A/N Hallo! Daar ben ik weer! :D Een iets snellere update dit keer, maar ik neem aan dat niemand dat erg vindt.. ^^ Ben momenteel aan het oppassen en kan niet verder werken zonder boeken, dus ik heb tijd over.. ^^

As Always, thanks for the reviews! ^^

Anyways... ;) Veel leesplezier! R&R! :D Tips en tops zijn altijd welkom!

Disclaimer: I do not own! Unfortunately! *sigh*

Langzaamaan drongen steeds meer dingen tot Will door. Het eerste dat hij echt opmerkte was dat hij heel relaxed was. Ergens had hij gedacht dat…

Dat wat? Will opende zijn ogen. Wat hij zag deed zijn mond open vallen.

Hij lag op zijn rug onder een boom. Eikenboom, wist hij. Het was een grote, massieve eik met dikke takken en prachtige, donkergroene bladeren. De helder blauwe lucht was verfrissend om te zien, er dreven slechts enkele donzige, witte wolkjes door de lucht die prettig en aangenaam aanvoelde. Het lichte gras waar hij op lag was zacht, vermengd met de donkere groen van mos. Sterretjes mos. De naam viel hem opeens binnen en Will glimlachte. Langzaam kwam hij overeind en keek hij om zich heen.

Hij stond aan de rand van een bos. De dikke takken vol met bladeren filterden het zonlicht en maakten een gevlekt patroon op de grond.

Will draaide zich om. De heuvels waren heldergroen van het hoge gras, vermengd met donkerrode klaprozen, heldergele boterbloemen en verschillende tinten blauwgekleurde korenbloemen.

Het was een vredig gezicht en Will bleef maar staren.

Uren later zette hij zich eindelijk in beweging. Pas nu merkte hij dat hij op blote voeten liep. Zijn mosgroene broek en T-shirt deden hem denken aan… Hij schudde zijn hoofd en liep langs de bosrand, een willekeurige kant kiezend.

Toen het ging schemeren liep hij het bos in, op zoek naar een lekker plekje om te slapen.

Tot zijn verbazing kwam hij een groot meer tegen. Met een glimlach besloot hij onder een boom bij het meer te overnachten en viel prompt in slaap.

Toen hij de volgende ochtend wakker werd besloot hij een indeling van de dag te maken. Iets zei hem dat het werken met een dagindeling het fijnst was. Hij zou 's ochtends op zoek gaan naar eten, 's middags op zoek gaan voor hout en andere dingen voor een hutje en 's avonds na het eten…

Will schudde zijn hoofd en begon aan zijn dag.

En de volgende dag ging precies zo. Hij zou dingen doen, zich afvragen waarom hij dingen verwachtte en zou het vervolgens negeren en verder gaan met waar hij mee bezig was.

Zijn leven kreeg een ritme waar hij tevreden mee was.

Maar na bijna drie weken kon hij de vragen niet meer negeren. Hij wist niks meer. De dingen die hij deed kwamen natuurlijk, maar hij wist niet waarom hij zich niks kon herinneren, waar hij was, of waarom hij er was, wat hij daar deed en natuurlijk waarom hij zoveel wist terwijl hij zich niks kon herinneren over het leerproces… Met andere woorden: hij was erg in de war, maar hij wou het niet tonen.

Aan het einde van week 3 was zijn huisje klaar en was hij in een ander ritme gevallen, al viel er niet veel te doen en dus besloot hij een trainingsschema te maken zodat hij fit bleef. Natuurlijk plande hij het jagen voor eten ook in het dagschema. Hij had een boog gemaakt en een primitief mes van steen.

Elke avond zat hij bij zijn vuurtje naar de sterren te staren en de weerkaatsingen op het meer en probeerde hij achter de antwoorden op zijn vele vragen te komen.

En elke dag kwam er wel een bij.

Will zuchtte en ging liggen. Al snel viel hij in droomloze slaap.

