Arena, Het Bloedbad
In een houdgreep wordt ze meegenomen naar een leeg staand gebouw vlakbij de hoorn des overvloeds. Daar wachten nog drie Tributen op haar en ze wordt op de grond gesmeten. Een van de Tributen komt naar voren en de linkerkant van haar gezicht wordt grotendeels bedekt door een blauwe plek. Geen van allen hebben ze erge wonden, maar de ogen van de jongen die tegenover haar zit, kijken haar met grote angst aan. Ze weten beiden dat dit niet lang gaat duren.
District 10, Lovadia 'Love' Drewting (15)
Voor mij staat Skye met haar armen over elkaar heen geslagen. Ze maakt een vrij intimiderende indruk, maar door mijn verwondingen kan ik het niet duidelijk meer zien. Ik heb het gevoel of ik ergens tussen zweef.
Ik zie haar mond bewegen, maar de woorden dringen niet meer binnen. De pijn in mijn beiden armen is te erg om nog bij te blijven. Zachtjes sluit ik mijn ogen en laat mijn hoofd voorover vallen alsof ik slaap val. Ik krijg alleen niet lang de tijd om in de zwarte vergetelheid te blijven want ik wordt met een ruk aan mijn armen meteen weer terug gebracht naar de realiteit.
Alle spieren voelen uitgerekt en hard aan. Elke beweging doet pijn, maar er wordt nogmaals aan mijn arm gerukt waardoor het voelt alsof er messen door mijn schouders heen worden gestoken. Ergens hoor ik vaag iemand zeggen dat hij weer in de kom zit terwijl bij mij de tranen over mijn wangen stromen van de pijn.
Mijn eigen schreeuw wordt gesmoord door een hand van de Tribuut die achter me staat en zijn hand raakt nat door mijn tranen. Door mijn tranen heen zie ik hoe het blonde meisje zenuwachtig heen en weer schuifelt. Zij vind deze situatie alles behalve prettig. Dat is duidelijk te zien, maar ik kan de koppeling niet leggen waarom ze dan hier is.
Mijn andere arm wordt ook weer terug gezet en weer voelt het alsof er duizend messen door mijn schouder heen worden gestoken. Van de andere wonden voel ik helemaal niks meer. De pijn in mijn schouders overheerst alles en ik verlang naar een lading pijnstillers, maar ik weet dat ik die niet krijg in de Arena.
"Dacht je nu werkelijk dat je ermee weg zou komen? Dacht je echt dat ik niks terug zou doen?" Skye staat dreigend voor me en heeft een mes in haar rechterhand. Mijn intuïtie zegt rennen, maar mijn lichaam reageert niet. Ik blijf op mijn knieën op de vieze vloer onder mij zitten, wachtend op wat er komen gaat.
"Ik had hem geslagen omdat hij me heeft verraden aan de Vredesbewakers. Dankzij hem zit ik in de Spelen." Zonder verder nog maar iets te zeggen, loopt ze naar Ragel toe en verlaagd zich naar zijn niveau.
"Dit doen we met verraders." En met een haal snijdt ze zijn keel door. Hij heeft geen eens kans om nog iets terug te zeggen of om zich te verdedigen. Zijn leven is net zo snel beëindigd als dat ik met mijn ogen kan knipperen. Hij zakt onderuit en zijn bloed verspreid zich over de beton vloer. Langzaam wordt de plas steeds groter en bereikt zelfs mijn knieën. Ik ben meteen uit mijn versufte staat en mijn hersens beginnen als een gek te razen om een uitweg te verzinnen. Ik wil opstaan, maar de hand van de Tribuut achter mij, houdt mij op mijn plaats.
Er gaat maar één gedachte door mijn hoofd heen. Ik wil niet dood.
"Maak je niet druk. Jij sterft vandaag niet." Skye steekt haar mes door haar riem heen en helpt me omhoog. Verbaasd kijk ik haar aan en haar ogen zijn nog steeds zo hard als staal.
