' Tributen waar wij altijd moeite mee hebben. Dit meisje doet me weer denken aan een van de Tributen drie jaar geleden. Het was een jongen met net zulke krullen en hij is gruwelijk aan zijn einde gekomen. Ik zie nog zo voor me hoe de mutilanten hem aan stukken scheurden en er enkel losse delen van hem overbleven. Ik hoop dat dit meisje een minder pijnlijke dood krijgt, maar over het algemeen hebben de krullenbollen niet veel geluk in de Spelen. Ze vallen, denk ik, gewoon niet in de smaak bij de Capitolisten.
Vanaf het scherm kijkt de norse jongen van 5 mij aan met een gezicht wat op moord modus staat. Hij lijkt me een echte vechter, maar Rose was daar niet van overtuigd. Zij zei enkel dat dit wraak was. Ik hoop eigenlijk wel dat het wat opgehelderd wordt bij de Interviews.
Een grote 7 verschijnt op het scherm en meteen gaat de afbeelding door naar het mysterieuze meisje uit District 6. Ik voel Rose naast mij verschuiven. Zij verwacht kennelijk veel van haar, maar ze wordt hard teleurgesteld als er een 4 op het scherm komt.
"Jammer, Ik had meer verwacht."
"Je weet nooit zeker of ze het niet gewoon met opzet doen. Dat gebeurd wel vaker en zij lijkt me daar juist een persoon voor." Rose knikt terwijl ze in gedachten lijkt te verzinken. Ik had niet verwacht dat het haar dwars kon zitten, maar zo zie ik dat ook ik nog weleens voor verrassingen kan komen te staan.
"Ik verwacht eigenlijk niet veel meer van de rest. Zullen we iets anders gaan doen?" Ik schud mijn hoofd en ze kijkt me verbaasd aan.
"Onze collega's zullen het merken als we niet op de hoogte zijn en we willen nu nog geen argwaan wekken." Ze knikt en neemt een grote slok van haar glas sap.
"Wanneer is eigenlijk de vergadering? Hebben we al meer mensen kunnen overtuigen?" In mijn ooghoek zie ik de jongen van 6 voorbij komen die ook een 6 heeft gekregen. Zelf moet ik even nadenken over de vragen die ze stelt.
"De vergadering is over twee weken en ik geloof niet dat er meer bij zijn gekomen. We zijn nog steeds met z'n 9en. Als we echt een verschil willen gaan maken moeten we meer mensen zien te overtuigen, maar we moeten nog steeds oppassen dat het niet de verkeerden zijn." Mijn aandacht wordt weer getrokken door de tv waar de beoordelingen gewoon verder gaan. District 7 heeft een 6 en een 7 gehaald.
Naast mij klinkt een opgewonden geluidje van Rose als District 8 in beeld komt. Ik kan me niet voorstellen dat haar het epileptische meisje wat kan schelen, maar ze zei me al eens eerder dat ze veel over de jongen had gehoord. Het meisje haalt inderdaad net een magere 6 en als de foto van de jongen in beeld komt gaat ze verder naar voren zitten.
"Loran schijnt een of andere held te zijn in zijn District omdat hij ooit een paar kinderen heeft gered uit een rivier. Ik verwacht echt zoveel van hem!" Verbaasd kijk ik naar het beeld van de wat angstige jongen en ik kan me niet voorstellen dat hij dat heeft gedaan. Onder zijn gezicht komt dan ook een 5 tevoorschijn en teleurgesteld zakt Rose weer terug op de bank. Soms kan ze het nog niet helemaal afleren.
"Hoe kom je bij dat idee?"
"Oh, dat stond in een tijdschrift op het werk. Het zijn ook maar geruchten want dit lijkt me niet echt te kloppen met zijn cijfer of hoe hij eruit ziet, maar het maakte hem voor even interessant." Ze heeft het dus inderdaad nog niet verleerd en op mijn gezicht komt een lichte glimlach.
