Het eerste hoofdstuk uit het oogpunt van onze zo geliefde Severus Sneep EN heel snel geupdate! Wat wil je nog meer? Iedereen mag Luutje19 bedanken voor haar superideeën en haar aandringen op een snel nieuw hoofdstuk, al laat ik mijn toetsenbord nu rusten en mag iedereen weer ongeduldig worden, want ik heb tijd nodig om dit verhaal verder uit te stippelen EN een nieuw te schrijven.

Veel leesplezier,

Green.

Zwaar verleden

POV Severus Sneep

Ik loop door de gangen van Zweinstein, ik was net bij de psychiater geweest. Niet voor mezelf, maar voor Emelie, mijn nichtje. Aan haar denken doet me pijn in mijn hart, als een soort van dolk.

Ik laat mijn emoties nooit aan iemand zien, en erover spreken is moeilijk. Veel mensen beweren dat ik gevoelloos bent, ik ben voor velen (vooral Griffoendors) de zwarte vleermuis van Zweinstein. De ergste, meest verschrikkelijke, leraar die ze hebben.

Dat is ook de schijn die ik ophoudt, dat is de emotieloze persoon die iedereen ziet. Maar ik heb emoties, ik onderdruk ze, maar ik heb ze. Mijn emoties zijn zo geflipt dat ik graag van de Noordertoren zou willen springen, net als.. Dat brak mijn hart, het is mijn schuld dat Emelie van die toren sprong. Ik had er achteraan moeten springen, want alles was mijn schuld.

Maar ik deed het niet, ik sprong niet, ik had het gevoel dat ze.. nog leefde. Ik had het toen raar gevonden en was naar beneden gerent via de trap, en tot mijn grote verbazing bleek ook ze nog te leven.

Nog steeds is het mij een vraag hoe het kan, ik heb haar zien vallen. Ze viel en landde op de grond, heeft ze zichzelf gered? Ik weet het niet, alles is wazig. Emelie werd toen meteen naar het Holistio gebracht, voor onderzoek.

Albus vertelde me dat het beter was als Emelie een tijdje daar zou blijven, met een psychiater. Hij heeft die keuze dan ook voor mij gemaakt, aangezien ik die beslissing niet wilde maken. Het doet me zo denken aan mijn eigen jeugd, dat lijkt zo lang geleden, maar het is me bijgebleven.

Ik heb het ook ooit geprobeerd, van een toren springen enzo. Ik was toendertijd erg ongelukkig, ik had geen greintje geluk in mijn leven. Thuis had ik het slecht, mijn vader, een dreuzel, sloeg altijd. Zowel mij als mijn moeder.

Ik werd in mijn Zweinsteinjaren constant gepest en behekst door het duo, Potter en Zwarts. Ik verwijt het Pippeling en Lupos tot op de dag van vandaag nog steeds dat ze niks aan het gedrag van hun vrienden deden.

Zo is mijn haat jegens hen ontstaan, omdat ze alles met lede ogen aanzagen. Iets wat Lily niet deed, Lily, bij het horen van haar naam voel ik ook verdriet. Al is dat verdriet verder weg dan het verdriet vanwege Emelie.

Ik heb geprobeerd van de Noordertoren te springen, toen ik vijftien was. Maar bovenaan de Noordertoren, ik stond voor de reling, had het schoolhoofd mij gestopt.

Hij had me omgepraat, gezegd dat ik niet moest springen, omdat het leven volgens hem nog zoveel moois te bieden had voor me. Nou, daar heb ik nog niet veel van gemerkt.

Lily is dood, ik ben gemerkt met het duistere teken, mijn ouders en oom en tante zijn dood, en Emelie heeft gedaan waar ik lang geleden vanaf had gezien. Alles voelt als een grote messteek in mijn, volgens vele van steen gemaakte, hart. Maar springen doe ik niet, ook al ligt er in het vooruitzicht dat ik Albus vermoordden moet.

Ik heb al de onbreekbare eed afgelegd tegenover Narcissa, met Bellatrix als onze binder, en niet te vergeten Pippeling als stiekeme afluisteraar. Ik heb Pippelin slecht behandeld, ten eerste omdat ik hem haat, en ten tweede omdat hij een stuk ongedierte is, en dat is zacht uitgedrukt.

Een ander punt is dat ik Draco moet helpen, die jongen kan zijn eigen boontjes helemaal niet doppen, het is nog een kind. Draco zou Perkamentus nooit aankunnen, dat kan zelfs die arrogante Potter niet.

Enfin, nu ik mijn gedachten zo laat afleiden door mijn stomme emoties zie ik in dat het eigenlijk niet goed is voor Emelie om in het Holistio te verblijven. Ik zie nu dat Albus' keuze fout is, ze zal wel voelen dat iedereen haar gestoord vindt, tenminste, zo zou ik me voelen als ik haar ballerina's zou staan.

En niet vergeten te reviewen, tips en tops allemaal welkom. Ook de ongeduldigen mogen hun mening uiten over dat er snel een nieuw hoofdstuk moet komen.