A/N Yep! Nu alweer een hoofdstuk! ;D Ik moest oppassen en ik was mijn huiswerk zat. Dus nadat ik de kinderen naar bed had gebracht... Pampampam! Schrijftijd! ;D

Hopelijk is het hoofdstuk te doen! Het is niet helemaal wat ik ervan had gehoopt. Maar ik zal niks zeggen.. ;) R&R! En tips en tops zijn altijd welkom!

Disclaimer: I do not own!

Will werd die ochtend wakker gemaakt met een emmer water. Normaal gesproken zou hij daar misschien boos op reageren, maar hij wist inmiddels dat het een van de minder ruwe manieren was, en hij was daar blij om. Hij wist zelf dat hij het niet lang meer vol hield. Met elke dag, elk uur dat voorbij ging zwakte die kans af. Hij kon alleen maar hopen dat Halt snel zou komen. En elke dag hoopt hij een klein beetje minder. Het was nu niet meer de vraag of hij zou breken, maar wanneer. En die gedachte beangstigde hem meer dan hij wou toegeven.

Opnieuw de ketens in. Hij had niet langer de kracht om op zijn tenen te blijven staan dus hij hing met zijn volle gewicht aan zijn armen. Maar die pijn was nu zo oppervlakkig dat hij het niet eens meer merkte, bovenop de pijn van zijn kapotte huid.

Met gesloten ogen hing hij in de ketens, wachtend op de vragen waar hij geen antwoord op wist, of nog steeds weigerde te geven. Om dan zijn tanden op elkaar te klemmen om de kregen binnen te houden maar dat niet kunnen. Hij gaf zich over aan de pijn en schreeuwde.

Hij wist dat Lilith waarschijnlijk buiten zat. Hij had in haar ogen gezien hoe ze hier over dacht en wist in dat zelfde moment dat ze zou blijven luisteren om haarzelf te straffen voor het niets doen.

Will had gehoopt de behoefte aan schreeuwen te kunnen onderdrukken, maar naar mate de tijd verstreek kon hij zichzelf niet meer bedwingen.

Opnieuw en opnieuw knalde de zweep, en voelde hij een nieuwe vuurstreep over zijn rug branden. De ander haalde tergend langzaam het mes over Wills ledematen heen, variërend in druk.

Af en toe hield de een op. Waarschijnlijk om even uit te rusten, maar daar had Will zijn gedachten niet bij en het kon hem niet veel schelen. De ander ging gewoon door met het martelen.

En zo ging het de hele ochtend door. De beide mannen elkaar afwisselend. Eerst een vraag, dan een martelwerktuig.

In de middag besloten ze dat het even genoeg was geweest en gingen Starlin en zijn vriend weg om wat te eten of iets dergelijks. Will bleef hangend in de ketens achter en wenste niet voor het eerst dat ze hem ook wat te eten gunde. Anderhalve week met alleen water werkte ook niet bepaald mee aan de energievoorraad.

Toen ze terugkwamen hadden ze een bekertje water mee wat in Wills mond werd gegoten. Hij dronk het dankbaar op, wanhopig proberend niets te verspillen. Hier zou hij het nog een halve dag op moeten doen.

Veel meer rust werd hem niet gegund.

De zweep werd er weer bij gepakt en opnieuw was het knallen van de zweep en de vurige pijn het enige wat tot Will doordrong.

Tot hij opeens ruw op de grond viel. Blijkbaar waren zijn ketens losgemaakt. Warrig bedacht hij dat ze iets anders voor hem in petto hadden. En hij wist voor honderd procent zeker dat hij het niet fijn zou gaan vinden.

En even later lag hij wanhopig te spartelen, terwijl hij probeerde zijn hoofd weer boven het wateroppervlak te krijgen voor een hap zuurstof.

Zijn eerdere gedachte klopte, bedacht hij vaag.

Even later werd hij weer omhoog getrokken en hapte hij gretig naar adem, genietend van de zuurstof die in zijn longen werd gezogen.

Toen lag hij weer in het water en probeerde hij door met zijn benen te schoppen om de hand die hem in de bak drukte, weg te krijgen. Zijn handen zaten weer strak achter zijn rug vastgebonden en hij had niet veel ruimte om ook met zijn armen tegen te stribbelen. Hij sloeg wat om zich heen, of voornamelijk naar boven, maar veel kracht kon hij er niet achter zetten en hij was niet zeker of de man die hem vast hield er wel last van had. Hij was niet eens zeker of hij hem wel raakte.

Zijn mond opende zich terwijl hij vocht om de controle en voor zuurstof.

Toen was hij er weer uit, en hapte hij weer wanhopig om lucht. Maar het hemelse moment duurde niet lang, en hij lag al weer met zijn hoofd in de bak.

Opnieuw en opnieuw werd hij in het water gehouden, met maar een korte pauze om naar zuurstof te happen. Zijn gedachten werden net zo wazig als zijn gezichtsveld. Als een witte mist die alleen de pijn en paniek door liet. Met elke keer dat hij in het water lag ging hij een stukje verder en hij wist dat het niet lang meer zou duren voor hij zou breken en buiten westen zou raken.

Hij werd het water weer uitgetrokken en Will zoog weer wanhopig de zuurstof naar binnen. Hij vocht de hand die hem weer het water in probeerde te duwen en smeekte wanhopig voor een moment van rust.

Het volgende moment lag hij weer voorover en was er weer overal water om hem heen. Het water zelf deed dan geen pijn, maar het spartelen om zuurstof wel en in zijn verzwakte staat was het moeilijk om de paniek te onderdrukken en had hij minder zuurstof. De tijden dat hij in het water lag waren lang en de tijd die hij kreeg om zuurstof in te ademen waren kort.

Te kort.

Hij werd nogmaals ruw in het water geduwd en Will brak. Hij kon het niet meer aan. Hij stopte met het nutteloze tegenstribbelen en gaf zich over aan de pijn. Hij vluchtte weg en verstopte zich in een plekje in zijn geest, ver weg van de pijnlijke realiteit. Hij hoorde meer niet hoe de deur van het hutje open werd gegooid. Hij voelde niet meer dat de greep op zijn hoofd en kraag werd losgelaten. Hij voelde niet meer hoe hij voorzichtig het water uit werd getrokken en in een stevige omhelzing mee werd genomen het Hutje van Hell uit, mee naar het dorpje waar Malcolm hem zo goed en zo kwaad als het ging verzorgde.

A/N Yep... Dit was het hoofdstuk. Ik had eerst het einde verzonnen, dat kwam opeens in een vlaag, een paar hoofdstukken geleden, en toen leek het leuk.. En daarna schreef ik pas de rest van het hoofdstuk.

Maar ik ben er toch enigszins teleurgesteld over.. Het hoofdstuk is niet hoe ik het verwachtte of had willen hebben.. Wat vinden jullie? R&R! :D Tips en tops zijn altijd welkom! En ik wil toch nog even degenen bedanken die een review hebben gestuurd voor een van de eerdere hoofdstukken. :D Dus cookies voor iedereen en cupcakes voor de reviewers! ;D

Anyways.. Het volgende hoofdstuk is weer vanuit Halt.. En het beging waar ik het bij hem heb geëindigd.. ;)

Ik weet dus niet zeker wanneer ik weer kan updaten.. Ik heb bakken vol met huiswerk en ik draai lange dagen op school. Maar ik doe mijn best! :)

Dus read en review en wacht op het volgende hoofdstuk! :D

~Blessed be, Caithlinn