Η καταιγίδα
Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και κοίταξε τον νυχτερινό ουρανό. Σύννεφα είχαν κρύψει τα αστέρια. Μια καταιγίδα έδειχνε ότι θα ερχόταν. '' ... είναι σαν άρχισε ήδη να βρέχει…'' σκέφτηκε μέσα του, αλλά δεν εννοούσε την βροχή.
Περπατώντας και κρατώντας την από το χέρι σταθερά, την οδήγησε σε μια μικρή συντροφιά.
- '' Νίνι, να σου εμπιστευτώ για λίγη ώρα την Λούση?! '' είπε ο Τέρενς και σύστησε την νεαρή κοπέλα στην ξαδέρφη του.
- '' Και το ρωτάς?!'' δήλωσε η νεαρή Άννυ και ενθουσιασμένη έπιασε το μπράτσο της Λούση,'' χαίρομαι που επιτέλους, σε γνωρίζω !''
- '' Και γω επίσης..'' είπε ευγενικά και γλυκά το κορίτσι.
Ο Τέρρυ τους χαμογέλασε και σκύβοντας κοντά στο αυτί της Λούση, της είπε πολύ σιγά,
- '' Πρέπει να κάνω κάτι… όταν επιστρέψω.. σου υπόσχομαι να μην σε αφήσω… ποτέ ξανά…''
Έφυγε και άφησε μια κόκκινη σαν τη παπαρούνα Λούση με ένα χαμόγελο, αστραφτερό σαν τον ήλιο. Αγνοώντας την καταιγίδα που πράγματι θα ξεσπούσε.
Και όπως τα σύννεφα μια καταιγίδας, μαζεύονται και συγκεντρώνονται και πλησιάζουν το ένα το άλλο, έτσι πλησίαζαν οι παίχτες ο ένας τον άλλο. Κάποια όμως στιγμή, τα σύννεφα θα αγγίξουν το ένα το άλλο και θα εμφανιστεί η πρώτη αστραπή. Αλλά κανείς πότε, δεν μπορεί να ξέρει, ακριβώς σε ποιο λεπτό, θα πέσει η πρώτη ψιχάλα.
Η διαδικασία όμως είχε αρχίσει.
Ο Τέρρυ περίμενε στο γραφείο της Κάντυ, την συνάντηση του με τον Πάρκερ. Δεν ήξερε όμως, ότι την ίδια στιγμή, η Κάντυ πήγαινε με την Ελίζα και τον Νηλ, μέσα στην έπαυλη. Η οποία επίσης αγνοούσε, ότι ο εγγονός της Τέρενς, οδηγούσε τον Πάρκερ στο προθάλαμο του αρχοντικού. Από την άλλη ο Τέρενς δεν είχε δει ούτε την γιαγιά του, αλλά ούτε ήξερε, ότι ο πατέρας του, ετοιμαζόταν να ξεκινήσει την εναρκτήρια ομιλία της βραδιάς και η μητέρα του, βιαστική να σταθεί στο πλευρό του συζύγου της, θα διέσχιζε με γρήγορα βήματα τον ίδιο προθάλαμο, προς την έξοδο του σπιτιού. Ακριβώς την στιγμή, που όλοι θα βρισκόταν στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή.
Βλέμματα και μάτια που διασταυρώθηκαν. Άλλα απορίας, άλλα εχθρικά. Σαν στρατιώτες έτοιμοι για μάχη. Πιόνια σε μια σκακιέρα, που η ζωή είχε βάλει.
Σαν αστραπή τελικά, ξέσπασε η φωνή της Ελίζας.
- '' Πόπο τι συνάντηση κορυφής είναι αυτή! Πάνω στην ώρα, που η ανόητη ξαδέρφη μου θα μας εξηγούσε τα ανεξήγητα. Έχω σιχαθεί να βλέπω, το Λείκγουντ να γεμίζει… έκθετα!'' και κάρφωσε την Τερέζα με το δηλητηριώδες βλέμμα της.
Η Τερέζα έμεινε ακίνητη, παγωμένη.
- '' Παλιό…'' γρύλισε ο Τέρενς και πλησίασε απειλητικά την Ελίζα. Η Κάντυ άπλωσε το χέρι της και τον σταμάτησε.
