Dit is hem dan! Mijn allerlaatste hoofdstuk van dit boek. Ik ben erg blij dat ik het hele boek herschreven heb, maar hoop vooral dat deze complete versie van de Hongerspelen in Peeta's POV een leuke, maar ook geloofwaardige versie was voor jullie. Aan het eind van dit hoofdstuk komt er nog een uitgebreidde AN, maar eerst laat ik jullie het allerlaatste hoofdstuk van mijn eerste boek lezen!

Hoofdstuk 25

Katniss komt tegelijk met mij het podium op. Ze staat op eenzelfde ijzeren plaat die haar omhoog brengt. Ze ziet er prachtig uit. Ze heeft een mooie geelgouden jurk aan en haar donkere haar glanst mooi. Ik voel hoe een glimlach op mijn gezicht verschijnt wanneer ik haar zie. Wanneer zij me ziet werpt ze zich gelijk in mijn armen. Hoewel Katniss nog steeds bijna niks weegt na de hongerige weken in de arena, verlies ik toch bijna mijn evenwicht. Gelukkig herinner ik me dat Portia zei dat ik goed op mijn kunstbeen moest leunen en met behulp van de stok weet ik op de been te blijven. Ik kijk in Katniss' ogen en druk mijn lippen op de hare. En zo blijven we staan in elkaars armen. Ik heb geen idee voor hoelang. Ik voel hoe Caeser Flickerman zijn arm op mijn schouder legt, maar ik duw hem weg. Dit is ons moment. Ik zie vanuit mijn ooghoek op één van de schermen hoe Caeser Flickerman een zogenaamd schuldbewust gezicht trekt en ons laat begaan. Uiteindelijk is het Haymitch die ons richting de overwinnaarszetel duwt. In plaats van een eenpersoonsstoel is het deze keer een sofa, omdat er twee overwinnaars zijn. Het heeft een rode kleur wat mij laat beseffen dat onze liefde toch echt het thema moet zijn voor deze avond. Alles wijst erop. Katniss gaat naast me zitten op de sofa. Ze schopt haar sandalen uit en gaat opgekruld tegen mij aan liggen. Ik sla mijn arm beschermend om haar heen alsof ik haar zo kan beschermen tegen al de vragen die Caeser ons zal stellen. Ik weet dat Katniss hier geen zin in heeft. Al gauw begint de show. Allereerst zal er een compilatie getoond worden van de Spelen. Rechtsonderin zijn Katniss en ik te zien. De compilatie is vooral gericht op de liefde tussen Katniss en mij, maar alle gevechten en alle moorden worden ook getoond. Het begint bij de boete, daarna wordt de rit in de strijdwagens getoond. Ook onze trainingsscores en interviews worden kort weergegeven. Het bloedbad wordt tot in detail geshowd. Ik zie hoe Cato en Clove met afgrijselijke agressie en precisie samen werken en verantwoordelijk zijn voor het grootste deel van de doden. Pleitonja en Glinster doden ook een aantal tributen voor ze achter de tribuut uit District 3 aangaan die de Hoorn opklimt. Thresh pakt wat voorwerpen en rent dan gelijk weg. Hij dood alleen de jongen uit District 4 die hem tegen wil houden. Wonder dood één tribuut voor hij op mij en de jongen uit District 5 afrent. Het gevecht tussen mij en de jongen uit District 5 en daarna het gevecht met Wonder worden in hun geheel getoond. Waarschijnlijk omdat ik één van de winnaars ben. Ik weet dat mijn reactie te zien is en ik probeer een trots gezicht op te zetten, maar de beelden zijn zo vreselijk dat mijn gezicht meer lijkt op het gezicht van Katniss op de boete. Emotieloos.

