DEEL 3: EEN NIEUW THUIS
HOOFDSTUK 25: DE PRIJS VAN DE VRIJHEID
Ik staar naar het schuine houten plafond boven mij terwijl de wind buiten rondom ons huisje giert. De sneeuwstorm blijft maar aanhouden. Daarstraks hoorde ik Doran nog zeggen dat Vale samen met drie anderen een pad van het dorp naar de ziekenhuistent moest uitgraven, al heb ik daar zelf niet veel van gemerkt. Ik ben al vier dagen mijn bed niet uit geweest.
Telkens als ik mijn ogen sluit, zie ik dat ene beeld weer voor me. Mijn moeder op de vloer van ons nieuwe appartement met de pijl van Katniss in haar hart. Ze droeg haar favoriete kamerjas waar kleurrijke vogels op geborduurd staan. Ik herinner me nog hoe we vroeger vaak samen uit winkelen gingen in het Capitool. Maar dat zal nu nooit meer kunnen. Mam is dood. En dat is voor een groot deel mijn fout.
Katniss mag dan wel de persoon zijn die haar heeft neergeschoten, dankzij mij waren mam en pap naar daar verhuisd. Ze moesten onze mooie flat op de hoogste verdieping inruilen voor het gelijkvloerse appartement in het midden van het gebouw. Als straf voor mijn verraad tegenover de regering. Mam zou dus nooit oog in oog met Katniss gestaan hebben als ik geen spionne was geworden. Doran mag nog honderd keer zeggen dat ik mezelf niet mag beschuldigen omdat niemand kon weten dat Team 451 uitgerekend op die plek uit de riolen zou vluchten, ik weet wel beter. Ik ben even verantwoordelijk voor mams dood als Katniss zelf.
"Gaat het nu al beter met haar?" vraagt Andrew beneden. Hij probeert om wat stiller te praten, maar ik kan hem goed genoeg verstaan omdat het gordijn van de hooizolder niet helemaal dichtgetrokken is.
"Nee," antwoordt Doran. "En ik vrees dat het nog lang zal duren. Tegen ons heeft ze er nooit veel over verteld, maar ik weet zeker dat ze haar familie in het Capitool altijd heel erg gemist heeft. Volgens mij wou ze alles zo veel mogelijk verdringen omdat we voor het einde van de oorlog toch niet terug konden gaan. En misschien was ze ook bang om tegenover jullie zwak over te komen."
Dat ziet Doran helemaal juist. Ik heb hier in district 10 vaak genoeg aan mijn ouders en vriendinnen gedacht. Maar ik probeerde die gedachten altijd snel weer weg te duwen omdat ik toch weinig aan de situatie kon veranderen. Juist daardoor komt alles nu extra hard aan. Dat, en natuurlijk ook het feit dat ik samen met Katniss mijn eigen moeder de dood heb ingejaagd.
"Nog eens bedankt om haar die avond mee te gaan zoeken," gaat Doran verder. "Ik had haar nooit zelf terug kunnen dragen, want met mijn voet kan ik niet veel meer tillen."
Eigenlijk heb ik geen flauw idee wat er juist gebeurd is nadat ik het Wildbos in was gerend. Het laatste wat ik me nog herinner, is dat ik moest overgeven. De rest weet ik niet meer. Als Doran en Andrew zeggen dat ze me samen naar huis gedragen hebben, dan zal dat wel kloppen. Misschien hadden ze me beter gewoon buiten in de kou laten liggen. Dat was mijn verdiende loon geweest.
"Denkt Aludra echt dat het haar schuld is?" vraagt Andrew nu. "Ze heeft zelf toch niets verkeerd gedaan? Het was niet haar beslissing dat haar ouders moesten verhuizen, en wie kon er voorspellen dat Katniss en de anderen uitgerekend hun flat zouden binnenvallen? Het was puur toeval. Ze heeft gewoon heel veel pech gehad."
"Dat probeer ik haar ook al drie dagen te vertellen," zucht Doran. "Maar ze gelooft mij niet. En ze is vrees ik lang niet de enige inwoner van het Capitool die nu met een trauma zit."
