Hallo allemaal. Hier weer een nieuw hoofdstuk. Waarin emoties vrijkomen, maar ook spanning te voelen is tussen onze twee hoofdpersonen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Laat een review achter om me te laten weten wat jullie ervan vonden en op welke stukken van dit boek ik me extra moet richten bij het schrijven.
Hoofdstuk 21
We hebben allebei ongelofelijke honger ,maar ik bedenk me dat we niet een grote hoeveelheid kunnen eten na zolang weinig gegeten te hebben. Ik bedenk me hoe mijn vader de kinderen vanuit De Laag bezorgd nakeek wanneer zij van het zuurverdiende geld van hun ouders een brood kwamen kopen in onze bakkerij. Wanneer ik hem vroeg waarom hij zo bezorgd keek vertelde hij mij dat veel eten na lang honger geleden te hebben erg slecht voor de maag kan zijn. In de trein naar het Capitool kwam ik daar zelf achter doordat het vele eten ook voor mij te machtig was. 'We kunnen het maar beter rustig aan doen met die stoofpot,' zeg ik tegen Katniss. 'Weet je nog, die eerste avond in de trein? Ik werd misselijk van al dat overdadige eten en toen was ik niet eens uitgehongerd.' 'Je hebt gelijk. Jammer, want ik zou zo alles naar binnen kunnen schrokken!,' zegt Katniss enigszins beteuterd. We besluiten samen een broodje een halve appel en een piepkleine portie van de stoofpot te nemen. In de mand zaten zelfs twee borden en het nodige bestek, dus daar leggen we het eten op. We proberen langzaam te eten, maar toch is het zo op. Katniss lijkt haar ogen niet van het eten af te kunnen houden wanneer het op is. Zelf lust ik ook nog veel meer. 'Ik wil meer,' zegt Katniss. 'Ik ook,' geef ik toe. 'Weet je wat, we wachten een uur en als we het binnenhouden nemen we nog een portie.' 'Afgesproken,' zegt ze gelijk. 'Dat wordt een lang uur.' 'Dat hoeft niet,' zeg ik met een glimlach. 'Wat zei je nou ook alweer voor het eten kwam? Iets over mij… en geen concurrentie… het mooiste wat je ooit is overkomen…' 'Dat laatste kan ik me niet herinneren,' zegt ze glimlachend. 'O nee, dat is waar ook. Dat dacht ík,' zeg ik plagerig. 'Schuif eens op, ik heb het ijskoud,' ga ik verder.
Katniss schuift op en ik ga bij haar liggen in de slaapzak. Ik leun tegen de wand van de grot en Katniss ligt tegen mij aan. 'Dus jij hebt sinds je vijfde nooit naar andere meisjes gekeken?' vraagt ze. 'Jawel, ik heb naar zo ongeveer alle meisjes gekeken, maar jij was de enige die een blijvende indruk maakte,' zeg ik eerlijk. 'Dat zullen je ouders vast heel leuk vinden dat je op een meisje uit de Laag valt,' zegt Katniss zachtjes. 'Waarschijnlijk niet,' zeg ik denkend aan hoe mijn moeder reageerde toen Mitchell verkering kreeg met een meisje uit de Laag. 'Maar dat kan me echt niks schelen. Trouwens, als we het halen ben je geen meisje uit de Laag meer, dan ben je een meisje uit de Winnaarswijk.' Ik denk aan het grote huis waar Haymitch in woont. Alle winnaars krijgen een huis in de Winnaarswijk. De wijk heeft zo'n tien villa's. Maar er is er maar één bewoond, omdat Haymitch de enige winnaar van District 12 is die nog leeft. Katniss glimlacht, maar kijkt dan verschrikt. 'Maar dan is Haymitch onze buurman!' zegt ze verschrikt. Ik moet bijna lachen als ik bedenk hoe die twee elkaar weleens konden aanvliegen. 'Ach, dat zou nog eens leuk zijn,' zeg ik rustig terwijl ik haar strakker vasthoudt. 'Jij en ik en Haymitch. Wat gezellig. Picknicken, verjaardagen, lange winteravonden rond het vuur terwijl we oude herinneringen aan de Hongerspelen op halen.' 'Ik heb toch gezegd dat hij een hekel aan me heeft?' zegt ze. Maar ze lacht erbij. 'Niet altijd. Ik heb hem nuchter nog nooit iets negatiefs over jou horen zeggen,' zeg ik. 'Maar hij is nooit nuchter!'werpt ze tegen. 'Dat is waar,' geef ik toe. 'Wie bedoel ik dan? O, ik weet het al. Cinna, die vindt jou aardig. Maar dat komt vooral doordat je niet probeerde te vluchten toen hij je in brand stak. Haymitch, daarentegen… Nou ja, als ik jou was zou ik Haymitch zo veel mogelijk ontlopen. Hij heeft een hekel aan je,' zeg ik. Ik hoop dat het publiek geniet van ons geroddel over Haymitch want het gevecht tussen Cato en Thresh duurt zo lang dat de camera's ondertussen ook regelmatig op ons gericht zullen worden. 