HOOFDSTUK 25: D-DAY
Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, voel ik me vreemd gespannen. Buiten schijnt de zon al volop en de hemel is strakblauw. Maar toch zal dit voor mij geen rustige zomerdag zijn. Want ik herinner me heel goed de sponsorgift die Katniss en haar medetributen gisterenavond hebben gekregen. Dankzij die stapel broodjes weet ik wat er - als alles volgens plan verloopt - straks om middernacht moet gebeuren. Vandaag is het D-day.
Eigenlijk heb ik nooit helemaal begrepen waar die uitdrukking vandaan komt. Toen een paar van mijn klasgenoten het uit nieuwsgierigheid eens aan de leraar taalkunde vroegen, zei hij dat het woord 'D-day' verwijst naar één van de belangrijkste veldslagen uit de Tweede Wereldoorlog. Dat antwoord maakte ons natuurlijk niet echt veel wijzer. Over die oorlog weet ik zelf eigenlijk helemaal niets, behalve dan dat hij ergens in de twintigste eeuw is uitgevochten. Onze geschiedenisboeken beginnen pas met de Vierde Wereldoorlog. Alles wat daarvoor gebeurd is, heeft weinig of geen invloed gehad op het ontstaan van Panem. Je moet al naar de archiefkelders van de Centrale Bibliotheek gaan om er echt uitgebreide informatie over te vinden.
Ik schuif mijn deken naar het voeteinde van het bed en draai me op mijn zij om naar de klok te kijken. Twintig minuten voor acht. Hoog tijd dus om op te staan. Als verzetslid heb ik vandaag niet de luxe om lang in bed te blijven liggen. De gedachte aan wat er straks allemaal zou kunnen mislopen, zorgt er hoe dan ook voor dat ik toch niet in de stemming ben om te luieren. Met een zucht kom ik overeind en slenter ik naar mijn badkamer om me te wassen. Het bedieningspaneel van de douche geeft aan dat de meeste reservoirs nog vol genoeg zitten. Uiteindelijk kies ik voor zeep en shampoo met een rustgevende geur. Misschien helpt dat om het angstzweet van vannacht weg te spoelen.
Wanneer ik helemaal aangekleed de woonkamer binnen wandel, zitten mijn ouders al voor de tv te ontbijten. De krant ligt opengeslagen op het salontafeltje. Vier gewonden bij protesten op de Stadscirkel, zegt de titel bovenaan de pagina. Snel begin ik de rest van het artikel door te nemen. Zou er echt een gewelddadige opstand zijn geweest in de stad?
Maar wanneer ik het krantenverslag lees, blijkt gelukkig dat het al bij al nog wel meevalt. Vannacht hebben een aantal mensen uit het publiek zich inderdaad verenigd om een soort van protestmars te houden op de Cirkel en in de omliggende straten. De vredebewakers moesten zelfs een tiental van de grootste heethoofden oppakken. Waarschijnlijk zullen die personen morgen of overmorgen alweer vrijgelaten worden, zodra de situatie in de stad weer wat beter onder controle is. Twee mensen hebben kneuzingen opgelopen en een derde heeft zich gesneden aan glasscherven. Eén vrouw is naar het ziekenhuis gebracht met een gebroken arm. Allemaal relatief lichte verwondingen dus. Volgens mij hadden die betogingen een stuk erger kunnen aflopen. Wat me wel een beetje verbaast, is dat president Snow de live-uitzending op de Stadscirkel gewoon wil laten doorgaan. Waarschijnlijk ziet hij het als een teken van zwakte om nu toe te geven. Al durf ik te wedden dat er vandaag in de stad drie keer meer vredebewakerspatrouilles zullen rondlopen dan gewoonlijk. Misschien is het toch niet zo slecht dat ik voorlopig huisarrest heb.
Ik leg de krant weg en ga naast mam voor de tv zitten terwijl ik mijn eerste boterham smeer. In de arena lijkt alles op dit moment rustig te zijn. De Beroeps uit district 2 wachten in een veilige zone totdat het negen uur is en ze weer naar hun basiskamp kunnen. Finnick, Katniss en Peeta zijn de zee in gegaan om zich helemaal schoon te wassen. Even later komen ze alle drie het water uit en smeren ze zich nog eens in met een laag groene huidzalf. Op het strand achter hen zie ik een zilveren parachute liggen.
"Wat hebben ze gekregen?" vraag ik aan mijn ouders.
"Een heleboel broodjes," antwoordt mam. "Volgens Finnick was het precies dezelfde sponsorgift als gisterenavond."
Opnieuw vierentwintig stuks uit district 3 dus, denk ik in stilte bij mezelf. Dat kan alleen maar betekenen dat Plutarch en Fulvia hun plannen niet gewijzigd hebben.
"Is het nog geen tijd om te vertrekken?" hoor ik pap vragen. De scholen mogen nu dan wel gesloten zijn totdat de herexamens beginnen, voor volwassen mensen zoals mijn ouders is dit een gewone werkdag.
"Ik denk het wel," antwoordt mam. Ze wil opstaan uit de zetel, maar maakt daarbij een verkeerde beweging waardoor ze de helft van haar glas fruitsap over mijn jurk heen laat vallen. Meteen begint ze zich uitgebreid te verontschuldigen. Ik wil zeggen dat het allemaal niet zo erg is, want ik heb ook weleens iets gemorst. En natuurlijk deed ze het helemaal per ongeluk. Maar nog voor ik mijn mond kan opendoen, staat mam al klaar met één van mijn andere jurken die ze gisteren nog gestreken heeft.
"Doe deze maar aan," zegt ze. "Je kan niet in die natte kleren blijven rondlopen."
Ik kom zelf ook overeind en trek mijn bevlekte jurk uit. Het kan me weinig schelen dat ik hier nu eventjes in mijn ondergoed sta. Wij wonen op zo'n hoge verdieping dat er toch niemand door het raam kan gluren. En voor mijn eigen ouders hoef ik me al helemaal niet te schamen. Mam verdwijnt even naar mijn badkamer om de vuile jurk in de wasmand te leggen. Daarna beginnen zij en mijn vader snel hun schoenen aan te doen. Een jas zullen ze niet nodig hebben, want het is buiten warm genoeg.
"We zijn gisteren vergeten om het tegen je te zeggen," begint mam terwijl ze de veters van haar zilverkleurige laarzen stevig vast strikt, "maar wij zullen de rest van de dag weg blijven." Daarna legt ze mij uit dat zij en pap deze avond op een exclusief zakendiner verwacht worden. De uitnodiging daarvoor hebben ze een paar maanden geleden al gekregen. Blijkbaar is het de bedoeling dat de gasten enkel hun partner meenemen en niet hun kinderen. Normaal gezien zou ik dat nogal beledigend gevonden hebben - alsof wij jongeren allemaal ongemanierd zijn - maar nu voel ik me stiekem vooral opgelucht. Ons huispersoneel heeft vakantie en ik hoor mam net vertellen dat zij en pap heel waarschijnlijk pas ver na middernacht terug hier zullen zijn. Dat betekent dat ik straks in mijn eentje naar de Spelen kan kijken. Zonder iemand in de buurt voor wie ik mijn emoties moet verbergen.
Wanneer mijn ouders allebei in ons inkomhalletje staan, mompelt pap nog iets over de tv die in het restaurant vast en zeker ook wel livebeelden zal uitzenden. Hij wil natuurlijk weer eens niets van de Spelen missen. Alsof hij daar bang voor hoeft te zijn, denk ik een beetje sarcastisch bij mezelf. Want ik weet goed genoeg dat Plutarch er straks alles aan zal doen om er voor te zorgen dat iedere inwoner van Panem het einde van de derde Kwartskwelling met eigen ogen kan zien. Al vertel ik dat natuurlijk niet luidop tegen mijn vader.
"Je avondeten staat in de koelkast," zegt mam nog snel wanneer ze haar hand op de deurklink legt. "Gewoon de oven voorverwarmen en tien minuutjes laten bakken. En denk erom, het kan vanavond heel laat worden. Dus je hoeft niet op ons te wachten. Ga maar gewoon slapen als je moe bent."
"Tot morgen," antwoord ik voor de grap. Want daar komt het eigenlijk wel op neer. Dan lopen mijn ouders de gang in en trekken ze de deur achter zich dicht. Even later hoor ik hoe de motor van de lift aanslaat. Ik draai onze voordeur in het slot en keer daarna terug naar de woonkamer. Voorlopig heb ik het rijk voor mij alleen. Het zou me niet eens heel erg verbazen als mijn ouders pas rond één uur 's nachts thuiskomen, of misschien zelfs nog later. Zo'n zakendiners lopen toch altijd uit.
Ik ga in de zetel zitten en zet het volume van de tv op 'stil'. De beelden uit de arena kunnen nog even wachten. Eerst heb ik nog iets belangrijkers te doen. Een beetje aarzelend steek ik mijn hand uit naar onze telefoon. Daarna neem ik de hoorn van de haak en toets ik het nummer van Merope in. Ook al weet ik eigenlijk nog steeds niet goed wat ik tegen haar moet zeggen, ik kan dit gesprek niet blijven uitstellen.
Maar de telefoon blijft een volle minuut lang overgaan zonder dat hij wordt opgenomen. Blijkbaar is er niemand thuis. Dat zou best kunnen, besef ik opeens. Merope heeft me niet zo lang geleden zelf verteld dat haar vader op het idee gekomen was om tijdens de Kwartskwelling één of twee keer een hele dag lang de stad in te gaan. Een speciale editie als deze moet je op groot scherm zien, had hij gezegd. Misschien hebben ze daarvoor toevallig vandaag uitgekozen. Ze kunnen nog altijd naar een café of bioscoopzaal gaan als het op de Stadscirkel te onrustig is. Ik leg de hoorn weer neer en neem mezelf voor om over een paar uur nog eens te bellen. Al is de kans vrij groot dat ik straks opnieuw niemand aan de lijn krijg. Ik weet dat Merope toch met haar ouders zal meegaan, hoe slecht ze zich ook voelt. Ze zal geen nee durven zeggen omdat haar vader en moeder allebei gewoon fan zijn van de Hongerspelen. Als ze over Evi wil praten, dan zal ze dat met mij willen doen en niet met hen.
