Goedenacht iedereen,

Ik hoop dat jullie een fijne feestdagen hebben gehad. Ik In ieder geval wel. Hier komt het volgende hoofdstuk, ik hoop dat jullie ook eens laten weten hoeveel plezier jullie aan het hoofdstuk beleven. Of anders een goede review schrijven. (wat natuurlijk op zich behoorlijk lastig kan zijn)

Met vriendelijke groet,

een boekenworm

ps. Harry Potter is niet van mij maar van J.K. Rowling zoals iedereen maar al te goed zou moeten weten.

Hoofdstuk 25 Het wordt kouder

De zondag na Griffoendors eerste zwerkbalwedstrijd gonsde het van de geruchten, In de lykantropyclub vroeg Ulf of het waar was wat er gisteren tijdens het feestje in de leerlingenkamer geroepen werd. Waardoor bleek dat de jonge weerwolven en hun vrienden gewone tieners waren ondanks hun ziekte, want iedereen bleek plotseling geïnteresseerd in Ginny. Ook toen ze daarna naar Andromeda gingen om op de kleine Teddy te passen zoals ze bijna elke week deden werden ze ermee geconfronteerd. Dubhe had de geruchten waarschijnlijk ook gehoord want de kleine Teddy was in een groen met gouden zwerkbaluniformpje gekleed. Andromeda moest er om lachen terwijl Ginny het wel zo langzamerhand gehad had met alle aandacht voor haar zwerkbalcarrière.

"Aah," 'waarom kunnen ze mij nou eens niet met rust laten.' Schreeuwde Ginny toen er niemand behalve Harry binnen geluidsbereik zat.

'Jij liever dan ik,' was Harry's reactie die maar al te goed wist hoe het was om het onderwerp te zijn van de laatste en populairste roddels van Zweinstein.

'Ik zal Gwendoline wel een uil sturen over de geruchten, dat heeft ze gisteren gevraagd. Voor het geval zoiets als dit zou gebeuren,' zei Ginny terwijl ze haar veer, een inktpotje en een rol perkament sommeerde.

De volgende morgen vlogen er tijdens het ontbijt twee goudkleurige kerkuilen binnen. Wat zo opvallend was aan dit stel was hun vliegkunsten, ze gleden zeer dicht langs elkaar de zaal binnen. De één vloog naar professor Anderling, de ander landde voor Ginny. De zegel van de brief ,voor zover Harry die kon zien voordat Ginny hem openscheurde, was donkergroen met een gouden klauw. 'En wat was Gwendoline's reactie?' Vroeg Harry die vermoedde dat deze brief van de Holyhead Harpies was.

'Ze had het wel verwacht, Professor Anderling had haar ook al een uil gestuurd. En ergens deze week komt er iemand uit Holyhead om mij te helpen hoe ik er het beste mee om kan gaan, samen met iemand van de bezemkampioen.' Het laatste kwam er wat twijfelachtig uit, alsof Ginny niet goed wist wat ze hiervan vond.

'Ik wou dat ik iemand had gehad die mij ermee hielp omgaan,' was Harry's reactie.

'Misschien moet je dan maar bij mij blijven,' zei Ginny plagend terwijl ze opstond om richting bezweringen te lopen.

Dinsdagochtend zag Harry door de ruiten van de kassen een paar mensen door Hagrid naar het kasteel geleid worden. Komen die voor Ginny vroeg hij zich snel af voor hij zich weer richtte op het snoeien van de stekjes beukwilg voor hem. Zodra de bel ging haastte Harry zich naar het zwerkbalveld waar hij Ginny het laatste uur had zien vliegen. Hij was niet de eerste daar, professor Anderling en Barn begeleidde een man en een vrouw die met Ginny stonden te praten. De man herkende Harry van de persconferentie als Ulverik Tartaar, de vrouw zou dan wel van de Harpies zijn. Concludeerde Harry. 'Ah Harry, ik had je al verwacht. Dit is Brite Korrigan, van de Holyhead Harpies en ik denk dat je Ulverik Tartaar wel herkend hebt.' Stelde professor Anderling voor. 'Brite, Ulverik, zoals jullie al begrepen hebben. Dit is Harry Potter, de vriend van onze geliefde Ginny hier'. Vervolgde ze naar de twee gasten.