'Ik dacht dat jij zei dat ik zijn lievelingetje was,' zegt Katniss. Ik denk terug aan wanneer ik dat zei. Toen zat mijn lichaam nog vol met de koorts en wist ik geen betere uitleg te geven dan dat Haymitch Katniss aardiger vond. Ik kon toen ,en kan nu nog niet, vertellen wat het plan was. En dus moet ik nu ook nog even blijven liegen. 'Vergeleken met mij wel,' zeg ik dus grappend. 'Want mij vindt hij nog vervelender. Ik geloof niet dat hij in het algemeen veel met mensen heeft.' Dan is het even stil. 'hoe heeft hij het gedaan, denk je?' vraagt Katiss dan aan mij. 'Wie? Wat?' zeg ik. 'Haymitch. Hoe denk je dat hij de Spelen heeft gewonnen?' legt ze uit. Ik moet hier over nadenken. Haymitch is maar iets groter dan ik ben. Ik weet bijna zeker dat ik over een jaar boven hem uitsteek. Verder is hij niet heel gespierd. In zijn jongere jaren kan hij fit zijn geweest, maar niet heel bijzonder snel of sterk. Ook is hij niet een innemend iemand die tijdens het interview veel sponsors weet te verzamelen. En dus blijft er maar één optie over. 'Hij is de anderen te slim af geweest,' zeg ik beslist. Katniss knikt.
Ondertussen is het een half uur later en Katniss kruipt uit de slaapzak om een tweede portie op te scheppen. Hoewel ik weet dat het verstandiger zou zijn om te wachten, zeg ik niets. Ik heb zelf ook te veel honger. Ik moet iets eten. Net wanneer Katniss de porties op begint te scheppen, begint het volkslied te spelen. Ik draai mijn hoofd om. In de rotswand achter mij zit een kier waardoor ik naar buiten kan kijken. Ik duw mijn gezicht tegen de wand om zo goed mogelijk door de regen kan kijken. Katniss ziet het. 'Er is vanavond toch niets te zien,' zegt ze. 'Er is niets gebeurd, anders hadden we wel een kanon gehoord.' Maar ik twijfel, omdat het flink geonweerd heeft. Een kanon kan dan afgeschoten zijn zonder dat wij het gehoord hebben. En dus tuur ik door de kier naar de hemel om te kijken of er een slachtoffer is gevallen. Ik kijk omhoog en zie door de regen heen de foto van Thresh aan de hemel staan. Ik frons. Ik weet dat Katniss Thresh aardig is gaan vinden sinds hij haar liet gaan bij de Hoorn des Overvloeds. 'Katniss,' zeg ik zacht, omdat ik weet dat ze het nieuws niet leuk zal vinden. Maar ze lijkt niet te merken dat ik ernstig ben. 'Wat is er?' vraagt ze. 'Vind je dat we ook nog een broodje moeten delen?' 'Katniss,' zeg ik nog eens. Dit keer zeg ik het harder, maar net zo ernstig. 'Ik snijd er eentje doormidden. Maar de kaas bewaren we voor morgen,' zegt ze. Ik weet bijna zeker dat ze me niet wil vragen wat ik wil zeggen. Toch kijkt ze me aan. 'Wat nou?' zegt ze geïrriteerd. 'Thresh is dood,' antwoord ik. 'Dat kan niet,' zegt ze. 'Ze hebben het kanon waarschijnlijk tijdens het onweer afgeschoten, daarom hebben we het niet gehoord,' leg ik uit. Het volkslied speelt nog steeds terwijl ik dit zeg. 'Weet je het zeker?' vraagt Katniss weifelend. 'Ik bedoel, het regent pijpenstelen daarbuiten. Ik snap niet hoe je iets kunt zien.' Ze duwt me weg bij de rotswand om zelf door de kier te kijken. Ik kan precies aan haar gezicht zien dat ze de foto ook ziet. Ze kijkt door de kier totdat het volkslied niet meer gespeeld wordt en de foto verdwenen moet zijn. Hierna gaat ze blijft ze niet op haar knieën zitten maar draait ze zich om en zakt totdat ze zit. Ze kijkt geschokt. 'Gaat het wel? Vraag ik zachtjes. Ze haalt haar schouders op en blijft voor haar uit kijken. Ik zie weer het gezicht van het meisje tijdens de oogst. Emotieloos. Terwijl er zoveel emotie te zien zou moeten zijn. 'Het is gewoon… als wij niet zouden winnen… dan wilde ik dat Thresh zou winnen. Omdat hij me liet gaan. En om Rue,' zegt ze terwijl ze afwezig kijkt. 'Ja, ik weet het. Maar dit betekent wel dat we weer een stapje bij District 12 zijn,' zeg ik in een poging haar op te beuren. Ik geef haar het bord met de stoofpot. 'Hier, eet. Het is nog warm.' We eten zwijgend ons eten op. Ik voel dat Katniss even stilte nodig heeft om Thresh' dood te verwerken.