Met een zucht zet ik de klank van de tv weer aan. Katniss, Peeta en Finnick zitten in een kring rondom Beetee. Die is blijkbaar net aan het uitleggen wat hij vanavond wil gaan doen. Meteen zet ik het volume wat harder. Als lid van het Capitoolverzet moet ik dit gesprek zeker volgen.
"Zouden ze doorhebben dat de arena een klok is?" vraagt Katniss. Ik neem aan dat ze daarmee Brutus en Enobaria bedoelt.
"Vast wel," antwoordt Beetee, "en anders zal het niet lang meer duren. Misschien hebben ze wat minder details dan wij, maar ze weten vast wel dat er in bepaalde gebieden bepaalde aanvallen voorkomen en dat die elkaar opvolgen. Het kan hun ook niet ontgaan zijn dat de Spelmakers ons laatste gevecht hebben onderbroken. Wij weten dat men ons daarmee in de war wilde brengen, maar zij vragen zich ongetwijfeld af wat het idee daarachter was, en ook dat zou hen naar het besef kunnen leiden dat de arena een klok is. Dus ik denk dat we de meeste kans maken als we onze eigen val opzetten," besluit hij zakelijk.
Ik schiet luidop in de lach. Beetee is een fantastische leugenaar. Hij zou zo bij het Capitoolverzet mogen als hij hier was geboren. Goed, hij kon natuurlijk niets weten over de valstrik die de Beroeps in sectie 8 klaar hadden staan. Maar hij heeft blijkbaar wel begrepen dat de Spelmakers het eiland lieten ronddraaien om een einde te maken aan het gevecht met Brutus en Enobaria. En hij is ongetwijfeld slim genoeg om te snappen dat Plutarch dat niet gedaan heeft om hen te desoriënteren, maar om een andere reden. Al kan Beetee dat laatste natuurlijk nooit luidop zeggen waar Katniss en Peeta bij zijn. Hoe dan ook moeten onze bondgenoten in de arena hun mond houden over het rebellenplan. Heel Panem luistert immers mee.
"Wacht even, dan maak ik Johanna wakker," komt Finnick tussenbeide. "Ze wordt razend als ze denkt dat ze iets heeft gemist."
Even later zit iedereen aandachtig naar Beetee te luisteren. Finnick en Johanna kennen de grote lijnen van het plan natuurlijk al heel lang. Maar nu Katniss en Peeta er bij zijn, doen ze alsof het ook voor hen allemaal nieuw is.
De volgende paar minuten probeer ik zo goed mogelijk te volgen wat Beetee te vertellen heeft. Hij mag natuurlijk niet zomaar op tv zeggen dat hij het krachtveld moet opblazen. In de plaats daarvan legt hij uit hoe de geleidende draad gebruikt kan worden om het water rondom de Hoorn onder stroom te zetten. Beetee wil het ene uiteinde vastmaken aan de hoge boom in sectie 12 en het andere uiteinde dwars door de jungle en over het strand heen naar de zee trekken. Even ben ik in de war omdat ik weet dat het krachtveld een flink eind bij het zoutwatermeer vandaan is. Maar dan besef ik dat Beetee hier ongetwijfeld heel goed over heeft nagedacht. Waarschijnlijk zal hij gewoon een stuk draad apart houden of zoiets. Zodat hij dat voor het krachtveld kan gebruiken. Zijn voorstel om de zee onder stroom te zetten is gewoon een soort van afleidingsmanoeuvre. Niet alleen voor de tributen uit district 12, maar zeker ook voor de kijkers thuis.
Finnick en Johanna spelen het spelletje heel overtuigend mee. Ze stellen zelfs een paar vragen over het plan. Wanneer ik Beetee hoor zeggen dat die hoge boom na al die blikseminslagen allang verwoest had moeten zijn, gaan mijn gedachten heel even terug naar de dood van Evi. Als de Spelmakers in sectie 10 een oerwoud kunnen maken dat sterk genoeg is om vloedgolven en een grondverschuiving te overleven, dan zijn ze vast ook in staat om er voor te zorgen dat die bliksemboom overeind blijft staan.
Nadat Beetee eindelijk klaar is met zijn verhaal, begint het groepje te overleggen over de vraag of ze dit echt willen doen. Toch weet ik nu al dat Beetees plan hoe dan ook goedgekeurd zal worden. Hijzelf, Finnick en Johanna zullen natuurlijk allemaal voor stemmen. Zelfs als Katniss en Peeta aarzelen, is er nog steeds een meerderheid van drie tegen twee. Maar ook zij zijn allebei bereid om mee te werken. Volgens Katniss is het geen ramp als het mislukt, en bestaat er een redelijk grote kans dat de Beroeps doodgaan als het wel werkt. Waarop Peeta antwoordt dat ze het allicht kunnen proberen.
Even later zoeken de vijf tributen al hun spullen bij elkaar en lopen ze achter elkaar het oerwoud van sectie 12 in. Gelukkig zijn Peeta en Finnick allebei sterk genoeg om Beetee te kunnen dragen. Die is blijkbaar nog steeds niet helemaal hersteld van zijn verwondingen. Een tijdlang kijk ik toe hoe het groepje zwijgend de helling beklimt. Zodra de bliksemboom in zicht komt, zegt Finnick dat het misschien een goed idee is om Katniss vooraan te laten lopen.
"Katniss kan het krachtveld horen," beweert hij luidop tegen de anderen.
"Kun je het horen?" vraagt Beetee verbaasd aan Katniss.
"Alleen met het oor dat in het Capitool is geopereerd," legt ze uit.
Heel even zie ik verwarring op Beetees gezicht, alsof hij weet dat dit niet waar is. Op de vergadering van eergisterenavond heeft Fulvia zelf gezegd dat zo'n veld absoluut geen geluid maakt. Je kan het alleen herkennen aan de zwakke plekken die soms met het blote oog te zien zijn. Iets wat Beetee ongetwijfeld ook weet, maar hij is slim genoeg om nu zijn mond te houden. Hij zal ook wel snappen dat Katniss een reden moet hebben om hierover te liegen. En hij zal haar heus niet als leugenaar ontmaskeren nu alle ogen van tv-kijkend Panem op hen gericht zijn.
"Laat Katniss dan vooral voorop gaan, ja," is het enige dat hij antwoordt. "Met krachtvelden valt niet te spotten.
Katniss stapt langzaam vooruit, alsof ze zoekt waar het krachtveld precies hangt. Ikzelf heb het intussen ook al gevonden. Op hooguit tien of vijftien meter achter de bliksemboom zie ik de typische golfjes in de lucht die aanduiden dat daar één van die beruchte storingen moet zitten. De meeste kijkers thuis zullen vast niet eens op zo'n detail letten, laat staan dat ze doorhebben wat het betekent. Maar als lid van het Capitoolverzet weet ik dat natuurlijk wel. Tegelijkertijd herinner ik me wat Fulvia vertelde tijdens de crisisvergadering van een paar maanden geleden. Plutarch zou in de controlekamer zelf het krachtveld afstellen om vlak bij de hoge boom in sectie 12 een zwakke plek te doen ontstaan. Zodat Beetee de kans krijgt om het veld te vernietigen wanneer de tijd daar is.
"Niet verder lopen dan de bliksemboom," hoor ik Katniss zeggen terwijl de noot die ze naar voren gegooid heeft met een knetterend geluid op de grond valt.
Enkele minuten later kijk ik toe hoe iedereen druk bezig is. Finnick en Beetee blijven bij de boom terwijl de andere drie voor het middageten zorgen. Af en toe schakelen de camera's over naar Brutus en Enobaria. Die hebben blijkbaar ook ontdekt dat de krabben in de zee eetbaar zijn - misschien hebben ze gisterenochtend Finnick vanuit de jungle bespioneerd - want ze doen nu zelf een poging om er een paar te vangen. Langzaam waden ze door de zee vlak bij het strand van sectie 8 terwijl ze een groot net tussen zich in voortslepen. Ik zit me net af te vragen waar ze dat ding vandaan hebben gehaald als Claudius Templesmith zegt dat ze hun mislukte valstrik dan toch nog ergens voor kunnen gebruiken. Eigenlijk zou ik vooral willen weten waar Chaff op dit moment mee bezig is. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst beelden van hem hebben gekregen. Maar ik weet dat hij nog leeft. Misschien is hij nu aan het nadenken over de beste manier om de tributen van het rebellenbondgenootschap te helpen.
De vloedgolf komt en gaat zonder nieuwe slachtoffers te maken. Wanneer de wijzers van mijn horloge elf uur aanwijzen, zie ik hoe iedereen in het groepje van Katniss ingespannen zit te luisteren naar de klikkende geluiden in het gebied naast de plek waar zij nu zijn. Zelfs van hieruit vind ik het dreigend klinken. Ook al zit ik niet eens in de arena, maar veilig in de flat van mijn ouders.
"Het is niet machinaal," zegt Beetee op een besliste toon.
"Ik zou denken dat het insecten zijn. Kevers misschien." Dat heeft Katniss goed geraden.