- '' Τέρενς, σε παρακαλώ πάρε την μαμά σου και πηγαίνετε έξω''.
- '' Γιαγιά, δεν σε αφήνω μόνη μαζί τους! Πρέπει να σου μιλήσω! Έχει έρθ…'' δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση του.
- '' Ξέρω, μ' έχει ενημερώσει η Ντόροθυ '', του απάντησε σιγά,'' και τώρα, Ουίλιαμ παιδί μου, συνόδευσε την μητέρα σου και ενημέρωσε τον πατέρα σου, ότι θα καθυστερήσω την ομιλία μου για λίγη ώρα'' ακούστηκε η φωνή της Κάντυ στεγνή, σοβαρή, απρόσιτη. Η επίσημη προσφώνηση του ονόματος του, δήλωνε ότι η Κάντυ ήταν απλώς, εξαγριωμένη με την όλη κατάσταση.
Ο εγγονός της κατάλαβε και δεν επέμεινε παραπάνω. Πήρε την αποσβολωμένη μητέρα του από το χέρι, και αργά προχώρησαν προς την κεντρική πόρτα. Έριξε μια τελευταία ματιά πίσω του. Δεν θα ήθελε να είναι στην θέση κανενός από τους τρείς που έμειναν πίσω με την γιαγιά του.
Και τότε μια ψιχάλα έπεσε στο μάγουλο του.
Ορφανοί
- ''Τώρα…'' είπε η Κάντυ κοιτώντας μια την Ελίζα και μια τον Νηλ,'' ή θα με ακολουθήσετε στο γραφείο μου να μιλήσουμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι ή…''
- '' Μη πας να μου το παίξεις σε έμενα κυρία τώρα, Κάντυ!'' σχεδόν τσίριξε η Ελίζα.
- ''…ή θα σας πετάξω έξω από το σπίτι μου.'' Την αγνόησε η Κάντυ ψυχρά,'' Καλησπέρα κ. Πάρκερ, ακολουθήστε με σας παρακαλώ'' ολοκλήρωσε και προχώρησε προς το γραφείο της.
Δεν πρόλαβαν να μπουν μέσα στο γραφείο και την στιγμή που η Κάντυ έκλεινε την πόρτα πίσω της, ακούστηκε ξανά η τσιριχτή φωνή της Ελίζας.
- '' Δεν το πιστεύω ότι είχες το θράσος και τον κουβάλησες εδώ!'' τα μάτια της γεμάτα χολή, έμειναν κολλημένα στον Τέρρυ, που καθόταν ακόμη στην πολυθρόνα.
Η Κάντυ αγνόησε ακόμη μια φορά την παράνοια της Ελίζας. Τα πράσινα μάτια της κοίταξαν τον Τέρρυ που είχε σηκωθεί και του χαμογέλασε με ένα χαμόγελο που έλεγε,'' είμαι καλά, μην ανησυχείς.''
- '' Από τρόπους σκίζεις, βλέπω κυρία βαρόνη! '' είπε ειρωνικά ο Τέρρυ, '' ή μήπως μιλάει η λευκή σου ευτυχία τώρα?...''
- '' Πως τολμάς! ''
- '' Ελίζα μη του δίνεις σημασία, πάντα άξεστος ήταν!'' Πετάχτηκε ο Νηλ με μίσος, κοιτώντας τον Τέρρυ.
- '' Καλύτερα άξεστος, παρά κάθαρμα! '' του απάντησε ψυχρά κάνοντας ένα απειλητικό βήμα προς τον Νηλ. Η Κάντυ προχώρησε και άγγιξε τον Τέρρυ ελαφρά στον ώμο. Πέρασε πίσω από το γραφείο της και κάθισε στην καρέκλα της. Το βλέμμα της πήγε στον Πάρκερ, που έδειχνε ναι μεν έκπληκτος από την ξαφνική ροή των πραγμάτων, αλλά και ενθουσιασμένος που γινόταν μάρτυρας ενός τέτοιου σκηνικού.
- '' Κ. Πάρκερ καθίστε σας παρακαλώ. Λοιπόν επειδή δεν έχω χρόνο για χάσιμο, θα μπω στο θέμα αμέσως.'' Είπε τυπικά η Κάντυ.