'Het betekent ook dat Cato weer achter ons aan komt,' zegt Katniss terwijl ze met kleine hapjes eet. 'En dat hij nieuwe voorraden heeft,' voeg ik eraan toe. 'Ik durf te wedden dat hij gewond is,' zegt Katniss. 'Waarom denk je dat?' vraag ik terwijl ik denk aan hoe fit en goed getraind Cato is. 'Omdat Thresh zich nooit zonder slag of stoot gewonnen zou geven. Hij is zo sterk – dat was hij, bedoel ik. En ze waren op zijn terrein.' 'Mooi. Hoe slechter Cato eraan toe is, hoe beter,' zeg ik. Ik kan me mijn laatste gevecht met Cato nog goed herinneren. Als Cato niet als eerste was bezweken door het bloedzoekersgif had hij mij uiteindelijk weten te doden. Daar ben ik zeker van. Ik tel in mijn hoofd nog alle overgebleven tributen. Naast Katniss, ikzelf en Cato is alleen Vossensnuit no over. 'Ik vraag me af hoe het met Vossensnuit gaat,' peins ik hardop. 'O, ongetwijfeld prima,' zegt Katniss met een frons. 'we krijgen Cato waarschijnlijk nog eerder te pakken dan haar.' 'Misschien krijgen ze elkaar wel te pakken en kunnen wij gewoon naar huis,' zeg ik hoopvol. Ik hoef niet meer bloed te zien of aan mijn handen te hebben. Het zou ook nog weleens kunnen dat Vossensnuit en Cato elkaar te pakken krijgen. In een rechtstreeks gevecht wint Cato het met gemak, maar Vossensnuit kan hem makkelijk te slim af zijn. 'Maar we moeten wel extra goed opletten tijdens onze wachtbeurten,' vervolg ik. 'Ik ben een paar keer in slaap gesukkeld.' 'Ik ook,' antwoord Katniss. 'Maar vanavond niet.'
Wanneer we het eten op hebben neem ik de eerste wacht op me. Katniss ziet er nog steeds aangedaan uit na het nieuws dat Thresh dood is. Katniss duikt diep de slaapzak in terwijl ik met mijn bovenlijf uit de slaapzak steek. Wanneer het middernacht is ben ik moe en hongerig. Ik bekijk onze voorraden in de mand. Ik besluit een helft van het broodje te beleggen met geitenkaas en schijfjes appel. Het halve broodje is niet alleen voedzaam maar dankzij de geitenkaas en appel ook nog eens lekker. Het andere halve broodje beleg ik ook met geitenkaas en appel. Hierna maak ik Katniss wakker en geef haar het broodje. 'Niet boos worden. Ik moest weer eten,' leg ik uit. 'Hier is jouw helft.' Ik weet dat het voedsel dat we nu hebben weleens onze laatste sponsorgift zou kunnen zijn geweest. Maar nu we voedsel hebben blijft mijn maag maar schreeuwen om meer na een lange tijd niet te hebben gehad. Het lijkt Katniss niet te deren. 'O, lekker,' zegt ze terwijl ze het broodje aanpakt. 'Mmm,' zegt ze na een hap genomen te hebben. 'In de bakkerij maken we geitenkaas-appeltaart,' vertel ik haar. Dat zorgde ervoor dat ik op het idee kwam om het broodje met appel en kaas te beleggen. 'Die is vast heel duur,' zegt ze peinzend. 'Zo duur dat mijn familie hem niet kan opeten. Tenzij hij heel oud is geworden. Maar bijna alles wat wij eten is oud uiteraard,' vertel ik haar. Hierna verdwijn ik gauw in de slaapzak en val al snel in slaap.