"De Beroeps hebben zich opgesplitst in twee groepen dus we kunnen alle hulp gebruiken die we kunnen krijgen. Jij kan goed vechten. Dit is dan de deal: Wij laten jou in leven en jij helpt ons met de Beroeps." Ze willen het opnemen tegen de Beroeps. Zijn ze helemaal gek geworden. Niemand overleeft dat. Zelfs als er twee Beroepsgroepen zijn, dan zullen wij falen.
Ik snap niet waarom ze willen dat ik help. Ik ben nu al gewond aan beiden schouders en ik heb helemaal geen wapens. Hoe zij aan de wapens zijn gekomen snap ik ook niet. We zijn vrij vroeg van het plein afgehaald. Dat kon echt niet genoeg tijd zijn om de wapens te pakken, ons mee te slepen en de Beroeps te ontwijken. Toch heeft ieder van hun een mes in hun riem zitten, zelfs de jongen achter mij heeft er een.
"Laat haar los. We moeten door naar een ander gedeelte van de Arena voordat de Beroeps klaar zijn met het Bloedbad." Ik wordt omhoog gehaald door de jongen achter me en ik zie dat het Charlie uit District 7 is. Zijn kleding is nog voor geen centimeter gekreukt en zijn haar zit nog perfect in model. Hoe hebben ze dit voor elkaar gekregen.
Ik voel het mes in mijn rug drukken en ik ga automatisch lopen. Skye weet kennelijk duidelijk waar ze heen wil want ze loopt vastbesloten door de straten heen. Emma loopt zachtjes achter haar aan en Charlie loopt achter mij met een mes in mijn rug. Ik ben blij dat de camera's nog druk bezig zijn met het filmen van het Bloedbad want dit zet mij wel heel zwak neer. Niemand zal een gevangene steunen en ik heb juist behoefte aan wat pijnstillers.
Ik weet niet hoeveel uur we hebben gelopen, maar mijn benen willen niet meer. De hele tocht is in stilte afgelegd behalve de steentjes die Skye steeds op de grond voor haar gooide zodat ze zeker wist dat ze op dat stuk kon lopen. Ze vertrouwd de Arena voor geen centimeter en gelijk heeft ze. Toch denk ik niet dat de Spelmakers ons de eerste dag meteen op zouden blazen.
We blijven maar lopen tussen de gevallen huizen door. Ze worden wel steeds kleiner en lijken ook geen verdiepingen meer te hebben. Die moeten er of nooit op hebben gezeten of ze hebben de bovenverdieping opgeblazen. Langzaam wordt de afstand tussen de huizen ook steeds groter en verschijnt er hier en daar wat groen. Ik had niet verwacht dat ik dat nog zou zien in de Arena, maar ik weet eigenlijk sowieso niet wat ik moet verwachten.
Emma loopt te kreunen. Waarschijnlijk omdat ze moe is van het lopen en dorst heeft. Skye blijft stug doorlopen, maar zelfs Charlie begint rustiger aan te lopen. Skye komt steeds verder voor te liggen totdat ze stopt. Voor ons ligt een dichte bosrand en ziet er nog onheilspellender uit dan de stad.
Het Capitool, De controlekamer,
De Hoorn ligt vlak voor hem, maar hij lijkt niet geïnteresseerd te zijn in wat er allemaal voor ligt. Hij is op zoek naar iemand en niet naar een iets. Snel schiet hij naar zijn doel af en slaat zijn arm om de arm van de andere jongen heen. Ze vangen elkaars blik en de andere jongen grijpt nog snel een tas mee die het meisje van 5 heeft laten vallen.
Hoofdspelmaker Erzio Corvittia
"Zorg dat ze richting de brug rennen. Laat desnoods wat gebouwen instorten." Voor mij staan wel 20 schermen te flikkeren. Elk scherm houdt een andere Tribuut in de gaten of belangrijke stukken van de Arena. We moeten natuurlijk wel een selectie maken van waar de beste gevechten zijn of wie het hardste vlucht voor de horror die wij voor ze hebben verstopt.