Ik kruip diep weg onder mijn deken, want ik wil niet meer verder naar dit gesprek luisteren. Eergisteren is het Capitool gevallen, op een manier die nog gruwelijker was dan we ons hadden kunnen voorstellen. Zelf heb ik geen enkele tv-uitzending gevolgd. Maar intussen weet iedereen in Panem hoe het gegaan is. De rebellen hadden net een doorbraak naar de Stadscirkel geforceerd toen er opeens een hovercraft verscheen. Die bleef hangen boven een soort van omheining waarbinnen men een heleboel kinderen in veiligheid wou brengen. Natuurlijk dachten ze allemaal dat de zilveren parachutes die gelost werden een geschenk zouden zijn. Maar in plaats daarvan waren het bommen. Na de eerste explosies hebben de rebellendokters geprobeerd om zo veel mogelijk kinderen eerste hulp te geven. Toen de rest van de parachutes ontplofte, werd iedereen binnen de omheining levend verbrand. Zowel de kinderen als de hulpverleners. Ook Primrose Everdeen die bij het team van rebellenverplegers hoorde. Katniss heeft nog geprobeerd om haar zus te redden, maar ligt nu zelf met zware brandwonden in het ziekenhuis. Net als Peeta. De verovering van het Capitool heeft verschrikkelijk veel slachtoffers geëist. Honderden mensen zijn op straat gestorven in pods die onverwachts afgingen. Ook al had de regering gezegd dat ze hun valstrikken pas zouden activeren na evacuatie van alle inwoners. Helaas aarzelden ze niet om die belofte te breken toen het rebellenleger echt dichtbij kwam. Het heeft weinig geholpen. Vlak nadat de parachutes ontploft waren, kondigde Snow officieel zijn capitulatie aan. De oorlog is eindelijk voorbij. Maar welke prijs hebben we ervoor betaald?
"Ik weet eigenlijk niet hoe we Aludra nu kunnen helpen," zegt Andrew. "Ze zal natuurlijk tijd nodig hebben om hier overheen te komen, maar verder …"
"We kunnen haar niet dwingen om te doen alsof er niets aan de hand is," antwoord Doran. "Maar het is denk ik wel goed als er af en toe iemand met haar gaat praten. Ik vond het trouwens sterk van Enya dat ze dat zo snel al wou doen. Zeker als je bedenkt hoeveel ruzie ze vroeger met elkaar hebben gemaakt."
Enya was inderdaad één van de eersten die naast mijn bed stond. De ochtend na die afschuwelijke tv-uitzending zei ze tegen mij dat ze heel goed begreep hoe ik me voelde nu mijn moeder gestorven is. Na de dood van Kivo heeft ze zelf dagenlang op deze hooizolder gezeten. En zij wist tenminste nog dat ze zichzelf helemaal niets hoefde te verwijten. Als meisje mocht Enya bij de Boete niet de plaats van haar broer innemen, en ze had nooit genoeg geld bij elkaar kunnen schrapen voor een echt goede sponsorgift. Maar ik mag zeker niet denken dat ik schuldig ben aan de dood van mijn moeder, voegde ze er nog met veel nadruk aan toe. Zij vindt dat Doran en de anderen gelijk hebben als ze beweren dat ik er echt niets aan kon doen dat het Sterrenteam de flat van mijn ouders binnendrong, en dat ik dus eigenlijk ook een slachtoffer ben in deze zaak. Het is best bijzonder dat zelfs Enya me vrij wil pleiten. Maar ook dat overtuigt me niet.
Ik schrik pas op uit mijn gepieker wanneer ik de sporten van de houten ladder hoor kraken. Doran komt naar boven en gaat naast mij op bed zitten, met zijn beide armen om mij heen geslagen. Ik durf hem niet goed aan te kijken. In plaats daarvan staar ik door het raampje van de hooizolder naar buiten, waar de sneeuw nog steeds in vlagen voorbij waait. Ook Doran blijft zwijgen. Ik weet dat hij bijna net zo verdrietig is als ik, zelfs al heeft hij mijn moeder nooit gekend en had zij waarschijnlijk niets met hem te maken willen hebben omdat hij een zwerver is. Maar het is duidelijk dat hij geen idee heeft wat hij nu nog tegen me kan zeggen.