Ik word wakker doordat Katniss aan mijn schouder schudt. Wanneer ik haar zie kan ik het niet laten om haar een kus te geven. Ze glimlacht naar me na de kus. 'We verspillen jaagtijd,' zegt ze zogenaamd streng. 'Ik zou het geen verspillen noemen,' zeg ik terwijl ik me uit de slaapzak werk. Ik rek me uit. 'En?,' vraag ik. 'Jagen we op een lege maag om ons scherp te houden?' 'Wij niet. Wij proppen ons vol zodat we het lekker lang volhouden.' Prima plan,' zeg ik blij met het vooruitzicht om eens een flinke portie te kunnen eten. Tot mijn verbazing verdeeld Katniss al het overgebleven stoofpot en rijst over de borden. 'Alles?' vraag ik verbaasd. 'We krijgen het vandaag toch weer terug,' antwoord Katniss. We eten allebei snel ons bord leeg. Wanneer Katniss haar bord leeg heeft, veegt ze de laatste restjes jus op met haar vinger. 'Ik voel gewoon dat Effie Prul zit te rillen om mijn manieren,' zegt ze terwijl ze er mee bezig is. Ik glimlach. Tafelmanieren worden al gauw vergeten in de arena. 'Hé, Effie, moet je dit eens zien!' roep ik. Ik gooi mijn vork weg en lik ongegeneerd mijn bord schoon. Hierna blaas ik een luchtkus door de grot. 'We missen je, Effie!' Het publiek geniet vast van zulke grappen. Katniss moet er ook om lachen. 'Hou op!' waarschuwt ze. 'Straks staat Cato naast onze grot.' Ik pak haar hand vast. 'Wat kan mij dat nou schelen,' zeg ik vrolijk. 'Ik heb jou toch om mij te beschermen?' Ik pak haar vast terwijl ik het zeg. 'Toe nou,' zegt Katniss ongeduldig. Terwijl ze haarzelf los probeert te krijgen uit mijn greep. Nadat ze me een kus heeft gegeven laat ik haar los.
We pakken onze spullen bij elkaar en verlaten de grot. Wanneer we de grot uit zijn staan we even stil. Ik besef me dat ik dagenlang in deze grot verbleven ben. Het was een veilige plaats om te genezen. Maar nu zal Cato naar ons toe komen en zullen we waarschijnlijk met hem moeten vechten. Katniss lijkt hetzelfde te denken want ze haalt haar mes uit haar riem en geeft het aan mij. 'Hij zal ondertussen wel op óns jagen. Cato is niet het type dat rustig afwacht tot zijn prooi voorbijwandelt,' waarschuw ik haar. 'Als hij gewond is…' begint Katniss, maar ik onderbreek haar. 'Maakt niet uit. Als hij kan bewegen is hij onderweg,' zeg ik vastbesloten. Katniss heeft Cato niet zo goed leren kennen als ik. Ik heb dagen met hem opgetrokken, gezien hoe boos hij kan worden en hoe vastbesloten hij is om zijn tegenstanders te doden. We vullen onze flessen bij de beek. De beek is breder dan eerst door de grote hoeveelheid regen. Katniss controleert de strikken die ze vlak bij de grot had uitgezet, maar vind geen wild. 'We kunnen beter teruggaan naar mijn oude jachtgebied,' zegt ze. 'Wat jij wilt. Zeg maar gewoon wat ik moet doen,' zeg ik. Katniss weet alles van jagen en ik niets. Het is logisch dat zei de leiding neemt. 'Goed opletten. Probeer maar zoveel mogelijk op de rotsen te blijven, het zou stom zijn om sporen achter te laten die hij kan volgen. En jij moet voor ons allebei luisteren,' zegt Katniss. Ik herinner me hoe ze vertelde dat ze het gehoor aan haar linkeroor was kwijtgeraakt door de explosie die ze met haar pijlen teweeg had gebracht. We op de rotsen naast de beek. Ik zet me in om Katniss bij te houden. Zij beweegt soepel, maar ik heb nog steeds moeite met het lopen. Ondanks mijn been komen we toch snel vooruit. Al gauw komen we bij de plek waar ik mezelf dagenlang tussen de rotsen en begroeiing heb verborgen en daarna verandert de rotsachtige bodem al gauw in bosgrond. Katniss loopt soepel en gemakkelijk over deze grond en ik doe mijn best om haar bij te houden op dit ongelijke oppervlak. Opeens draait Katniss zich abrupt om en kijkt me aan. 