Daarna zijn Katniss en ik buitengewoon veel in beeld. Terwijl Katniss slim gebruik weet te maken van de mogelijkheden die het bos haar biedt, misleidt ik de Beroepstributen. Hierna is te zien hoe het inderdaad Katniss was die het bloedzoekersnest op ons liet vallen. Al gauw is het gevecht tussen Cato en mij te zien. Eerst vechten we met gerichte slagen en zit er een zekere spanning in het gevecht ook al ben ik vanaf het begin vooral aan het verdedigen, omdat Cato de overhand heeft. Maar wanneer Cato de speer uit mijn hand slaat wordt het gevecht al gauw warrig en weten we niet meer goed wat we doen. Dan verwond Cato mij een kruip ik weg. Ik zie ook Wat Katniss mee maakte toen ik aan de oever van de rivier lag. Zij sloot een bondgenootschap met Rue en zocht naar haar toen Rue niet naar de afgesproken plek kwam. Hierna is ze net te laat om Rue te redden van Wonder. Hij wordt gedood door één van Katniss' pijlen en kort daarna sterft Rue. Katniss zingt een prachtig lied waardoor Rue toch nog vredig sterft.

Wanneer omgeroepen wordt dat twee tributen uit hetzelfde district kunnen winnen roept Katniss mijn naam en zoekt ze de volgende ochtend naar me. Er is te zien hoe ze mij verzorgd en medicijn voor me haalt. Ik zie hoe Thresh haar inderdaad redt van Clove en met enorme kracht een steen op Cloves hoofd slaat. Hierna maakt Cato jacht op Thresh. Er wordt een samenvatting gegeven van het kat-en-muisspel tussen Cato en Thresh. Dit eindigt in een heftig gevecht. Cato en Thresh gaan behoorlijk gelijk op totdat Thresh zijn wapen kwijtraakt. Even lijkt zich nog uit de voeten te maken en Cato in een val te lokken, maar Cato ziet Tresh te vroeg en na een kort gevecht haalt Cato met zijn korte zwaard uit naar Tresh' keel en haalt deze open. Ik moet alles op alles zetten om niet ineen te krimpen wanneer Cato Tresh' shirt opensnijd en de woorden "VOOR CLOVE" in zijn bovenlichaam kerft.

Hierna wordt de aandacht weer op ons gericht. Ik herstel snel nadat ik het medicijn binnen heb gekregen en al gauw wordt het gevecht tussen ons en de mutilanten weergegeven wat eindigt met Cato die tussen de beesten valt en langzaam wordt opgegeten totdat Katniss hem dood schiet. Uiteindelijk zien we hoe Katniss en ik bijna de bessen eten voordat we tot winnaars worden uitgeroepen en hoe we de arena uitgehaald worden.

Na de uitzending wordt het volkslied weer gespeeld en komt president Snow het podium op. Achter hem loopt een lief uitziend meisje dat een kussen draagt waar een kroon op ligt. Het is dezelfde kroon als de kroon die elk jaar aan de winnaar uitgereikt wordt. Het publiek mompelt zacht. Ze vragen zich af wie de kroon zal krijgen. Het kan mij niet schelen. Ik hoef geen kroon. Maar dan pakt de president de kroon van de kussen en draait eraan waardoor de kroon zich in het midden splitst en er twee helften overblijven. Hij glimlacht met zijn gezwollen lippen wanneer hij de kroon op mijn hoofd zet. Ik kijk neutraal terug terwijl ik mijn gemengde gevoelens verberg. Want de man die glimlachend de kroon op mijn hoofd plant is de man die verantwoordelijk is voor het bestaan van de Spelen. Hierna plaatst hij de kroon op Katniss' hoofd. Het publiek juicht uitbundig terwijl wij naar hen zwaaien. Hierna sluit Caeser Flickerman de uitzending af en vraagt de mensen thuis om ook naar het interview van morgen te kijken.

Hierna worden we naar het presidentiële huis van Snow gebracht voor het overwinnaarsbanket. We worden daar zo vaak gefeliciteerd door functionarissen en sponsoren dat we nauwelijks tijd hebben om te eten of met elkaar te praten. Maar we laten elkaar de hele avond niet los terwijl we felicitaties in ontvangst nemen en op de foto gaan met mensen.

Wanneer we eindelijk weer terug gaan naar het trainingscentrum begint het alweer licht te worden. Ik moet van Haymitch gelijk mee met Portia om kleren te passen voor het interview van deze dag. Portia laat me een aantal kleren passen en kiest uiteindelijk een zwarte broek met een wit overhemd en een rode colbert voor me uit. Hierna stuurt ze me naar bed zodat ik nog wat slaap krijg voor het interview in de middag begint.