'Aangenaam kennis te maken, ik hoop dat u mijn verslag van de persconferentie voor waarheid hebt aangenomen.' Groette Ulverik beleefd.

'Ah de beroemde meneer Potter, een grote held voor ons allen.' Was de enigszins morbide reactie van Brite, die Harry verdacht veel deed denken aan zowel meneer Olivander als professor Sneep. En hij hoopte dat zij net zo'n grote hulp zou blijken als die twee. 'Minervra, kunnen Ulverik en ik met Ginervra aan het werk?' Vroeg Brite voor ze een blik op Harry wierp en toevoegde. 'En meneer Potter natuurlijk,' als hij dat wil natuurlijk.

'Ja hoor, ik zal jullie een leeg lokaal wijzen en dan Andromeda waarschuwen waar jullie zijn.' Was de reactie van professor Anderling, waarbij het laatste gedeelte duidelijk voor Harry en Ginny bedoelt was. Waarna professor Barn hen een leeg lokaal wees terwijl professor Anderling met Ulverik richting de kerkers liep.

'Mooi, dan kunnen we eindelijk beginnen. Ginervra, meneer Potter de mensen zijn in jullie geïnteresseerd dat is een feit. Hoe willen jullie dat de mensen jou of in dit geval jullie zien?' Begon Brite direct nadat professor Barn het lokaal verlaten had.

Zowel Harry als Ginny moesten even nadenken over haar vraag. Hoe zou hij willen dat anderen hem zagen? 'Gewoon als Harry, niet iemand die heel bijzonder is maar gewoon gedaan heeft wat hij moest doen.' Was Harry's antwoord.

'En jij Ginervra? Hoe wil jij dat mensen naar jou kijken. En als stel?'

Met Ginny, hij keek nog eens goed naar haar nieuwsgierig hoe zij erover dacht. 'In ieder geval niet als de jongste Wemel, of het zusje of vriendin van,' zei Ginny uiteindelijk.

'Je wilt dus iemand zijn waar men aan denkt, die niet snel vergeten wordt.' Somde Brite op. 'Dan heb je al een goed begin gemaakt, jij daarentegen,' zei ze tegen Harry, 'moet nog flink op weg geholpen worden. Omgaan met reporters als Rita Pulpers,' zei ze hoofdschuddend.

'Tja, zij kwam op het toverschooltoernooi af. Maar zij zal mij nog mijn vrienden niet snel meer lastig vallen, niet zolang Hermelien haar onbreekbare glazen potje heeft.' Murmelde Harry.

'Je kent haar geheime afluistermethode?' Zei Brite en Ginny verbaasd.

'Hermelien kwam er in haar vierde jaar achter, ze is sindsdien een stuk aangenamer. Als ze vervelend wordt, haar methode is illegaal.' Was Harry's reactie.

'Hmm, misschien te onderzoeken als ik eens niks te doen heb.' Overwoog Brite hardop. 'In ieder geval hier hebben jullie een lijstje van betrouwbare verslaggevers. Nou nog bedenken hoe we jou gaan presenteren aan het publiek.' Zei ze tegen Ginny terwijl Harry de lijst doorkeek.

De lijst die hij gekregen had leek veel op zijn eigen lijst van de persconferentie voor de mensen aan wie hij zijn biografie toe zou vertrouwen. 'Ehm Sorry dat ik stoor, maar wie van deze mensen zou jij overwegen om een biografie te laten schrijven?' Vroeg Harry in een enkel moment van stilte.

'Een biografie, wat een goed idee. Wie heeft jou dat aangeraden?' Vroeg Brite die doorhad dat dit niet Harry's eigen idee was.

'Professor Anderling,' zei Harry onzeker. Terwijl zijn hoop op dat zijn vraag beantwoord zou worden steeds kleiner werd.

'Ah ja die heeft er inmiddels ook wel de nodige ervaring met verslaggevers als plaatsvervangend schoolhoofd, maar om antwoord te geven op je vraag. Wil je een ervaren maar ook bekende naam, of help je liever iemands naam opbouwen die je dan de rest van je leven kan helpen met de wereld informeren over belangrijke momenten in je leven?'

'Dat laatste,' zei Harry terwijl hij naar Ginny keek of zij het met hem eens was. Die knikte kort met haar hoofd als teken dat zij het daar ook mee eens was.