'Wat nou?' zeg ik niet begrijpend. 'Je moet echt zachter lopen,' zegt ze. 'Ik zal niet over Cato beginnen, maar je jaagt elk konijn binnen een straal van vijftien kilometer weg.' 'Echt?' vraag ik. 'Sorry, ik had het niet in de gaten.' Ik was alleen maar bezig met Katniss proberen bij te houden. Hierna probeer ik wat stiller te zijn. Maar nu ik let op het geluid dat ik maak, merk ik dat ik behoorlijk luid loop. Ik ben niet bekend met het lopen op bosgrond en weet dan ook niet hoe je dit geruisloos doet. Met een slecht been erbij ben ik alleen maar luider. Al gauw staan we weer stil. 'Zou je misschien je laarzen uit kunnen trekken?' vraagt Katniss aan me. 'Hier?' vraag ik verbaasd. Ik snap dat ik zonder laarzen misschien stiller ben, maar als we Cato opeens tegenkomen moeten we er snel vandoor kunnen. 'Ja,' zegt ze. 'Ik doe het ook. Dan zijn we allebei stiller.' Zwijgend trek ik mijn laarzen en sokken uit. Katniss doet hetzelfde al weet ik dat zij geen geluid maakte. Ik voel me als een kind behandelt. Hierna lopen we op blote voeten verder. Ik maak nog steeds te veel geluid en we komen geen hert of konijn tegen. Na een paar uur rusten we wat uit naast de beek. Ik ben helemaal klaar met het jagen. Het is duidelijk dat ik er niet geschikt voor ben. Ik besluit dat Katniss er alleen op uit moet om te jagen. 'Katniss. We moeten ons opsplitsen. Ik weet dat ik alle dieren weg jaag,' zeg ik. 'Alleen omdat je gewond bent aan je been,' zegt ze. 'Dat weet ik wel,' zeg ik. Als jij me nou eerst wat planten laat zien die ik kan plukken en daarna alleen verdergaat, dan maken we ons allebei nuttig,' opper ik. 'Niet als Cato langskomt en je vermoordt,' zegt Katniss. Ik weet dat ze gewoon wil dat ik veilig ben, maar toch kwetst haar opmerking me. Ik weet dat ik het gevecht met Cato verloor en dat Cato dus duidelijk beter is in een rechtstreeks gevecht, maar ik vocht met hem om haar leven te redden. Dat zij nou net zoiets zegt doet extra pijn. Maar ik besluit te doen alsof ik de neerbuigende houding niet door heb. In plaats daarvan lach ik haar bezwaar weg. 'Hoor eens, ik kan Cato wel aan. Ik heb toch al eerder met hem gevochten?' Katniss reageert hier niet op. 'En als je nou eens in een boom klimt en de wacht houd terwijl ik jaag,' zegt ze. Haar toon is weer alsof ze tegen een kind praat. Maar ik ben niet van plan om als een kind in een boom te zitten terwijl ik amper iets kan zien aankomen in dit dichte bos. 'En als jij mij nou eens laat zien wat er hier eetbaar is en dan het vlees gaat halen?' zeg ik op dezelfde toon. 'Maar niet te ver weg hè – stel dat je hulp nodig hebt.' Ze zucht maar gaat er niet tegenin. Ze laat zien welke eetbare wortels ik kan opgraven. Hierna zegt ze dat ik zo nu en dan een tweetonig deuntje moet fluiten om te laten weten dat er niets aan de hand is. Ik krijg haar rugzak en hierna gaat ze erop uit om te jagen. Ik besluit ervoor te zorgen dat we straks gelijk kunnen eten. Ik open de tas er spreidt het stuk plastic uit en leg ons eten, Wat bestaat uit 2 broodjes, één appel en een stukje geitenkaas, op het plastic. Hierna zoek ik de grond af naar de eetbare wortels die Katniss mij liet zien. Ik graaf er een aantal op en leg deze op het plastic. Terwijl