Op dit moment volgen we Peter van District 3 en Roy van District 9. Ze lijken te rennen voor hun leven of in elk geval de jongen van 3. Roy lijkt zich iets in te houden zodat hij Peter niet kwijt raakt, maar ze gaan compleet de verkeerde richting op. Ik wil ze voor morgen bij de brug hebben zodat het programma de goede mutanten los kan laten. Ik wil de mensen een show geven die ze nooit meer vergeten.
Op een ander scherm is te zien hoe District 7, 10, 11 en 12 samen tegen de dichte bosrand aan komen en daar stilletjes voor blijven staan. Ze mogen er wel gewoon ingaan. Of ze er weer uitkomen is een andere vraag. Misschien is de Arena dit jaar wel hun grootste vijand en ik denk stilletjes na of ik hem niet te heftig heb gemaakt, maar die gedachte wuif ik snel weer weg. De mensen in het Capitool houden van de Spelen en deze Arena zal ze voor altijd bij blijven.
"Meneer, Dit moet u echt zien." Ik kijk snel naar de rechterkant en zie op het grote scherm dat de Beroeps vastgebonden zitten bij de Hoorn. Mijn hersens beginnen op een top niveau te draaien en ik kijk naar de omgeving. Hoe krijgen we dit ongedaan? Ik wil het Capitool een geweldige voorstelling geven. Hoe moet ik dat doen als mijn Beroeps bij het Bloedbad al dood gaan.
"Meneer, wat moeten we doen." Siri zit te wachten op een bevel en ik weet niet wat ik moet doen. We moeten hun aandacht wegtrekken, maar de meeste Tributen zijn al weg. We kunnen niet heel veel doen om de situatie anders te krijgen. Dan springt me een idee te binnen. Het ligt zo voor de hand dat ik automatisch een glimlach op mijn gezicht krijg. Siri kijkt me aan met een rare blik. Ik moet natuurlijk wel het bevel geven voordat ze weet wat ik wil.
"Siri, laat één van de platen af gaan." Ze kijkt me even verbaasd aan, maar ze doet wat ik haar zeg en ik zie op het scherm hoe één van de platen vlakbij de Tributen ontploft. Ze schrikken op en kijken rond naar de andere platen. Delphi en Baltazar proberen de touwen los te krijgen terwijl de Tributen afgeleid zijn. Precies zoals ik had gehoopt.
De Arena, het Bloedbad
De knallen zorgen voor een grote onrust bij de Tributen die nog bij de Hoorn zijn. Ze gaan in een cirkel staan met de ruggen naar elkaar toe zodat ze een goed overzicht hebben van wat er allemaal gebeurd. Zo snel als dat de knallen begonnen zijn, zijn ze ook weer afgelopen en het Bondgenootschap lijkt weer iets te ontspannen. Totdat ze tot de ontdekking komen dat hun twee gevangenen de touwen bijna helemaal los hebben.
District 1, Matt Sonates (18)
Zonder er nog veel aan te kunnen doen grijpen Delphi en Baltazar ieder een mes van de stapel en rennen ervandoor. Tristan en Dìlay staan al klaar om erachter aan te gaan, maar ik hou ze tegen met een handgebaar. We komen ze nog wel tegen. Het is ook nog maar de vraag hoelang Delphi het gaat overleven zonder medicijnen en dan is Baltazar alleen. Hij is geen grote bedreiging zolang wij samen blijven.
"Waarom laat je ze gaan!" Dìlay's stem slaat over en Tristan kijkt me met een blik die zegt ben-je-helemaal-gek-geworden. Ik moet wel glimlachen als ik Christina naast me zie staan en ze met een verveeld gezicht aankijkt.
"Hebben jullie er al eens aan gedacht dat zij niet meer de sterkste concurrenten zijn in het spel. Delphi is zwaar gewond en zelfs als Baltazar Jo-Ann weet te vinden, dan zullen ze echt geen Bondgenootschap sluiten. Jo-Ann heeft ze meteen in de steek gelaten toen ze zag wat er gebeurde." Ik heb niks hoeven zeggen. Het werd voor me gedaan en ik ben blij dat ik niet de enige ben met die gedachte. Ik denk dat Christina en ik het nog wel goed met elkaar gaan vinden. In elk geval voor een kleine week. Daarna zal het oorlog zijn.