Door ons gesprek mis ik het cijfer van het meisje uit District 9, maar Rose roept opgewonden dat Sharon een 6 heeft gehaald. Niet slecht voor een vrijwilliger uit een van de slechtere Districten. Dan zal ze vast wel overlevingskansen hebben voor deze Spelen.
Roy uit District 9 trok eigenlijk vanaf het begin al mijn aandacht en ook nu doet hij dat weer met een dikke 7. District 10 haalt zoals verwacht een laag cijfer. Ze halen beiden een gammele 5, maar onze ogen lichten op als het meisje van 11 in beeld komt met een 10 onder haar naam. Dat is nog nooit voorgekomen.
Capitool, beoordelingscentrum
Steeds meer Tributen lopen weg na hun privesessie en de wachtruimte wordt steeds leger. Er zitten nog maar vier Tributen te wachten waarvan er één bijna een zenuwinzinking krijgt en zachtjes heen en weer wiegt op zijn plek terwijl hij zachtjes mompelt tegen zijn moeder. Zijn District genoot schijnt zich dood te ergeren want ze gaat voor hem staan.
District 11, Skye Wizard (15)
"Verman je toch eens!" Mijn stem klinkt hard in deze grijze ruimte en Ragel kijkt me grote, angstige ogen aan. Hij straalt een en al angst uit, maar zo wordt hij alleen maar een makkelijk doelwit voor de Beroeps of voor de mede Tribuut van Emma. Ik kan er niks aan doen, maar hij heeft iets wat ik niet vertrouw.
"Laat hem toch. Het is begrijpelijk dat hij bang is." De zachte stem van Emma klinkt achter me. Met een verbaasde blik kijk ik haar aan. Ze zit stilletjes naast Tristan en haar heldere ogen kijken mijn kant op. Waarom is het begrijpelijk? Dit zijn alleen de Spelmakers. Zij zullen het ons hooguit zwaar maken, maar onze echte vijanden zijn wijzelf.
"Nee, Het is stom om nu te laten zien dat hij bang is. We zitten hier wel met onze vijanden." Ik hoor hoe mijn stem een octaaf overslaat, maar het enige wat Emma doet is haar schouders ophalen.
"Over een maand is er toch nog maar één Winnaar en ik verwacht niet dat het een van ons is. Waarom zouden we dan ons dan anders voordoen dan we zijn? Laten we toch gewoon voor nu onszelf zijn. In de Arena veranderen we waarschijnlijk genoeg." En nu sta ik met een mond vol tanden. Het klopt. Het klopt allemaal wat ze zegt, maar ik wil het niet. Ik zal ze niet laten merken dat ik bang ben. Ik geef ze dat voordeel niet.
"Skye Wizard."
De mechanische stem roept mijn naam om en ik loop bijna op de automatische piloot naar de ijzeren deur toe. Binnen verwacht ik een heel spektakel en ik wordt niet teleurgesteld. Letterlijk elk onderdeel is aanwezig.
Ik loop direct naar de bogen toe en streel even over de boog heen voordat ik hem vastpak. Mijn handen stoppen meteen met trillen zodra ik de boog goed in mijn hand heb liggen en de eerste pijl klaar ligt om weggeschoten te worden. Meteen voel ik me zelfverzekerder, sterker en vooral machtiger. Hiermee kan ik winnen.
Zonder te wachten op het start teken van de Spelmakers, schiet de eerste pijl richting zijn doel. De pop wordt vol in zijn borst geraakt. Als dit een Tribuut was geweest, dan was hij nu dood geweest. De eerste drie pijlen treffen allemaal hun doel en dan begin ik er weer wat lol in te krijgen.
Met vele schijnbewegingen en koprollen ga ik door de zaal heen. Elke keer treffen mijn pijlen hun doel. Ik schiet alle pijlen uit mijn koker en slechts één mist er zijn doel, maar ik ben zeer tevreden. Buitenadem kom ik weer tot stilstand in het midden van de zaal en voor het eerst in deze hele sessie , kijk ik naar boven.
