Hoofdstuk 21 Volle maan

POV Emma

Emma, Skye en Sjors zaten in de Leerlingenkamer.

"Sjors, vandaag is het één dag voor volle maan. Waar verander je?" "Jeetje Skye, niet zo hard!" siste Sjors. "Niet het hele kasteel hoeft het te weten!" "Oké, Oké, sorry." "In het Krijsende Krot, maar waag het niet om me achterna te gaan." zei hij waarschuwend met een blik op Emma.

Emma en Skye zwegen. Emma keek Skye aan en die knipoogde.

"Wacht, vandaag is toch het Schouwen der Stokken of zo?" merkte Emma op. "He, ja, dat heeft Perkamentus voor me afgezegd. Hoe laat is het?" "Kwart voor zes." zei Skye, die op haar horloge keek. "Dan moet ik gaan." Hij kuste Emma en verdween toen door het portretgat.

Fred kwam aangelopen. "Skye, kan ik je spreken?" Skye keek Emma aan. "Nee, ik moet weg." "O, kan het echt niet?" Skye schudde haar hoofd. "Ik moet gaan. Doei!" Emma stond op, net als Skye en samen verlieten ze de Leerlingenkamer.

"Wat zou hij je willen vertellen?" Skye haalde haar schouders op.

Ze liepen naar buiten, richting de Beukwilg. Bij de Beukwilg zag Emma Sjors net verdwijnen.

"Kom!" riep Emma en ze begon te rennen.

Ze doken snel onder de Beukwilg door en liepen door de lange gang.

Verder op hoorde ze Sjors veranderen. Hij kreunde even van de pijn en daarna hoorde ze veel kabaal.

"Misschien is het, het beste als we hier veranderen." zei Emma en Skye knikte.

Emma begon heel hard aan haar Faunatenvorm, een hond, te denken. Na tien minuten veranderde ze eindelijk.

Skye, die een witte tijger was, stond al klaar om te gaan.

Ze liepen op het geluid van Sjors af en kwamen even later in een kamer met de blonde wolf erin.

De wolf piepte en keek niet op toen ze binnen kwamen. Skye brulde en Sjors keek op. Hij begon te grommen en liep op Skye af.

"Jullie hadden niet moeten komen." Gromde Sjors. "Maar we zijn er nu, en zie je hoe goed we zijn veranderd? Er is niets mis gegaan!" Brulde Skye eigenwijs.

"Maar dat had kunnen gebeuren! Emma, waarom heb je niet geluisterd?"

"Ik wilde je helpen." Zei Emma.

"Sjors we zijn hier nu, dus je kunt ons beter nu maar alles vertellen!"

"Toe, Sjors!"

"Oké, Ik zit hier tot half vier s' ochtends."

"Dat hou jij zo lang uit? Wanneer ben je eigenlijk gebeten?" Vroeg Emma.

"In de zomervakantie vorig jaar. Dus voor mij van jaar 5 naar jaar 6."

"Dus sinds die tijd verander je drie dagen in de maand?" Vroeg Skye. De Sjors wolf knikte met zijn enorme hoofd.

"Eh... Wat doe je eigenlijk dan in deze... negen en een half uur?" Vroeg Emma op haar vingers tellend.

"Pijn leiden."

"Je maakt een grapje? Toch?"

Sjors schudde met zijn hoofd.

"Doet het echt zo'n pijn?" Vroeg Emma meelevend.

"Ik ben blij dat we nu dieren zijn." mompeldeSkye.

"Kan je niet tegen liefde, Skye?" vroeg Emma plagerig.

"Ik kan niet tegen dat kleffe gedoe."

"Je hebt toch zelf ook een vriendje, of ben ik nou helemaal gek." vroeg Sjors.

"Je bent helemaal gek!" antwoordde Emma glimlachtend.

De Sjors-wolf grinnikte.

"Dit is eigenlijk heel erg raar. We praten tegen elkaar in dierenvorm. Ik wist niet dat dat kon!"

"Ik ook niet!" riep Emma.

"Ik eigenlijk ook niet." zei Sjors.

"Ik ga terug veranderen, dan kan ik tenminste zien hoe laat het is."

"Ga dan ver van me af staan. Zodra de maan tevoorschijn komt word ik wild." zei Sjors en Skye verdween.

De hele avond praatten ze. Toen het middernacht werd, werd Sjors wild. Hij werd agressief en herkende noch Skye, noch Emma.

Om half vier veranderde Sjors terug en Emma en Skye volgde zijn voorbeeld. Emma vloog Sjors om de hals en ze liepen hand in hand terug naar het kasteel. Skye ergerde zich aan hun 'kleffe gedoe' en dat vond Emma eerlijk gezegd wel grappig.

In de Leerlingenkamer was verlaten, op een leerling na; Fred.

"Ik heb de hele avond op je gewacht." zei Fred een beetje boos tegen Skye. "Ik zei toch dat ik weg moest." "Ja, maar ik dacht dat je wel weer terug zou komen." "Nou ik ben er nu."

"Wij gaan al." zei Emma en ze kuste Sjors goede nacht.