"Zullen we dan de inventaris maar op gaan maken?" Tristan en Dìlay lopen de Hoorn in om alles bij elkaar te pakken en te sorteren op bruikbaarheid. Ik wil ze gaan helpen, maar ik zie Christina naar het meisje kijken wat schokkend adem ligt te halen. Het slachtoffer van Delphi.
Ik tik Christina's schouder aan en samen lopen we naar het meisje toe. Haar ogen zijn gesloten, maar ze ademt nog wel. We bekijken de wonden en ik vraag me af of het inderdaad niet beter was om Delphi meteen ter plekke te vermoorden. Dit wens ik geen enkele Tribuut toe. De helft van de huid van haar gezicht is eraf gehaald en het bloed verschrikkelijk. Zelfs als we sterke medicijnen hadden dan zouden we haar niet kunnen redden. Ik kijk Christina aan en aan haar blik kan ik zien dat zij hetzelfde denkt. Het is niet nodig om haar te laten lijden.
Christina haalt een mes tevoorschijn die ze in haar broekriem had gestoken en geeft hem aan mij. Het meisje doet alleen haar rechteroog open. De andere gaat niet meer en ze begint nog sneller te ademen dan ze al deed. Haar ene oog kijkt me vol angst aan en haar lippen gaan van elkaar af alsof ze nog iets wil zeggen. Ik heb medelijden met haar en buig voorover zodat ik kan horen wat ze zegt.
"Alsjeblieft niet meer."
"Ik beloof dat het snel gaat." Dan zie ik rust op haar gezicht komen. Ze sluit haar ene oog weer en brabbelt nog een 'dank je'.
Ik grijp het mes steviger beet en steek precies daar waar het hart zit. Zodra ik het terug haal zie ik dat ze volledig tot rust komt. Ze blaast haar laatste adem uit en dan weet ik zeker dat ze niet meer lijdt. Ik had niet gedacht dat ik er moeite mee zou hebben, maar om haar zo te zien liggen, na alles wat Delphi haar heeft aangedaan. Dan komt er toch wel iets los. Misschien ben ik toch geen echte Beroeps. Misschien geef ik gewoon teveel om anderen waardoor ik moeite zal hebben met het doden. Maar één ding weet ik zeker.
Ik zal ervoor zorgen dat Delphi hiervoor zal boeten.
Zachtjes komt er een hand op mijn schouder en zodra ik naar boven kijk zie ik de vuurrode haren van Christina. Haar mond verteld mij dat het goed is, maar haar ogen staan droevig. Ze zucht een keer diep en wil zich omdraaien om de anderen te gaan helpen. Het lijkt alsof ze zich bedenkt en kijkt me nog een keer aan met een vastberaden blik.
"Verman je. Anders zullen Tristan en Dìlay aan je twijfelen." Nu draait ze zich wel om en haar rode haren bewegen mee met haar snelle draai. Ze vliegen als een waaier in het rond en komen weer zachtjes terecht op haar schouders. Ik neem een voorbeeld aan haar en adem een keer diep in en uit. Met een zelfverzekerde houding sta ik op en loop ik naar de anderen toe.
Tristan en Dìlay hebben perfecte stapels gemaakt in de Hoorn en ze zijn nu bezig met iets wat op een val lijkt. Christina is de stapel met wapen aan het doorzoeken en haalt er een setje met messen, een kort zwaard, een lasso en een klein doosje met wat naalden uit. Waarom ze de naalden pakt weer ik niet, maar dan zie ik haar naar de voedselberg lopen en daar haalt een tas met wat gedroogd vlees en water uit. Van het voorraadje medicijnen pakt ze draad, pleisters en wat snelverband. Dan wordt het me duidelijk dat ze de naald natuurlijk nodig heeft voor het geval dat ze zou moeten hechten, maar ik denk niet dat we dat nodig gaan hebben. Je leeft of je sterft in de Arena. Zwaar gewond kom je niet ver.