Vroeg in de middag wordt ik weer wakker gemaakt wanneer ik in een snel tempo iets mag eten, gewassen wordt en mezelf aankleed. Het interview zal in de zitkamer gehouden worden. Ik kom ongeveer rond twee uur de zitkamer in. Caeser Flickerman en een cameraploeg zitten al in de kamer klaar. De rode bank staat ook in de kamer omringd door vazen met rode rozen. Dit laat me beseffen dat Haymitch echt gelijk had toen hij zei dat ik mijn liefde niet moest verbergen. Want dat is toch echt hetgene wat de mensen willen zien. Caeser en ik begroeten elkaar. Hierna ga ik op de bank zitten om te wachten op Katniss. Zij komt ook al gauw de kamer binnen. Ze draagt een prachtige jurk met roze schoentjes. Caeser loopt naar de deur om haar ook te begroeten. Ik trek haar gelijk tegen me aan wanneer ze naast me op de bank komt zitten. Nu we eindelijk openlijk bij elkaar zijn lijk ik haar altijd maar vast te willen houden. Bovendien weet ik dat zij hier als een berg tegenop ziet en niet zo handig is met het beantwoorden van vragen als ik. Ik neem me daarom voor het grootste deel van de vragen zelf te beantwoorden.

'Ik zie je nauwelijks,' zeg ik tegen haar. 'Haymitch wil ons geloof ik erg graag bij elkaar uit de buurt houden.' 'Ja, hij is erg waakzaam de laatste tijd,' antwoord Katniss. 'Nou, hierna gaan we in elk geval naar huis. Daar kan hij niet de hele tijd op ons letten,' zeg ik verlangend. Ik kan niet wachten om eindelijk thuis te zijn en Katniss voor mezelf te hebben. Weg van alle camera's en interviews. Katniss zit netjes naast me op de bank, maar Caeser wil meer zien. 'O, kruip maar lekker tegen hem aan hoor, als je wilt. Gisteren zagen jullie er zo schattig uit,' zegt hij. En dus trekt Katniss haar benen weer naar zich toe en trek ik haar nog eens extra dicht tegen me aan. Al gauw daarna begint de live-uitzending van ons interview.

Caeser maakt het me niet moeilijk. Hij lijkt precies te weten hoe ik hem kan plagen en hoe hij mij op de juiste manier kan plagen en hierdoor vliegt de tijd voorbij. Gisteren ging de uitzending vooral over de Spelen, maar nu gaat de uitzending vooral over ons, onze plannen en de liefde die we voor elkaar hebben. Katniss houdt zich zoveel mogelijk op de achtergrond tijdens het interview. Totdat onze liefde uitgebreid ter sprake komt. 'Nou Peeta,' zegt Caeser. 'We weten door jullie tijd in de grot dat het voor jou liefde op het eerste gezicht was vanaf, wat was het, je vijfde?' 'Vanaf het moment dat ik haar zag,' zeg ik zonder twijfel. 'Maar Katniss, bij jou ging het niet vanzelf hè? Volgens mij vond het publiek het nog het allerspannendst om te zien hoe jij langzaam voor hem viel.' "Anders ik wel Caeser," denk ik bij mezelf. 'Wanneer besefte je dat je verliefd op hem was?' vraagt hij aan Katniss. 'O dat is een lastige..,' zegt ze nadenkend. 'Nou ik weet wel wanneer het kwartje bij mij viel. Die nacht toen je zijn naam schreeuwde in die boom,' zegt Caeser. Ik herinner me nog hoe ik dat gisteren op het scherm heb gezien. 'Ja,' zegt Katniss. 'Dat denk ik ook. Ik bedoel, tot dan toe probeerde ik er eerlijk gezegd gewoon niet aan te denken wat ik voelde, want het was allemaal zo verwarrend en het zou het alleen maar erger maken als ik echt om hem gaf. Maar bij die boom werd alles anders,' zegt ze. Ik denk terug aan onze tijd in het Trainingscentrum voor de Spelen waar ik zo graag haar aandacht wilde, maar zij zich bot en afstandig opstelde en begrijp de reden nu veel beter. Ze had zich helemaal gericht op haar terugkeer naar District 12 en wilde hierdoor geen oog voor mij hebben. Ik bedenk me dat de mogelijkheid voor twee winnaars alles veranderd moet hebben. 'Waarom was dat, denk je?' vraagt Caeser. En Katniss geeft het antwoord dat ik al weet. 'Misschien omdat er… voor het eerst… een kans was dat ik hem bij me kon hebben,' antwoord ze met rode wangen. Je kunt een speld horen vallen in de kamer. De mannen achter de camera's zijn doodstil en Caeser haalt zelfs een zakdoek tevoorschijn, omdat de emoties hem even teveel worden. Ookal kan dat ook een onderdeel van zijn rol zijn. Ik breng mijn lippen bij haar oor en vraag: 'En wat ga je met me doen, nu je me hebt?' Ze kijkt me aan en zegt met een glimlach: 'Je ergens verstoppen waar je nooit meer pijn zult lijden.' Zonder ook nog maar aan de mensen in de kamer te denken kus ik haar innig.