'Nou eens kijken dan,' zei Brite terwijl ze de lijst weer uit Harry's handen griste.

'Leo Jordaan, van de Magische Omroep Stichting. Loena Leeflang van de Kibbelaar, zullen allebei bij jullie wel bekent zijn. Ulverik die hier is houd alleen maar van Zwerkbal, Amal Patil is misschien wat te oud maar ik begreep dat een van zijn dochters bij hem in de leer was. Misschien dat zij geïnteresseerd zijn?'

'De Patil tweeling?' Vroeg Ginny aan Brite terwijl ze een vurige blik op Harry wierp.

'Mooi, jullie kennen die twee jongedames, ze moeten ongeveer jullie leeftijd hebben.' Was het commentaar van Brite die Ginny's blik gemist had.

'Ze hebben de S.V.P. nooit verraden. En ik moet zeggen dat zowel Padma, Parvati, als ik geen zin hebben in een herhaling van het Kerstbal denk ik.' Zei Harry.

'Ja, dat kan ik me voorstellen. Jij en die idioot van een broer van mij hebben zich behoorlijk stom gedragen in die tijd.' Was Ginny's reactie.

'Ja, dat kun je wel zeggen.' Zei Harry terwijl hij met een rood hoofd terug dacht aan die gênante tijd.

'Jullie kennen ze dus goed, goed genoeg om jullie verhaal te vertellen?' Vroeg Brite alsof ze de opmerking over het kerstbal gemist had.

'Ja, we' (hierbij wierp Harry snel een blik op Ginny) 'kunnen ze vertrouwen. Als ze het willen doen ten minste, ik kan begrijpen als ze het niet willen, na het kerstbalfiasco.'

'Bedankt voor je hulp, Brite.' Zei Harry terwijl hij een rol perkament, inkt en een veer sommeerde om te beginnen aan de Patil-zusjes.

Beste Padma en Parvati, begon Harry twijfelachtig. Terwijl hij zich afvroeg of hij dit niet beter aan Hermelien kon vragen. Harry besloot uiteindelijk van niet, hij zou toch ook zelf zijn verhaal moeten vertellen tegen hun.

Ten eerste wil ik mij verontschuldigen voor mijn gedrag tijdens het kerstbal, en bedanken voor jullie hulp tijdens het gevecht in Zweinstein. Dat is toch in ieder geval een goed begin dacht Harry, nou nog een vervolg

Ik hoorde dat jullie net als jullie vader voor de ochtendprofeet gingen schrijven, en aangezien zijn verslag van de persconferentie in mei mij erg beviel. Wou ik vragen of hij, één van jullie, jullie allebei of jullie allemaal een biografie over mij wilde schrijven. Voor iemand als Rita Pulpers het doet en daarbij de waarheid gaat verdraaien. Ik snap dat jullie nou niet echt een goede indruk van mij hebben sinds het kerstbal, maar als jullie beslissen om het niet te doen kunnen jullie mij dan vertellen aan wie ik het dan wel zou kunnen overlaten?

Groetjes Harry, nee dat laatste klonk niet dacht Harry terwijl hij de begroeting doorstreepte.

Met Vriendelijke Groet,

Harry Potter

Was dat niet te formeel vroeg hij zich af. Aan de andere kant, zo goed kende hij ze nou ook niet.

'Nou Ginervra, je weet nu wat er van je verwacht wordt. Dan kunnen we nu na de lunch met Ulverik verder gaan,' zei Brite terwijl Harry de brief dichtbond.

'Meneer Potter, juffrouw Wemel, mevrouw Korrigan, we hebben lunch gebracht.' Piepte een van de huiselfen die met een uitgebreide lunch binnen kwam lopen. Gevolgd door Professor Slakhoorn, Ulverik Tartaar en Willemien Punnik.

'Dank je, Alioth.' Zei Professor Slakhoorn terwijl de kleine huiself buigend het lokaal verliet. Waarna de zes aan hun binnengebrachte lunch begonnen.