"Iets met kaken," fluistert Finnick zachtjes, alsof hij bang is dat te veel lawaai een aanval van de insecten zal uitlokken. Maar ik weet dat ze altijd binnen de grenzen van sectie 11 zullen blijven. Wat dat betreft hoeven Finnick en de anderen zich dus eigenlijk geen zorgen te maken.
"Het wordt sowieso tijd om te gaan," merkt Johanna terecht op. "Binnen een uur barst het onweer los."
De vijf tributen verzamelen hun spullen en trekken naar de hoge boom in sectie 1. Hier zijn ze voorlopig veilig. Nadat ze hun lunch van boomrat en noten gegeten hebben, vraagt Beetee aan Katniss of ze de bliksemflits eens wat beter wil bestuderen. De camera volgt haar terwijl ze tot in de kruinen van de jungle klimt. Zelfs ik moet mijn ogen dichtknijpen tegen het felle, blauwwitte licht dat aangeeft dat het nu precies twaalf uur is geworden.
Katniss klautert weer naar de begane grond, terwijl Johanna en Beetee net aan het overleggen zijn over de vraag waar ze nu het best heen kunnen gaan. Hier blijven is geen optie. Niemand heeft zin om in die bloedregen terecht te komen. Uiteindelijk besluiten ze om gewoon terug te keren naar het strand van sectie 10 en beginnen ze aan de afdaling door de jungle. Daarna toont de regie nog snel even een beeld van de twee overgebleven Beroeps. Ook die zijn net klaar met hun middagmaal. Blijkbaar zijn ze nu van plan om elk afwisselend te slapen en de wacht te houden. Ze weten toch dat hun gedeelte van de arena nog minstens zes uren inactief blijft.
Ik zit me net af te vragen of het wel zin heeft dat ik nog verder blijf kijken - voorlopig zal er denk ik toch niet zo veel gebeuren - wanneer ik de deurbel hoor. Snel zet ik de tv af en haast ik me naar onze voordeur. Wanneer ik de parlofoon opneem en het schermpje naast het toestel oplicht, verwacht ik half en half dat ik Merope zal zien. Maar in de plaats daarvan is het Tigris die beneden in de grote inkomhal van ons flatgebouw staat. Ze heeft een dichtgeritste kledinghoes bij zich. Ik kan al raden wat daar in zit. Ook al mag ik zelf niet meer naar buiten, mijn ouders hebben me niet rechtstreeks verboden om bezoekers binnen te laten. En Tigris kan ik uiteraard vertrouwen. Dus zeg ik door de parlofoon dat ik alleen thuis ben en dat ze meteen naar boven mag komen. Even later hoor ik haar aankloppen en maak ik onze voordeur open. Tigris kijkt nog een laatste keer over haar schouder om te controleren of de gang verlaten is. Dan glipt ze snel onze flat binnen.
"Ik heb eigenlijk liever niet dat ze ons samen zien," legt ze uit zodra de deur weer stevig in het slot zit. "Niet nu we zo dicht bij het einde van de Kwelling zijn. Je weet maar nooit."
Daar moet ik haar gelijk in geven. Op zich is er natuurlijk helemaal niets bijzonders aan een naaister die bij één van haar klanten een bestelling komt afgeven. Maar op een dag als deze - de belangrijkste in de geschiedenis van het Capitoolverzet - kan je best elk mogelijk risico zo veel mogelijk uitsluiten.
"Mijn ouders blijven weg tot vanavond laat," stel ik haar meteen gerust. "Ze moesten naar één of ander zakendiner. Ik denk niet dat ze voor één uur 's nachts terugkomen. En ons huispersoneel heeft de hele week vakantie."
"Ik heb pas aangebeld toen ik zeker wist dat je alleen zou zijn," antwoordt Tigris. "Daarstraks ben ik op het buitenterras van het restaurant hiertegenover gaan zitten. Toen ik je vader met de auto zag wegrijden, bleef ik nog even wachten om de tv-uitzending vanuit de arena verder te kunnen volgen. Maar nu het daar voorlopig wel even rustig is en je ouders nog steeds niet terug zijn, wist ik dat dit het juiste moment was."
Heel even vraag ik me af hoe Tigris mijn vader zomaar kan herkennen. Het volgende moment snap ik het al. Zijn foto verschijnt af en toe in de krant of bij een nieuwsuitzending als het over de Minerva-winkels gaat. Hij mocht destijds zelfs op tv zeggen wat hij van die documentaire over de Olympische Spelen vond. Dat zullen ze zich bij het Capitoolverzet vast nog wel herinneren. Ook al heeft niemand er tegen mij iets over gezegd.
"Je moeder ken ik niet echt van gezicht," gaat Tigris verder, "maar ze zaten daarstraks met twee in de auto. Dus ik ga er van uit dat zij het was, ook al heb ik haar niet zo goed kunnen zien."
Ik hou de deur naar de eetkamer open zodat Tigris meteen kan doorlopen met de kledinghoes in haar handen. Ze legt het ding voorzichtig over de rugleuning van een stoel om de inhoud niet te kreuken. Daarna gaan we samen aan tafel zitten.
"Eerst en vooral kom ik je jurk terugbrengen," bevestigt ze mijn vermoedens. "Ik weet dat je voorlopig niet meer naar buiten mag. Doran en Leandro hebben dat gisterenavond tijdens de vergadering aan iedereen uitgelegd. En nu ik hier toch ben, kan ik je misschien nog een paar dingen over het Verzet vertellen."
"Bedankt voor de jurk," zeg ik terwijl ik de hoes openrits en het kledingstuk omhoog hou. Tigris heeft de winkelhaak op de rug perfect dichtgenaaid. Je ziet er niets meer van. Eigenlijk was ik na heel die toestand met Merope en Evi glad vergeten dat ik mijn jurk gescheurd had toen ik tijdens het onweer de riolen in ging. Gelukkig heeft Tigris eraan gedacht dat ik hem dankzij mijn huisarrest onmogelijk zelf bij haar kan gaan afhalen.
"Het was eigenlijk een karweitje van niks," zegt Tigris. "Maar ik ben zo druk bezig geweest met het spotgaaienpak voor Katniss dat ik er eerst gewoon geen tijd voor had."
"Is dat pak al klaar geraakt?" vraag ik. Niet dat ik aan Tigris' vaardigheden twijfel, want ze is ooit nog tributenstyliste voor district 1 geweest. Al herinner ik me nog heel goed hoe ingewikkeld de schetsen en naaipatronen van Cinna eruit zagen.
"Ik ben er tot half vier vannacht mee bezig geweest," antwoordt Tigris, "Maar het is nu helemaal af. Fulvia heeft het zelfs al meegenomen. Eigenlijk ben ik wel blij dat mijn werk erop zit," gaat ze verder terwijl ze een geeuw moet onderdrukken. "Sinds het begin van de Spelen heb ik maar zes of zeven uur geslapen, denk ik. Al is dat nog altijd meer dan Plutarch en Fulvia op dit moment."
Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Plutarch moet Katniss koste wat het kost in leven houden, terwijl zijn negentien collega's waarschijnlijk precies het tegenovergestelde willen. Het zou me niet eens verbazen als president Snow hen persoonlijk de opdracht gegeven heeft om haar te elimineren. Dat was toch het hele idee achter deze Kwartskwelling?
"Wanneer slapen Plutarch en Fulvia eigenlijk, nu Katniss en Peeta in die gevaarlijke arena zitten?" vraag ik uit nieuwsgierigheid.
"Voorlopig helemaal niet. Ze hebben zelfs speciale pilletjes besteld waarmee ze ook echt tachtig uur aan één stuk wakker kunnen blijven. Maar zodra iedereen veilig in district 13 is, komen ze vast drie dagen lang hun bed niet uit. Of dat is toch wat ik Fulvia gisteren op de vergadering heb horen zeggen."
"Wie gaat er eigenlijk allemaal mee naar 13?" wil ik weten.
"Eens denken. Castor en Pollux zijn er in ieder geval bij. Timothy is nog aan het twijfelen. Maar ikzelf en Amalthea blijven gewoon hier. Fulvia zegt dat we ook binnen het Capitool een paar spionnen nodig zullen hebben. Al weet ik nog niet precies wat onze taak zal worden."
Geen wonder dat Tigris het over ons heeft. Het is wel duidelijk dat ik zelf in het Capitool zal blijven. Ik ben nog niet eens meerderjarig. Laat staan dat ik zomaar kan beslissen om bij mijn ouders weg te gaan.
"Jammer dat ik voorlopig huisarrest heb en alle vergaderingen moet missen," zeg ik uiteindelijk. "Zo kan ik natuurlijk niet veel voor jullie doen."
Dan schiet me opeens weer te binnen wat er gebeurd is tijdens de laatste verzetsbijeenkomst waar ik zelf nog aanwezig kon zijn. Die van eergisteren, kort na het Bloedbad.
"Hoe gaat het nu eigenlijk met Timothy?" flap ik er meteen uit. Misschien een beetje een bruuske verandering van onderwerp, maar ik moet het gewoon weten.
"Iets beter, denk ik. We proberen zo veel mogelijk met hem te praten. Al zal het toch wel even duren voordat hij het echt helemaal achter zich kan laten. En Anthony heeft nu een beetje hetzelfde probleem."
"Hoezo?" vraag ik nogal verbaasd. Ik zie eerlijk gezegd niet zo goed in waarom Anthony de dood van Cinna erger zou vinden dan wij. Al ben ik niet van plan om dat zo tegen Tigris te zeggen.
"Hij heeft met de tributen uit district 6 over ons rebellenplan gesproken toen ze samen in de trein naar het Capitool zaten," legt Tigris uit. "En nu die vrouw zichzelf opgeofferd heeft om Peeta te redden, vraagt Anthony zich af of haar dood zijn schuld is."