De volgende dag krijg ik nog meer bezoek. Eerst komt Lucas langs. De derde keer al sinds ik op tv moest toekijken hoe Katniss mijn moeder heeft neergeschoten. Ook hij weet niet goed wat hij kan doen om me te helpen. Lucas is chirurg, geen psychiater. Hij herhaalt wel een paar keer tegen Doran en Noria hoe belangrijk het is dat ik genoeg blijf eten. Maar ik heb eigenlijk helemaal geen honger meer sinds mam dood is. Het brood besmeerd met confituur gemaakt van de pruimen die Noria en ik deze zomer in weckpotten staken, heb ik nog opgegeten om haar een plezier te doen. Gisteren en vanochtend liet ik mijn maaltijden gewoon staan totdat Doran ze weer kwam halen. Ik weet dat zoiets onbeleefd is - zeker in dit district - maar ik krijg het gewoon echt niet door mijn keel.
Rond het middaguur hoor ik hoe Andrew de voordeur openmaakt voor Darvo. Hij had eerder willen komen, zegt hij, maar hij wist niet goed of vandaag al het geschikte moment zou zijn. Ik houd me stil onder mijn deken wanneer hij de ladder naar de hooizolder beklimt. Hij gaat op het bed van Enya zitten en wacht geduldig tot ik hem aankijk.
"Darvo," zeg ik moeizaam. Na meer dan vier dagen in bed te liggen, heb ik vreemd genoeg nog minder energie dan anders.
"Dag Aludra," antwoordt hij. "Ik weet dat je hier eigenlijk niet veel aan hebt, maar het spijt me heel erg van je moeder. Enya heeft mij alles verteld."
Ik duw mezelf half overeind en verschuif het deken zo dat het mijn onderlichaam en benen blijft bedekken. Niet omdat ik me naakt voel - ik draag nog steeds mijn nachtjapon - maar wel omdat het hier op zolder behoorlijk koud is, ook al heeft Noria vanochtend vroeg beneden de houtkachel aangestoken. Of misschien verbeeld ik me dat maar. Want Darvo lijkt er helemaal geen last van te hebben.
"Ik vind dat jij jezelf geen verwijten hoeft te maken," gaat hij verder. "Katniss en haar groep hadden op elke willekeurige plaats uit de riolen kunnen komen. Dat ze juist het appartement van jouw ouders uitkozen, was gewoon toeval. Daar kon jij niets aan doen."
Ik staar zwijgend naar mijn handen die in elkaar gevouwen bovenop het deken liggen. Darvo zegt oprecht wat hij gelooft - dat weet ik zeker - maar toch kan hij me nog steeds niet overtuigen. Zonder mijn spionage had de regering mam en pap nooit bevolen om naar de middelste flat op het gelijkvloers te verhuizen.
"Je moet ook denken aan alle goede dingen die je hebt gedaan," vertelt Darvo. "Voor de oorlog hielp je de daklozen in het Capitool al, en iedereen in dit dorp vindt het juist moedig van je dat je bij het Verzet durfde te gaan. Dankzij jou zijn Amalthea en die twee andere rebellen toen niet verdronken tijdens het onweer."
"Hoe weet jij dat?" vraag ik. Binnen het Capitoolverzet hielden we onze missies altijd geheim, ook als ze mislukt waren.
"Amalthea heeft me er na de treinoverval zelf iets over verteld," legt Darvo uit. "Ze is nog even bij mij in de hovercraft geweest toen iedereen 's avonds buiten zat te eten. Volgens haar kunnen de riolen van het Capitool snel overstromen als het echt hard regent, dus het was heel dapper om zelf achter hen aan te gaan. Amalthea zei dat je daar best wel een groot risico mee nam, want jullie zijn blijkbaar maar net op tijd ontsnapt. En hier in district 10 heb je samen met de andere rebellenverplegers een heleboel gewonden verzorgd. Lucas houdt nog altijd vol dat er zonder de hulp van al die vrijwilligers veel meer mensen gestorven zouden zijn."
