Ok, wcale mi się ten rozdział nie podoba, więc proszę nie linczujcie mnie za niego... Może kiedyś go troszkę zmienię, na razie za bardzo pasuje mi do całości ^^ Ale i tak go nie lubię... Następny się pisze, może pojawi się jeszcze w tym roku ;) Dziękuje za miłe komentarze i za to ile osób wciąż jest ze mną!

ROZDZIAŁ 19

- Dumbledore! Wiem, że tam jesteś! Nie możesz mnie wiecznie unikać! - Albus patrzył ze złością na krzyczącą twarz Ministra Magii widoczną w jego kominku. Mężczyzna od kilku dni domagał się, aby Albus naprawił te całe zamieszanie. W jego maleńkim rozumku nie mieściło się to, że może czasami nie da się wszystkiego ot tak załatwić. Najpierw przez całe nieszczęsne lato poszukiwali Pottera. Sam Albus prawdopodobnie nawet by się nie dowiedział, że chłopak zaginął, gdyby nie zmartwiona Molly i Tonks, które poinformowały go że na ich zmianie, w trakcie której miały obserwować domostwo Dursley'ów, ani razu nie widziały chłopca. Albus próbował wytłumaczyć im, że ten prawdopodobnie nie wychodzi z domu wskutek żałoby po Syriuszu, lub dostał szlaban i siedzi w pokoju. Kiedy jednak wysłały sowę z listem do chłopaka, a owa sowa zamiast podlecieć do okna pokoju, odleciała w całkiem innym kierunku i wróciła późnym wieczorem z nadal przytwierdzonym listem dyrektor postanowił sprawdzić co się stało. Wyruszył do Dursley'ów, którzy butnie poinformowali go, że chłopak uciekł w nocy tego samego dnia, którego przyjechał. Biedni ludzie, martwili się o chłopca, a ten postępował tak nierozważnie! Albus zmuszony był poruszyć kilka swoich znajomości aby znalezienie chłopca nastąpiło jak najszybciej, jednak kiedy po kilku dniach, a potem po dwóch tygodniach nie było po nim śladu, pewne informacje wyciekły do gazety. Wtedy zaczął się atak listowny na Albusa. Że niby jak on pilnuje ich drogiego Wybawcy? Nie dali sobie wytłumaczyć, że młodzież czasami buntuje się i ucieka. Gdy lato już dobiegało końca, a chłopaka nadal nie było widać, zaczęto się poważnie martwić, że już go nie ujrzą. Oczywiście istniało tez prawdopodobieństwo, że chłopak zniknął bo dowiedział się czegoś związanego z dokumentami, które udało się w czerwcu dyrektorowi przechwycić, jednak dokumenty te, w stanie nieruszonym leżały u niego na biurku, więc Albus nie przyłożył do tego wielkiej wagi. Denerwowało go jedynie, że mimo śmierci pani Potter, teczka pozostaje zamknięta. No naprawdę, jaką siłą magiczną dysponowało to dziecko, że tyle lat po śmierci magia nie uleciała. Niesłychane, taka strata. Ale, czasem większe dobro wymaga poświęceń. A potem nastąpił szok... Harry Potter, jego skrzętnie kreowany Wybawca, pojawił się na powitalnej uczcie u boku Toma Riddle'a! Że też Albus nie zauważył wcześniej niezwykłego podobieństwa między nimi. To wszystko przez te okulary... Dyrektor próbował kilkukrotnie przemówić nastolatkowi do rozumu, ale zawiódł się bardzo na nim. Zmówić się z mordercą swoich rodziców, no doprawdy, jak nisko trzeba upaść... Nastroju dyrektora wcale, a wcale nie polepszały ciągle domagania się Korneliusza aby zapanował nad tym bałaganem. Tak jakby to była jego rola. Cały rok próbował wytłumaczyć głupiemu człowiekowi, że stoją u progu wielkiego zagrożenia, a ten nic. Teraz więc, Albus ignorował go, a sam spróbował ogarnąć swój bałagan. Nie podobało mu się to jak ostatnio zachowywał się jego szpieg, nie ufał też Blackowi. Złe zawsze pozostanie złe, nie ważne w co się ubierze. Najpierw wspólnie z Potterem odstawili szopkę na boisku, potem udawali że wcale nie widzą problemu w tym, co zrobili. Czarna Magia! W jego szkole! Mimo tego, jak bardzo chciał nawrócić wszystkich trzech chłopców, musiał ich ukarać. No i co mu z tego przyszło? Harry wywinął się z pomocą Toma a teraz zamiast w Skrzydle Szpitalnym choruje nie wiadomo gdzie, bez opieki wykwalifikowanego lekarza. Biedactwo. On musi zrozumieć, że droga którą podąża jest zła. Poświęcenie to coś w życiu, czym warto się kierować. Albus wiele już w życiu poświęcił. Chciał być treserem kóz, ale postanowił wykorzystać swoją potęgę i pomóc światu walczyć z ludźmi, którzy zbłądzili. A kiedy już zaczął, nie mógł przecież tak łatwo tego oddać, musi znaleźć godnego zastępcę...