De mannen en vrouwen zitten erg geamuseerd naar me te kijken. Eentje klapt er zelfs in zijn handen terwijl een ander hem afkeurend aankijkt. De man vooraan, Erzio Covittia de Hoofdspelmaker, knikt een keer mijn kant op en gebaard dat ik naar buiten mag gaan. Met een tevreden gevoel leg ik de boog weer terug en loop ik weer richting de metalen deur, maar voordat ik naar buiten ga draai ik me nog een keer om bij de werpmessen.
Al snel liggen er een paar fraaie exemplaren in mijn handen en ik gooi ze met het grootste gemak door de zaal heen om vervolgens de poppen weer te raken. Ik heb de poppen misschien niet dodelijk verwond, maar toch zeker wel een paar goede verwondingen waar ze lang last van hebben. Misschien zouden de echte Tributen er wel aan bezwijken.
Om zeker te weten dat de Spelmakers het hebben gezien, draai ik me naar ze om en buig een keertje diep. Ik zie diverse knikjes vanaf het balkon en ik ga naar buiten.
Zodra de deur achter me dichtvalt kijken de grote ogen van Ragel me weer aan. Emma is naast hem gaan zitten, kennelijk om hem gerust te stellen. Met een zucht loop ik langs hun heen en de Vredesbewaker leidt me direct naar de lift toe. Ik dacht altijd dat we de ander niet meer zouden zien als we klaar waren met de privesessies, maar ik wordt gewoon terug gebracht naar onze verdieping.
Peinzend ga ik op de grote sofa zitten voor de tv. Zou ik goed over zijn gekomen? Zullen ze me een goed cijfer geven of een standaard cijfer? Stiekem hoop ik op een standaard cijfer omdat ik niet graag opval. Straks zien de Beroeps me nog als een bedreiging. Had ik dan iets minder goed mijn best moeten doen?
Het blijft een half uur lang doodstil in de woonkamer en het stoort me niet. Ik heb nauwelijks door dat de tijd voorbij gaat tot Ragel binnen komt lopen. Zijn ogen zijn rood en hij trilt nog steeds. Ik hoop voor hem dat hij wel iets goeds heeft laten zien anders wordt hij misschien wel Bloedbad voer. Ik mag hem dan wel niet, maar toch wens ik hem dat ook niet toe.
Hij komt stilletjes naast me zitten en weer is het voor een lange tijd stil. Ik weet niet wat ik moet zeggen en hij evenmin. Soms hoor ik dat hij zijn mond open doet om iets te zeggen, maar er komen geen woorden uit. Het is net alsof hij niet weet hoe hij het moet zeggen.
"Skye" Zijn stem klinkt zo ongelofelijk zacht dat ik hem nauwelijks hoor.
"Ja" Mijn stem klinkt al niet veel harder.
"Sorry." Verbaasd schiet mijn hoofd zijn kant op. Waarom zegt hij sorry? Kennelijk voelt hij mijn blik want hij knijpt zijn ogen dicht en lijkt heel veel moeite te hebben met had hij gaat zeggen.
"Je zit dankzij mij in de Spelen."
Capitool, Tributentoren
Met een doodsbenauwde blik zit ze naar de tv te staren terwijl de jongen naast haar met een haast doodse blik richting de tv kijkt. Zij wipt van spanning haast op van haar plek, maar de jongen doet helemaal niks. Één voor één komen de Tributen voorbij op het scherm met de cijfers die erbij horen. Het meisje is gerustgesteld als ze haar eigen cijfer ziet. De jongen kan het nog steeds niks schelen.
