De achtste Hongerspelen (Toadplaza editie)

by DSMichaelfan

Een van de vele Hunger Games-fanfictions die op het forum Toadplaza geschreven zijn. In deze editie speelt de Hongerspelen zich af in een Arena vol kleine eilanden, gescheiden door een zee. Maak kennis met enkele van de meest opmerkelijke tributen uit de geschiedenis van de Toadplaza Hongerspelen, zoals de boezemvrienden Peter en Chris, de mysterieuze Matthias en de grappige Nick

25. Rachel, Mohammed en Frederick

Rachel lachte. "No way dat ik dat ga zeggen!" "Je moet!" Frederick grijnsde breed, en ook Mohammed moest een beetje grinniken. Rachel zuchtte. "Nou goed dan. Maar jullie beloven dat jullie niet gaan lachen, toch?" Frederick en Mohammed knikte. Rachel zuchtte weer, en zei toen: "Mijn grootste geheim is dat ik tot mijn negende een luier droeg, omdat ik altijd in mijn broek plaste." Frederick schaterde het uit, en ook Rachel grinnikte een beetje. "Stom he?" Mohammed schudde zijn hoofd. "Dat is niet stom. Ik deed hetzelfde!" Frederick lachte nog harder, maar Rachel keek Mohammed dankbaar aan.

Ze zaten rondom het kampvuur dat Frederick gemaakt had, en speelden Doen, Durf of de Waarheid. Mohammed en Frederick kenden veel leuke spellen uit hun district. Papier hadden ze niet nodig. Ze waren alledrie erg close. Rachel was erg aardig voor Mohammed; in zijn district werd hij altijd gepest. Frederick was lang niet de ergste pestkop; sommige jongens sloegen hem en één keer was hij kapot geslagen met een stok. Nooit was hij gelukkig. En nu ervoer hij geluk. Waarschijnlijk aan het einde van zijn leven. En zo niet, dan werd hij de held in zijn district.

"Goed, nu mag jij!" Rachel keek schattend naar haar twee nieuwe vrienden. "Frederick! Doen, Durf of de Waarheid?" Frederick twijfelde even, en riep toen: "Doen!" Rachel lachte verleidelijk naar Frederick. "Goed dan. Kus mij!" Frederick glimlachte breed, en boog voorover. Mohammed keek met grote ogen toe terwijl Frederick en Rachel begonnen te zoenen. Stiekem vond Mohammed het wel jammer dat Tuesday er niet was: Hij had dan ook wat romantiek gehad, en hij had immers nog nooit gezoend. Rachel en Frederick klikten wel. Het leek alsof ze voor elkaar gemaakt waren. Toen ze, na wat wel een eeuwigheid leek, elkaar eindelijk weer loslieten, waren ze allebei een beetje rood aangelopen. Frederick zei, veel blijer dan normaal: "Oke Mohammed, Doen, Durf of de Waarheid?"

De rest van de avond speelden de drie vrienden het spel. Een pret dat ze hadden! Frederick die een zwijn nadeed, Mohammed die de samba moest dansen... Het was gek en leuk. Alle drie hoopten ze dat het voor goed zo zou kunnen blijven.