"Wat is het plan?" Dìlay's zachte stem haalt me uit mijn concentratie en ik kijk haar even met een verdwaasde blik aan. Ze glimlacht en kijkt richting de Hoorn.
"Verkeerd moment om iets te gaan voelen voor iemand." Ik kijk haar ongeloofwaardig aan. Hoe haalt ze het in haar hoofd. Thuis wacht Alicia op me en zodra ik terug ben zal ze me in de armen springen.
"Ik heb thuis al iemand dus je hoeft nergens bang voor te zijn." Ze grinnikt en roept Tristan en Christina bij ons. Ik zie een glinstering in de ogen van Dìlay als ze richting Tristan kijkt. Zou ze het misschien over zichzelf hebben in plaats van over mij.
We kijken elkaar allemaal even aan en beginnen dan met het overleggen van wat we nu gaan doen. Het is overduidelijk dat we de omgeving moeten verkennen zodat we weten wat er allemaal om ons heen te vinden is of beter gezegd wie. Voor de nacht moeten we in tweetallen gaan werken zodat er nooit iemand alleen zit. We kunnen het risico niet nemen dat iemand alleen zit met Delphi en Baltazar. De kans bestaat dat ze terug komen en ons te grazen zullen nemen.
"Laten we dan nu de ronde gaan doen nu het nog licht is." Ik kijk naar de Hoorn en vraag me toch iets af.
"Weet je zeker dat die val van jullie meerdere Tributen tegen kan houden." Tristan en Dìlay klikken tegelijkertijd dat hij het gaat doen en ik knik ter bevestiging. Ik sta op en de anderen volgen mij voor onze eerste verkenning.
We lopen al een uur in de verlaten stad en veel meer als de Tribuut van 6 hebben we nog niet gezien. Het was geen mooi gezicht om hem zo verpletterd op de grond te zien en de meiden renden ook beiden het gebouw in om te kijken of degene die het had veroorzaakt er nog was, maar de vogel was al gevlogen. Ze vermoeden wel dat dit gedaan is door een andere Tribuut want er was wel degelijk een teken van een worsteling.
"Er is trouwens ook iemand zo dom om een vuur aan te steken. Gaan we erop af?" We kijken elkaar aan en bij ieder van ons komt er een glimlach op ons gezicht.
Capitool, De Controlekamer
Met een tevreden glimlach zit de Hoofdspelmaker in zijn grote ronde stoel. Hij houdt geduldig alle schermen voor hem in de gaten en ziet hoe alle overgebleven Tributen aan het rennen zijn om in veiligheid te komen. Alleen zal er geen veiligheid zijn in de Arena. Alles zal dodelijk voor ze kunnen zijn.
Hoofdspelmaker Erzio Corvittia
Met mijn handen in elkaar gevouwen voor mijn gezicht zit ik triomfantelijk te kijken naar mijn Tributen. Er is minder gemoord dan ik had gehoopt, maar dat kan ook betekenen dat we dit jaar een groep slimme Tributen hebben. Dat maakt de Spelen wel een stuk interessanter.
Op een van mijn schermen zie ik dat er een vuurtje wordt gemaakt en met een bedroeft hoofd schud ik hem heen en weer. Jammer, ik had gehoopt dat ze echt slim waren. Een vuurtje in de eerste avond is nooit goed. Ik wend mijn gezicht af van wat er zich speelt aan de rand van de stad.
Op een ander beeld zie ik Sharon rustig in een gebouw zitten. Ze zit wel op de begaande grond met veel uitwegen. Misschien zal zij de eerste nacht wel overleven. Het is immers niet een gebouw waar we Pod's in hebben geplaatst. De grote vraag is of ze verborgen blijft voor de twee Beroeps die haar kant op rennen. Dit is wel tv waardig als ze Sharon daadwerkelijk vinden.
"Meneer!" Ik kijk op van het scherm naar Siri die naar een ander scherm wijst. Het is het scherm waar het vuurtje brandt en nu een meisje met mes in haar handen staat. Verbaasd kijk ik naar haar slachtoffer en mijn blik gaat van het scherm naar Siri.
"Dit heb ik nog nooit gezien."