"Ik was toch niet de enige verpleegster?" werp ik tegen.
"Dat is waar," geeft Darvo toe. "Maar jij bent wel degene die mijn leven heeft gered. Ashley wist heel zeker dat ik was doodgebloed als jij de wonde niet had dichtgedrukt. En je hebt er ook mee voor gezorgd dat ik mijn arm weer kan gebruiken. Daarnet ben ik zelfs in mijn eentje naar boven geklommen."
"Ik vraag me nog altijd af of ik toen alles helemaal juist heb gedaan," antwoord ik. Nu zit Darvo me wel heel veel lof toe te zwaaien.
"Wat mij betreft wel. Anders zou ik hier vandaag niet zijn."
"Is er al nieuws over Andromeda, Alex en Roy?" verander ik van onderwerp. Ik besef dat ze net zo goed gesneuveld kunnen zijn, maar om één of andere reden lijkt het me nog erger om totaal niets te weten.
"Tot nu toe hebben we nog geen bericht gehoord," antwoordt Darvo. "Dat verontrust me eigenlijk een beetje, want Andromeda staat hoger in rang dat de meeste soldaten. Maar ze heeft ook geen echte topfunctie in het rebellenleger. Misschien duurt het gewoon even voordat ze ons kan bereiken."
"Dus we moeten gewoon afwachten," stel ik weinig enthousiast vast.
"Dat klopt," bevestigt Darvo terwijl hij van Enya's bed opstaat. "Als ik meer weet, dan zal ik het wel komen zeggen."
Na het vertrek van Darvo ben ik zo moe dat ik al snel in slaap val. Pas ergens in de namiddag word ik wakker omdat Doran naar de hooizolder klimt. Aan zijn gezicht kan ik meteen zien dat hij geen al te best nieuws voor me heeft.
"Ik vrees dat je dit niet graag gaat horen," zegt hij voorzichtig, "maar ik wil het liever zelf vertellen voordat je er op een andere manier achter komt. Jullie flatgebouw is vandaag ingestort."
Ik blijf roerloos zitten terwijl Doran me uitlegt wat er precies gebeurd is. Zelfs na de officiële capitulatie van president Snow zijn er nog een paar vredebewakerseenheden die weigeren om zich over te geven. Ook al kan iedereen zien dat ze geen schijn van kans maken tegen het rebellenleger. Eén van die kleine groepjes had zich vanochtend teruggetrokken in het appartementsblok waar mijn ouders woonden. Ze kozen speciaal ons gebouw uit omdat de Spotgaai hier een ongewapende vrouw vermoordde. Nadat ze alle andere bewoners naar buiten hadden gejaagd, blokkeerden ze de toegangen en verschansten ze zich ergens op één van de hoogste verdiepingen om van daar uit de rebellen onder vuur te nemen. Maar die waren niet echt onder de indruk. De legerleiding van district 13 heeft gewoon een hovercraft gestuurd om het hele flatgebouw plat te bombarderen. Ze wisten dat er nu toch geen burgers meer aanwezig waren. De mensen die er woonden, zijn wel alles kwijt. En dat geldt ook voor mij.
Ik heb het haar nooit kunnen vragen, maar ik weet zeker dat mam al mijn persoonlijke spullen in een paar grote koffers heeft bewaard omdat ze hoopte dat ik ooit terug zou komen. En die koffers stonden ongetwijfeld ergens in ons nieuwe appartement. Het gebouw had een ondergrondse parkeerruimte, dus wij huurden geen aparte garagebox. Maar volgens Doran blijft er nu enkel een rokende puinhoop over en zegt de brandweer dat er helemaal niets meer te redden valt. Wat betekent dat de inhoud van mijn rugzak nu echt het enige is wat ik nog bezit. Mijn kleren, mijn schoolspullen, zelfs de prachtige blauwe jurk met gouden bloemen die onze styliste Pamela voor het Galadiner had gemaakt. Alles is weg.
