Bedankt voor alle reacties :D. Is mijn verhaal echt zo verslavend?? :P

Jade, bedankt voor het nalezen van mijn verhaaltje :P

Jullie zullen hier de komende 4 weken op moeten leven (langzaam lezen allemaal :P) want ik ga morgen op vakantie. voorlopig dus geen nieuw hoofdstuk :S

Maar voor nu in elk geval veel leesplezier :D

--

Jaar 7

Hoofdstuk 20: Vakantiebezoek

Nicole lag zich een beetje te vervelen op haar kamer, de zomerhitte drukte op haar. Haar vader was boodschappen doen voor het avondeten: spaghetti met tomatensaus. Zodra Adelyne en Serina vertrokken waren hadden Nicole en haar vader dat uitgebreid gevierd met pizza en pasta. Zelfs nu, een paar jaar naar Adelyne's vertrek, aten ze nog elke week een bord pasta. Ze hoorde haar vader huis komen en was net van plan naar beneden te gaan om hem te helpen met de lunch toen er op de bel gedrukt werd.

"Goede middag meneer, is Nicole thuis?"

Nicole schok zich lam toen ze James stem herkende.

"Ik ben James Potter, wij zitten bij Nicole in de klas."

Dat betekende dat Sirius er waarschijnlijk ook was. En inderdaad.

"Mijn naam is Sirius," stelde hij zich beleefd voor.

Sirius en James gaven meneer Bailey elk een hand en hij liet ze een beetje verbaasd binnen.

"Moment, dan zal ik haar even roepen."

Meneer Bailey riep vanaf onderaan de trap: "Nicole, er is bezoek voor je."

"Ik kom eraan!" gilde ze terug.

Sirius grijnsde terwijl meneer Bailey hen een glas koud pompoensap aanbood in de keuken.

Razendsnel haalde Nicole een borstel door haar haren en kleedde zich om naar een driekwart spijkerbroek en een groen topje. Snel liep ze de trap af, haalde diep adem en duwde toen de deur naar de keuken open waar ze nonchalant en vrolijk begroet werd door James.

"Hey Nicole, hoe is je vakantie tot zover?"

Nicole was nog steeds in schok omdat James en Sirius haar onverwachts kwamen opzoeken en ze looste hen dan ook subtiel naar buiten onder het mom 'even wandelen'.

"Wat doen jullie hier?" vroeg ze zodra de ze deur achter zich dicht had getrokken en wist dat haar vader hen niet kon verstaan.

"We komen op bezoek," zei Sirius grijnzend terwijl hij haar onopvallend van top tot teen in zich opnam.

Nicole trok haar wenkbrauwen op: "Zomaar ineens?"

"Ja," zei James overtuigend.

"Waarom?"

"Graffel hoopte dat Evers hier misschien was," plaagde Sirius.

"Niet waar!" zei James snel.

Nicole draaide met haar ogen, ze wist al een hele tijd dat James Lily een stuk leuker vond dan alle zijn vorige 'vriendinnen'. Ze had alleen Lily nog niet kunnen overtuigen dat James best meeviel.

"Als je Lily wilt zien moet je naar haar huis gaan niet naar het mijne," zei Nicole droog.

Sirius kleurde een beetje zag James maar hij besloot er niets van te zeggen, Nicole kon het immers niet zien en hij had ook al een tijdje een vermoeden dat zijn beste vriend Nicole graag zag. Het was immers Sirius' idee geweest naar haar huis te gaan en haar op te zoeken.

"Nicole!" hoorden ze iemand achter hun schreeuwen.

Paul kwam op hen afrennen en hield verontrust halt bij het drietal.

"Wie zijn jullie?"

Zijn toon was niet echt aangenaam maar James noch Sirius deinsde hiervoor terug.

"Dit zijn vrienden van me van school," zei Nicole voordat een van de jongens iets kon zeggen.

"O," zei Paul verbaasd, hij was duidelijk even van zijn stuk gebracht. "Mijn naam is Paul," zei hij toen en gaf James en Sirius een hand voor hij zich weer tot Nicole richtte. "Ik neem aan dat je geen tijd hebt om nu samen iets te gaan doen?"

"Helaas niet, zullen we morgen gaan dan?" stelde Nicole voor.

