ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ

Καταλήγω στο συμπέρασμα, πως το να σκέφτομαι και να ποθώ τον Άλεξ είναι μάταιος κόπος. Όχι, όταν αντίπαλο δέος μου είναι η Αλίσια, η οποία παρότι κατσίκα είναι μαζί του για μεγάλο χρονικό διάστημα και το έχουν κάνει και από πάνω. Άλλωστε, αν με ήθελε πραγματικά, δεν θα φιλιόταν ούτε θα τα ξανάφτιαχνε μαζί της. Επομένως φτάσαμε στην μία και οριστική απόφαση: Άλεξ Γουντ τέλος.

Ξέρω ότι άλλο να το λέω και άλλο να το κάνω, ιδιαίτερα τώρα που γυρίζουμε στο σχολείο και θα τον βλέπω σε καθημερινή βάση, εφόσον μοιραζόμαστε και τον ίδιο κοιτώνα και είμαστε και οι δύο στην ομάδα των Γκρίφιντορ. Παρόλα αυτά έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά όσο καλύτερα γίνεται. Δεν θα κλάψω όσες φορές και να τον δω να χαριεντίζεται με την κάμπια και θα είμαι ψυχρή και τυπική απέναντι του, λες και δεν συμβαίνει τίποτα.

Φτάνουμε στο Κίνγκς Κρος και είμαι ήδη έτοιμη να βάλω τα κλάματα. Τέλεια! Το θετικό τουλάχιστον είναι ότι καταφέρνω να τα συγκρατήσω εκτός μονάχα από ένα δάκρυ που μου ξεφεύγει, αλλά που μπορεί κάλλιστα να δικαιολογηθεί ως λύπη που αφήνω τους γονείς μου. Αν δεν με ξέρει κανείς, επειδή αν με ξέρει θα γνωρίζει πως είναι πιθανότερο να κλάψω, επειδή πέθανε ο Βόλντεμορτ παρά επειδή αποχαιρετώ την μάνα μου και τον πατέρα μου.

Ευτυχώς μέσα στο τρένο βρίσκω τις φίλες μου και καλυτερεύει η διάθεση μου. Δεν τις έχω δει καθόλου όλες τις διακοπές και μου έχουν λείψει. Η Έμιλυ είναι η σοβαρή της παρέας, κάτι σαν την Ρόουζ, η οποία πρέπει να είναι το ίνδαλμα της. Η Λέιλα είναι πιο βλιτώδης, όμως έχει καρδιά μάλαμα. Πιάνουμε ένα βαγόνι και οι τρεις μας και ξεκινάμε να ανταλλάσσουμε τα νέα μας.

Η Έμιλυ πήγε με τους γονείς της στο Τιμπουκτού – ανάθεμα και αν ξέρω πού είναι αυτό. Ο πατέρας της είναι μουσικογράφος, δηλαδή καταγράφει την ιστορία της μουσικής σε όλο τον κόσμο. Έχει καταλήξει πως η μουσική ξεκίνησε από την Αφρική, όπως και η γλώσσα, και ψάχνει να βρει τις ρίζες της. Η μητέρα της ήταν τραγουδίστρια της όπερας, μέχρι που παντρεύτηκε τον πατέρα της και άρχισε να τον ακολουθεί στα ταξίδια του.

Η Έμιλυ έχει πάρει και από τους δύο γονείς της την αγάπη τους για την μουσική. Μικρή ήθελε να γίνει συνθέτης, αλλά μετά ανακάλυψε πως είναι μάγισσα, προς μεγάλη έκπληξη των γονιών της που είναι και οι δύο μανγκλς. Ασχολείται ακόμα με την μουσική και συμμετέχει και στην χορωδία του σχολείου, ωστόσο πλέον δεν ξέρει αν θέλει να γίνει επαγγελματίας μουσικός.

Η Λέιλα είναι ημίαιμη. Η μητέρα της είναι μάγισσα και ο πατέρας της μανγκλ. Σε αντίθεση με άλλους κοινούς ανθρώπους αποδέχτηκε πολύ καλά την ιδιάζουσα κατάσταση της γυναίκας του και τον κόσμο της. Την βοηθάει μάλιστα και στο ατελιέ που έχει στην Ντιάγκον Άλλεϋ. Είναι η καλύτερη ράφτρα του Λονδίνου. Όλοι οι μαθητές του Χόγκουαρτς από εκείνη παίρνουμε τις στολές μας. Πρόσφατα άνοιξε υποκατάστημα και στο Χόγκσμιντ.

«Εμείς δεν πήγαμε πουθενά,» αναστενάζει η Λέιλα. «Οι γονείς μου είχαν τρελή δουλειά στο μαγαζί.»