- '' Να δω τι ψέματα, θα μας πεις πάλι! ''
- '' Ελίζα μου κάνεις τη χάρη… να κλείσεις το στόμα σου?!'' δήλωσε η Κάντυ με κοφτερή έντονη φωνή και συνέχισε''… αν κατάλαβα καλά κ. Πάρκερ, σήμερα είστε εδώ ακάλεστος, σε ένα πάρτι που δεν έχει δημοσιογράφους γιατί απλούστατα, είχα πει ότι θα γίνει συνέντευξη Τύπου την επόμενη μέρα. Παρόλα αυτά, δεν θα γίνω αγενής και δεν θα σας διώξω, το αντίθετο μάλιστα. Θα σας δώσουμε μια αποκλειστική συνέντευξη εγώ και ο κ.Γκράχαμ.''
Ο ρεπόρτερ την κοίταξε σταθερά. Περίμενε τόσα πολλά χρόνια για αυτή τη στιγμή. Αλλά πλέον είχε στα χέρια του, όλα όσα ήθελε. Έτσι πίστευε τουλάχιστον.
- '' Και τι σας κάνει να νομίζετε κ.Άρντλει, ότι δεν γνωρίζω ήδη τα πάντα?''
- '' Εσάς, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ξέρετε την αλήθεια…?'' του ανταπάντησε η Κάντυ.
- '' Έχω έγκυρες πληροφορίες.''
- '' Άσε με να μαντέψω..'' επενέβηκε ο Τέρρυ,''..αυτά τα δυο σιχάματα, σου τις έδωσαν?!''
- '' Τα σιχάματα είστε εσείς και τα αιμομικτικά παιδιά σας!'' ούρλιαξε η Ελίζα.
Η Κάντυ και ο Τέρρυ κοιτάχτηκαν και ο δεύτερος δεν άντεξε και έβαλε τα γέλια.
- '' Κοίτα να δεις… που ο Κουκ είχε περισσότερη φαντασία απ' ότι νόμιζα! Μη με κοιτάς έτσι Ροτζερ, είχες την εντύπωση ότι δεν θα καταλάβαινα, ποιος σου έδωσε τις ….έγκυρες πληροφορίες?! Και φυσικά εσύ δεν έχασες χρόνο και τις μοιράστηκες με τον Ράνγκαν.'' ολοκλήρωσε ο Τέρρυ δείχνοντας ότι το διασκέδαζε.
Ο Πάρκερ τους κοιτούσε μπερδεμένος. Ο Νηλ που είχε σερβίρει ήδη ένα ποτήρι ουίσκι, το κατέβασε με την μια. Η Ελίζα έστρωνε νευρικά τα μαλλιά της, με φανερά σημάδια στέρησης.
- '' Κ. Πάρκερ, ακούστε πως θα γίνουν τα πράγματα. Θα σας πούμε όλη την αλήθεια και θα έχετε το προνόμιο να την δημοσιεύσετε, όπου επιθυμείτε ….Αλλά με δυο όρους. Η συνέντευξη θα δοθεί παρουσία της οικογενείας μου. Επίσης δεν θα δημοσιεύσετε ποτέ, μια άλλη ιστορία που θα σας αποκαλύψω αυτή τη στιγμή.'' Του είπε ήρεμα η Κάντυ.
- '' Και τι με εμποδίζει να γράψω αυτά που ξέρω?!''
- '' Θέλετε να μου πείτε, ότι προτιμάτε να γράψετε ψέματα?! Να δείτε γραμμένα από άλλη πένα, ότι κυνηγούσατε μια ζωή?!''
Ο Πάρκερ την κοίταξε σκεφτικός. Τα μάτια της Κάντυ δεν έλεγαν ψέματα. Τον κοιτούσαν σταθερά, σχεδόν με μια καλοσύνη που δεν γνώριζε ότι είχε αυτή η τόσο δυνατή γυναίκα. Το βλέμμα του από την Κάντυ πέρασε στον Τέρρυ. Στεκόταν όρθιος, ακριβώς δίπλα από την καρέκλα της Κάντυ, το χέρι του ακουμπισμένο στην πλάτη του καθίσματος, δίχως να ακουμπάει την καθισμένη κυρία. Στην στάση του όμως και κυρίως στα μάτια του, ο Πάρκερ διέκρινε μια προστασία, που δεν είχε αντικρύσει ξανά στην ζωή του. Αυτός ο άνδρας ήταν διατεθειμένος να κάνει τα πάντα, για αυτή τη γυναίκα. Ήταν ήδη σα να είχε πάρει την απάντηση του.