Na de lunch stond professor Slakhoorn erop de leerlingen naar hun volgende les te begeleiden. Brite en Ulverik hielden Ginny echter tegen, haar interview moest nog komen en Harry moest nu toch echt naar verweer tegen zwarte kunsten. Nadat hij Ginny de belofte had gemaakt dat hij haar zijn aantekeningen zou komen brengen na de les. De volgende wandeling door het kasteel deed Harry denken aan Malfidus, hij wilde net zo graag als Willemien geliefd zijn bij die oude slak. Slakhoorn had nog steeds echter al zijn aandacht voor Harry en bleef proberen een geanimeerd gesprek met hem te voeren terwijl ze eerst richting het hutje voor Hagrid liepen. Waar Willemien les had, Hagrid groette hun vrolijk op zijn eigen enthousiaste wijze. Het maakte Harry schuldig voelen dat hij dit laatste jaar nauwelijks bij hem langs was geweest. Al zijn tijd ging op aan studeren, zwerkbal, Ginny en Teddy. Misschien moest hij komend weekeind als hij op de kleine jongen paste maar weer eens bij zijn oude vriend langsgaan. Iets wat hij ook aan Hagrid beloofde terwijl Slakhoorn ongeduldig om zich heen keek, waarschijnlijk op zoek naar kostbare handelswaar, dacht Harry. De terugweg over het terrein was nog erger dan de heenweg, nu Slakhoorn niet meer door Wilemien werd afgeleid en Harry geheel voor zichzelf had. Hij bleef maar doorpraten over verschillende beroemde heksen en tovenaars die hij kende en hoe die Harry zouden kunnen helpen als hij het vroeg. Ondertussen probeerde hij ook uit te vissen wat Harry had besloten om te gaan doen na school.

Toen ze eindelijk zo'n vijf minuten te laat bij verweer tegen zwarte kunsten hoopte Harry dat Slakhoorn daar snel weer vertrok, helaas voor hem was dat niet het geval en bleef hij nog even bij Harry, Andromeda, en enkele andere leerlingen zoals Hermelien die zijn aandacht getrokken hadden. Op een gegeven moment was Andromeda het zat en vroeg vriendelijk maar op een enigszins geïrriteerde toon of professor Slakhoorn het lokaal wilde verlaten zodat ze eindelijk met de les konden beginnen.

De les liep tot teleurstelling van enkelen flink uit en Harry, gevolgd door Ron en Hermelien haastte ze zich naar Ginny om haar de beloofde aantekeningen te brengen voor het avondeten. Volgens de sluipwegwijzer bevond ze zich nog steeds met Ulverik Tartaar en Brite Korrigan in hetzelfde lokaal als ze die ochtend gezeten hadden. Eenmaal aangekomen bij het bewuste lokaal klopte Harry beleefd op de deur. 'Wie is daar? En wat waarom willen jullie hier zijn?' Hoorde Harry Brite door de deur heen vragen.

'Harry Potter, Ron Wemel en Hermelien Griffel, we kwamen Ginny's aantekeningen brengen van haar les.' Zei Harry voor Ginny de deur open deed.

'Hey Harry, waarom zijn Hermelien en Ron met jou mee gekomen. Niet dat ik klaag maar Hermeliens aantekeningen zijn meestal toch iets beter. Minder tekeningen en zo,' zei Ginny et een verleidelijke knipoog terwijl ze het lokaal in liepen.

Harry haalde zijn schouders op, terwijl hij nieuwsgierig naar zijn vrienden keek. 'We wilden jou graag zien, natuurlijk.' Zei Hermelien vrolijk terwijl ze haar vriendin een knuffel gaf.

'Ehm ja, dat is zo.' Zei Ron schaapachtig.

'In ieder geval bedankt, jongens. Jullie hadden niet allemaal hoeven komen,' zei ze terwijl ze hun de deur weer uit probeerde te werken. Ulverik Tartaar had echter andere plannen.

'Jullie zijn haar vrienden?' Vroeg hij hun.

'Samen met bijna iedereen die in het S.V.P. of in Griffoendor zat,' zei Hermelien die wist hoe populair Ginny uiteindelijk geworden was.

'En al die jongens willen maar één ding,' snorde Ron. Die niet altijd even blij was met Ginny's populariteit.

'Ja, ja, ga maar weer weg, als je de grote broer wil spelen.' Zei Ginny geïrriteerd. 'Daar heb ik er wel genoeg van, zelfs zonder…' Hier viel Ginny toch stil, en liet haar hoofd zakken. 'Dat was toch niet zo grappig als ik dacht,' mompelde ze zachtjes en somber.