###

- Pamiętajcie, żeby nie odzywać się jeśli nie zada wam pytania. Szczególnie ty, Hermiono – Syriusz spojrzał na nią srogo. Przynajmniej w jego mniemaniu miała być to sroga mina.

- No naprawdę Syriuszu! Za kogo ty mnie masz! - dziewczyna odparła oburzona.

- Po prostu nie chcę, żeby wam się coś stało, Tom bywa... nieprzewidywalny.

Szli w czwórkę w stronę punktu aportacji poza osłonami Hogwartu. Anabelle postanowiła towarzyszyć im dla wsparcia moralnego. Zarówno Remus jak i Hermiona wyglądali jakby nie spali kilka dni, byli bladzi i spięci. Nie na co dzień idzie się na herbatkę do Czarnego Pana. Aportowali się w okolicach zamku Slytherina i podeszli do stajni testralów. Hermiona stanowczo odmówiła mioteł, a żadne z nich nie zamierzało przeciągać stresu idąc taki kawał drogi na piechotę. Wylądowali na dziedzińcu i skierowali się w stronę gabinetu Toma, z której dwójka śmierciożerców wyczuwała pulsowanie jego Znaku.

- Proszę Hermiono uważaj na to co będziesz mówić i jak się zachowujesz. Ty też Remusie. - powiedziała cicho Anabelle, kiedy zbliżali się do celu. - Kiedy wejdziemy schylcie głowy i nie patrzcie mu w oczy, dopóki sam was nie przywita.

Obydwoje skinęli sztywno głowami, mimo że dziewczyna już chciała protestować wbrew takiemu traktowaniu. Syriusz zapukał do drzwi i weszli po usłyszeniu zaproszenia. Mimo, że zwykle tego nie czynił, Syriusz podążył za Anabelle i obydwoje przyklęknęli przed Tomem. Mężczyzna wstał i obrzucił wzrokiem przybyszy. Wilkołak wyglądał na zmarnowanego i uległego, bardzo rzadki widok u tego gatunku. Zwykle z wilkołakami było mnóstwo problemów, już we wczesnych latach swojego panowania zawsze zabezpieczał się noszeniem przy sobie srebrnego sztyletu, po tym jak kilkukrotnie któryś odważył się podważyć jego przywództwo. Dziewczyna za to na pewno na uległą nie wyglądała, z krzywym uśmiechem zauważył jak z trudem schyla przed nim głowę i stara z całych sił patrzeć się w podłogę. Lubił takie charaktery.

- Wstańcie – skierował te słowa patrząc na swoich śmierciożerców. Black szczerze go zaskakiwał, spodziewał się po nim samych kłopotów, ten jednak całkiem dobrze wszedł w rolę podległego Czarnemu Panu. - Witajcie – zwrócił się do swoich gości, którzy na te słowa spojrzeli na niego. Tom przyjrzał się uważnie dziewczynie, był pewny że już kiedyś widział podobną twarz. - Siadajcie. - wskazał wygodnie wyglądające kanapy. Kiedy już wszyscy usiedli wrócił do obserwacji dziewczyny, która zaczerwieniła się patrząc mu odważnie w oczy. Z łatwością przeszukał jej wspomnienia dotyczące rozmowy z jego synem, z ciekawością też przejrzał wspomnienia jej rodziny. Jednak czegoś tu brakowało. - Jesteś mugolaczką? - spytał a tamta poczerwieniała z gniewu.