Die avond raak ik het bord met eieren en gebakken spek dat Noria naar boven brengt, niet aan. Ook al besef ik dat ze er moeite voor heeft gedaan. Maar ik heb gewoon echt geen honger. Ik voel me alleen maar leeg vanbinnen. In het schemerdonker van de zolder staar ik voor me uit terwijl ik aan mijn vader denk. We weten dat hij nu in de gevangenis zit, waar hij wacht op zijn proces. De rebellen vinden dat hij als CEO van een grote supermarktketen mee verantwoordelijk is voor de uitbuiting van de districten. Vrijwel alles wat je in zijn winkels kan kopen, wordt immers daar gemaakt of gekweekt. Pap en ik waren het al heel lang niet meer met elkaar eens over de daklozen of de Hongerspelen. Maar hij blijft nog steeds mijn vader. En ik heb hem letterlijk alles afgenomen. Zijn onberispelijke status, zijn bezittingen, zijn appartement en zijn vrouw. Eigenlijk ook zijn enige kind, want ik betwijfel of hij me ooit zal kunnen vergeven voor wat er gebeurd is. Hier blijft iedereen volhouden dat ik geen schuld heb aan de dood van mam. Maar ik ken mijn vader goed genoeg om te weten dat hij daar vast wel anders over zal denken. Het zou me niet eens verbazen als onze hele familie nu niets meer met mij te maken wil hebben. En ik verdien het ook gewoon om door hen verstoten te worden. Want het is inderdaad mijn fout.
De volgende dag krijgen we alweer bezoek. Milo, die speciaal naar ons dorp gereden is om iets met Vale en Iris te bespreken. Maar hij heeft ook nieuws uit het Capitool bij zich. Andrew verplicht me om naar beneden te komen - ik kan niet eeuwig in bed blijven - maar volgens mij heeft hij daar al snel spijt van zodra duidelijk wordt welke boodschap Milo meebrengt.
"Ik ben al bij Darvo in de ziekenhuistent geweest," zegt hij terwijl we rond de tafel in de woonkamer van Andrew en Noria zitten. "En ik heb hem beloofd om het nu ook aan jullie te vertellen. Andromeda is sinds gisterenavond terug uit het Capitool. Zelf is ze lichtgewond, maar Alex en Roy zijn allebei dood."
Meteen voelt het alsof ik een mokerslag krijg. Darvo deed gisteren nog zo zijn best om mij iets positiefs te kunnen zeggen, en nu heeft hij zelf moeten horen dat zijn twee beste vrienden gesneuveld zijn. Ik luister zwijgend terwijl Milo ons het volledige verhaal vertelt.
"Jullie weten misschien al dat Andromeda, Roy en Alex bij dezelfde legereenheid waren ingedeeld," zegt hij. "Andromeda had dat gevraagd omdat ze al zo vaak samengewerkt hadden. Eigenlijk had district 13 ruim genoeg wapens en manschappen om het Capitool te veroveren. Het echte probleem lag ergens anders. "
"De valstrikken die overal verborgen waren," raadt Andrew.
"Heel juist," knikt Milo. "Iedereen snapte dat de pods enorm veel levens zouden eisen als er niets aan gedaan werd. Het duurde te lang om alle valstrikken één voor één op te ruimen, en de nieuw gebouwde pods stonden zelfs niet op de Holo's van het verzetsleger. Kort nadat Katniss en haar team gevlucht waren voor de vredebewakers, dacht één van de hogere rebellencommandanten dat hij de oplossing had gevonden."
"En welke was dat dan?" vraagt Doran.
"We hebben toen allemaal gezien dat die zwarte golf niet alleen een heleboel schade heeft aangericht, maar ook verschillende andere pods onklaar maakte. Zoals bijvoorbeeld de twee wespennesten die een paar straten verderop hingen. De weg lag vol met dode bloedzoekers."
Dat kan ik me niet meer herinneren, maar natuurlijk worden niet alle oorlogsbeelden op tv uitgezonden. Als leider van de opstand in district 10 zal Milo zeker meer weten dan wij. En bloedzoekers zijn een berucht wapen dat tijdens de Donkere dagen al bestond.