Ulverik probeerde het onderwerp weer weg van de overledene te krijgen. 'Kunnen jullie mij dan iets vertellen over de lieflijke juffrouw Wemel? Wat leuke anekdotes dat onze lezers wel zullen waarderen.' Vroeg hij nieuwsgierig.

Brite en Ginny leken zenuwachtig, en aan Hermeliens opgetrokken wenkbrauw was hij niet de enige die het opgemerkt had. Ron echter begon enthousiast te vertellen over hoe Ginny haar broers bezems leende zonder hun toestemming en hoe ze daarachter waren gekomen. 'Waarom zijn zij zo nerveus,' fluisterde Hermelien in Harry's oor zodat Ron het niet hoefde te horen.

'Ze hebben waarschijnlijk de hele les hun best gedaan een bepaald imago voor Ginny te verkopen en zijn waarschijnlijk bang dat deze verhalen het verpesten.' Fluisterde hij terug. 'Niet dat dat nodig is,' vervolgde hij toen hij hoorde hoe zijn vriendin al haar broers in een vlaag van frustratie en een uitbarsting van wilde magie een ruwe vorm van de fledderfleervloek gaf. Nadat ze gezegd hadden dat zij niet met hun mee mocht spelen.

'En Harry, hoe vind jij dat jouw vriendin professioneel zwerkbal gaat spelen? Zoals je weet kan het er wild aan toe gaan,' voegde Ulverik aan zijn vraag aan Harry toe. Hij had blijkbaar genoeg jeugdherinneringen gehoord van Ron.

'Ja, maar ze is een uitstekende jager en ook nog een redelijke zoeker als het moet. Verder wil ze het ook graag en als ze iets wil, kun je beter haar zin geven of anders een goede schildspreuk op hebben. Haar fledderfleerspreuk is nogal krachtig,' eindigde Harry die hoopte dat dit paste bij het beeld dat ze van Ginny via de krant wilde brengen.

'Dat juffrouw Wemel hier geen zwakkeling is, is bekent. Opgegroeid met zes broers en een van de leiders van de befaamde S.V.P., ze was zelfs bewust gaan vechten tijdens het grote gevecht op Zweinstein.' Somde de man enigszins onder de indruk leek op.

'En Ginny, hoe vind jij het dat je vriend, de grote held van het moment is? Een echte prins op een eenhoorn, lijkt het wel. Je hoeft nog net niet gered te worden van een gemene tovenaar met een basilisk in zijn slotgracht.'

De laatste zin gaf een aantal voor Ulverik en Brite vreemde reacties door Ginny, Harry, Ron en zelfs Hermelien die de verhalen van de geheime kamer van de andere drie had gehoord. Ginny, Ron en Harry kregen een vuurrood hoofd dat goed kleurde bij het haar van de eerste twee. Terwijl de derde enigszins beschaamd naar beneden keek. Hermelien echter barstte in lachen uit. 'Prins op een eenhoorn,' lachte ze. 'Dat is nog eens een goede.' Reageerde Hermelien toen ze uitgelachen was.

Ron, Harry en Ginny keken naar elkaar. Dat was niet de reden dat hun hoofd gekleurd was. Harry's en Ginny's schuddende hoofden overtuigde Ron ervan dat het verhaal van de geheime kamer beter niet verteld kon worden. In ieder geval niet waar het in een of ander blad terecht kon komen, bedacht Harry.

'Hebben jullie ook zo'n honger, ik denk namelijk dat het eten in de grote zaal er zo staat,' zei Hermelien in een duidelijke poging de situatie te veranderen voor deze ongemakkelijk werd.

'Eten,' zei Ron direct en hij richtte daarbij zijn hoofd in de richting van Hermelien.

Deze reactie bracht de rest van de mensen aan het lachen, 'misschien moeten we toch maar naar de grote hal gaan.' Was Brite het met Hermelien eens. 'We willen ook nog afscheid nemen met een aantal van jullie professors,' vervolgde ze terwijl Hermelien die het dichtst bij de deur was deze open hield voor iedereen. Waarna Harry hen via de snelste weg naar de grote zaal leidde. Via een aantal gangen die Brite en zelfs Ulverik nog niet eerder gezien hadden. Eenmaal in de zaal, scheidde hun wegen. Ulverik en Brite gingen aan de hoofdtafel zitten naast professor Anderling, terwijl Ginny, Harry, Ron en Hermelien zich naar de Griffoendor tafel begaven.