Hierna stelt Caeser een aantal vragen over de pijn en moeite die we hadden in de arena en hoe het met mijn nieuwe been gaat. Net als ik wil antwoorden hoor ik Katniss' verbaasde stem. 'Zijn nieuwe been?' zegt ze ontsteld en ze buigt zich voorover om mijn broekspijp op te trekken en ziet dan mijn kunstbeen. "Ze wist het niet," besef ik me. 'O nee,' fluistert ze. Ik besef dat het voor haar, alhoewel in mindere mate, ook een grote schok moet zijn. 'Heeft niemand het tegen je gezegd?' vraagt Caeser. Katniss schud haar hoofd. 'Ik heb nog niet eens de kans gekregen,' zeg ik terwijl ik mijn schouders ophaal. Ik heb geen zin om het publiek deelgenoot te maken van mijn schok toen ik erachter kwam dat ik een deel van mijn been was verloren. 'Het is mijn schuld. Omdat ik het knelverband heb aangelegd,' zegt Katniss zacht terwijl ze voor zich uitstaart. 'Ja,' zeg ik droog. 'Het is jouw schuld dat ik nog leef.' Caeser valt me bij. 'Hij heeft gelijk. Zonder dat verband was je beslist doodgebloed,' zegt hij. Katniss is hierna bijna niet in staat om nog een vraag te beantwoorden dus stelt Caeser een aantal luchtige vragen aan mij, maar later richt hij zich toch weer op Katniss. 'Katniss, ik weet dat je erg geschrokken bent,' zegt hij. 'Maar ik moet het toch vragen. Het moment waarop je die bessen tevoorschijn haalde. Wat ging er precies door je heen?' Katniss fronst alsof ze het moment weer herbeleefd. 'Ik weet het niet,' antwoordt ze dan. 'Ik… ik kon het gewoon niet aan… zonder hem te moeten leven.' Ik voel hoe een warm gevoel zich over mijn lichaam verspreid. Deze uitspraak van Katniss betekent meer dan elke kus die ze me heeft gegeven. 'Peeta? Heb jij daar nog iets aan toe te voegen?' vraagt Caeser. 'Nee,' antwoord ik. Ik denk dat dat voor ons allebei geldt,' zeg ik. Hierna maakt Caeser een eind aan de uitzending. Iedereen in de kamer is zeer tevreden met het interview. Mensen lachen, huilen, omhelzen en feliciteren elkaar. Haymitch stuurt ons naar onze kamer om onze spullen in te pakken die we mee willen nemen. Het is tijd om naar huis te gaan. Al gauw nadat ik de paar spullen die ik mee wil nemen heb gepakt, worden we in een geblindeerde auto naar het station gereden. Op het station neem ik nog afscheid van Portia en Cinna. Ik omhels Portia en bedank haar voor alle hulp. Voor de Spelen, maar vooral ook de hulp na de Spelen. Ik zal haar gauw weer zien, want over een half jaar moeten we langs alle districten om gehuldigd te worden. Een vervelende klus, maar wel een kans om Portia weer te zien. Hierna stappen we gauw de trein in die meteen vertrekt.