- Tak, a czy to jakiś problem? - odpyskowała.

- Uważaj na słowa, dziewczyno. - warknął, po czym kontynuował spokojnie. - Pytam, bo jestem prawie pewny, że znałem kogoś kto wyglądał identycznie jak ty. Znasz swoich dziadków?

- Mój ojciec był adoptowany. Nie znał swoich rodziców. Ale profesor Dumbledore powiedział, że...

Na to Syriusz i Anabelle wciągnęli głośno powietrze, wiedząc jak Riddle reaguje na wzmiankę o dyrektorze. Tom natomiast starał się opanować swój temperament. Obiecał nie krzywdzić znajomych Ksertena, poza tym obiecał też Blackowi, że postara się wysłuchać tej dwójki.

- Dumbledore – Riddle prawie wypluł te nazwisko. - nie jest idealny, wiesz o tym dziewczyno? Czy zdajesz sobie sprawę, że nie wszystko jest czarne lub białe? - Hermiona chciała coś odpowiedzieć ale Ana złapała ją i ścisnęła mocno za rękę. - Kserten przekazał mi, co mu powiedziałaś, wtedy kiedy chciał ci wytłumaczyć dlaczego do mnie przystał. Powiedziałaś mu, że powinien się cieszyć z tego co ma i nie szukać na siły rodziny u mordercy. Powiedziałaś mu, że przecież ma rodzinę. Czy zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego nie chciał wracać do domu w czasie świąt lub wakacji? Dlaczego tak bardzo starał się unikać tego miejsca? Dyrektor powiedział wam, że jego Złoty Chłopiec jest w dobrych rękach a wy mu uwierzyliście, ty i cała oddana mu zgraja, czyż nie? Czy chociaż jedno z was wpadło na pomysł, zapytać co o tym sądzi chłopak? Kiedy powiedział ci prawdę na temat tego dlaczego oni nie byli jego rodziną, odpowiedziałaś że na pewno przesadza, że skoro dyrektor go tam wysyła, to na pewno nie jest tak źle. Powiem ci coś, głupie dziecko, czasami morderstwo nie jest najgorszym co może się człowiekowi przytrafić. Spytaj Longbottoma, czy wolałby mieć rodziców martwych, czy takich jakich są teraz. Świat nie jest czarno biały, zapamiętaj to sobie. Nie wszyscy dobrzy ludzie są zawsze dobrzy, nie wszyscy mordercy potrafią tylko mordować. - Tom wstał ze swojego fotela i podszedł do okna głęboko oddychając, dał się ponieść i zboczył z tematu, który chciał poruszyć. Przez ostatnie dni tak ciężko było mu się kontrolować, tracił tą cząstkę siebie, którą przywrócił mu kontakt z synem. - Dyrektor jest manipulatorem – kontynuował już spokojniejszym tonem, nie odwracając się w ich stronę. - Jest kłamcą. Ustawia wszystkich tak, jakby byli pionkami na planszy. Jesteś jedną z wielu, którzy wpadli w jego sidła. Jesteś podobno najzdolniejszą uczennicą wśród ostatnich roczników, przeanalizuj zachowania dyrektora i ludzi którymi się otacza i powiedz mi, czy z całą szczerością możesz stwierdzić, że dyrektor jest dobrym człowiekiem, że zawsze kieruje się dobrem drugiego człowieka.

- Ja... - zaczęła Hermiona, ale nie wiedziała jak dokończyć. Pomyślała nad tym co powiedział jej Voldemort, przypomniała sobie swoją nieszczęsną rozmowę z Harrym. Był wtedy taki przekonany, że dobrze robi. Że ze wszystkich ludzi, to właśnie Voldemort może dać mu szczęście. Mówił o kłamstwach Dumbledore'a, mówił o tym, że tak naprawdę to dyrektora oskarża o śmierć swojej mamy. Pomyślała o tym jak zawsze, kiedy Harry robił coś niesamowicie niebezpiecznego i głupiego, dyrektor tylko klepał go po głowie i przyznawał punkty. Jak sami musieli radzić sobie z pułapkami jakie czyhały na nich w szkole. Z trudem, ale musiała przyznać, że coś w tym co mówi Riddle jest prawdą. W końcu jaki dobry człowiek naraża dzieci sprowadzając do szkoły niebezpieczne przedmioty i ludzi. - Nie wiem co o tym sądzić. - odpowiedziała szczerze a Riddle pokiwał głową odwracając się do nich. Podszedł do niej i przyjrzał się jej blisko biorąc w dłoń jej podbródek.