Woensdag na een vermoeiende les gedaanteverwisseling liep Harry samen met Ron en Hermelien het lokaal uit. 'Meneer Potter,' hoorde Harry professor Banning roepen.

'Wat is er professor Banning,' vroeg Harry nadat hij zich in de richting van de professor had gedraaid.

'Kun je gelijk je boeken wegbrengen en bij de voordeur wachten, voor we ervandoor gaan,' zei de kleine professor

'Wat was dat nou?' Vroeg Ron toen ze samen naar de toren van Griffoendor liepen.

'Oh er is een vergadering van een bedrijf waarvan ik blijkbaar mede-eigenaar ben en professor Banning helpt mij daarmee.'

'Liever jij dan ik vriend,' was de reactie van Ron.

'Vraag me vanavond maar hoe het was,' zei Harry terwijl hij zijn tas bij zijn bed legde.

'Vagadeding, klinkt nogal saai en dreuzelachtig. Kun je mijn vader niet meenemen om alles uit te leggen.'

Lachend om de gedachte van meneer Wemel in zijn beste dreuzelkleren die tussen allen in pak geklede mannen zoals oom Herman zat, verliet Harry de toren.

'Ah daar bent u meneer Potter,' zei professor Banning toen hij vlakbij de afgesproken plaats was. Waar de bewuste professor al samen met Amanda Brokkeling al stond te wachten. Vervolgens stapte ze in een door terzielers getrokken koetsje en reden in al hun gemak over het schoolterrein terwijl professor Banning uitlegde hoe ze zich het beste gepast konden kleden, en hoe ze verder gingen reizen.

Nadat ze het schoolterrein verlaten hadden en hun kleren in iets gepaster hadden getransfigureerd verdwijnselde professor Banning met hun naar een verlaten steegje naast een klein bakkertje tegenover een gigantisch flatgebouw. Zodra Harry het grote saaie betonnen gebouw zag snapte hij waarom oom Herman er zo graag werkte, het zag er verschrikkelijk saai uit en trok alle aandacht vanwege alle lagere gebouwen eromheen. Harry zuchtte voor hij professor Banning en Amanda volgde, de straat over. Eenmaal binnen liep Harry regelrecht naar de receptie, gevolgd door Amanda en professor Banning. 'Goedendag, ik ben meneer Potter,' groette Harry de receptioniste vriendelijk 'en wij' (hierbij wees hij naar professor Banning en Amanda) 'zijn hier voor de aandeelhoudersvergadering. Kunt u mij vertellen waar ik dan heen moet?' Vroeg hij ten slotte.

De receptioniste, keek verbaasd naar Harry en Amanda voor ze zich voorover boog om professor Banning te zien. 'Jullie alle drie?' Vroeg ze verbaasd.

'Ja, ik net achter mijn erfenis gekomen en zij hier helpen mij ermee.' legde Harry uit.

De receptioniste knikte begrijpend terwijl ze hun naar de bovenste verdieping verwees waar iemand zou klaarstaan om hun te ontvangen. Terwijl ze richting de lift liepen zag Harry de receptioniste de telefoon oppakken en hoorde iemand ze haar iemand waarschuwen dat ze eraan kwamen. Eenmaal boven leek het wel of het hele gebouw was uitgelopen want zoveel mensen stonden te kijken hoe zij de lift uitstapten. Zachtjes fluisterend met elkaar terwijl ze naar het vreemde groepje keken. Gedrieën liepen ze door deze fluisterende en nogal twijfelachtige erehaag die bleek uit te komen bij een gesloten deur waarop stond geschreven: Vergaderzaal.

Voorzichtig klopte Harry op de deur en wachtte vervolgens tot hij toestemming had om binnen te mogen komen. Het duurde gelukkig niet lang voor er een zware mannenstem aan de andere kant van de deur klonk. 'Wat?' Riep de man onbeschoft op een manier die Harry herinnerde aan oom Herman. Het was waarschijnlijk zijn grote vriend bij de grote jongens waarover hij weleens opschepte als er helemaal niks gebeurt was.