Daar word ik even stil van. Wat moet ik hier nu op antwoorden. Eerst was ik een beetje teleurgesteld omdat ik zelf geen tributen kon verwittigen. Maar misschien moet ik juist blij zijn dat ik die verantwoordelijkheid nooit op me heb moeten nemen. Ik ben duidelijk niet de enige die een prijs moet betalen om rebel te kunnen zijn.
"Gelukkig is het vannacht allemaal voorbij," zeg ik uiteindelijk.
"Als alles volgens plan gaat, tenminste," zucht Tigris. "Ik wil liever niet denken aan wat er allemaal mis zou kunnen lopen. Maar nu we er toch over bezig zijn, de uitzending van vanavond zal via het noodkanaal op tv komen. Plutarch wil absoluut dat heel Panem het ziet."
"Vonden zijn collega's dat goed? Ik bedoel, meestal doen ze dat alleen bij de finale van de Spelen. De andere Spelmakers kunnen nu toch nog niet weten dat vandaag de laatste dag is?"
"Dat klopt," geeft Tigris meteen toe. "Maar Plutarch heeft aan iedereen gezegd dat die valstrik van Beetee vast en zeker een mooi stukje televisie wordt. Misschien wel het spannendste wat we in jaren te zien zullen krijgen. Nu zijn ze daar allemaal van overtuigd en willen ze het zelf ook via het noodkanaal uitzenden."
"Weten de andere tributen al dat het vanavond gaat gebeuren?" vraag ik.
"Finnick, Johanna en Beetee hebben onze speciale sponsorgift met broodjes gekregen," herinnert Tigris mij eraan. "Zij zullen straks dus zeker klaar staan. Aan de Beroeps mogen we natuurlijk niets vertellen. En wat Chaff betreft, Haymitch heeft hem ergens tijdens de trainingsdagen kunnen toefluisteren dat de redding waarschijnlijk op middernacht van dag drie zou zijn."
"Ik hoop maar dat we niet te veel problemen gaan krijgen," geef ik een beetje aarzelend toe. "Gisterenavond zeiden ze op tv dat er mensen aan het protesteren waren. En vannacht heb ik buiten een heleboel lawaai gehoord."
"Het was inderdaad heel onrustig op de Stadscirkel," bevestigt Tigris. "Maar Plutarch heeft president Snow er zelf van overtuigd om de uitzendingen op de grote schermen gewoon te laten doorgaan. Zogenaamd omdat toegeven nu een teken van zwakte zou zijn. In het echt natuurlijk om nog meer olie op het vuur te gooien. Hoe meer protest, hoe beter voor de rebellen, zei Fulvia."
"Mijn vader is gisteren nog tegengehouden door één van die vredebewakerscontroles," vul ik ongevraagd aan.
"Ze willen vannacht nog meer patrouilleren. Ik heb daarstraks op straat horen vertellen dat de vredebewakers straks een paar hovercrafts de lucht in zullen sturen om de stad extra goed in de gaten te kunnen houden. Zodat ze sneller een ploeg ter plaatse krijgen als het echt uit de hand loopt."
Dat vind ik eerlijk gezegd allemaal nogal verontrustend klinken. Al doe ik mijn best om niets aan Tigris te laten merken. Hopelijk gaan Merope en haar ouders straks op tijd naar huis. Opeens ben ik stiekem een beetje opgelucht dat ik van mijn ouders binnen moet blijven. Wie weet wat er vannacht allemaal zou kunnen gebeuren.
"De vergadering van gisteren is trouwens ook niet helemaal rustig verlopen," onderbreekt Tigris mijn gedachten. "Leandro, Timothy en Amalthea bleven maar aan Fulvia vragen of Prim en de families van de andere winnaars echt niet gemarteld zijn. Uiteindelijk moest ze haar eigen stem ter plekke door een klankvervormer halen voordat ze haar wilden geloven."
Dat bevestigt nog maar eens wat ik zelf al vermoedde. Johanna's opmerking over Prim was de druppel die de emmer deed overlopen. Wie ooit beweerde dat de snatergaaien het minst gevaarlijke wapen van deze arena waren, zat er compleet naast.
Tigris schuift de mouw van haar jasje omhoog om naar haar horloge te kijken.
"Oei, is het al zo laat?" zegt ze een beetje geschrokken.
"Mijn ouders blijven nog uren weg," herhaal ik opnieuw. "Als ze naar een zakendiner gaan, dan zijn ze bijna nooit voor één uur 's nachts terug."
"Dat kan wel zijn, maar het is toch veiliger dat ik nu vertrek. En Fulvia wil dat ik straks zeker ook naar de verzetsvergadering kom," antwoordt Tigris terwijl ze haar stoel naar achteren schuift en de lege kledinghoes opvouwt om hem in haar handtas te kunnen steken. "Misschien kunnen we samen duimen voor vanavond."
"Zal ik doen," zeg ik zo zelfzeker mogelijk terwijl ik de voordeur van ons appartement open maak en Tigris de gang in stapt. Een paar minuten later leun ik voorzichtig over de balustrade van ons buitenterras om toe te kijken hoe ze het flatgebouw verlaat en om de hoek van de straat verdwijnt. Dan ga ik zelf weer naar binnen.
Ik denk dat het nog wel een paar uur zal duren voordat Beetee en de anderen in actie komen. Hoe dan ook hoef ik niet bang te zijn om de uitzending van vanavond te missen. Elk televisietoestel in het Capitool schakelt zichzelf automatisch in wanneer er een nooduitzending van start gaat. Dat geldt ook voor het enorme scherm aan de muur van onze woonkamer.
Om de tijd te doden, slenter ik doelloos wat rond door ons appartement. Uiteindelijk ga ik achter mijn bureau zitten om wat te studeren. Tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan, terwijl ik eigenlijk aan mijn ouders beloofd had om er zeker op tijd mee te beginnen. En misschien leidt het me wat af van al mijn zorgen. Ik leg wat kladpapier klaar en haal mijn cursus Mediageschiedenis boven. Maar al na een half uur besef ik dat er van studeren toch niet veel zal komen. Ik ben gewoon veel te zenuwachtig voor vanavond. Wanneer ik zie dat ik ruim de helft van alle vragen fout beantwoord heb, sla ik mijn handboek met een geërgerde zucht dicht.
Ik keer terug naar de woonkamer en probeer Merope nog eens te bellen, zonder resultaat. Blijkbaar zijn ze nog altijd niet thuis. Rond een uur of vijf overweeg ik even om het eten klaar te maken dat mam voor mij in de ijskast heeft gezet. Maar op één of andere manier weet ik nu al dat ik toch geen hap door mijn keel zal krijgen. Na even nadenken besluit ik om naar de badkamer te gaan en gewoon een ontspannende douche te nemen. Misschien helpt dat wel. Ik kies een speciale shampoo waarmee mijn haren - die ik drie weken geleden paars heb laten verven - een sterkere glans zouden moeten krijgen. Wanneer ik een kwartier later mijn hand op het elektrische kastje leg om mijn natte kapsel te ontwarren, ben ik nog altijd even nerveus als daarstraks. Eigenlijk zou ik deze finale het liefst van al samen met Doran en Leandro volgen, in één van de cafés buiten het Centrum. Dankzij mijn huisarrest zal ik het nu toch alleen moeten doen. Het enige positieve dat ik kan bedenken, is dat mijn ouders tenminste niet in de buurt zullen zijn wanneer ik zal toekijken hoe ons plan slaagt … of helemaal mislukt.
Nadat mijn haren gedroogd zijn en netjes in model zitten, kom ik op het idee om meteen mijn slaapkleding aan te trekken. Ik geloof nooit dat ik vanavond nog onverwacht bezoek zal krijgen. En de uitzending zal straks onafgebroken doorgaan tot middernacht. Waarom dan nog volledig aangekleed rondlopen? Ik ga naar mijn slaapkamer en leg mijn juwelen en polshorloge in de versierde doosjes die op de wastafel staan. Uit mijn kast haal ik een zijden nachtjapon waar bloemen op geborduurd zijn. Mam heeft die onlangs nog voor mij gekocht, samen met een kamerjas voor haarzelf. Alleen staan daar vogels op in plaats van bloemen. Nadat ik me omgekleed heb, blijf ik doorheen ons appartement ijsberen totdat ik het typische hoge gepiep hoor dat het begin van een nooduitzending aangeeft. Ik plof neer in de zetel en zie hoe het scherm van onze tv vanzelf oplicht.
Daar gaan we dan, mompel ik in gedachten. Op hoop van zegen.
De arena verschijnt in beeld en de regie toont meteen het groepje tributen waar Katniss en Peeta bij horen. Volgens de gastcommentator die nu de verslaggeving doet, zijn ze nog steeds op het strand van sectie 10. Finnick trekt een paar baantjes in het water, Johanna ligt op haar zij te slapen. Katniss en Peeta zitten hand in hand naast elkaar terwijl ze zwijgend naar de golven kijken. Zodra het dagelijkse volkslied begint - ook al zijn er vandaag geen nieuwe slachtoffers gevallen - wordt de gastcommentator afgelost door Claudius Templesmith zelf. Tegelijkertijd valt mijn oog op de kleine, witte cijfertjes die plotseling rechts onderaan in de hoek van het scherm verschijnen. Volgens Claudius is dit een klokje dat de uren, minuten en seconden aftelt tot middernacht. Het moment waarop de kijkers thuis eindelijk zullen weten of Beetee er met zijn draad inderdaad in slaagt om de zee onder stroom te zetten. Wanneer het klokje aangeeft dat het nu precies twee uur en zevenenvijftig minuten voor twaalf is, zie ik dat de tributen zich klaarmaken om het oerwoud in te trekken. Ze controleren of ze al hun wapens bij zich hebben en beginnen dat aan de tocht naar de bliksemboom.