- Znałem twoich dziadków. Twój ojciec był adoptowany, ponieważ jego rodzice zginęli chyba dwa lata po jego narodzinach. Zabili ich aurorzy w czasie wielkiej akcji przeciwko moim ludziom. Dziwię się, że Lucjusz cię nie poznał. Zdjęcie twojej babki wisi w głównym holu jego domu.

- Jak to? - spytała zaskoczona dziewczyna. - Mój tato nie jest czarodziejem!

- Tak, to możliwe... Prawdopodobnie nastąpiła u niego blokada psychiczna. Całą swoją magię skupił na blokowaniu tych wspomnień, to była prawdziwa rzeź. Z setki ludzi wymordowali prawie połowę, kilkunastu trafiło do Azkabanu za sprzymierzanie się ze znanym przestępcą. Dzieci zamordowanych trafiły pod pieczę Ministerstwa. Podejrzewam, że kiedy nie znaleźli śladów magii u twojego ojca, stwierdzili że jest charłakiem i oddali go do mugolskiego sierocińca.

- Jest pan pewien? - spytała dziewczyna.

- Musiałabyś zobaczyć portret twojej babki, nie da się was pomylić. Lucjusz albo nie zwrócił na to uwagi, albo ukrył przed tobą tą wiedzę.

- Przed tobą też – stwierdził z parsknięciem Syriusz. A na twarz Toma przybrała taki wyraz, że wszyscy obecni aż wzdrygnęli się współczując starszemu Malfoyowi.

- Tak przede mną też. Wróćmy do powodu, dla którego tu jesteście. Rozumiem, że chcesz pomóc? - Tom zwrócił się ponownie do Hermiony, a ta skinęła głową. - Syriusz mówił, że prowadziłyście same jakieś poszukiwania, udało wam się coś znaleźć?

- Nie wiem, czy zna pan takie miejsce w Hogwarcie, zwane Pokojem Życzeń? - zapytała Hermiona a uzyskując potwierdzenie kontynuowała. - Skrzaty powiedziały, że pokazuje on to czego sobie zapragniemy, testowałam go kilka razy i zawsze mi pomagał. - powiedziała - Znaczy, zwykle zamieniał się w ogromną bibliotekę. - dodała po chwili płonąc rumieńcem. - Poszłam tam z Aną i miałam nadzieję, że znajdę tam coś na temat czarodziejskich śpiączek. Jednak jedyne co znalazłyśmy to jakiś koszmarny pokój z runami. Nie wiem czy to cokolwiek da, szczerze wątpię. Ale pomyślałam, że może tutaj mogę jakoś pomóc, albo że ma pan dostęp do jakiś innych ksiąg, które mogę pomóc przeszukiwać.

- Jak dokładnie wyglądał ten pokój? - spytał Tom patrząc na dziewczyny. - Ano możesz mi go pokazać? - na skinięcie głowy Any wszedł w jej umysł i wyciągnął wspomnienie komnaty.

- Dziwne... - mruknął komentując widziany obraz. - Tej runy nie powinno tam być.

- Której, panie?

- Tej na środku. Nie było jej w zapisie rytuału i jestem pewien, że Kserten nie wiedziałby jak ją narysować.

- Co ona oznacza? - spytała Hermiona. Tom popatrzył na nich w zamyśleniu.

- To runa należąca do tak zwanych Run Zakazanych. Były nadużywane w czasach przedmerlinowych. Merlin zakazał większości z nich i zniknęły one z podręczników magii. Ta, którą zobaczyłyście pochodzi z terenów dawnego Babilonu. Jeżeli dobrze pamiętam oznacza ofiarę z dziedzica.

- To nie brzmi dobrze. - wtrącił Syriusz. - I w ogóle skoro zniknęła z podręczników, to skąd ją znasz?

- Widziałem ją w jednej z ksiąg spisanych przez Slytherina. Nie wiem, skąd on miał do niej dostęp. I nie, to wcale nie brzmi dobrze. Chociaż mam już teraz pewne podejrzenia co tam się stało. - Tom spojrzał w kierunku Any. - Zabierz koleżankę do komnaty szpitalnej. Ja chcę jeszcze zamienić parę słów z wilkołakiem.