District 5, Ervin Redwoods (18)
"Ervin, je hebt een 7!" Ik hoor de stem van Merle heel enthousiast door de kamer heen galmen, maar het kan me niet schelen. Het is maar een cijfer voor de Capitolisten. Stelletje ongeregeld bij elkaar wat maar wed op de dood van een stel kinderen uit de Districten.
Zodra ze door heeft dat het me niks kan schelen, houdt ze ook al snel weer haar mond en kijkt ze rustig verder naar de rest van de Tributen. Mijn ogen vallen bijna dicht bij dit saaie gedoe en ik hoor zachtjes de afkeurende geluiden van mijn Mentor. Het kan me niks boeien en binnen een korte tijd begin ik weg te doezelen.
Beelden schieten voor mijn ogen voorbij. Het graf van mijn vader, het lichaam van mijn moeder toen ik haar vond en daarna de twee graven naast elkaar. Dan komt mijn zus snikkend in beeld terwijl ze zich aan mij vastklampt. Volkomen machteloos klop ik haar maar een beetje op haar rug terwijl de twee graven zo duidelijk te zien zijn als ik over haar schouder heen kijk.
Met een schok kom ik overeind en mijn hele voorhoofd zit vol met zweet. Onder mijn oksels komen ook zweetplekken tevoorschijn en Merle kijkt me met een verschrikt gezicht aan. Onze Begeleider is al weggelopen, maar Cat zit er nog steeds. Ze stuurt Merle weg naar haar kamer en gaat tegenover mij zitten.
"Nachtmerrie?" Ik knik.
"Die heb ik ook steeds meer." Begrijpelijk. We hebben beiden een schok gehad toen onze ouders stierven en nu moeten we dit nog overleven.
"Altijd dezelfde." Ze lijkt zover weg met haar gedachten. Zou zij dezelfde nachtmerrie als mij hebben? Zal ze zich schuldig voelen voor wat er is gebeurd? Of zal ze het Capitool de schuld geven zoals ze altijd deed?
"Begin er morgen maar niet over."
"Waarom zou ik?"
"Omdat ze het zullen vragen."
"Wat zullen ze vragen?"
"Alles. Alles over mij, pa en ma." Alles. Daar had ik nog niet over nagedacht. Morgen zal Ceasar me uit gaan horen over alles.
"Hoe moet ik reageren?" Cat krijgt een kleine glimlach op haar smalle gezicht.
"Ik zou ze in verlegenheid brengen, maar we willen allebei dat je dit overleefd. Dus wees zo vriendelijk als je kunt zijn. Probeer ze voor je te winnen. Morgen zal Ludo het je leren, want ik ben er niet erg goed in." Door die laatste opmerking moeten we beiden lachen. Nee, daar is ze niet goed in en ik weet ook niet of ik het wel kan.
Op het scherm achter Cat zijn de laatste twee Tributen aan de beurt. De jongen, Tristan, krijgt een 9 onder zijn naam en het meisje krijgt een 8. Dat is een erg hoge score voor District 12. Ik kan me niet indenken dat het ooit eerder is gebeurd. Het wordt nog een hele kluif om te overleven in die Arena.
"Heb je al een idee wat de Arena kan zijn?" Cat kijkt me verbaasd aan.
"Nee, natuurlijk niet. Het blijft voor zowel de Tribuut als voor de Mentor geheim totdat jullie in de Arena zijn. Aan de kleding kunnen we natuurlijk wel wat afleiden, maar meer ook niet." Ze lijkt even diep na te denken. Het is ook voor haar alweer 3 jaar geleden.
"Waren er aparte onderdelen in de trainingsruimte? Was er een oefen bos of een speciaal iets zoals een zwembad?" Nu ben ik degene die goed moet nadenken want de afgelopen drie dagen zijn als een waas voorbij gegaan. Ik weet honderd procent zeker dat er geen zwembad was, maar een klein stukje bos was er wel. Er was ook een tafel met verschillende soorten stenen. Daar ging alleen niemand naartoe.