Onzeker keek Harry naar professor Banning om advies, deze gaf echter alleen maar een bemoedigend knikje. En Harry schraapte zijn keel. 'Harry Potter, die zijn erfenis opeist,' riep hij vervolgens zodat hij aan de andere kant van de deur gehoord zou worden. Plotseling werd het overal stil, zowel in de gang waar het geroezemoes van Harry's aankomst nog steeds bezig was. Als aan de andere kant van de deur waar eerder een druk gemompel gehoord kon worden. Waar na enkele tellen het geroezemoes luider dan eerst terugkwam die gelijk weer stilviel toen de deur open ging en de ruimte erachter onthulde. Terwijl er iemand hem enigszins nors vertelde binnen te komen.

Het was een vrij kale ruimte, alle muren waren spierwit, de grote ovale tafel leek van simpel gelakt hout, die ene stoel echter die zichtbaar was, was duidelijk gemaakt voor comfort van degene die er zat. De andere stoelen waren allemaal bezet door vaak enigszins gezette mannen die in hun saaie zwarte, grijze, donkerblauwe of donkerbruine pakken Harry en zijn gevolg geïnteresseerd volgde naar die ene stoel. Hierop ging Harry zitten terwijl professor Banning rechts van hem kwam staan en Amanda achter hem. Harry keek nu om zich heen naar de verzamelde mannen. 'Hallo, ik ben Harry Potter. Dit hier is professor Banning die naast zijn taken als leraar mij dit jaar ook helpt met mijn erfenis. Samen met Amanda die in eenzelfde soort situatie zit als ik. Nou kunnen jullie zo vriendelijk zijn om te vertellen wat ik heb gemist, gezien jullie wat eerder begonnen zijn.' Dit laatste sprak Harry nadat hij snel een duidelijke blik op het horloge van Fabian Protser had geworpen.

Terwijl professor Banning een positief woord in zijn oor fluisterde waren de mannen nog steeds stil en keken vol ontzag naar Harry. Hoewel sommige een blik op de breedste van hun wierpen om te kijken wat zijn reactie deed. Ogenschijnlijk leek de man kalm, tot hij zijn mond open deed. Het was dezelfde zware chagrijnige stem die eerder al zo onbeschoft was geweest. 'Hier hebben jullie de agenda, we zijn bij punt 5.' Was zijn humeurige antwoord terwijl hij Harry een papiertje toegooide, dat dankzij een non-verbale accio onder tafel van professor Banning gelukkig ook op zijn bestemming aankwam. Harry keek vlug de agenda door.

Agenda aandeelhoudersvergadering nr.3 10-10-1998

1. Opening van de vergadering

2. Goedkeuring van de notulen van de van de vorige vergadering

3. Controle van de uitgaven

4. Controle van de binnenkomsten

5. Controle van de kwartaalrekening

6. Bespreking van geplande uitgaven

7. Bespreking van verwachte binnenkomsten

8. Rondvraag

9. Sluiting van de vergadering

De kwartaalrekening hé, dan moet je wel weten wat er is binnengekomen en uitgegaan. Ideaal dus om op te pikken wat ik gemist heb, als ze dat ten minste willen uitleggen. Bedacht Harry zich. Voor hij zich volledig stortte op de bijgeleverde cijfers die ze aan het bespreken waren. Pas in de rondvraag kreeg Harry een kans om zijn nieuwsgierigheid ten aanzien van oom Hermans bonussen te bevredigen. De andere aanwezige aandeelhouders waren verbaasd over de vraag en de voorzitter leek plotseling erg ongemakkelijk op zijn stoel te zitten. Hoewel hij wel de gevraagde cijfers liet komen, vroeg een ander voor hem waarom Harry dit zo graag wilde weten.

'Nou,' zei Harry terwijl hij rondkeek en zag dat alle mannen en zelfs professor Banning en Amanda aan zijn lippen hingen. 'Ik ben opgegroeid bij de Duffelingen en mij er altijd zo over verbaasd hoe regelmatig oom Herman, opslag, leaseauto's of andere dingen van de zaak kreeg. En toen ik te horen kreeg dat ik mede-eigenaar ben van het bedrijf waar hij werkte tot zijn overlijden, wou ik daar toch meer over weten. Het leek mij een goede manier om te besparen,' eindigde kalm Harry mee.