- Jak możesz? - wtrąciła Hermiona zanim ktoś zdążył ją powstrzymać. - Remus to wspaniały człowiek!

- Levidolor – Tom skierował różdżkę na dziewczynę, która wciągnęła powietrze z bólu. Przytrzymał ją chwilę pod zaklęciem obserwując jak zagryza zęby. Pozostali obecni spięli się wyraźnie, lecz nikt na szczęście nie rzucił się jej w obronie. Po chwili mężczyzna zdjął zaklęcie. - Uważaj dziecko na swoje słowa. Mogę być wyrozumiały, ale nie jestem dobrym człowiekiem. Lepiej, żeś to zapamiętała. A co do twoich słów. Nie możesz zaprzeczyć że pan Lupin jest wilkołakiem i tak też go będę nazywał. Nie interesuje mnie jego dobroć, a wręcz to tą złą stroną jestem zainteresowany. Idźcie już, wyślę po was jak skończę z wilkołakiem – podkreślił mocniej ostatnie słowo patrząc z ironicznym uśmiechem jak dziewczyna zagryza wargi żeby czegoś znowu nie powiedzieć.

###

- Black, zostaw nas. - powiedział Tom ciągle obserwując Remusa. Syriusz spojrzał niepewnie na swojego przyjaciela, rzucił mu pocieszający uśmiech i opuścił komnatę. - Remus Lupin... Dosyć ironiczne imię ci nadali. Twój ojciec był chyba jedynym nie-wilkołakiem w ciągu kilku ostatnich dziesięcioleci w waszym rodzie. Czyż nie? - Remus spojrzał na niego niepewnie, po czym skinął głową. - To była taka hańba dla twojego dziadka.

- Skąd o tym wiesz? Nawet Dumbledore o tym nie wie. Wszyscy myślą, że zostałem ugryziony przez Greybacka.

- Myślę, że Dumbledore dobrze o tym wie, nie trzeba geniusza żeby prześledzić historię rodu Lupinów i Selenów. Pytaniem pozostaje czemu zachował to dla siebie. Twój dziadek przekazał ci wasze dziedzictwo zaraz przed śmiercią?

- Dosłownie przed śmiercią. Zabiło go to.

- Ciekawe. Może to sprawia, że nie jesteś Alfą. Albo to, że nikt nie nauczył cię współpracować z twoim wilkiem. Jeżeli chcesz służyć mi, lub mojemu synowi, będziesz musiał nauczyć się co to znaczy być wilkołakiem. Mam w swoich szeregach jedną watahę, dołączysz do nich na czas dwóch pełni. Dumbledore'owi powiesz, że spotkałeś wilkołaka oddanemu mi, to karze ci ich śledzić.

- A jeśli ja nie chcę być taki? - spytał Remus cicho, chociaż dobrze wiedział, że jeśli chce być z Ksertenem i Syriuszem, nie ma wielkiego wyboru.

- To jest twoja jedyna szansa wilku, następnej nie będzie. Spójrz na to z tej strony, przeżyłeś tyle lat zmagając się z klątwą, która wcale nie musi być taka straszna. Gdybym nie wiedział że jesteś wilkołakiem, to na pewno bym go w tobie nie rozpoznał kiedy tu wszedłeś. Jesteś wrakiem człowieka, czy ci się to podoba czy nie. A to wszystko przez to, że próbujesz na siłę być człowiekiem.

- Zrobię to, jak mam się skontaktować z tą watahą? Pełnia jest za tydzień.

- Przekażę ci wszystko przez Blacka za kilka dni. Po drugiej pełni chcę żebyś się tu zameldował z Blackiem. Idź poszukać reszty, spotkam się później z wami w szpitalu, muszę sprawdzić jeszcze tą runę.

###

- Cześć Rosalie, poznaj Hermionę Granger, to była przyjaciółka Ksertena. - dziewczyny spotkały kobietę w sali szpitalnej, jak zwykle przez ostatnie dni tkwiła u boku śpiącego chłopaka.

- Co jego była przyjaciółka tu robi? - spytała Anę witając się skinięciem głowy.