"Het plan van die commandant werd meteen aanvaard," gaat Milo verder. "Vrijwel alle geëvacueerde inwoners van het Capitool hadden hun auto moeten achterlaten toen ze op de vlucht sloegen. Hij stelde voor om zo veel mogelijk voertuigen in beslag te nemen en onbemand door de straten te sturen. Op die manier konden ze heel wat pods laten afgaan zonder dat het echt gevaarlijk werd."
"Dat klinkt als een goed idee," vindt Andrew.
"Eerst ging alles inderdaad zoals ze gehoopt hadden, " bevestigt Milo. "Twee nachten voor het Capitool gevallen is, begonnen de rebellen drie belangrijke straten richting stadscentrum vrij te maken. Ze hebben tientallen huizenblokken veroverd terwijl er amper slachtoffers vielen. Andromeda, Roy en Alex werden ingeschakeld bij het regiment dat een route door het westelijke deel van het Capitool moest forceren. Na een paar uur kwamen ze bij een plek waar volgens hun Holo vier pods gebouwd waren. Die gingen stuk voor stuk zonder probleem af toen ze er een lege auto overheen lieten rijden. Maar daarna moesten ze controleren of alles echt veilig was. De bevelhebber van het peloton waar Roy, Andromeda en Alex bij zaten vroeg twee personen die vrijwillig verkenner wilden zijn."
Het is nu zo stil aan tafel dat we buiten de wind rondom ons huisje horen gieren. Het is alweer volop aan het sneeuwen en de kans is groot dat Milo vannacht hier in het dorp zal blijven slapen. Niemand zegt een woord. We voelen allemaal dat hij stilaan bij het einde van zijn verhaal is.
"Andromeda wist heel goed dat die opdracht levensgevaarlijk was," vertelt Milo. "Als er ook maar één pod overbleef, dan zouden de verkenners sneuvelen. Ze heeft zich altijd verantwoordelijk gevoeld voor Alex en Roy. Dus weigerde ze hen mee te laten doen. In de plaats daarvan ging ze zelf, samen met hun bevelhebber en iemand anders die zich kandidaat stelde."
"En hebben ze het gehaald?" wil Andrew weten. Een overbodige vraag, want anders zou Andromeda nu niet in district 10 zijn.
"Zij wel," antwoordt Milo. "De drie verkenners kwamen bij het volgende kruispunt zonder dat er iets gebeurde. Maar blijkbaar hield het vredebewakersleger alles in de gaten via de bewakingscamera's die aan de gebouwen hingen. Ze hadden één pod vooraf uitgeschakeld, een bom die zorgvuldig verstopt zat in een rij bloembakken met rozen. Niemand wist dat die er was. Hij moet recent geplaatst zijn, want er stond niets op de Holo. Natuurlijk hebben ze die valstrik weer geactiveerd toen de andere soldaten er voorbij liepen. Het hele peloton was onmiddellijk dood, ook Alex en Roy."
Ik sluit mijn ogen terwijl ik probeer om het beeld te verdringen van een groep mensen die letterlijk aan flarden wordt geblazen. Misschien beseften ze niet eens wat hen overkwam. Maar Andromeda en de twee andere verkenners zagen het natuurlijk voor hun ogen gebeuren zonder dat ze iets konden doen.
"Andromeda neemt het zichzelf bijzonder kwalijk," zegt Milo. "Ze heeft mij gisteren zeker vijf keer verteld dat ze die list al vanaf het begin had moeten doorzien. Jullie weten dat ze zelf vredebewaker is geweest, dus ze kan zich nu wel voor het hoofd slaan dat ze hun strategie pas begreep toen het al te laat was. Anders zou ze haar bevelhebber zeker gewaarschuwd hebben. En wat ze nog het ergste vindt, zij heeft Roy en Alex verboden om verkenner te zijn zodat ze minder gevaar liepen. Maar juist daarom zijn ze nu allebei dood."
"Andromeda kon toch niet weten dat er een bom in die bloembakken zou liggen?" werpt Andrew tegen.