Ik blijf rustig in de zetel zitten terwijl ik toekijk hoe de vijf tributen de helling van sectie 12 beklimmen. Beetee moet blijkbaar nog altijd gedragen worden. Hopelijk is hij straks in staat om zelf het krachtveld op te blazen. Per slot van rekening is hij degene die het meest van elektriciteit afweet. Niemand in het groepje is erg spraakzaam en zelfs Claudius heeft op dit moment weinig te vertellen. Juist daardoor merk ik nu des te beter dat ik buiten in de stad voortdurend het lawaai van rondcirkelende hovercrafts hoor. Ze zijn dus wel degelijk extra aan het patrouilleren, zoals Tigris daarstraks al voorspelde.
Wie zou er eigenlijk allemaal over zo'n toestel kunnen beschikken? vraag ik mij onwillekeurig af. De vredebewakers natuurlijk, en het Capitoolverzet ook. Plutarch heeft al een eigen hovercraft klaarstaan waarmee hij straks zelf naar de arena wil vliegen om alle tributen op te halen. Nu de premiejagers van Snow steeds meer rechten krijgen, zou het me niet eens verbazen als ook zij om een hovercraft kunnen vragen. Volgens Fulvia mogen ze sinds kort zelf een verdachte overmeesteren, nog voordat er een patrouille ter plekke is. Maar wie zegt dat die premiejagers de gevangene daarna inderdaad netjes overleveren aan de vredebewakers? Misschien verkopen ze hun slachtoffers wel gewoon door aan de hoogste bieder. Wie dat ook is. En wat de terroristen van Panem Zonder Capitool betreft, zij kunnen altijd een hovercraft stelen of kapen als ze dat echt willen. Om zo nog meer Capitoolkinderen te doden voor hun Wraakspelen. Maar wat zit ik hier nu eigenlijk te piekeren? Met dit soort vergezochte spookideeën schiet ik helemaal niets op. Het zou slimmer zijn om me gewoon op de livebeelden uit de arena te concentreren.
Ik schrik me halfdood wanneer de deur tussen de woonkamer en de eetkamer opeens met een luide klap dichtvalt. Meteen daarna besef ik dat het gewoon de tocht was. De terrasdeur staat nog op een kier, en die zit pal aan de overkant van de woonkamer. Blijkbaar is er buiten wat wind opgestoken. Wanneer ik door het raam kijk, zie ik een hemel vol dreigende wolken. Heel wat anders dan dat mooie weer van vanochtend. Ik kom overeind uit de zetel en duw de deur naar het terras stevig dicht. Jammer dat hij niet echt op slot kan. Op een hoge verdieping als de onze hoeven we langs die kant toch geen inbrekers te verwachten. In ieder geval zal hij nu zeker niet meer vanzelf open waaien. Het geronk van de hovercrafts klinkt nu ook gedempt, hoewel ik ze nog steeds overal boven de stad kan horen rondcirkelen.
Ik plof terug in de zetel om verder tv te kijken. Katniss en haar vier bondgenoten zijn intussen eindelijk bij de bliksemboom aangekomen. Het golvende vierkantje dat de zwakke plek in het krachtveld aangeeft, is sinds vanmiddag niet van plaats veranderd. Ik herinner me nog goed hoe Plutarch tijdens de crisisvergadering beloofde dat hij in de controlekamer een beetje aan de knoppen van het bedieningspaneel zou draaien om het krachtveld correct af te stellen. Daar is hij dus duidelijk in geslaagd.
Beetee en Finnick gaan samen aan de slag met de draad terwijl hun drie bondgenoten de wacht houden. Het eerste wat Beetee doet, is een deel van de spoel afwinden en een stevige afgebroken tak zoeken. Dan vraagt hij aan Finnick om de tak - waar nu zo'n vijfentwintig meter draad omheen gewikkeld is - duidelijk zichtbaar op de grond te leggen. Waarschijnlijk zijn ikzelf en de overige leden van het Capitoolverzet de enigen die echt begrijpen wat daar de bedoeling van is. Dit is het stuk draad dat Beetee straks rechtstreeks met het krachtveld wil verbinden. Iets wat de andere Spelmakers en de kijkers thuis nooit zomaar uit zichzelf zullen raden.
Dan beginnen Finnick en Beetee de draad om de stam van de boom heen te wikkelen. Het karwei duurt veel langer dan ik dacht, ook al doen ze duidelijk hun best om niet te veel te treuzelen. Stiekem zou ik wel graag willen weten wat het nut is van het rare patroon dat Beetee met de draad probeert te maken. Het lijkt wel op een soort van ingewikkeld doolhof. Maar blijkbaar vindt Beetee dat er te weinig tijd is om dit soort details aan zijn bondgenoten uit te leggen, dus blijft mijn vraag onbeantwoord. Zelfs Claudius Templesmith kan er enkel naar gissen.
Net wanneer het aftelklokje in de rechterbenedenhoek van het scherm exact één uur en dertig minuten voor middernacht aangeeft, horen we in de verte het geluid van de vloedgolf die naar beneden rolt. Gelukkig lijkt Beetee te vinden dat er nu wel genoeg draad om de boom heen zit. Hij roept de anderen bij zich en begint de rest van zijn plan uit te leggen.
Katniss en Johanna worden uitgekozen om naar het strand af te dalen en onderweg de draad te spannen. Zodra Peeta zegt dat hij mee wil om hen te beschermen, krijgt hij te horen dat hij te langzaam is en dat ze nu geen tijd hebben voor discussies. Aan de gezichten van Katniss en Peeta kan je zien dat ze het eigenlijk niet zo leuk vinden om nu ver bij elkaar uit de buurt te gaan. Maar Beetee's uitleg klinkt heel logisch voor iemand die niet weet wat hij echt van plan is. En dit is inderdaad niet het juiste moment voor onenigheid.
"Maak je geen zorgen," zegt Katniss tegen Peeta terwijl ze hem dwingt om haar aan te kijken. "Ik zie je om middernacht." Dan beginnen Johanna en zij aan de lange terugtocht naar het strand.
Een kwartier lang gaat alles goed. De draad laat zich gemakkelijk afwinden en de twee meisjes komen verassend snel vooruit. De regie toont hoe ze zonder pauzeren de helling afdalen terwijl Peeta boven de wacht houdt en Beetee samen met Finnick nog eens controleert of alles klaar is. Net wanneer ik me bedenk dat dit allemaal een stuk vlotter gaat dan ik gevreesd had, verschijnen plotseling Brutus en Enobaria in beeld. Het kaartje in de linkerbovenhoek van het tv-scherm duidt hun positie in de arena aan. Meteen ben ik weer even gespannen als daarstraks. Waar komen die twee zo ineens vandaan? vraag ik me doodnerveus af. En wat doen ze nu hier, in sectie twaalf? Ergens op de achtergrond hoor ik Claudius Templesmith uitleggen dat ze in tegenwijzerzin door de jungle gegaan zijn om de actieve delen van de arena te ontwijken. Maar ik kan op dit moment alleen maar denken aan wat er zal gebeuren wanneer ze de anderen tegen het lijf lopen.
"Denk nu toch eens even na," hoor ik Enobaria tegen haar districtspartner fluisteren terwijl ze zich zo snel en stil mogelijk een weg door de jungle banen. "Sinds gisterenavond laat zijn ze altijd op het strand van 10 uur gebleven. Behalve die twee keer dat ze hier het bos in gingen. Vanmiddag zijn ze nog voor twaalf uur vertrokken en pas teruggekomen toen het onweer al volop bezig was. En daarstraks na het volkslied hebben we hen alweer op deze plek in het oerwoud zien verdwijnen," legt ze uit terwijl ze naar de grond wijst. "Dat kan toch alleen maar betekenen dat ze hier iets van plan zijn?"
"Misschien heb je wel gelijk," geeft Brutus toe, "en aanvallen is nog altijd beter dan stilzitten. We kunnen niet blijven wachten."
"Wacht even," onderbreekt Enobaria hem. "Wat is dat?"
De camera volgt haar blik en stelt zich scherp op de dunne, gouden draad die strakgespannen tussen de bomen hangt. Op de achtergrond hoor ik stemmen. Ze zijn moeilijk te verstaan omdat het geklik van de insecten net begonnen is, maar ik kan toch de woorden 'Knetter' en 'verkeerde berekening' opvangen. Met een schok besef ik dat de Beroeps hooguit een dertigtal meter bij Johanna en Katniss vandaan zijn. Hoe gaat Plutarch dit oplossen?
"Een draad," stelt Brutus vast. "Waar hebben ze die nu voor nodig?"
"Geen idee," antwoordt Enobaria met een valse grijns. "Maar het is vast niet de bedoeling dat iemand hem doorsnijdt."
Het volgende moment legt ze haar linkerarm op de draad terwijl ze met haar rechterhand - die een mes vastheeft - zonder aarzelen een snelle beweging naar boven maakt. De draad knapt meteen doormidden en de twee helften ervan vallen los op de grond.
Het beeld verspringt abrupt naar Johanna en Katniss die samen de spoel vasthouden terwijl het losse uiteinde van de draad rondom hun handen komt te zitten. Heel even kijken ze elkaar geschrokken aan zonder een vin te verroeren. Ook zij beseffen duidelijk dat iemand de draad doelbewust heeft doorgesneden. Katniss wil net een pijl op haar boog leggen wanneer Johanna haar zonder waarschuwing aanvalt.