Τους λέω για το δικό μου ταξίδι στις Άλπεις. Αναφέρω τον Λουκ, μα αποκρύπτω το περιστατικό με τον Άλεξ. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να το μοιραστώ με κανένα άλλον πέρα από την Ρόουζ. Νιώθω ταπεινωμένη και πληγωμένη. Όσο και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, η απόρριψη έχει την πιο πικρή γεύση που μπορεί να δοκιμάσει κανείς ποτέ.

Τώρα όμως πλησιάζει μεσημέρι και για αυτό σηκώνομαι. Στις δύο έχουμε ραντεβού όλοι οι επιμελητές με τους αριστούχους για να μας δώσουν το νέο πρόγραμμα των υποχρεώσεων μας. Ποιανού φαεινή ιδέα ήταν να με κάνει επιμελήτρια; Την σιχαίνομαι αυτήν την θέση!

Η Λέιλα επιμένει να με συνοδέψει ως το βαγόνι της συνάντησης. Δέχομαι, επειδή ξέρω πόσο κόλλημα έχει με τον Άλμπους και προσπαθεί να του κλέβει ματιές σε κάθε ευκαιρία. Το κακό είναι πως ο αδερφός μου παίζει να μην ξέρει καν ότι υπάρχει.

Δεν είναι ότι είναι άσχημη κοπέλα, απλά δεν είναι και θεά και ως γνωστόν τα κριτήρια του Άλμπους παρότι γελοία είναι πολύ αυστηρά· πόδια χιλιόμετρα, βυζιά τούμπανα και κώλος στο ταβάνι. Το πρόσωπο δεν τον απασχολεί και τόσο, αλλά δείχνει μία προτίμηση στα μεγάλα χείλια.

Η Λέιλα δεν έχει τίποτα από αυτά. Έχει γλυκιά φατσούλα και μεγάλα αθώα μάτια. Κατά τα άλλα είναι κοντούλα με μερικά παραπανήσια κιλά. Τίποτα το ιδιαίτερο, όμως και η παραμικρότερη κοιλίτσα στο λεξιλόγιο του Άλμπους ισοδυναμεί με χι.

Επειδή τα ξέρω όλα αυτά και κυρίως επειδή ξέρω πώς φέρεται ο αδερφός μου στα κορίτσια, δεν την ενθαρρύνω. Βέβαια ούτε την αποθαρρύνω. Κρατάω μία ουδέτερη στάση συζητώντας όσο το δυνατόν λιγότερο μαζί της για αυτό το θέμα.

Καθώς προχωρούμε στον διάδρομο, αισθάνομαι ξαφνικά την Λέιλα να μου τραβάει το χέρι. Γυρίζω και την βλέπω με μάγουλα κατακόκκινα. Προσπαθεί να πει κάτι, αλλά η φωνή της δεν βγαίνει. Αντιλαμβάνομαι πως κάπου στην περίμετρο της βρίσκεται ο Άλμπους, καθότι αυτά είναι τα συμπτώματα κάθε φορά που τον συναντάει.

Στρέφομαι στα δεξιά μου και πράγματι τον βλέπω μέσα από το τζάμι της πόρτας του βαγονιού. Για κακή μου τύχη ωστόσο μέσα στο ίδιο βαγόνι κάθεται και ο Άλεξ, ο οποίος σηκώνει το κεφάλι του ακριβώς την ώρα που κοιτάζω και με πιάνει να τους παρατηρώ σαν καμία λιγούρα. Για να δικαιολογήσω την παρουσία μου εκεί, ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα αφήνοντας την Λέιλα μαρμαρωμένη στον διάδρομο απέξω.

«Αλ, θα έρθεις να πάμε στη συνάντηση;» ρωτάω τον αδερφό μου αδιάφορα.

Με κοιτάζει λες και έχω βγάλει δύο κεφάλια, αλλά πάλι καλά δεν λέει τίποτα και σηκώνεται.

«Εμάς δεν μας μιλάς;»

Είναι ο Άλεξ.

«Φυσικά. Όλα καλά;» χαμογελώ.

Προσποιούμαι τόσο πολύ την άνετη, που αν με έβλεπε ο κύριος Μάλφοϋ, θα με είχε υιοθετήσει το δίχως άλλο. Δεν περιμένω την απάντηση του και βγαίνω έξω ακολουθούμενη από τον Άλμπους.

«Αλ, την θυμάσαι την φίλη μου την Λέιλα;»

Ο αδερφός μου γυρίζει προς τα πίσω, καθότι έχει προσπεράσει την κέρινη Λέιλα δίχως να της δώσει καμία σημασία.