Arena, Het Bloedbad (Avond)
Twee paar voeten rennen haar kant op. Ze hoort ze al van een afstand terwijl ze met grote ogen blijft zitten op haar plek. Als de voetstappen nog dichter bij komen weet ze dat ze zich moet verstoppen, maar het enige wat er staat is een grote, oude kast met een hoge boog.
District 9, Sharon Curia (18)
Met een bonkend hart verstop ik mijn kleine tasje onder de kast en klim ik zelf, met behulp van een stoel, boven op de kast en ga zo liggen dat ze mij net niet kunnen zien. Het is maar goed dat deze kast zo groot is anders had het niet gepast.
De voetstappen komen steeds dichterbij en ik maak me zo klein mogelijk. Ze mogen me niet vinden. Bij de voetstappen klinken nu stemmen. Die stemmen heb ik de laatste paar dagen goed leren kennen en ik had zo gehoopt dat ik ze niet tegen zou komen. Daarom was ik meteen weggerend.
"Wat een verraders!" De stem van Delphi klinkt woedend en ik weet nu al dat, als ze me vind, ik in kleine mootjes wordt gehakt en dan op de meest pijnlijke manier. Achter haar aan komt iemand aan die niet weet wat het is om zijn voeten op te tillen. Zijn voetstappen zijn zwaar en ik kan alleen maar aan Baltazar denken. Het zou wel logisch zijn als zij samen werken, maar wat niet logisch is, is dat ze met z'n tweeën zijn. De Beroeps zijn altijd met minstens vier.
"Ik kan niet geloven dat ze Dyan al hebben vermoord en dat Jo-Ann er vandoor is gegaan." Ik schrik van de informatie, maar ik mag geen geluid maken. Zo stil mogelijk probeer ik de informatie snel te analyseren. Jo-Ann van district 2 leeft dus nog, maar Dyan niet meer. Dat maakt dus een gewelddadige Tribuut minder. Dat is dan weer een voordeel voor mij.
"Laat eerst die wonden van je eens zien." Er klinkt een tweede zware stem. Dat is Baltazar. Dan zijn de twee meest gevaarlijke Tributen hier in deze kleine ruimte waar ik me verborgen houdt. In mijn hoofd komen wel tien scenario's op van wat ze met me gaan doen als ze me vinden. Tranen schieten me in mijn ogen als ik me bedenk dat mijn moeder dit zal zien. Zij zal moeten toekijken hoe ik op een gruwelijke wijze wordt afgemaakt en er is niks wat ze kan doen. Wat heb ik gedaan.
"Je blijft van mijn wonden af!" Delphi snauwt hem af, maar als Baltazar bezwaren begint te maken, weet ik zeker dat ze wel zwaar gewond moet zijn als hij blijft door zeuren.
"We moeten het op z'n minst verbinden." Hij wordt sacherijnig. Dat kan ik aan zijn stem horen. Mijn nieuwsgierigheid is voor het eerst niet goed. Ik wil kijken hoe erg ze eraan toe is. Ik wil weten hoe ze zitten. Ik wil weten of er een kans is dat ik hier weg kan komen, maar ik beweeg niet. Ik ben te bang om van de kast af te vallen en vermoord te worden. Angst houdt mij op mijn plek.
Ik hoor Delphi grommen en het geritsel van een tas die open gaat. Zacht gesis volgt en daarna gevloek. Baltazar zal Delphi wel aan het verbinden zijn. Tijdens het gevloek geef ik mezelf de gelegenheid om iets comfortabeler te gaan liggen. Geen van beiden hoort wat ik aan het doen ben en dat is maar goed ook. Ik wil graag nog iets langer leven dan vandaag.
De nacht gaat langzaam voorbij waarbij Baltazar en Delphi om de beurt de wacht houden. Veel slaap krijg ik niet. Ik ben veel te bang dat ik van de kast af val als ik in slaap val. Daardoor ben ik tegen de ochtend zo moe dat ik mijn ogen bijna niet meer open kan houden, maar ik wordt wakker door Delphi en Baltazar. Ze schijnen alles bij elkaar te pakken en weer te gaan, maar dan klinkt de stem van Delphi.