- '' Κ. Άρντλει, κ. Γκράχαμ, θα είναι τιμή μου, να μου δώσετε αυτή τη συνέντευξη.'' Είπε αργά και σταθερά ο Πάρκερ.
- '' Σε είχαμε προειδοποιήσει Πάρκερ, ότι θα αρχίσουν τα ψέματα και θα σε πάρουν με το μέρος τους!'' φώναξε η Ελίζα και σηκώθηκε από την καρέκλα, που ήταν θρονιασμένη τόση ώρα,'' Φεύγω! Πάω να δώσω το σκάνδαλο, σε άλλη εφημερίδα! Νηλ, σταμάτα να πίνεις! Κουνήσου φεύγουμε!''
- '' Αν βγει κάποιο σκάνδαλο αύριο στις εφημερίδες, Ελίζα… δεν θα είναι η σχέση μου με τον Τέρρυ, αλλά το γενεαλογικό δέντρο, το δικό σας!'' είπε η Κάντυ ήρεμα μεν, αλλά στη φωνή της φαινόταν ότι δεν είχε παραπάνω αποθέματα υπομονής. Εμφάνισε ένα μεγάλο φάκελο από το συρτάρι του γραφείου της, τον άνοιξε και έβγαλε από μέσα μια μικρή στοίβα με έγγραφα.
- '' Τι προσπαθείς να αποδείξεις?! Δεν θα ανεχτώ εκβιασμό, από ένα κορίτσι των στάβλων!''
- '' Βαρόνη της δεκάρας πρόσεχε πως μιλάς, σε κάποια που έχει μεγαλύτερο τίτλο από εσένα!'' είπε ο Τέρρυ μέσα από τα δόντια του.
Το ποτήρι του Νηλ έπεσε με κρότο στο ξύλινο δάπεδο του δωματίου. Μπορεί ο Νηλ να μην φημιζόταν για την ευφυΐα του, αλλά ο υπαινιγμός του Τέρρυ ήταν ξεκάθαρος.
- '' …αποκλείεται…'' ψέλλισε, αλλά ο Τέρρυ τον κάρφωσε με τα ματιά του, σα να του έλεγε, ''Πίστεψε το!''
- '' Αρκετά! '' ακούστηκε δυνατή και καθαρή η φωνή της Κάντυ,'' Ελίζα, κάνε ότι καταλαβαίνεις! Πήγαινε στις εφημερίδες! Πήγαινε όπου θες! Αρκετά σε ανέχτηκα! Έρχεσαι σπίτι μου, προσβάλεις εμένα, τα παιδία μου, τα εγγόνια μου! Με απειλείς και 'γω παρόλα τα όσα, προσπαθώ να φανώ κόσμια μαζί σου, αλλά η υπομονή και η ανοχή, έχουν τα όρια τους!'' έκανε μια μικρή παύση να πάρει μια μικρή ανάσα,'' Κ. Πάρκερ ξέρετε πόσο χρονών, πάτησα το πόδι μου στο σπίτι των Ράνγκαν?! … Ήμουν δώδεκα ετών! Δώδεκα ετών κοριτσάκι και ξέρετε πως με υποδέχτηκαν, αυτά τα δυο αδέρφια?! Με ένα κουβά βρώμικο νερό! Και δεν τους έφτασε αυτό, αλλά με έκαναν υπηρέτρια! Και όταν και αυτό δεν ήταν αρκετό, με έκαναν σταβλίτισσα! Και μετά για να διασκεδάσουν, σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλή ιδέα, να με πουλήσουν σαν σκλάβα στο Μεξικό! Με εξευτέλισαν, με κορόιδεψαν, με χτύπησαν! Και όλα αυτά, γιατί είχα την ατυχία να είμαι ορφανή! Ακόμη και μετά, που δεν είχαν καμία εξουσία επάνω μου, δολοπλόκησαν και έγιναν η αιτία, να αλλάξει όλη η πορεία της ζωής μου! Και εγώ όλα αυτά τα χρόνια, τι έκανα, κ. Πάρκερ ξέρετε?! Απλά έδινα τόπο στην οργή! Ακόμη και την ημέρα που πήρα αυτά τα καταραμένα