Met ingehouden adem kijk ik toe hoe Johanna de metalen spoel stevig vastgrijpt om meteen daarna Katniss met één klap tegen de grond te slaan. Ze belandt op haar rug in de klimplanten en Johanna gebruikt haar eigen lichaam om haar tegen de grond gedrukt te houden. Dan trekt ze bliksemsnel haar mes en boort ze zonder aarzelen de punt ervan in de linkeronderarm van Katniss. Eerst ben ik veel te erg geschrokken om te begrijpen wat ze wil doen. Johanna was toch één van onze bondgenoten? Maar dan zie ik hoe ze een klein metalen schijfje uit Katniss' vlees peutert en het zo ver mogelijk het bos in gooit. Natuurlijk. De volgchip. Ik heb Fulvia tijdens één van onze vergaderingen zelf nog horen zeggen hoe belangrijk het was om die op tijd kwijt te geraken.
"Blijf liggen!" sist Johanna zacht maar duidelijk verstaanbaar. Dan krabbelt ze overeind en begint ze te rennen. Hellingopwaarts, terug in de richting van de bliksemboom. Ze verdwijnt net tussen de bomen wanneer de Beroeps weer opduiken.
"Die redt het niet!" zegt Brutus wanneer hij een zwaargewonde Katniss roerloos op de grond ziet liggen. "Kom, Enobaria!" Ze draaien zich allebei om en gaan er weer vandoor, zonder zich nog om Katniss te bekommeren. De camera toont hoe het bloed uit haar gewonde arm stroomt en opeens vraag ik me af of Plutarch haar wel levend uit de arena zal krijgen. Maar tijd om daar verder over na te denken krijg ik niet. Want onmiddellijk daarna schakelt de regie over naar Finnick, Peeta en Beetee die nog steeds bij de bliksemboom staan. Ze hebben gezien dat de draad slap is gaan hangen, dus ze weten alle drie ongetwijfeld dat er iets mis is.
"Katniss!" roept Peeta in paniek. "Katniss, ik kom eraan!" Nog voordat iemand hem kan tegenhouden, rent hij zo snel als hij kan de helling af. Heel even zijn de anderen te verrast om te reageren. Maar dan zet Finnick het ook op een lopen, achter Peeta aan. Ik blijf kaarsrecht in de zetel zitten met mijn ogen strak op het scherm gericht. De situatie dreigt totaal uit de hand te lopen, en er is helemaal niets dat ik kan doen. Behalve toekijken hoe Peeta zich wanhopig een weg door de dichte begroeiing probeert te banen. Nog voordat Finnick hem kan inhalen, zie ik hoe Brutus Peeta vastgrijpt en een hand over zijn mond legt zodat Peeta niet eens om hulp kan schreeuwen. Het volgende moment slepen Enobaria en Brutus hun slachtoffer met zich mee, verder het bos in.
"We kunnen hem niet hier vermoorden zonder het hele stel op ons dak te krijgen," hoor ik Brutus haastig zeggen. "Als we met hem klaar zijn, komen we de volgende halen."
Ik zit doodsbang te wachten op wat ze met Peeta gaan doen wanneer het beeld alweer plots overschakelt naar de bliksemboom. Beetee ligt bewusteloos op de grond terwijl Johanna naar hem toe rent. Wat is hier nu weer aan de hand? vraag ik me vertwijfeld af. Alsof het nu allemaal al niet erg genoeg is. Maar dan zie ik dat Beetee een mes vastheeft. Het heft ervan is met draad omwikkeld. Tegelijkertijd hoor ik Claudius Templesmith opmerken dat Beetee eigenlijk nooit een echt goede messenwerper geweest is. Hoe gespannen ik ook ben, ik heb maar één ogenblik nodig om te snappen wat er gebeurd is. De zwakke plek in het krachtveld zit te hoog om er zomaar bij te kunnen. Beetee heeft daarnet - toen de camera's op Peeta en de Beroeps gericht stonden - geprobeerd om zijn mes er van op afstand doorheen te gooien. Maar zijn worp was ernaast, waardoor hij het krachtveld zelf geraakt heeft. Alles wat mis kan gaan, zal vanavond blijkbaar ook echt mis gaan.
Johanna remt bruusk af en gaat naast Beetee op haar knieën zitten. Zodra ze haar eigen mes bovenhaalt, knijp ik mijn ogen dicht omdat ik liever geen tweede keer zie hoe ze die volgchip eruit peutert. Wanneer ik na een tiental seconden terug durf te kijken, ligt Beetee nog steeds roerloos op de grond met een flinke snijwonde vlak onder zijn elleboog. Johanna wil volgens mij nu zelf een tweede poging wagen om het mes in het krachtveld te gooien - vaagjes herinner ik me dat ook zij precies weet hoe ons plan in elkaar zit - maar nog voordat ze de kans krijgt om het met draad omwonden wapen uit Beetee's hand te wrikken, springt ze op en rent ze weg. Alsof ze door iets of iemand wordt bedreigd. Net op dat moment besluit de regie dat het alweer tijd is voor een beeldverandering. Katniss heeft haar gewonde arm haastig omwikkeld met een primitief verband van mos en klimt nu zelf weer de helling op, haar boog in de aanslag. Stiekem voel ik bewondering voor het feit dat ze ondanks al dat bloedverlies nog steeds overeind staat. Misschien kan Plutarch haar toch nog redden. Ik kijk toe hoe Katniss dekking zoekt in de dichte begroeiing wanneer ze hoort hoe iemand op haar af komt rennen. Het is Finnick, die abrupt blijft staan bij de plek waar de half afgewikkelde spoel nog steeds ligt. Het struikgewas is vertrapt en de bladeren zitten vol bloedvegen. "Johanna!" schreeuwt hij, "Katniss!" Maar niemand antwoordt en na een paar keer radeloos om zich heen gekeken te hebben, loopt ook hij weer weg.
Opnieuw een camerawisseling. Peeta probeert zich uit alle macht te verdedigen tegen de sterkere en meer ervaren Brutus - vreemd genoeg is Enobaria nergens te zien - wanneer achter hun ruggen plotseling een derde tribuut opduikt. Het duurt even voordat ik in het schemerdonker Chaff herken. Hij is dus toch naar sectie 12 gekomen om een oogje in het zeil te houden, zoals de anderen bij het Capitoolverzet hadden voorspeld. Zonder aarzelen valt hij Brutus langs achteren aan. Die is zo verrast dat hij Peeta loslaat.
"Ren naar boven!" roept Chaff naar Peeta terwijl hij Brutus in een soort houdgreep neemt. "Naar die hoge boom!"
Gelukkig gehoorzaamt Peeta hem onmiddellijk. Misschien is hij zodanig overdonderd dat hij niets anders kan doen. Of zou Peeta Chaff vertrouwen omdat iedereen weet dat hij en Haymitch al jaren vrienden zijn? Hoe dan ook, Peeta rent de helling op en verdwijnt in de nacht terwijl Brutus en Chaff het tegen elkaar opnemen in een gevecht op leven en dood. Chaff slaagt erin om zijn tegenstander ernstig te verwonden - het bloed stroomt over Brutus' rechterarm en hij kan met moeite zijn zwaard nog vasthouden - maar uiteindelijk is het toch Chaff die verliest. Hij zakt op de grond in elkaar en zijn kanonschot klinkt doorheen de arena. Peeta heeft het vanuit de verte zien gebeuren en blijft aarzelend staan. Maar dan besluit hij blijkbaar dat hij moet doen wat Chaff gezegd heeft en rent hij weer verder.
In de paar minuten daarna gaat alles zo snel dat ik het nauwelijks kan volgen. Katniss geraakt verstrikt in een kluwen draad dat achter een boomstam is blijven haken en kan zichzelf uiteindelijk met de nodige moeite bevrijden. Een heel eind verderop rent Johanna door de jungle terwijl ze probeert om Enobaria - die haar vastberaden achtervolgt - kwijt te geraken. Het volgende moment krijgen we een beeld van Finnick, die zich daarnet van richting vergist heeft en zijn best doet om zo snel mogelijk de weg naar de bliksemboom terug te vinden. Het is nu echt een complete chaos in de arena. Eigenlijk mag het een wonder heten dat er nog maar één dode is gevallen. Ik weet zeker dat de andere leden van het Capitoolverzet nu even gespannen en bang zijn als ik. Bang dat ons plan zal mislukken en we de Spotgaai verliezen. Uiteindelijk begin ik op mijn nagels te bijten, iets wat ik al in geen jaren meer heb gedaan. Ik ben al eerder in mijn leven machteloos geweest. In de Transfer na Annies overwinning, toen ik het briefje uit district 11 overschreef, op het moment dat Evi stierf en ik niets voor Merope kon doen. Maar voor mij blijft het één van de zwaarste emoties om te dragen. En ook nu heb ik geen andere keuze dan gewoon toe te kijken.
De regie toont hoe Katniss eindelijk aankomt bij de bliksemboom. Ze strompelt nu in plaats van te rennen, maar ze heeft het dan toch gehaald.
"Peeta?" roept ze stilletjes, duidelijk bang om te veel lawaai te maken. "Peeta?" Als antwoord komt er een kort gekreun. Niet van haar districtspartner, maar van Beetee die nog steeds buiten westen op de grond ligt. Katniss holt geschrokken naar hem toe en knielt naast hem neer.
"Beetee! Beetee! Wat is er aan de hand?" zegt ze gejaagd terwijl ze probeert om ook zijn arm met mos te verbinden. "Wie heeft je gesneden? Beetee!"
Pas dan ziet ze het met draad omwikkelde mes dat hij nog steeds vastheeft. Verward tilt ze de draad op en de camera volgt haar blik. Het golvende vierkantje in het krachtveld hangt er nog steeds. De insecten hebben een uur lang onophoudelijk geklikt, maar net op dit moment hoor ik hoe ze stil worden. Pas nu zie ik dat het aftelklokje in de rechteronderhoek van het scherm al op bijna twee minuten voor middernacht staat.
