Hoofdstuk dertien: geheimen zijn alleen te vinden achter de nullen

'Lise?' Damon en Michael hadden de situatie binnen gadegeslagen en Damon had de verandering in de gevoelens van Jony waargenomen. Hij lette wel degelijk op diegenen die hij lief had! Michael was snel achter hem aangelopen en ze vonden Jony met een verschrokken blik op zijn gezicht, starend naar Lise. Michael, die dit gedrag gewend was van zijn zus, schrok niet meer van haar woede of ondoordringbare haat, hij schrok van de manier waarop haar handen op haar toetsenbord lagen en niets deden. Ze was verstijfd; duidelijk symptoom van een psychologische shock.

Damon was naar Lise gelopen en las nu wat er op het beeldscherm stond. Nadat zijn ogen vluchtig lazen en de feiten tot zijn hersenen doordrongen, keek hij Jony aan.
'Ik denk dat het tijd wordt dat wij nu eens gaan helpen, op onze manier.'
Het was geen bevel, maar ook absoluut geen vraag die genegeerd zou moeten worden. Michael voelde een rilling over zijn rug lopen en bekeek de man voor hem, die met de seconde angstaanjagender werd, voor zijn gevoel. De donkere blik die Jony toegeworpen kreeg, was echter duidelijk voor de man en hij knikte, 'Natuurlijk, dat zei ik toch al eerder.' De kwajongensachtige blik was terug op zijn gezicht en hij porde Lise in haar zij.
'Wakker worden schoonheid!'
Damon glimlachte verontschuldigend naar Michael, die opeens dezelfde blik als tien minuten geleden in diens ogen zag. Als hij had gedacht dat Lise al moeilijk was, was deze man alles behalve gemakkelijk!

'Michael?' Lise keek nog steeds naar haar scherm, terwijl Jony haar bleef porren. 'Stop daarmee!' Ze draaide zich met een wervelwind om en het vuur was duidelijk zichtbaar in haar ogen.
De schalkse blikken die Jony haar aan het werpen was, waren duidelijk niet de juiste en hij veranderde zijn houding direct naar één die hij vanuit thuis gewend was. Eentje die Damon af en toe blij was om niet te zien, voornamelijk omdat Jony uit een gewelddadige familie kwam, waar zijn familie het liefste niets mee te maken had. Voornamelijk vanwege zijn broer, Damons broer had Jony ooit liefkozend het grijze schaap van de familie genoemd, omdat Jony meer dan één vorm van magie had weten te beheersen. Daarop had Nathan hoofdschuddend en afkeurend gefloten terwijl hij met zijn - op dat moment - licht, grijze ogen, had verkondigd dat die plek al door hem was ingenomen.
Michael, die de stem van zijn zus maar al te goed herkende, liet zijn handen op haar schouders rusten terwijl hij naar het scherm keek en dezelfde conclusies trok als Lise, Jony en Damon. Waar was Nathan als je hem nodig had.

Nathan stond in de kamer die hij soms haatte, soms verachtte, soms niet eens wilde kennen. De kaarsen bewogen hevig en hij voelde zijn emoties van de laatste paar uren op hem inhakken. Opeens was de vermoeidheid duidelijk, opeens was hij niet meer zo fit, opeens wilde hij niet meer. De kaarsen flakkerden hevig door en Nathan dacht aan Lise, mooie onrustige Lise. Haar ogen hadden hem bij het eten telkens gevangen en hij wilde ze weer zien, opnieuw en overnieuw, telkens weer. Totdat haar ogen het paar uit zijn dromen zouden vervangen.
Nathan gooide zichzelf op het ruime bed en bekeek de zwarte kaarsen met een bepaalde afschuw, hij vroeg zich af of hij ooit aan het idee zou kunnen wennen dat zijn magie sterk genoeg was … Ergens in zijn achterhoofd wist hij wat er zou gaan gebeuren, in zijn achterhoofd wist hij precies wat het plan zou zijn, het was niet moeilijk, maar eigenlijk alles behalve datgene dat hij wilde. Soms was het moeilijk en op dit moment had hij geen zin in al het gedoe. Gedoe dat altijd gepaard leek te gaan met zwarte magie en de duisternis. De duisternis waar hij vanaf wilde. Zo snel als mogelijk.