"Controleer de kast nog even. Misschien ligt er iets nuttigs in." Mijn ogen worden groot en ik sla mijn hand voor mijn mond zodat er geen geluid ontsnapt. De deuren onder mij gaan open en ik voel de bovenkant iets indeuken. Alsjeblieft hou het voor een minuut vol. Er klinkt gerommel in de kast, maar vervolgens gaat de deur met een klap dicht en trilt de kast wat onder de klap. Ik voel de plank achter mij iets los schieten.
"Niks, laten we gaan voordat ze ons hier vinden." Ik hoor ze weg lopen en ik kan eindelijk een diepe zucht van opluchting halen. Ik blijf voor de zekerheid nog een paar minuten liggen. Het voelt in elk geval aan als een paar minuten. Het kan net zo goed een half uur of een uur zijn. Ik weet het niet meer. Het enige wat ik nog duidelijk mee krijg is hoe de plank mijn gewicht niet meer kan houden en de kast met een bulderend geluid in elkaar stort.
Wauw, dat heeft me lang geduurd om te schrijven. Het is niet echt een Bloedbad hoofdstuk, maar het valt nog wel onder het Bloedbad. Sommige POV's zijn anders uitgevallen dan ik eerst had gewild, maar ik ben vrij tevreden met hoe het is geworden. Er zijn nog niet veel doden gevallen. Toch krijgen we in het volgende hoofdstuk eindelijk te weten wat Siri op het scherm zag en wie het vuur nou heeft aangestoken.
Ik heb met veel Tributen nog zoveel voor dat ik er uiteindelijk voor heb gekozen om niet al te veel doden te krijgen bij het Bloedbad. Het draaide er vooral om dat de Beroepstroep uit elkaar zou vallen en dat we achter een aantal identiteiten zouden komen zoals die van Elisandra.
Ik hoop het volgende hoofdstuk iets sneller klaar te hebben, maar ik zit wel tegen een writersblock aan. Ik heb wel ideeën maar dat is voor een totaal andere fanfiction. Toch ga ik mijn best doen om het volgende hoofdstuk voor het einde van het jaar klaar te hebben. Als een soort kerstcadeau voor jullie.
Als laatste natuurlijk de lijstjes met doden, zwaargewonden, gewonden en de puntentelling.
Doden:
District 2: Dyan Mellas
District 5: Merle Cyprian
District 6: James Hedera
District 11: Ragel Koffini
Zwaargewond:
District 1: Delphi Roxbryll
District 3: Kiki featherline
District 10: Gerdon Pecora
Gewond:
District 9: Sharon Curia
District 3: Peter McGarth
Dan rest mij alleen nog de puntentelling.
Het rijtje met punten die je kunt halen voor de Sponsoring.
5 punten voor het insturen van een tribuut (geldt 1 keer)
4 punten als je mijn verhaal followed.
3 punten als je een goede tip geeft.
2 punten voor een review.
De punten zijn als volgt:
Azmidiske: 72 punten
Skye. wizard: 66 punten
LeviAntonius: 50 punten
boekenworm: 47 punten
Marielene: 41 punten
Jade Lammourgy: 37 punten
Skye. Emma: 37 punten
veryrivaille: 32 punten
Indontknow: 29 punten
Rock Guitarist: 28 punten
MyWeirdWorld: 25 punten
Cicillia: 24 punten
Lady: 22 punten
LauraTwilightHungergamesHPfan: 17 punten
Homiestuck: 17 punten
Tiger Outsider: 15 punten
lyannen: 12 punten
roydolfje: 12 punten
mjg43: 12 punten
Marla: 10 punten
Maudvkr: 7 punten
StrawberryChickk: 6 punten
jeffreyhphg: 6 punten
Janaatje: 5 punten
Jo-ann: 5 punten
FroukjeBoeitNiet: 4 punten
edwin0102: 4 punten
Zacksteel: 4 punten
Tot het volgende hoofdstuk en mogen de kansen immer in je voordeel zijn!