- Ja chciałam jakoś pomóc, jestem tu na zaproszenie Voldemorta. - odparła podchodząc do swojego dawnego przyjaciela. - Pokłóciłam się z Ksertenem na początku roku. Żałuję tego co mu powiedziałam, wiem że on by tego nigdy nie zrobił gdybym to ja znalazła się w jego położeniu – wyjaśniła smutno biorąc dłoń chłopaka w swoje dłonie, Ana usiadła po drugiej stronie i zrobiła to samo. - Czy on reaguje w jakikolwiek sposób? Słyszy nas?

- Nie reaguje i raczej nie słyszy. Większa część mózgu jest uśpiona.

- Mam nadzieję, że wyjdzie z tego. Czarny Pan wygląda dziś lepiej, niż kiedy ostatnio go widziałam. Wiesz może czy wpadł na jakiś trop? - spytała Ana.

- Powiedział, że jeszcze nie wie czy coś z tego będzie, ale ma jakiś pomysł. Nie chciał powiedzieć nic więcej.

- Czy pani jest może jakoś spokrewniona z profesorem Snapem? - spytała Hermiona obserwując kobietę, na jej pytanie obydwie śmierciożerczynie uśmiechnęły się.

- Jestem jego siostrą bliźniaczką.

- Och. Widać podobieństwo. - odparła dziewczyna i wszystkie trzy pogrążyły się w rozmowie.

Po pewnym czasie śmiały się właśnie z czegoś co powiedziała Rosalie, gdy drzwi do sali gwałtownie otworzyły się i wszedł przez nie Czarny Pan. Wszystkie trzy kobiety gwałtownie zamilkły i spojrzały w podłogę. Ana ze zdziwieniem obserwowała Rosalie, zwykle kobieta nie okazywała przy Lordzie takiego strachu. Tom udał, że nie widzi zachowania swojej przyjaciółki.

- Black za chwile wyrusza do Hogwartu, radzę udać się z nim, jeżeli chcecie uniknąć pogadanki od Dumbledore'a. Czekają z wilkołakiem przy głównej bramie. - poczekał aż młodsze dziewczyny pożegnały się i wyszły, po czym spojrzał na kobietę. - Rosalie... - odezwał się miękko, kobieta spojrzała mu w oczy czekając na to, co powie. - Będę potrzebował jutro twojej pomocy. Anabelle i Granger odkryły co w rytuale mogło wpłynąć na śpiączkę Ksertena.

- Jak mogę ci pomóc, Panie?

- Rose, wiesz że nie musisz mnie tak tytułować. Nigdy tego nie robiłaś.

- Ja... - kobieta zająknęła się patrząc w bok. - Tak jest lepiej Panie.

Tom podszedł bliżej do kobiety i wziął jej twarz w dłonie zmuszając żeby spojrzała mu w oczy.

- Wiem, że moje ostatnie zachowanie było niewłaściwe. Przepraszam cię za to, czy możemy puścić te wydarzenie w niepamięć? Nie chciałbym z powodu tego stracić przyjaciółki. Nie chcę żebyś mi się kłaniała. Ty i Lilian nigdy tego nie robiłyście i nie chcę żeby teraz to się zmieniło. - Rosalie pokiwała głową. Przed chwilę patrzyli się dobie w oczy, Tom lekko głaskał ją palcem po policzku, nadal trzymając jej twarz w dłoniach. W końcu przerwał kontakt wzrokowy jedynie po to by spojrzeć na jej usta a potem znowu w oczy, zauważając jak kobieta zagryza wargę. Z cichym pomrukiem zbliżył usta do jej twarzy delikatnie pocałował. Czekał czy kobieta go odepchnie, kiedy to nie nastąpiło, pogłębił pocałunek, tylko po to by po chwili go przerwać. Uśmiechnął się lekko i puścił jej twarz. - Pójdę już. Jutro po śniadaniu wezwę Dolohova, Yaxley'a, ciebie i twojego brata. Macie największą wiedzę na temat run. - powiedział po czym wyszedł z sali patrząc jeszcze na niezmienny stan swojego syna.

Rosalie stała i patrzyła w drzwi jeszcze przez krótką chwilę próbując poukładać swoje uczucia względem Tom. Po chwili poddała się jednak dobrze wiedząc, że to w którym kierunku potoczy się ich ewentualny związek zależy tylko od Toma.