"Volgens mij was het inderdaad de eerste keer dat ze een oorlogssituatie verkeerd heeft ingeschat. Zelf verwijt ik het haar niet echt, zeker als je denkt aan al het goede werk dat ze voor de opstand heeft gedaan. En we maken allemaal meer dan genoeg fouten tijdens ons leven. Het was vooral pech. Maar toch zit ze met het gevoel dat ze de dood van Alex, Roy en de anderen had kunnen vermijden, zei ze. Je bent dus niet alleen," voegt Milo er nog aan toe terwijl hij me recht aankijkt. "Andromeda blijft voorlopig in de hoofdstad van ons district. Maar als je later graag met haar wil praten, dan kan dat wel volgens mij."
Ik knik zwijgend omdat ik geen goed antwoord weet te bedenken. Natuurlijk snap ik hoe Andromeda zich voelt nu ze onrechtstreeks mee verantwoordelijk is voor de dood van Roy en Alex. Net zoals ik zelf ook schuldig ben aan wat er met mijn eigen moeder is gebeurd. De herinnering aan mam die dood op de vloer van ons appartement ligt, komt onmiddellijk weer terug. Het is een beeld dat ik nooit meer uit mijn hoofd zal krijgen. Ik sta op en klim naar de hooizolder voordat iemand me kan tegenhouden.
Nadat Milo vertrokken is, blijf ik de hele dag alleen op bed zitten. Zelfs voor het avondeten laat ik me niet overtuigen om naar beneden te gaan. Met het deken om mijn schouders geslagen kijk ik naar het licht van de volle maan dat door het zolderraam schijnt. Het sneeuwt niet meer, maar volgens Noria is het nog steeds flink aan het vriezen buiten. Ik doe alsof ik al diep lig te slapen wanneer Enya in bed kruipt. En blijkbaar val ik niet lang daarna ook echt in slaap, want pas midden in de nacht schrik ik wakker uit een vreselijke nachtmerrie waarin ik Katniss zelf de weg wijs naar Merope's appartement om haar en Sirrah - die toevallig net op bezoek is - een pijl door het hart te schieten. Gelukkig heb ik deze keer niet luidop geschreeuwd. Dan zou iedereen in dit huisje wakker zijn geworden.
Ik blijf nog uren naar het plafond staren terwijl ik aan mijn twee vriendinnen denk. Tijdens de laatste paar dagen van de oorlog zijn er duizenden burgers om het leven gekomen. Gedood door één van de vele pods die - ondanks alle beloftes van de regering - in drukke straten zijn afgegaan, of per ongeluk neergeschoten bij vuurgevechten tussen vredebewakers en rebellen. Een heleboel mensen zijn nog steeds vermist. Niemand kan me vertellen wat er met Merope en Sirrah is gebeurd. De kans is groot dat ook zij de verovering van het Capitool niet overleefd hebben.
Ik ben nog steeds klaarwakker wanneer de eerste zonnestralen door het raam schijnen. Ongeveer een kwartier later hoor ik hoe Andrew uit bed komt om Iris binnen te laten. En deze keer brengt ze eindelijk beter nieuws voor ons mee. Leandro is gisterenavond teruggevonden. Blijkbaar was ook hij op de Stadscirkel toen die parachutes ontploften, want hij werd samen met ruim honderd andere slachtoffers zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht. Daar houden de dokters hem nu in een kunstmatige coma omdat hij ernstige brandwonden heeft. Maar hij is intussen wel buiten levensgevaar en maakt - dankzij de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van huidtransplantatie - zelfs een vrij goede kans om volledig te genezen. Ook al zal dat nog lang duren.
"Hoe weten ze zeker dat hij het is?" hoor ik Doran met aandrang vragen.
"Alle soldaten uit district 13 kregen een chip met hun persoonsgegevens ingespoten voordat ze naar het front gingen," legt Iris uit. "Leandro kan nu natuurlijk niet praten, maar op die manier hebben ze al een heleboel mensen van het rebellenleger geïdentificeerd."
"Ik kan niet zeggen hoe blij ik ben," stamelt Doran wanneer Iris uitgesproken is.
"Ik ook," voeg ik er aan toe terwijl ik langs de ladder naar beneden kom. "Voor jou."