Effie en Haymitch gaan met ons mee naar District 12 als begeleiding voor de festiviteiten en interviews die ons daar staan te wachten. We eten eerst wat en kijken daarna de interviews terug. Katniss vertrekt hierna naar haar kamer. Ik loop rusteloos wat rond in de trein denkend aan hoe thuis alles anders zal zijn. Ik zal verhuizen naar de Winnaarswijk en Katniss als vriendin hebben. Wie weet zullen we ooit samen in één van de grote huizen wonen. En mijn familie staat natuurlijk op me te wachten. Mijn vader zal me stevig vast pakken en zeggen dat ik de zoon ben waarvan hij wist dat ik hem was. Mijn broers zullen door het dolle heen zijn en me natuurlijk plagen over Katniss. En hoe mijn moeder ook over me denkt, ik weet dat ik haar verwachtingen overtroffen heb.

Wanneer de trein een stop maakt om te tanken, mogen we naar buiten. Katniss en ik lopen hand in hand in het gras langs het spoor. Wanneer ik een bos bloemen zie pluk ik er wat van en geef deze aan haar. Gewoon om te laten zien hoe blij ik ben. Ze neemt ze met een glimlach aan, maar hij lijkt niet oprecht. 'Wat is er?' vraag ik. 'Niks,' antwoord ze. We lopen zwijgend verder. Er is iets. Dat voel ik, maar ze wil er nu nog niet over praten. Opeens verschijnt Haymitch achter ons. 'Goed gedaan, jullie twee,' zegt hij met een gedempte stem. 'Houd het straks vol in het district tot de camera's weg zijn. Dan moet het goed komen.' Hierna loopt hij weer weg. Ik begrijp er niks van. 'Wat bedoelt hij?' vraag ik Katniss. 'Het gaat om het Capitool,' antwoord ze. 'Ze konden onze stunt met de bessen niet erg waarderen.' Nu snap ik er helemaal niets meer van. 'Hè? Waar heb je het over?' vraag ik. 'Het kwam te opstandig over. Haymitch heeft me de afgelopen dagen begeleid. Zodat ik het niet erger zou maken,' probeert ze uit te leggen. 'Begeleid? Mij anders niet,' antwoord ik. Ik heb Haymitch de afgelopen dagen amper gezien. 'Hij wist dat jij slim genoeg was om het goed te doen,' zegt ze. Maar dat is onzin. 'Ik wist geeneens dat ik iets goed moest doen,' zeg ik verontwaardigt. Maar dan snap ik het opeens. Alles wat Katniss in de arena deed was een tactiek. Een strategie om het publiek te winnen met een mooi liefdesverhaal. Allemaal bekokstoofd met Haymitch. Het is alsof ik volop tegen mijn borst wordt geslagen. 'Maar je bedoelt dus eigenlijk dat de afgelopen paar dagen en blijkbaar ook… alles in de arena… dat dat gewoon een strategie was die jullie samen hadden bedacht?' vraag ik ontsteld. 'Nee,' zegt ze. 'Ik bedoel, ik kon toch helemaal niet met hem praten in de arena?' zegt ze. Maar ze stamelt zo dat ik weet dat ze iets verbergt en de puzzelstukjes vallen op elkaar. Het onbenullige pannetje soep dat Haymitch stuurde terwijl we medicijnen nodig hadden, Hoe Katniss wist dat de slaapsiroop was om te voorkomen dat ik naar de Hoorn zo gaan in plaats van om mijn pijn te verzachten, de mand met eten die precies kwam nadat Katniss toegaf dat ze gevoelens had voor mij… Allemaal signalen bedoeld voor Katniss. Ik laat ook merken dat ik het door heb. 'Maar je wist wat hij van je wilde, of niet soms?' zeg ik met stemverheffing. Katniss antwoord niet. Katniss?' Ik laat haar hand los die ik nog steeds vastheb en ze doet een stap terug. 'Het was allemaal voor de Spelen. Hoe je je gedroeg.' Ik vraag het niet. Ik stel het vast. 'Niet alles,' zegt ze zacht. 'Hoeveel dan wel?,' vraag ik. Maar ik besef dat dat niet echt uitmaakt. 'Nee laat ook maar zitten. De echte vraag is denk ik wat er nog van over zal zijn als we thuiskomen.' 'Ik weet het niet,' zegt ze. 'Hoe dichter we bij District 12 komen, hoe verwarder ik me voel.' Ik kijk haar aan. Maar ze zwijgt. 'Nou, ik hoor het wel als je eruit ben,' zeg ik. En dan loop ik weg voordat ik iets zeg waar ik spijt van krijg. Met grote stappen been ik weer terug naar de deur van de trein. Tijdens het lopen schiet de gedachte dat ik al veel beter begin te lopen met mijn kunstbeen door me heen. Maar de blijdschap die hier bij zou moeten horen is er niet.