Amanda, professor Banning en verscheidene andere aandeelhouders begonnen goedkeurend te knikken. Andere echter schenen elkaar nerveus aan te kijken, alsof ze bang waren dat iedereen zijn bonussen doorgenomen zouden worden. 'We zouden er naar kunnen kijken voor de volgende vergadering,' concludeerde een ander. 'Ik zal er eens naar kijken in ieder geval,' ging hij verder terwijl hij Harry goedkeurend toeknikte.

Waarna de dikke voorzitter zich snel door de rondvraag leek te haasten, om de vergadering zo snel mogelijk te sluiten. Na de vergadering gingen hij en zijn maatjes er ook snel vandoor terwijl anderen die met Harry in leken te stemmen van zijn manier van besparen, nader kennis met Harry, Amanda en zelfs professor Banning wilde maken. Ze nodigden hun drieën ook uit voor een kleine borrel achteraf, in een klein café in de buurt.

Aangemoedigd door professor Banning, volgde ook Amanda en Harry de mannen. Het bleek inderdaad een goede manier om zijn medeaandeelhouders te leren kennen, en ook professor Banning en Amanda ging Harry met een ander licht bekijken. Filius zoals hij er nu op stond genoemd te worden, bleek niet alleen getrouwd te zijn geweest maar inmiddels ook al weer kleinkinderen op Zweinstein rond te hebben lopen. Niet dat hij ze anders behandeld dan andere Griffoendors en Ravenklauwen, al was het in het begin wel wennen geweest. Amanda vertelde hoe ze tegen de kerstdagen opzag nu haar ouders overleden waren en ze verder niemand had. Blijkbaar was ze nogal wanhopig in haar zoektocht naar gezelschap want ze probeerde nu niet alleen met Harry te flirten maar ook met enkele van de jongere aanwezigen. Iets wat professor Banning blijkbaar afkeurde gezien hij haar daarover aansprak terwijl ze naar een rustige plaats liepen om te kunnen verdwijnselen.

Harry bestede er weinig aandacht aan, hij vroeg zich af waarom de voorzitter en enkele anderen zich zo ongemakkelijk gedroegen als het op de bonussen aankwam. Hij vroeg het aan professor Banning, die hem vreemd aankeek bij de onverwachte gespreksverandering. Waarna er een lach op de man zijn gezicht verscheen. 'Harry,' zei hij hoofdschuddend. 'Niet iedereen is zo eerlijk en nobel als jij, sommige mensen zullen elk beetje macht en geld grijpen dat ze kunnen krijgen. Of dat nou legaal is of niet, pas als ze moeten zullen ze die gaan inleveren. Je zult nog een harde kluif hebben aan die voorzitter,' voegde professor Banning als laatste opmerking toe.

Harry knikte, die voorzitter was duidelijk een goede vriend van oom Herman geweest.

Ook op de terugweg leidde professor Banning het verschijnselen, tot Harry's grote verbazing eindigde die voor de drie bezemstelen. Waar hij hun uitnodigde om onder het genot van een drankje de vergadering na te bespreken. De professor bestelde een kersensiroop met soda, ijs en een parasolletje net als Amanda, Harry echter hield het bij een simpel boterbiertje. Nadat madame Rosemerta hun bestelling had gebracht begon professor Banning weer over de vergadering, waarbij duidelijk werd dat zelfs in deze informele sfeer de les toch gewoon door kon gaan.

Aan het eind van de middag vroeg Amanda of ze nog even in Zweinsveld konden winkelen voor kerstcadeaus. Kerstcadeaus? Was het alweer zo ver in het jaar? Bedacht Harry zich. Terwijl hij de andere twee gedwee volgde het café uit, vroeg hij zich af wat hij zijn vrienden het beste voor kerst kon geven. Hermelien en Ron waren makkelijk genoeg maar hij wilde ook wat doen voor Ginny, Andromeda, Teddy, meneer en mevrouw Wemel. Gelukkig hing de volgende datum voor Zweinsveld al op het prikbord in de leerlingenkamer toen hij eindelijk terug was. Een kleine maand zou wel genoeg tijd zijn om te bedenken wat hij kon gaan halen.