"Katniss!" Ik schrik me rot wanneer de stem van Peeta opeens luid en duidelijk doorheen de jungle van sectie 12 klinkt. "Katniss!" De camera's nemen hem in beeld en hij staat ergens tussen de bomen verward om zich heen te kijken. Alsof hij beseft dat hij verdwaald is.
"Peeta!" Het geroep van Katniss is van op tientallen meters afstand te horen en ik zie hoe hij zijn hoofd draait om uit te zoeken waar de stem van zijn districtspartner vandaan komt. "Peeta, ik ben hier! Peeta! Ik ben hier! Ik ben hier!"
Zwijg toch, straks hoort iedereen jullie nog, denk ik terwijl ik mijn nagels in de palmen van mijn handen duw. Ik kijk nog eens snel naar het klokje. Eén minuut en vijfenveertig seconden voor middernacht.
"Peeta!" herhaalt Katniss nog eens.
Hij wil net naar haar toe rennen wanneer de struiken opeens ritselen en Brutus tevoorschijn komt. Die heeft natuurlijk al dat geschreeuw gehoord. Peeta is nog net op tijd om zijn eigen wapen te trekken en de eerste zwaardslag van Brutus af te weren. Bijna verliest hij zijn evenwicht, maar hij kan nog net steun zoeken tegen de stam van een dikke boom achter hem. Brutus - die zo te zien nog altijd een heleboel bloed verliest uit zijn rechterarm - klemt zijn zwaard in zijn linkerhand en valt alweer aan. Er volgt een kort maar hevig gevecht, waarin Brutus duidelijk in het nadeel is omdat hij door zijn verwondingen nu noodgedwongen zijn verkeerde arm moet gebruiken. Iets wat hem uiteindelijk ook fataal wordt. Peeta steekt toe en het kanon van Brutus gaat af.
Onmiddellijk verschuift het beeld weer naar de bliksemboom. Katniss zit nog steeds naast de bewusteloze Beetee, haar pijl en boog in de aanslag. Finnick en Enobaria zijn intussen ook terug naar hier gekomen en staan nu allebei aan één kant van de met goud behangen stam. Het lijkt wel alsof ze elkaar proberen in te schatten in het besef dat ze ongeveer even sterk zijn. Johanna is nergens te zien.
"Katniss!" Peeta's stem klinkt al iets dichterbij. Maar deze keer is ze gelukkig zo slim om geen antwoord te geven. Ze aarzelt zelfs, en laat haar boog langzaam zakken. Mijn blik verplaatst zich snel naar de witte cijfertjes onderaan het scherm. Nog dertig seconden.
Terwijl het klokje blijft aftellen, kijk ik naar de verwarde uitdrukking op het gezicht van Katniss. Ze weet duidelijk niet wat ze moet doen. Bind die draad rond je pijl en schiet op de storing in het krachtveld, smeek ik in mezelf. Dat is de enige manier waarop ons plan nu nog kan slagen. Maar tegelijkertijd ben ik mij er ook van bewust dat Katniss helemaal niets van onze samenzwering afweet. Zij denkt nog steeds dat Beetee de zee rondom de Hoorn onder stroom wilde zetten.
Dan komt Katniss alsnog in beweging. Ze schuift de draad van het mes af en maakt hem met een stevige knoop vast rondom de schacht van haar pijl, vlak boven de veren.Ja! Goed zo! schreeuw ik in mezelf. Zou ze dan toch op één of andere manier begrepen hebben wat Beetee met dat mes wilde doen? Ze komt overeind en richt haar boog op een doelwit ergens boven haar hoofd. Op de zwakke plek in het krachtveld. Doe het, herhaal ik nog eens in gedachten. Ik blijf roerloos in de zetel zitten terwijl ik zie hoe ze de pees van haar boog naar achteren trekt. Klaar om te schieten.
"Katniss, doe het!"
Zonder het zelf te beseffen heb ik de woorden deze keer luidop geschreeuwd. Ik schrik me een ongeluk van het geluid van mijn eigen stem, die in de stilte van ons lege appartement nog luider lijkt te klinken. Snel sla ik mijn handen voor mijn mond. Hopelijk hebben de buren het niet gehoord. Wanneer het klokje op exact zes seconden voor middernacht staat, doorboort de met geleidende draad omwikkelde pijl van Katniss de zwakke plek in het krachtveld. Dan slaat de bliksem in.
Ik moet mijn ogen dichtknijpen tegen het felle licht wanneer niet alleen de bliksemboom, maar ook de rest van de arena in een verblindende, blauwe goed gezet wordt. Het lijkt wel alsof de lucht in brand staat. De elektriciteit is via de draad tot in het krachtveld gegaan. Volgens Plutarch zou het veld dan nu moeten bezwijken.
Pas na een paar seconden - wanneer de dansende lichtgroene vlekken in mijn gezichtsveld eindelijk wegtrekken - zie ik de sterrenhemel boven het oerwoud van de arena. Het krachtveld is verdwenen. Maar ik zie ook dat alle tributen roerloos op de grond liggen. Ze hebben ongetwijfeld allemaal een zware, mogelijk zelfs fatale schok gekregen.
Gelukt of mislukt? vraag ik me af.
Langzaam sta ik op uit de zetel. Ik buig naar het tv-scherm toe om wat beter te kunnen kijken. Niemand heeft zich bewogen. Maar omdat er nog steeds geen kanonnen zijn afgegaan, weet ik dat ze alle zes nog leven. In het schijnsel van een paar bomen die in brand gevlogen zijn, zie ik Katniss liggen. Haar ogen zijn open. Het lijkt zelfs alsof ze nog bij bewustzijn is. Al is het duidelijk dat de schok haar lichaam tijdelijk verlamd heeft. Ze verroert geen vin, ook niet wanneer de metalen grijper van een hovercraft haar omhoog hijst.
Zodra ik in de deuropening van het toestel de gestalte van Plutarch herken, is mijn opluchting zo groot dat mijn benen er slap van worden. Ik laat me weer in de zetel zakken. Het is ons dan toch gelukt. De Spotgaai is gered, en de anderen zullen ongetwijfeld snel volgen. Ook Peeta wordt nu de lucht in getild. Maar dan besef ik met een schok dat er iets niet klopt. De grijper van Plutarchs hovercraft was zilverkleurig en deze is diepzwart. Er hangen dus twee hovercrafts boven de arena. En als Plutarch in de ene zit …
Mijn grootste angst wordt waarheid wanneer ik zie dat niemand minder dan president Snow Peeta in de laadruimte staat op te wachten. Hij is dus zelf met een hovercraft naar de arena gekomen! Dat doet hij normaal gezien nooit. Snow blijft altijd in het Capitool om de Spelen vanuit zijn paleis te volgen.
Machteloos kijk ik toe hoe ook de andere tributen opgehaald worden. Beetee belandt in het toestel van de rebellen. Finnick gelukkig ook, en dat is voor mij een hele opluchting. Maar Enobaria komt bij de president terecht, net als Johanna. De camera - vast weer zo'n gecamoufleerd mechanisch insect - blijft vlak voor Snows gezicht hangen terwijl hij woedend in de lens kijkt.
"Hier zal je voor boeten, Plutarch Heavensbee," sist hij zacht maar heel duidelijk verstaanbaar. "Net als iedereen die ooit met je samengewerkt heeft."
Meteen daarna vallen beeld en klank abrupt weg. Het scherm van onze tv wordt zwart en het is nu doodstil in ons appartement. Op het voortdurende geronk van de hovercrafts boven de stad en het doffe gebons van mijn hart na.
Het noodkanaal is uitgevallen. Iets wat nooit gebeurt. Echt nooit. Dat kanaal is zo goed beveiligd dat het eigenlijk niet defect kan geraken. Nee, de Spelmakers in de controlekamer moeten besloten hebben om de uitzending nu onmiddellijk af te breken. En president Snow is razend.
Hoe zei hij het ook alweer? Plutarch zou boeten voor wat hij gedaan heeft. Net als alle mensen die met hem samenwerken. Meteen word ik banger dan ik ooit geweest ben. Toen de kaart van de Kwartskwelling werd voorgelezen, bleken we uiteindelijk toch niet ontmaskerd te zijn. Nu kan je onmogelijk nog twijfelen. Ofwel heeft iemand ons verraden, ofwel heeft president Snow het zelf ontdekt. Hij weet het. Hij weet dat Plutarch een rebellenleider is. En als hij dat doorheeft, wat weet hij dan nog meer? Daarnet heeft hij Plutarch live op tv bij naam genoemd. Snow kent dus namen. Misschien niet al onze namen, maar toch. Zou hij ook mijn naam kennen?
Bij die laatste gedachte spring ik meteen overeind uit de zetel. Natuurlijk kan ik niet met zekerheid zeggen of ik zelf mee ontmaskerd ben. Maar ik heb ook geen enkel bewijs dat het niet zo is. Als Snow weet dat Plutarch de leider is van onze groep, dan is de kans groot dat hij intussen ook een paar andere spionnen in het Capitool kent. Waarom zou mijn naam niet op die lijst kunnen staan? Misschien worden we allemaal gearresteerd nog voordat het ochtend is. Hoe zouden de vredebewakers dat doen? Beuken ze de voordeur in en slaan ze je gewoon meteen in de boeien? Of zou het meer op een echte ontvoering lijken? Ik heb het nooit aan Plutarch of Fulvia durven vragen.