Daar vrolijkte Paul weer een beetje van op want hij glimlachte en stemde toe.

"Dan zie ik je morgen wel," zei hij voordat hij weer terugliep naar zijn eigen huis naast dat van haar.

"Wie is dat nou weer?" vroeg Sirius kwaad.

Zowel James als Nicole merkten de onderdrukte boosheid in zijn stem op en ze glimlachten allebei terwijl Sirius Paul nog steeds nakeek met een kille blik in zijn ogen.

"Heb je niet geluisterd?" vroeg Nicole plagend. "Hij heet Paul."

"Dat had ik begrepen," brieste Sirius lichtjes.

Nicole grinnikte, ze vond het wel leuk Sirius een beetje te stangen. James was de eerste die de gespannen stilte probeerde te doorbreken.

"Is hij je vriend?"

Sirius schrok op, die gedachte spookte ook door zijn hoofd maar hij wilde het niet uitspreken omdat het dan zo definitief leek, om nog maar te zwijgen of hij het antwoord wel wilde horen.

"Ja, dat is hij," antwoordde Nicole

Sirius en James wisten allebei niets te zeggen al deed James na een tweede pijnlijke stilte een poging.

"Leuk voor je," zei hij al kwam het er niet echt gemeend uit.

Sirius knikte verslagen en James legde zijn hand op zijn schouder.

Nicole vond dat ze Sirius nu wel lang genoeg in de stress had laten zitten en zei: "Hij is een hele goede vriend van me maar we hebben absoluut geen relatie."

Het duurde even voordat haar woorden tot Sirius doorgedrongen waren.

"Echt?" vroeg hij, het lukte hem nauwelijks om zijn opluchting te verbergen.

Nicole knikte bevestigend en Sirius haalde diep adem.

"Wil je dat nooit meer doen?" kreunde hij.

Nicole hield haar hoofd een beetje schuin en keek hem lachend aan.

"Kun je niet tegen een grapje?" grijnsde ze.

"Jawel," verdedigde hij zich. "Maar dat was niet grappig," mompelde hij zacht.

"Ik vond van wel," lachte Nicole voordat ze haar hand op zijn arm legde.

James schudde grinnikend zijn hoofd en ging toen naast Sirius lopen terwijl Nicole hun rondleidde in haar geboortestadje.

Ze passeerden het zwembad en James wierp een sombere blik op het water van het wedstrijdbad, het bad waar Nicole vroeger dagelijks trainde. Hij had met haar te doen, er waren zoveel dingen die Nicole nooit zou kunnen doen omdat ze blind was. Nicole leek daar veel minder mee te zitten; zij had de afwezigheid van haar gezichtsvermogen geaccepteerd.

Na een paar minuten kwamen ze langs een kerk met een klein kerkhofje ernaast. Nicole hield even stil en Sirius raadde haar gedachten.

"Wil je er even overheen lopen?"

Nicole knikte zwijgzaam en ging de jongens voor door het groen geverfde poortje. Zonder aarzeling liep ze rechtstreeks naar het graf van haar moeder. Zwijgend bleven ze met zijn drieën een tijdje naar de grafsteen kijken voordat Nicole zwak glimlachte en zei dat ze weer door konden lopen.

Tegen half 6 keerden ze terug naar Nicole's huis en nodigde meneer Bailey Sirius en James uit voor het avond eten. Onder het genot van spaghetti met stokbrood en kruidenboter werd er gezellig gepraat en gelachen. Na het eten hielp Nicole haar vader met afwassen, ze had Sirius en James verboden ook maar een vinger uit te steken omdat ze te gast waren. Toen alle borden en de glazen weer schoon in de kast stonden en het bestek opgeruimd in de la lag. Gingen James, Sirius en Nicole een ronde lopen. Het was volop zomer dus het beleef lang licht. Langzaam slenterden ze door de straten, het was rustig, de meeste mensen zaten in hun tuin te genieten van de warme avond. Gestaag ging de zon onder, kwam de sikkelmaan op en werd de warmte verdreven.

Ze streken neer in het gras van een parkje vlakbij het zwembad waar ze eerder die dag ook al langs waren gelopen. James was een stuk rustiger en beheerser als Lily niet in de buurt was, merkte Nicole op. Zijn aanstellende gedrag was dus volledig aan zijn gevoelens voor Lily te wijden, concludeerde ze glimlachend.

