Hoofdstuk 25 De Botsing

POV Skye

Emma kwam de slaapzaal binnen. Skye stond met de onzichtbaarheidsmantel in haar handen op haar te wachten. "Kom, zullen we?" Ze zag dat Emma even moest nadenken. "Ja, oké." zei ze kortaf.

Skye sloeg de mantel over hun heen en ze slopen de leerlingenkamer uit.

Het portret was nog maar net dichtgeslagen of mevrouw Norks kwam aangetrippeld. Ze stopte vlak voor Skye's voeten. Haar ogen keken recht in die van Skye. Na 10 minuten naar haar gekeken te hebben, draaide mevrouw Norks zich om.

En toen deed Skye iets, dat ze nooit gedaan zou hebben. Ze gaf mevrouw Norks een trap voor haar kont. Mevrouw Norks miauwde luid en liep snel weg om Vilder te halen. Skye wist niet waarom ze dat had gedaan. Ze voelde zich schuldig en tegelijkertijd ook machtig. Ze was onzichtbaar, dus niemand kon haar pakken.

Onder de onzichtbaarheidsmantel keek ze Emma aan. "Kom." fluisterde ze. "We gaan naar de spiegel, daar kan niemand ons horen." Emma knikte en Skye liep voorop naar de kamer met de spiegel.

In de kamer aangekomen haalde ze de mantel van hun af en borg hem op in haar zak.

"Waarom gaf je Norks een schop?" "Geen idee." zei Skye. "Ik deed het gewoon! Ik dacht niet na. Ik..." Ze stopte abrupt met praten. Er klonk een hard gegil."Snel onder de mantel." siste Skye en ze gooide de mantel over hun heen. Nu was er ook iets aan stukken gevallen.

Skye trilde van angst. De gil klonk nog steeds, maar hij werd al wel zachter.

De deur ging open, maar ze zag niemand. Was er nog iemand met een onzichtbaarheidsmantel? De deur ging weer dicht en er gebeurde een tijdje niets. Skye durfde niet te ademen.

Er verscheen ineens een arm en toen een hoofd en toen benen... Het lichaam van Harry werd langzaam zichtbaar. Hij liep naar de spiegel toe en zo te zien schrok hij! Hij keek een paar keer achterom, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat er niemand achter hem stond. Hij bleef een hele tijd staren in de spiegel.

Skye liep onder de mantel, naar Harry toe. Ze bleef achter hem staan.

Ze schrok zich rot, toen Harry zich omdraaide en vlak langs haar wegrende.

Ze keek Emma aan en deed de mantel af. "Wat deed hij hier?" Emma haalde haar schouders op en zei: "Waarschijnlijk hetzelfde als wij. Vluchten voor Vilder." ze zuchtte. "Zullen we terug gaan? Ik ben moe." vroeg Emma. Skye worp nog een blik op de spiegel en knikte. Ze deden de mantel weer om en slopen naar de trappen.

Skye liep met kloppend hart de trappen op. Ze wist zeker dat ze wat gehoord had. Ze keek recht voor zich uit en liep weer een trap op.

Opeens knalde ze tegen iets aan. Ze viel naar achter, de trap af. Emma was onder de mantel gerold, maar zij rolde nog naar beneden.

Een trap verschoof. Skye bleef rollen, maar nu was er geen trap meer op haar te stoppen. Emma was met haar hoofd op een traptrede gevallen en lag nu bewusteloos op een platvorm tussen de trap waar ze van af gevallen was en de afgrond. Ook zag ze tussen het rollen door een voet. Alleen een voet.

Ze voelde dat ze dichterbij de afgrond kwam. Nu raakte ze echt in paniek. Ze probeerde af te remmen, maar dat lukte niet. Ze zou te pletter vallen en niemand zou het zien.

Ze voelde nu het einde van het platvorm tussen de trappen. En ze gleed het laatste stukje weg...