ik dit doe fluit ik vaak en regelmatig het tweetonige deuntje. Al gauw zie ik dichtbij een plek waar ik een wortel op graaf een bessenstruik tegen. Er hangen maar weinig bessen aan. Ik pluk de struik leeg en leg de bessen op het plastic. Ik zie bij de beek meer struiken staan die eruit zien als deze. Ik loop er naartoe, maar zie dat ook aan deze struiken, maar weinig bessen hangen. Aan de overkant van de beek zie ik een struik staan die vol hangt met bessen. Ik waad naar de overkant en pluk zoveel bessen als ik mee kan nemen. Wanneer ik vlakbij de plek ben waar ik de tas en het stuk plastic heb achtergelaten hoor ik Katniss mijn naam roepen. Ik zet er stevige de pas in om te zien waar ze me voor nodig heeft. Wanneer ik door de struiken de open plek op stap, boort een pijl zich in de boom naast me. Ik kijk verbaast naar Katniss die met haar boog in de hand staat. Ze moet gedacht hebben dat ik Cato zou zijn. Ze kijkt me boos aan. 'Wat doe je? Je zou hier zijn, in plaats van een beetje door het bos te rennen!' zegt ze woedend. 'Ik heb bessen gevonden bij de beek,' zeg ik niet begrijpend wat haar zo boos heeft gemaakt. 'Ik heb gefloten,' snauwt ze. 'Waarom floot je niet terug?' Ik bedenk me dat ik haar niet heb horen fluiten en zelf ook vergeten heb om regelmatig te fluiten toen ik bij de beek was. 'Ik heb het niet gehoord. Het water maakt te veel herrie, denk ik,' antwoord ik. Ik loop naar haar toe en leg mijn handen op haar schouders. Ik voel dat ze trilt. En ik besef dat ze waarschijnlijk vooral bang is, maar die angst omzet in woede. 'Ik dacht dat Cato je had vermoord!,' zegt ze. Als Cato nu in de buurt zou zijn, zou hij ons zo kunnen vinden wat Katniss schreeuwt de woorden uit. 'Nee joh, er is niets aan de hand,' zeg ik. Ik sla mijn armen om haar heen in de hoop dat ze gerustgesteld is. Ze antwoord niet. 'Katniss?' vraag ik. Ze duwt me weg. 'Als twee mensen een teken afspreken, dan blijven ze binnen gehoorsafstand. Want als een van de twee geen antwoord geeft, dan zit diegene in de problemen, oké?' zegt ze. Oké!' zeg ik. Ik begin met te ergeren aan haar neerbuigende houding. 'Oké. Want dat is wat met Rue ook gebeurd, en ik heb gezien hoe zij doodging!' zegt ze. Hierna draait ze zich om en loopt naar het stuc plastic toe en draait een fles open om eruit te drinken. Ik snap dat ze bang is, maar Rue was een twaalfjarig meisje. Het arme meisje is gedood door Wonder, maar ik ben geen twaalfjarig meisje en zo moet Katniss mij dan ook niet behandelen. 'En je hebt zonder mij gegeten!' snauwt Katniss naar me zonder dat ze zich naar me omdraait. 'Hè?' zeg ik. 'Nee, dat is niet waar.' Maar als ik een stap dichterbij doe zie ik dat er een stuk van de kaas is verdwijnen. 'O, dan hebben de appels de kaas zeker opgegeten,' snauwt ze. 'Ik weet niet wie of wat de kaas heeft opgegeten, maar ik ben het niet geweest,' zeg ik langzaam en met ingehouden woede. 'Ik was hier bij de beek bessen aan het verzamelen. Wil je er een paar?' zeg ik. Ik ben nog steeds boos om haar neerbuigende houding en boze woorden, maar iemand van ons moet rustig blijven. Ze antwoord niet. Maar ze pakt wel een paar bessen en bekijkt ze nauwkeurig. Dan hoor ik een kanon. Katniss draait ze met een ruk om en kijkt me aan, ik kijk verbaasd terug. Ietsjes verderop verschijnt een hovercraft en ik zie hoe Vossensnuit de lucht in wordt getild wordt. Dit kan maar één ding betekenen. Cato heeft haar gedood en is zit nu achter ons aan.