XXX

Ze waren er bijna, merkte Gilan opgelucht op. Nog even en Redmont was in zicht. Hij was blij dat hij de mensen zo snel had kunnen wegbrengen. Het was best vermoeiend om bij zo'n grote groep klagende mensen te blijven.

Toen hij had aangekondigd dat de mensen moesten verhuizen hadden ze natuurlijk geprotesteerd. Hij was dan wel een Grijze Jager, maar wie zei dat hij ze zomaar hun huis en dorp uit kon sturen? Gilan had echter geduldig de situatie uitgelegd. En de dorpsmensen waren niet dom. Ze snapten de situatie en wisten dat wat door de Jager was voorgesteld het gunstigste was wat ze konden krijgen. Ze hadden de blik in de oude man's gezicht gezien toen hij het dorpje binnen kwam denderen. En toen ze hadden begrepen dat een deel van de mannen erachter zat, hadden ze gevreesd voor de wraak van de man met het peper en zout kleurige haar.

Het voorstel was onverwacht en werd tegengesproken, maar nadat het was ingezonken hadden ze ingestemd.

Dat wou echter niet zeggen dat ze de reis stilletjes zouden afleggen.

En daar was Gilan achter gekomen zodra ze een kilometer weg waren. De vrouwen klaagden over hun voeten, de kinderen die liepen klaagden ook over vermoeidheid en degenen die op de kar zaten verveelden zich. De mannen glimlachten alleen en liepen voorop met elkaar te kletsen.

De vijfdaagse reis was lang en saai, en Gilan was blij toen ze eindelijk in het dorp aankwamen, laat in de nacht. Hij had voor hun kamers betaald en was gelijk in slaap gevallen.

De volgende ochtend had hij snel met de plaatselijke burgemeester geregeld dat de nieuwe dorpelingen een stuk gronden konden krijgen en verdelen. Hij had een brief opgesteld waar zo min mogelijk over de situatie rondom Will instond, maar toch duidelijk aangaf wat de reden was dat er opeens zoveel nieuwe dorpelingen een stuk grond nodig hadden en had met een zegel aangegeven dat het van de Grijze Jagers kwam. Het zegel zou ervoor zorgen dat de mensen van het Hart niet weg werden gestuurd.

De burgemeester had beloofd de mensen welkom te heten en ervoor zou zorgen dat ze zich thuis konden voelen.

Na een kort afscheid was hij snel weer op pad gegaan, hij wou snel terug naar Redmont en de hele reis, die hij in een iets te snel tempo had afgelegd had hij aan niet veel anders kunnen denken.

Twee en een halve dag later stond hij vermoeid voor de poorten van kasteel Redmont.

Hij droeg Bles, na een schuldige blik die met een hinnik werd weg gezwaaid, over aan de stalknecht. Bles brieste en liep achter de jongen aan de stal in, uitkijkend naar zijn vrienden Abelard en Trek, en natuurlijk de mand met appels.

Gilan keek hem heel even hoofdschuddend na maar racete toen de trappen op naar de vertrekken van Halt.

Een vermoeid gezicht, met kringen onder de ogen en een diepe bezorgdheid was zichtbaar in de deuropening en Gilan keek verontrustend naar zijn oude mentor.

Halt staarde even terug en zuchtte toen triest. 'Malcolm zegt dat Will zichzelf van de pijn heeft afgesloten. Hij wil niet meer wakker wil worden.'

A/N Yep.. Dat was het al weer.. Vertel me! Wat vond je ervan? Heb ik iets gemist? Heb je een idee voor een nieuw verhaal? Misschien een one-shot? Vertel het me! :D Dan kan ik na dit verhaal verder met het verzinnen van iets nieuws! ;D Review! Please! :D

Dussss... XD hmm weet niet echt iets om over te schrijven.. -.-'

Sooo... Bye! ^^

~Blessed be, Caithlinn