Ik ga gelijk naar mijn kamer en ga op mijn bed zitten. Ik had verwacht dat ik zou huilen, maar ik ben blijkbaar klaar met huilen. De Spelen hebben officieel een man van me gemaakt. Ik staar voor me uit. Ik heb geen idee hoelang. Ik denk alleen maar aan wat ik heb gedaan om Katniss te beschermen en samen terug te keren en hoe leeg al die daden nu zijn.

Ik slaap die nacht niet. En ook die morgen daarna doe ik geen oog dicht. Ik denk alleen maar aan hoe alles voor me veranderde gistermiddag in het gras. Maar ik denk ook aan wat Haymitch zei. Over dat er mensen in het Capitool zijn die woedend zijn over de manier waarop we hen dwongen twee winnaars uit te roepen. Hoewel het niet mijn idee was en ik geeneens wist dat we het Capitool in een lastige positie zouden brengen, heb ik net zo goed hieraan meegedaan en ben ik ook verantwoordelijk en moet ik Katniss niet in gevaar brengen. Dat wil ik ook niet. Zelfs niet nu ik weet dat niets was wat het leek. Daarom sta ik op van mijn bed, was ik mezelf uitgebreid en trek ik passende kleren aan voor onze terugkeer in District 12 waar we nu bijna zijn aangekomen. Hierna loop ik mijn coupé uit om naar de uitstapplaats te gaan. Katniss is er al wanneer ik daar aankom. Ook Haymitch en Effie staan klaar. Ik zie aan Haymitch dat hij weet dat ik op de hoogte ben en ook Effie kijkt bezorgd. Maar ik ben niet van plan om Katniss en hen te laten vallen. En dus steek ik mijn hand naar haar uit. Ze pakt hem niet gelijk aan. 'Nog één keer?' zeg ik. 'Voor het publiek?' Katniss pakt mijn hand stevig vast. Gelijk hierna openen de deuren zich en lopen we het perron vol met mensen die buiten hun zinnen zijn van vreugde. Een beeld dat totaal niet past bij de leegte die ik van binnen voel.

En zo zijn we aan het eind gekomen van dit boek. Allereerst alle lof voor Suzanne Collins die de ongeloofelijk mooie boekenreeks van The Hunger Games heeft geschreven. Verder wil ik ook Azmidiske87 bedanken die gelijk mijn hoofdstukken uitgebreid begon te reviewen vanaf het moment dat ze mijn fanfictie ontdekte en haar enthousiasme voor dit verhaal niet onder stoelen of banken schoof. Het schrijven van dit verhaal begon als een experiment, maar ik ben blij dat ik dit geschreven heb en ben ook blij met de waardering van enkele lezers. Dit is dan ook genoeg reden voor mij om ook boek 2 te gaan herschrijven. Dit boek zal echter niet meteen op deze site verschijnen, omdat ik al wat vooruit wil schrijven om zo een vaste tijd tussen mijn hoofdstukken te hebben. Na de zomer zal het tweede boek verschijnen onder de naam: "Vlammen: De jongen met het mes" Ik hoop dat jullie ook dit verhaal zullen lezen! Vergeet in de tussentijd niet om te reageren op dit verhaal en te zeggen wat jullie graag terug willen zien in het tweede boek. En dan hoop ik na de zomer weer velen van jullie blij te maken met een herschrijving van het tweede boek.