H20: Een verrassing, te duur en geluk.

Mary POV

De bel ging en ik sprong uit de zetel en legde mijn boek weg. Het was kwart voor tien. Ze waren vroeg en daar was ik hen dankbaar voor. Ik was al sinds acht uur wakker en kon niet meer in slaap geraken. Ik had me dan maar supertraag klaargemaakt. Haar gewassen en gedroogd, gekamd, vijf verschillende outfits gepast. Ik had zelfs eitjes gemaakt voor mezelf. Het leven was mooi als ik alleen thuis was. Terwijl ik naar de deur liep om open te doen nam ik nog snel mijn tas en jas mee in het passeren. Ik opende de deur en stond oog in oog met het mooiste wezen op deze planeet.

"Goedemorgen," stamelde ik, compleet overstuur door deze verrassing. Hier had Nessie niks over verteld. Ze had gezegd dat Seth ging meegaan maar ik had niet verwacht dat hij mij ging komen ophalen.

"Goedemorgen," zei hij glimlachend. Zijn lach werkte aanstekelijk en ik voelde de hoeken van mijn mond omhoog kruipen. Hij kuste me vluchtig op de mond. Hoe kort hij me ook aanraakte, ik had het gevoel dat ik helemaal in brand stond. Mijn bloed stroomde vrolijk naar mijn hoofd en ik keek beschaamd naar beneden. Hij deed alsof hij het niet merkte maar ik was bijna zeker dat hij het wel doorhad. Er was iets met Seth, het leek alsof hij altijd leek te weten wat ik dacht, voelde of deed. Hij nam mijn kleine hand in zijn veel te grote warme hand en trok me mee naar zijn auto. Jacob zijn auto om precies te zijn.

"Wat brengt jou hier?" vroeg ik, vriend en vijand verbazend met het feit dat ik nog een samenhangende zin kon uitbrengen.

"Vind je het erg?" vroeg hij, gespeeld gekwetst.

"Nee hoor," zei ik snel. Weer begon ik te blozen. Hij lachte enkel. Ik had soms het gevoel dat hij me wilde horen zeggen dat ik hem graag had. Alhoewel hij dat zeker al doorhad. Ik was nooit goed geweest in het verbergen van mijn emoties alhoewel ik het de laatste jaren veel had gedaan. Maar dat waren andere emoties, deze gevoelens waren zo nieuw en heftig dat ik ze niet helemaal onder controle kon houden.

"We konden niet meer allemaal in de auto. Jasper gaat ook mee."

"Is dat Alice haar vriendje?"

"Ja, dat is hem," zei Seth terwijl hij de autosnelweg opreed. Ik wilde hem nog zoveel dingen vragen maar wist helemaal niet hoe te beginnen. We hadden al zoveel gepraat maar toch voelde het aan alsof ik nog een paar heel belangrijke dingen niet wist. Hij had me verteld over La Push, over zijn hobby's, zijn kindertijd, zijn lievelingsdingen en over zijn school. Mij had hij ook helemaal uitgehoord. Hij was me bijna elke middag komen ophalen van school en dan zaten we gewoon samen in de auto te praten. Donderdag had hij me gekust net voor ik terug naar de klas moest. Ik had hem sindsdien niet meer gezien en vroeg me af of ik er moest over beginnen. Beter niet besloot ik. Hij had me daarnet nog op de mond gekust, goed genoeg voor mij.

"Vertel eens wat over je familie," zei ik toen maar. Een veilig onderwerp dacht ik.

"Wat wil je weten?" vroeg hij.

"Gewoon vertel eens," antwoordde ik. Ik kon hem moeilijk vertellen dat hij van mijn part over roodkapje mocht vertellen, zolang ik zijn stem maar kon horen. Hij zou me waarschijnlijk onmiddellijk uit zijn auto gooien. Hij begon te vertellen over zijn moeder en zijn zus Leah. Zoals ik het hoorde was ze hoe een echte oude zus moest zijn. Lastig, degoutant, betweterig en vooral niet behulpzaam en lief. Maar hoe graag zou ik mijn zus terug thuis willen hebben. Ook al was ze zo lastig. Ondertussen waren we gestopt op een parkeerplaats aan de rand van de stad.

"En je vader?" vroeg ik toen hij uitgepraat was over Leah.

"Die is dood," antwoordde Seth droevig.

"Oh." Was het enig dat ik kon uitbrengen. "Sorry," mompelde ik. Hij trok zijn schouders op en stapte uit de auto. Ik volgde zijn voorbeeld en liep naar hem. Hij stond verslagen tegen de auto geleund. Het deed pijn hem zo te zien staan. Niet de vrolijke jongen die ik kende maar een man getekend door verlies.

"Sorry," zei ik nog eens en deed iets waar ik zelf van schrok. Ik sloeg mijn armen om zijn middel. Het voelde zo natuurlijk aan. Hij sloeg zijn armen ook om me heen en drukte me dicht tegen zijn borst. Ik stond te trillen op mijn benen van geluk. Hij had me niet weggeduwd. Die kus van donderdag was niet in een opwelling geweest. Hij had me echt graag. Alsof hij het wilde bevestigen duwde hij mijn kin omhoog en duwde zijn zachte lippen tegen de mijne. Net op dat moment kwam een andere auto de parking opgereden. Ik bevrijdde me uit zijn omhelzing maar Seth hield steevast mijn hand in de zijne geklemd.