Ik moet hier weg. Ook al heb ik huisarrest, ik kan vannacht niet meer in het appartement van mijn ouders blijven. Als de vredebewakers van Snow mij willen arresteren, dan zullen ze vast en zeker eerst naar hier komen. Goed, ze kunnen natuurlijk moeilijk weten dat ik van mam en pap voorlopig niet meer naar buiten mag. Maar zelfs als ze denken dat ik ergens in de stad naar de Spelen gekeken heb, dan nog zullen ze een patrouille naar onze flat sturen. Om gewoon te wachten totdat ik terug thuis kom, of om aan de buren te vragen waar ik heen ben gegaan. Ik moet nu zo snel mogelijk weg uit dit appartement. Ik heb op zijn minst voor vannacht een schuilplaats nodig waar ik veiliger ben dan hier.
Maar waar kan ik heen? Het liefst zou ik onderdak zoeken bij iemand die ik vertrouw. Merope en Sirrah wil ik zeker niet in deze zaak betrekken. Dat zou totaal onverantwoord zijn. De luchtkoker waar Doran en Leandro slapen, is ook geen optie. Die ligt ergens aan de rand van de stad. Zelf met de shuttledienst door de Transfer - die nu waarschijnlijk al gesloten is - zou het veel te lang duren voordat ik daar ben. Het moet iemand zijn die dichterbij woont. Timothy misschien? Of Tigris?
Tigris. Natuurlijk. Haar winkeltje ligt op wandelafstand van hier. Ik kan er gewoon te voet naartoe als ik wil. Stom dat ik daarstraks vergeten ben om haar telefoonnummer te vragen. Nu kan ik haar niet eens verwittigen dat ik eraan kom. Heel even vraag ik me af of het wel een goed idee is om op dit moment andere leden van het Capitoolverzet op te zoeken. Maar ik ben op dit moment zo gespannen dat ik nauwelijks helder kan nadenken. En welke alternatieven heb ik? Helemaal geen. Ik moet hier weg, ik moet met iemand kunnen praten over wat ik daarnet op tv gezien heb. Tigris heeft in ieder geval een geheime kelder waar ik vannacht samen met haar kan schuilen. Misschien kunnen we dan ook samen bedenken wat we nu moeten doen.
Zonder nog langer te aarzelen, ren ik naar mijn slaapkamer en laat ik me op mijn buik voor het bed vallen. De oranje rugzak voor noodgevallen ligt nog steeds op zijn vaste plaats. Ik hoef er niet eens over na te denken om die mee te nemen. Al maanden lang herhaal ik elke dag tegen mezelf dat ik hem absoluut niet mag vergeten als ik hem nodig heb. Juist daarom ga ik er nu automatisch naar op zoek.
Ik schuif de rugzak snel onder het bed uit en laat mijn armen door de twee draagriemen glijden. Zodra de zak stevig op mijn rug hangt, haast ik me weer naar de gang. Zonder omkijken ren ik door de woonkamer van ons appartement. Net wanneer ik mijn hand op de klink van de gesloten deur naar de eetkamer leg, dringt het tot mij door dat ik niet eens kousen of schoenen draag. Ik verplicht mezelf om te blijven staan en mijn gedachten op een rijtje te zetten. Wil ik echt in nachtjapon en op blote voeten door de straten lopen? Zo zal iedereen onmiddellijk zien dat ik op de vlucht ben. Verdachter kan het haast niet. Terwijl ik probeer om mijn beverige ademhaling onder controle te krijgen, denk ik heel snel na over de vraag welke kleren ik nu het best uitkies. Iets dat ik binnen de halve minuut kan aantrekken en dat niet te veel opvalt.
Het is nog steeds doodstil in onze flat. De enige geluiden zijn het onophoudelijke gedreun van de voorbijvliegende hovercrafts, en het grote gordijn voor de terrasdeur dat ik achter mijn rug hoor klapperen in de wind. Meteen voel ik mijn lichaam bevriezen. Omdat ik weet dat dit niet kan.Ik had de deur naar ons buitenterras daarstraks heel stevig dicht gedaan.
Nog voordat ik me kan omdraaien, klinkt er een zacht geschraap over de vloer en krijg ik opeens een harde duw in mijn rug. Ik verlies mijn evenwicht en beland met een klap tegen de gesloten deur van de eetkamer. Mijn geschreeuw wordt gesmoord door een gehandschoende hand die strak over mijn mond ligt. Ik spartel tegen zo hard ik kan en probeer zelfs te bijten. Maar mijn aanvaller - die achter mij staat - heeft me nu in een stevige houdgreep. Ik kan mijn hoofd niet eens draaien om hem of haar aan te kijken. Terwijl ik met mijn gezicht en bovenlichaam tegen het hout van de deur wordt gedrukt en de ontvoerder een knie in mijn rug zet, doe ik nog eens een vergeefse poging om de rechterhand weg te trekken die me belet om te gillen. Dan voel ik dwars door mijn nachtjapon heen de scherpe steek van een injectienaald in mijn linkerzij. Mijn spieren verslappen en alles wordt zwart voor mijn ogen zodra het verdovingsserum mijn lichaam overneemt.
WORDT VERVOLGD …
En dit is het moment waarop ik meer dan een jaar heb gewacht! Dat Aludra in de allerlaatste scène ontvoerd zou worden, was iets dat ik ergens in 2013 al bedacht had. Het heeft nog tot augustus 2014 geduurd voordat ik die ontvoering - met alle details erbij - effectief op papier kon uitschrijven. En nu staat deze slotscène na al die tijdein-de-lijkonline!Ik hoop dan ook dat jullie het een goede cliffhanger vinden, en dat ik jullie verwachtingen ermee kan inlossen.
De vraag is nu natuurlijk: Wie heeft Aludra ontvoerd en waarom? Ik heb geprobeerd om het verhaal zo te schrijven dat er verschillende mogelijke daders zijn, die ik in dit laatste hoofdstuk overigens nog eens allemaal heb opgesomd. Het is nu natuurlijk aan jullie om te raden wie van hen het ook echt gedaan heeft. In de ontvoeringsscène zelf heb ik een hint achtergelaten (vandaar ook dat ik sommige details echt niet meer kon veranderen). Het is wel een vrij subtiele hint die je enkel correct kan raden als je het verhaal vrij goed kent. Dus ik ben benieuwd hoeveel lezers hem gaan vinden!
Belangrijk: Wie echt een concrete gok wil doen, mag dat natuurlijk! Maar eerlijk gezegd zou ik dan liever willen dat jullie zoiets via een PM doen en niet in een review. Als iemand het juist raadt, dan zou zijn/haar review immers een vrij grote spoiler bevatten. En ik hou het graag nog spannend voor de andere lezers (denk erom dat de reviews op deze website door iedereen gelezen kunnen worden).
Ook al zullen de meeste lezersreacties waarschijnlijk over de ontvoering gaan, toch ben ik ook benieuwd naar wat jullie van de rest van het hoofdstuk vinden! Het gesprek met Tigris, de opbouw naar de finale van de Spelen, de dingen die ik zelf moest invullen (zoals bijvoorbeeld het gevecht tussen Brutus, Peeta en Chaff) … allemaal dingen waar ik graag jullie mening over hoor.
Dan resten mij nu nog twee praktische mededelingen:
Ten eerste heb ik mijn Tumblr nog eens bijgewerkt. In Amerika heeft er ooit een man geleefd die me erg aan Tigris doet denken. Soms vraag ik me zelfs af of Suzanne Collins haar personage op hem gebaseerd heeft. Foto's en verdere uitleg staan dus op mijn Tumblr.
Ten tweede ook nog wat informatie over mijn derde verhaal. Dit zal (uiteraard) Aludra's POV van het boek 'Spotgaai' worden. De titel heb ik ook al een tijdje geleden bedacht: 'De prijs van de vrijheid'. Ik weet nu nog niet 100 procent zeker wanneer ik zal beginnen met de publicatie. Ik heb namelijk besloten om opnieuw een pauze in te lassen, zodat ik het nieuwe verhaal kan editen en nog verder kan uitwerken.
Daarnaast zou het kunnen dat ik in de toekomst minder tijd heb voor deze website. Sinds eind vorig jaar neem ik deel aan een cohousingproject dat vlak bij mijn ouderlijk huis en vlak bij mijn werk gebouwd zal worden. Het project is nu nog in een beginfase, maar het belooft heel interessant te worden en ik wil er dan ook echt voor gaan! Zelfs al ik daardoor minder tijd overhoud om te schrijven. Ook dat is een reden om nu even een pauze in te lassen waarin ik 'De prijs van de vrijheid' wat beter kan voorbereiden. Ik wil namelijk heel graag vermijden dat het verhaal ooit voor een langdurige tijd op hiatus zal moeten.
Waarschijnlijk zal ik het eerste hoofdstuk van mijn nieuwe verhaal ergens in de tweede helft van juni 2015 online zetten (eerst wou ik het aan het begin van die maand doen, maar dan zullen veel van mijn lezers waarschijnlijk net op het punt staan om aan hun examenperiode te beginnen. Dus dat lijkt me toch niet zo ideaal.)
Anderzijds ben ik niet van plan om jullie echt zo lang in de steek te laten. Ik wil in tussentijd graag een soort van appendix aan dit verhaal toevoegen. Vorige zomer las ik in de krant een reeks artikels over Dubai, en zelf had ik het gevoel dat het hedendaagse Dubai in sommige opzichten wel een beetje op mijn versie van het Capitool lijkt. Meer daarover in de geplande appendix (komt waarschijnlijk ergens in de maand mei online).
En dan wordt het nu echt wel tijd om 'Spionne' af te sluiten (behalve de appendix natuurlijk). Hopelijk vonden jullie dit een leuk verhaal en zijn jullie ook bereid om 'De prijs van de vrijheid' te lezen!
Tot later,
Azmidiske87