Na een paar minuten stond James op en liep hij naar de plattegrond van de stad, deze stond in de schaduw van een groep bomen waardoor Sirius en Nicole hem niet meer konden zien.

Met een schok besefte Nicole dat James daar niet toevallig heen was gelopen; hij wilde Sirius en haar even alleen laten. Nicole voelde de zenuwen al opkomen.

"Heb je het koud?" vroeg Sirius zacht.

Nicole wilde wel antwoorden maar ze kon zichzelf er niet toe zetten.

Sirius pakte haar hand en Nicole voelde dat ze trilde toen Sirius met zijn duim over haar handpalm streek. Na een tijdje trok de spanning echter weg en was ze blij dat ze gewoonweg hand in hand zaten in het park.

"Sirius?" zei Nicole aarzelend.

"Ja," vroeg hij terwijl hij zich naar haar toedraaide zodat hij haar aan kon kijken

"Ik…euh…," stamelde ze.

Waarom was het zo moeilijk hem te vertellen wat ze al zo lang voor hem voelde?

"Nou eigenlijk…ik wilde alleen…" maar verder kwam ze alweer niet.

Sirius glimlachte alsof hij haar gedachten kon lezen maar hij zei niets en ook Nicole hield haar mond. Met hun vingers verstrengend bleven ze zo zitten zelfs toen James een paar minuten later terug kwam en breed naar Sirius glimlachte.

--

Sirius en James gingen pas laat naar huis en Nicole bracht hen naar de deur waar ze afscheid namen. James en Sirius liepen de donkere straat uit naar het park waar ze onopgemerkt konden verdwijnselen.

"Een geslaagde dag vond je niet Sluipvoet?"

Sirius had door dat James hem een beetje aan het plagen was en antwoordde pestend terug: "Ja, alleen jammer dat Evers er niet was."

James grinnikte: "Het leek anders wel goed te klikken tussen jouw en Nicole in het park."

Sirius gaf geen antwoord en keek strak vooruit.

"Ik weet dat je haar leuk vind, je hoeft het niet te ontkennen."

"Ze is zo anders dan andere meisjes maar op een goede manier," zuchtte Sirius. "Waarom zou ze ooit samen willen zijn met mij?"

"Omdat je de één van de leukste jongen van de school bent natuurlijk."

"Één van de leukste?! Je verbeelding rijst echt de pan uit hè?"

James grijnsde: "Ga je Nicole ooit nog verkering vragen of wacht je tot iemand anders je voor is? Zij mag dan blind zijn, de andere mensen om haar heen niet."

"Ik weet het," zei hij verslagen. "Ik weet alleen niet hoe ik het haar moet vragen."

"Jij weet niet meer hoe je een meisje verkering moet vragen?" zei James ongelovig.

"Jawel maar ze is niet zomaar een meisje, ze is bijzonder. Ik heb nog nooit zoiets voor iemand gevoeld."

Sirius hield abrupt zijn mond; het voelde alsof hij te veel had gezegd en zijn ziel te ver had blootgelegd. Gelukkig was het tegenover James, hij wist dat hij hem kon vertrouwen, hij was een van de weinige personen in zijn leven waar hij echt op kon bouwen.

--

De volgende dag hingen Nicole en Paul rond bij het zwembad en luisterden ze naar het kabaal dat vele kinderen maakten terwijl ze van de glijbaan af gleden.

"Was het gisteren nog gezellig?" vroeg Paul geïnteresseerd.

Nicole knikte maar liet verder niet veel los.

"Jij mag die ene jongen wel hè?

Nicole kleurde een beetje rood: "Hoe bedoel je?"

"Dat was anders niet zo heel moeilijk te zien," grijsde hij. "En zover ik heb kunnen oordelen ziet hij jouw ook wel zitten."

Haar gezicht werd nog een tint donkerder rood maar ze wist dat hij gelijk had en gaf het toe aan haar beste vriend.

"Ja, ik mag hem echt graag," zei ze met een lach op haar gezicht.

--

Volgende keer hoofdstuk 21: Een merkwaardig begin.