"We kunnen vertrekken," verkondigde Alice toen iedereen uit de auto was.

*~**~*

"Komaan, het is perfect. Je moet het echt kopen," probeerde Nessie me te overtuigen. Ik keek zuchtend naar mijn spiegelbeeld. Het was inderdaad een prachtig jurkje. Ik keek nog een laatste keer naar het prijskaartje. De prijs was nog steeds niet veranderd. Hoofdschuddend hing ik het terug op de daarvoor bestemde kapstok.

"Dat meen je niet!" riep Nessie ongelovig. "Alice!"

"Shhhht," suste ik haar. De verkoopster van het winkeltje keek ons streng aan. We stonden in een boetiekje even buiten de kern van de stad. Alice was hier duidelijk al meer dan eens geweest want ze loodste ons zonder moeite de leukste winkeltjes binnen. Spijtig genoeg waren het ook de duurste. Ik had nog 60 dollar voor een kleedje en zoals het er nu uitzag ging ik voor dat bedrag niet veel vinden. Ik opteerde om te vragen of we ook even in de H&M of de Zara binnen konden gaan. Alice leek het niet te merken en bleef maar doorkopen. Het was nu 3 uur en ze had meer gekocht dan ik in een volledig jaar koop. Er zaten natuurlijk veel dingen voor Nessie, Jacob en zelfs Seth bij, maar toch.

"Ja?" Alice kwam naar ons toe lopen met een heel pak kleren over haar arm geslagen. Nessie vertelde haar over 'het probleem'. Alice dumpte de kleren in Jaspers wachtende armen en nam het kleedje uit mijn handen.

"Tja. Als ze het niet wilt. We kunnen haar niet dwingen zeker. Alhoewel…," liet er ze denkend op volgen. "Trek aan," beval ze terwijl ze het kledingstuk in mijn armen duwde. Ik wilde nog tegenpruttelen maar haar vastberaden blik deed me snel mijn mond toe klappen. Ik deed het nog eens aan en kwam voorzichtig het kleedhokje uitgeschuifeld.

"En waarom wil je het niet kopen? Het staat je beeldig! Niet Seth?" vroeg Alice aan Seth die verveeld met Jacob aan het praten was.

"Wat? Oh, wow. Je ziet er, euh, fantastisch uit," stammelde hij nadat hij me gezien had. Ik keek beschaamd naar de grond. Ik had nog nooit op een dag zoveel complimentjes gehad. Hoe moest ik me hier uit praten? Ik kon toch moeilijk zeggen dat ik het niet kon betalen. Alhoewel ik zeker was dat veel mensen geen 260 dollar over zouden hebben voor een kleedje. Eigenlijk vond ik het zelfs een beetje schandalig. Dat Alice zoveel geld kon verkwisten terwijl ergens anders kinderen stierven van de honger. Ik was eerst zelfs een beetje boos geweest maar toen ik zag hoe ze zonder moeite 20 dollar aan een bedelaar gaf had ik dat gevoel opgelucht van me afgeschud. Ze had duidelijk gewoon geld teveel.

"Hah, je wilt hem wel."

"Euh," begon ik betrapt. Oké eerlijkheid duurt het langst zeggen ze. Pas het toe Mary! "Wel ik vind hem wel mooi maareuh, hij kost een beetje veel. Vind je niet?" Ik hoopte vurig dat ze instemmend zou knikken en zeggen dat we iets goedkopers zouden zoeken.

"Je zit in over het feit dat het teveel kost?" vroeg ze onbegrijpend.

"Ja, zie je. Ik heb maar zestig dollar meer."

"Ja en?" vroeg Alice. "Doe maar uit en geef het mij." Ik deed wat ze vroeg en durfde niets meer te zeggen. Tegen de tijd dat ik mijn kleren terug aanhad stond iedereen aan de deur van het winkeltje te wachten.

"Nu nog schoenen vinden die er bij passen," zei Alice en ze beende naar de volgende winkel. Ik staarde haar verbaasd aan. Ze had dat kleedje gekocht voor mij. Ik kon dat toch niet zomaar aannemen? Seth zag mijn innerlijke strijd.

"Zeg er maar niks over. Na een tijdje word je het wel gewoon. Ze wordt er gelukkig van," fluisterde hij in mijn oor en pakte mijn hand. Ik vergat het onmiddellijk toen hij naar me glimlachte.

Misschien bestond geluk echt.

Zo, ik hoop dat jullie het even intressant en leuk vonden om eens in Mary's hoofd te zitten als ik het vond.

En, mijn excuses voor het lange wachten maar het zijn examens voor mij en ja... jullie snappen het wel.

REVIEW!!! en ik post zo snel mogelijk een nieuw hoofdstuk!

XX