"Bos en een tafel met stenen. Anders zou ik het niet weten." Ze knikt en ik hoor de radartjes in haar hoofd draaien. Zou ze al meteen weten in wat voor een soort Arena ik terecht kom?
"Je krijgt dus sowieso bos. De stenen weet ik alleen niet. Het kan zijn dat er een rotsachtig deel is in de Arena, maar het kan ook huis of iets anders zijn. Heb het bestudeerd?" Ik schud mijn hoofd en nu kan ik me wel bijna voor mijn hoofd slaan dat ik dat niet heb gedaan. Hoe kon ik dat nou vergeten? Als ik enigszins kans wil maken om te winnen dan moet ik wel meer mijn hersens gaan gebruiken.
Maar met bos in de Arena maak ik nog kans als het er inderdaad is. Daar voel ik me het beste in thuis, maar er zullen vast ook andere Tributen zijn die dat doen zoals dat meisje van 11 en ik moet vooral de Beroeps niet vergeten.
Dit gaat moeilijker worden dan ik ooit had gedacht.
Ik wilde deze keer dat jullie gewoon meteen konden gaan lezen aangezien jullie al genoeg moeten wachten op de hoofdstukken. Vandaar dat ik hier pas commentaar ga geven :P
Ik ben echt zo ontzettend blij met de reviews die ik heb gekregen ( Alleen jammer genoeg nog niet heb kunnen beantwoorden). Ik zag ook dat ik er twee nieuwe lezers bij heb. Echt geweldig! Ik kan niet wachten om te horen wat jullie van het verhaal vinden: Lady en maudvankruijsbergen.
Dankjewel Lady voor de review. Dit zijn de motivaties die een schrijver nodig heeft om door te gaan :-) Ik wilde je toch even noemen aangezien ik je geen bericht terug kan doen omdat het een guest review is.
Natuurlijk ben ik weer erg nieuwsgierig naar wat jullie van het hoofdstuk vinden dus ik zou zeggen laat een review achter (erg goede motivatie bij het schrijven :P). Nog twee hoofdstukken en dan gaan we de Arena in! Zijn jullie al benieuwd naar hoe het eruit ziet en welke gruwelijkheden onze Tributen te wachten staan?
Als laatste wil ik jullie toch graag even updaten over mijn 'toestand' -_- Het is duidelijk geworden dat het inderdaad een zenuwbeknelling in de de elleboog is, ook wel bekent als cubitaal tunnel syndroom. Het is alleen nog niet duidelijk of ik geopereerd moet worden. Dat gaan ze nog overleggen. Voor die tijd hoop ik in elk geval nog een hoofdstuk te typen.
Dan rest mij alleen nog de puntentelling.
Het rijtje met punten die je kunt halen voor de Sponsoring.
5 punten voor het insturen van een tribuut (geldt 1 keer)
4 punten als je mijn verhaal followed.
3 punten als je een goede tip geeft.
2 punten voor een review.
De punten zijn als volgt:
SkyeAzmidiske: 59 punten
Skye. wizard: 58 punten
LeviAntonius: 50 punten
Marielene: 41 punten
boekenworm: 41 punten
Jade Lammourgy: 37 punten
Skye. Emma: 35 punten
Indontknow: 29 punten
Cicillia: 24 punten
Rock Guitarist: 24 punten
veryrivaille: 24 punten
LauraTwilightHungergamesHPfan: 17 punten
Homiestuck: 17 punten
Tiger Outsider: 15 punten
MyWeirdWorld: 15 punten
Lady: 12 punten
lyannen: 12 punten
roydolfje: 12 punten
mjg43: 12 punten
StrawberryChickk: 6 punten
jeffreyhphg: 6 punten
Janaatje: 5 punten
Jo-ann: 5 punten
FroukjeBoeitNiet: 4 punten
edwin0102: 4 punten
Zacksteel: 4 punten
Tot het volgende hoofdstuk en mogen de kansen immer in je voordeel zijn