«Ε;» παίρνει μία έκφραση βλακείας.

«Την φίλη μου την Λέιλα, λέω. Είχε έρθει και στο Μπάροου το καλοκαίρι.»

Το καλοκαίρι που ο Άλμπους ήταν όλη την ημέρα απασχολημένος να φλερτάρει την φίλη της Ντομινίκ από την Σρι Λάνκα˙ μία εκπληκτική μελαμψή καλλονή που άκουγε στο όνομα Μία. Δεν το κόβω βέβαια να την ξαναδούμε σύντομα. Η γιαγιά δεν ήταν πολύ ευχαριστημένη, όταν την έπιασε στο χωράφι με τα καλαμπόκια να διακορεύει τον ανήλικο εγγονό της, άσχετα αν ο Άλμπους ήταν μάλλον αυτός που την διακόρευε.

«Α, ναι, την Λέιλα,» αναφωνεί σάμπως και έχει ιδέα για ποια πρόκειται.

Δεν έχει, σας το λέω εγώ.

«Τι κάνεις;»

Η Λέιλα βγάζει κάτι ημιανθρώπινους ήχους χωρίς κανένα νόημα.

«Ωραία,» παρατηρεί ο Άλμπους – ανάθεμα και αν έχει καταλάβει λέξη.

Ύστερα στρέφεται σε εμένα.

«Λιλς, πάμε; Το ξέρεις πως αν αργήσουμε η Ρόουζ γίνεται θηρίο.»

Τον ακολουθώ, μιας και όντως όταν αργούμε η Ρόουζ γίνεται θηρίο. Σε λίγο φτάνουμε στο βαγόνι των αριστούχων, όπου έχουν συγκεντρωθεί οι περισσότεροι επιμελητές. Όταν εμφανίζονται όλοι, ο Σκόρπιους μας λέει τα καθέκαστα, δηλαδή να είμαστε υπεύθυνοι, φερέγγυοι, να δίνουμε το καλό παράδειγμα κ.λπ. κ.λπ. – βαριέμαι ασύστολα – και ύστερα η Ρόουζ μας μοιράζει το πρόγραμμα με τις επιτηρήσεις για το διάστημα μέχρι το τέλος του έτους.

Με έχει βάλει ζευγάρι με τον Ίαν Πάρκινσον, τον μικρότερο γιο της Πάνσυ Πάρκινσον, της συμμαθήτριας του μπαμπά. Είναι Σλίδεριν στο πέμπτο έτος. Δεν τον ξέρω πολύ καλά, καθότι δεν μιλά ποτέ και είναι πολύ απόμακρος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπλέκει συνέχεια σε καβγάδες και καταλήγει όλη την ώρα στην πτέρυγα του νοσοκομείου. Ποιος το σκέφτηκε να τον κάνει επιμελητή; Μάλλον ο ίδιος έξυπνος που σκέφτηκε να κάνει και εμένα.

«Ρε, Ρόουζ, δεν μπορούσες να με βάλεις με κανέναν άλλον;» της παραπονιέμαι, όταν έχουν φύγει όλοι οι υπόλοιποι και έχουμε μείνει οι δυο μας με τον Σκόρπιους.

«Δεν είναι κακό παιδί. Δώσε του μία ευκαιρία.»

Μετάφραση: Όλοι οι άλλοι θα γκρίνιαζαν αν τους έβαζα μαζί του, οπότε ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα; Η συγγενής.

Παίζω με απηύδηση τα μάτια μου και βγαίνω έξω από το βαγόνι τους. Προχωρώ στον διάδρομο ελπίζοντας η Λέιλα να έχει συνέλθει από το σοκ και να μην έχει πάθει μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες από τον αντίκτυπο του Άλμπους, όταν εντελώς ξαφνικά αισθάνομαι δύο χέρια να με πιάνουν από την μέση και να με τραβάνε προς τα πίσω σε έναν σκοτεινό θάλαμο.

Ποιος να είναι αυτός που τράβηξε την Λίλι και τι να θέλει από την ζωή της; Αναμένω τις απαντήσεις σας για αυτό το "πολύ" δύσκολο αίνιγμα!

Ευχαριστώ kristi1976 για την συνεχόμενη υποστήριξη σου. Όντως η Λίλι έπεσε στα βαθιά, όμως πιστεύω κανενός η ζωή δεν του δίνεται βαθμιαία. Ας δούμε αν η μικρή πρωταγωνίστρια μας θα μπορέσει να κολυμπήσει ή θα την πάρει το ποτάμι.

Μέχρι την επόμενη φορά,

ΧΧΧ