Hoofdstuk 21 Schurfie

POV Emma

De vakantie was voorbij en ze waren weer terug op Zweinstein. Emma en Skye werden begroet door Hermelien, die alleen was, en Harry en Ron zaten in een stoel bij het haardvuur. Toen ze vroegen wat er was, antwoordde Hermelien vaag dat ze een ruzie had gehad met de jongens. Emma keek haar doordringend aan, en Hermelien werd rood. "Oke, ik vertel het wel." Ze liepen naar hun slaapzaal, die leeg was. Hermelien ging op haar bed zitten. "Harry heeft een Vuurflits gehad voor Kerst." Emma's mond viel open. "Wauw, dat is de beste bezem ter wereld." Mompelde ze. Hermelien en Skye keken haar verbaast aan. "Ik zag hem op de Wegisweg." Zei Emma verdedigend. Ze had Zwerkbal altijd al een leuke sport gevonden.

"Nou, Harry wist niet van wie hij hem gekregen had, dus ik dacht dat hij best wel eens van Sirius Zwarts kunnen afkomen. Ik ben naar Anderling gestapt, zodat die hem op vervloekingen kan controleren." "Logisch." zei Skye en Emma knikte. "En nu zijn ze... Ze zijn boos." zei Hermelien verdrietig.

De weken verstreken en Hermelien bleef steeds vaker bij Emma en Skye in de buurt.

Ze zaten in de Leerlingenkamer. Hermelien zat achter een tafel met een stapel boeken naast haar.

"Ik vind het echt knap van je Hermelien." zei Emma bewonderend. Hermelien glimlachte flauwtjes.

Het portret van de Leerlingenkamer ging open en professor Anderling kwam binnen met de Vuurflits in haar handen.

Ze keek even de Leerlingenkamer rond en verliet hem toen weer.

Emma keek Skye verbaast aan, die haar schouders onverschillig ophaalde.

Even later ging het portret weer open. Harry en Ron kwamen binnen en Harry had een Vuurflist in zijn hand.

Alle leerlingen omringde Harry en Ron, om de Vuurflits beter te kunnen zien, behalve Emma, Skye en Hermelien.

"Van wie heb je die, Harry?" vroeg Daan.

"Mag ik er ook een keertje op?" vroeg Simon

"Heb je er al op gevlogen, Harry?" vroeg Marcel.

"Ravenklauw maakt geen schijn van kans, die gebruiken allemaal een Helleveeg 7!" zei Daan.

"Mag ik hem alleen maar even vasthouden, Harry?" vroeg Jessica Westers.

Harry en Ron liepen naar hun toe en Hermelien keek op.

"Ik heb hem terug!" zei Harry grijnzend en hij stak de Vuurflits uit.

"Zie je wel, Hermelien? Er was niks mee aan de hand!" zei Ron.

"Het had best gekund!" ze Skye. "Nu weet je tenminste zeker dat hij veilig is." zei Hermelien.

"Ja, dat zal wel." zei Harry. "Laat ik hem maar naar boven brengen..."

"Dat doe ik wel!" zei Ron gretig. "Ik moet Schurfie toch zijn rattentonicum geven." "Je ratten-wat?" vroeg Emma. "Rattentonicum. Schurfie is ziek." zei Ron. Hij pakte de Vuurflits en droeg hem naar de trap die naar de jongensslaapzaal leidde, zo voorzichtig alsof hij van glas was.

"Mag ik erbij komen zitten?" vroeg Harry aan Hermelien.

"Ja, waarom niet?" zei Emma en Hermelien haalde een enorme stapel perkament van een stoel.

"Hoe krijg je dat in vredesnaam allemaal gedaan?" vroeg Harry met een blik op Hermeliens huiswerk.

"Ach... je weet wel... hard werken en zo." zei Hermelien vaag.

"Waarom laat je niet gewoon een paar vakken vallen?" vroeg Harry, terwijl Hermelien stapels boeken optilde.

"Dat kan niet!" zei Hermelien geschokt.

"Voorspellend Rekenen lijkt me vreselijk." zei Harry. "Nou je bent niet de enige..." mompelde Skye. "Het lijkt me heel moeilijk." zei Emma.

"Welnee, het is juist fantastisch!" zei Hermelien serieus. "Het is m'n lievelingsvak! Het is..."

Op dat moment klonk er een gesmoorde kreet uit de deuropening die naar de jongensslaapzaal leidde. Het werd doodstil in de leerlingenkamer en iedereen staarde verstijfd naar de deur. Ze hoorden haastige voetstappen, die luider en luider werden en toen kwam Ron de kamer binnenstormen. Hij sleepte een laken met zich mee.

"KIJK DAN!" bulderde hij terwijl hij met grote passen naar het tafeltje liep. Emma deinsde geschrokken achteruit. "KIJK DAN!" schreeuwde hij opnieuw en hij wapperde met het laken onder Hermeliens neus.

"Ron, wat..?" vroeg Hermelien.

"SCHURFIE! KIJK DAN! SCHURFIE!"

Hermelien, die er duidelijk niets van begreep, leunde zo ver mogelijk naar achteren en Emma keek naar het laken. Er zaten rode vlekken op, vlekken die gruwelijk veel leken op...

"BLOED!" verbrak Ron de verbijsterde stilte in de leerlingenkamer. "HIJ IS WEG EN WEET JE WAT ER OP DE GROND LAG?"

"N-nee." zei Hermelien met trillende stem.

Ron gooide een paar rode katterharen op de Runenvertaling van Skye.

Emma staarde naar het hoopje haren.

Knikkebeen had een rode vacht en had een hekel aan Schurfie. Oh, arme Schurfie!