έγγραφα στα χέρια μου, δεν προσπάθησα ούτε να τους εκδικηθώ, ούτε να τους καταστρέψω! Ακόμη και τώρα δεν θέλω να το κάνω… Και ξέρετε γιατί? Γιατί εγώ, ξέρω πως είναι να είσαι ορφανός, έτσι μεγάλωσα, το ήξερα άλλωστε από τότε που γεννήθηκα! Δεν είναι τραγικό όμως, να μαθαίνεις στην ηλικία μας, ότι ήσουν…. υιοθετημένος μια ζωή! Να μάθεις ξαφνικά, πως ότι ήξερες ήταν όλα ψέματα…? Δεν είναι ειρωνεία να μαθαίνεις ότι η μητέρα σου, ήταν μια μεξικάνα υπηρέτρια, θύμα βιασμού… ότι εγκατέλειψε τα δίδυμα, νεογέννητα παιδία της μέσα σε ένα παχνί για γουρούνια και άφησε την τελευταία της πνοή, παρακαλώντας την πλούσια κυρία Ράνγκαν να τα φροντίσει?! Να πιστεύεις μια ολόκληρη ζωή, ότι είσαι γόνος καλής οικογενείας και να το φοράς με αλαζονεία, ενώ η μητέρα που πίστευες για βιολογική, ήταν πάντα στείρα!''
Τα μάτια της Κάντυ είχαν θολώσει, η φωνή της είχε βραχνιάσει.
- '' Σε αντίθεση με σας, λυπάμαι… '' είπε αργά απευθυνόμενη στην Ελίζα και τον Νηλ,''…. κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά πραγματικά λυπάμαι που το μαθαίνετε με αυτό τον τρόπο…'' ολοκλήρωσε και έδωσε τα έγγραφα στο τρεμάμενο χέρι του Νηλ.'' Έχει μέσα όλες τις πληροφορίες, που μου είχε δώσει η θεια Ελρόη, λίγο πριν πεθάνει''.
Η Ελίζα είχε στο ύφος της, το απόλυτο κενό. Ακίνητη, αμίλητη, δεν μπορούσε να ανοιγοκλείσει ούτε τα βλέφαρα της. Ο Νηλ ήταν τόσο σοκαρισμένος, καθώς γύριζε και διάβαζε τα έγγραφα, που έδινε την εντύπωση, ότι ήταν στα πρόθυρα εγκεφαλικού.
Ο Παρκερ δεν μπορούσε να πιστέψει, τι είχαν ακούσει τα αυτιά του. Ο Τέρρυ προσέφερε ένα ποτήρι νερό στην Κάντυ και έβαλε τρυφερά το χέρι του στον ώμο της.
- '' Ρότζερ, καταλαβαίνεις φυσικά ότι, όσα άκουσες δεν θα βγουν παραέξω, αν δεν στο ζητήσω εγώ.'' Είπε ο Τέρρυ σταθερά.
- '' ….δεν θα τολμούσες….'' Μουρμούρισε η Ελίζα σαν να βγήκε από το κώμα της.
- '' Αγαπητή μου Ελίζα, είσαι γελασμένη αν νομίζεις, ότι εγώ έχω την αγνή ψυχή της Κάντυ και δεν θα το κάνω! Και μην κάνεις την ανοησία Νηλ, να σκίσεις τα έγγραφα, γιατί φυσικά είναι αντίγραφα'' απάντησε ο Τέρρυ εριστικά.
Λίγο πριν ανοίξει η πόρτα του γραφείου και τα δυο αδέρφια χαθούν από τα μάτια της Κάντυ για πάντα, τους είπε αργά,
- '' …. Το μεγάλο μου μυστικό Ελίζα, ήταν ότι ….αγάπησα τον Τέρρυ….''
Τα μάτια της Κάντυ και της Ελίζας διασταυρώθηκαν για τελευταία φορά στην ζωή τους. Ήταν και η πρώτη φορά που στην ζωή της, η Κάντυ είδε στο βλέμμα της Ελίζας, πόνο. Δεν την ξανασυνάντησε ποτέ. Ούτε τον Νηλ.