Gelukkig lijkt Iris er geen probleem van te maken dat ik alleen mijn nachtjapon aanheb. Maar hoe slecht ik me zelf ook voel, ik wil niet boven blijven zitten nu Doran te horen krijgt dat zijn vriend nog leeft. Dan zou het lijken alsof het me weinig kan schelen. En dat is helemaal niet zo. Integendeel zelfs.
Ik loop naar Doran toe, sla mijn armen om hem heen en leg mijn wang tegen de zijne. In stilte denk ik terug aan al die keren dat ik Leandro en Doran samen heb gezien. In de Garage, op het veldje achter de box van Alcyone, in de ongebruikte ventilatieschacht waar ze hun slaapplek van hadden gemaakt en waar ik zei dat ik lid van het Verzet wilde worden. Maar ik herinner me vooral nog die ene nacht in de hovercraft, toen Doran me ontvoerd had. Voor hem was het heel moeilijk om Leandro in het Capitool te moeten achterlaten. Ik weet dat Doran er hier in district 10 's nachts uren over heeft liggen piekeren, ook al wou hij er niet echt met mij over praten - om mij te sparen, denk ik. We waren allebei doodsbang dat Leandro tijdens de invasie zou sneuvelen. Maar nu de oorlog voorbij is en de rebellen gewonnen hebben, weet Doran tenminste dat hij binnenkort naar Leandro toe kan gaan. Terwijl ik mijn moeder - en misschien ook mijn twee beste vriendinnen - nooit meer terug zal zien.
Mijn ogen vullen zich weer met tranen wanneer ik aan dat laatste denk. Dus maak ik me los uit onze omhelzing en klim ik zwijgend naar boven. Doran lijkt mijn gedachten te raden, want hij zegt dat het beter is om me nu even met rust te laten. In het Wildbos ligt de sneeuw kniehoog. De hooizolder is dus de enige plek waar ik alleen kan zijn. Na een paar minuten vertrekt Iris weer met de belofte dat ze ons zeker zal verwittigen mocht ze nog meer nieuws uit het Capitool krijgen. Maar wanneer er in de late namiddag opnieuw op de voordeur geklopt wordt, is het iemand anders die langskomt.
Doran en Andrew reageren allebei heel verbaasd als ze onze bezoekster binnen laten. Geen van ons had verwacht haar vandaag hier te zien. Maar blijkbaar hoeft zij zich niet eens voor te stellen, want - zoals ze zelf zegt - heel Panem zal haar intussen wel kennen van de televisie. Pas dan besef ik met een schok wie er beneden in de woonkamer staat. Ik heb haar stem maar een paar keer gehoord omdat ze geen echt lid van onze verzetsgroep was. Al kwam ze wel af en toe aan het woord in de propo's die district 13 gemaakt heeft. Op mijn tenen loop ik naar de rand van de hooizolder en kijk ik voorzichtig door een kier in het gordijn. Mijn vermoeden klopt. Dit is één van de mensen die samen met Katniss het appartement van mijn ouders is binnengedrongen. Cressida.
Een kort hoofdstuk, maar wel een belangrijk denk ik … en ook één waarin Aludra eigenlijk alleen maar slecht nieuws te verwerken krijgt, met uitzondering natuurlijk van het bericht over Leandro.
Ik had al een hele tijd de indruk dat veel lezers zich afvroegen of (en zo ja, wanneer) Aludra echt een langdurige emotionele crisis zou doormaken. Maar ik heb hier doelbewust tot nu mee gewacht omdat je als schrijver vrij weinig kan doen met een personage dat alleen maar in bed ligt. Hopelijk is het mij toch gelukt om het hoofdstuk interessant genoeg te houden. De dood van Alex en Roy is trouwens een rechtstreekse verwijzing naar het originele boek, waarin een peloton rebellensoldaten op deze manier om het leven komt.
Tot de volgende update! Ik ben er intussen vrij zeker van dat mijn verhaal ongeveer 31 hoofdstukken zal tellen (kunnen er ook 30 of 32 zijn) , dus het einde komt stilaan in zicht … en dat is ook één van de vele redenen waarom ik mijn verhaal absoluut wil afwerken ;-)