'Lise.' Het was bijna geen vraag te noemen en toch vatte Lise het op die manier op.
'Dat was ik niet,' haar stem schokte, 'echt niet!'
'Dat weet ik, lieverd!' Hij masseerde zachtjes haar nek terwijl hij zijn ogen nogmaals over de informatie van de computer liet gaan. 'Kun je meer informatie oproepen?'
Ze knikte langzaam, waarna ze na een lichte schok in haar handen, haar vingers opnieuw over het toetsenbord liet dansen.
Jony en Damon waren naast hen begonnen aan een stille conversatie en leken de twee Dreuzels te vergeten, totdat Jony opeens met een grote grijns de energie van Damon voelde. Hij trok hem de keuken mee in en glimlachte bijna schalks.
'Jij houdt ook nooit op he?' Damon probeerde er een belediging van te maken, maar zijn goede humeur maakte het bijna onmogelijk!
'Ik ben één van je beste twee vrienden,' hij haalde op ouderwetse manier een hand door zijn haar en trok daarna zijn staf uit een geheim holster aan zijn arm, 'ik weet wanneer je iemand verleidt en wanneer je iemand wilt. Jij wilt hem.'
Damon kon er niets tegenin brengen, maar de nervositeit van de gehele avond begon hem een beetje op te breken, totdat hij de armen van Jony op zijn schouders voelde, toen keek hij pas op.
'Gast, jij bent en blijft mijn maat, door dik en dun,' hij pauzeerde lichtelijk om adem te halen, 'dat mag ik vast en zeker ook namens Nathan zeggen. Wij zullen je altijd steunen, welke belachelijke beslissing je ook neemt om in een jurk te trouwen,' de knipoog ontging Damon niet, 'of ver weg van Ierland, Londen of waar dan ook. Het interesseert mij allemaal niet, zolang jij maar gelukkig bent, Damon, want dat heb je nodig. Iets of iemand die je gelukkig maakt.'
Jony hield zijn hoofd nu scheef en met een zwiep van zijn pols, begon de pot thee zich weer te vullen.

'Het is bedtijd, die twee moeten over de schok heenkomen, anders kunnen ze rest niet aan. Als jij Nathan nu even bericht en met Michael regelt dat we kunnen blijven slapen, haal ik onze spullen bij jou thuis op. In orde?' Ditmaal was het Jony die de leiding nam en Damon keek naar de klok, die bijna drie uur 's nachts zou gaan slaan. Ze waren om acht uur gearriveerd en in die paar uur waren er zeer zeker aparte dingen gebeurd. Michael keek vluchtig over zijn schouder en was daarna niet verbaasd dat Damon een hand zachtjes op zijn schouder legde. 'We moeten even wat praktische zaken regelen, het is al lang bedtijd geweest.'
'Revolutions are not made, my friend; they come.'
'Oké, zeg tegen Nathan dat hij de omgeving afsluit.' Jony knikte, sommeerde zijn lederen jas en Verdwijnselde, met als enig bewijs de zachte 'pop' die door Lise niet werd gehoord.

A/N - Een flinke avond op die manier, nietwaar? Ik realiseerde mij tijdens het schrijven van dit hoofdstuk, dat ik er meer aandacht aan had besteed dan gedacht, maar ergens wist ik wel dat deze avond zeer belangrijk zou zijn. Hopelijk denken jullie er hetzelfde over! Bedankt voor alle reacties in ieder geval!

Ik heb ook een extraatje geüpload bij hoofdstuk twaalf. Aangezien dat stukje verder gaat dan de rest in het verhaal, heb ik besloten het niet in het verhaal te verwerken en meer als een one-shot te zien. De rest van mijn verhaal treedt namelijk niet dusdanig in detail en ik vond het er niet direct bijpassen. Dus mocht je interesse hebben, kijk dan even bij mijn verhalen en zoek het extraatje bij twaalf, als je meer over Damon wilt weten!