Hoofdstuk 24

Juli ging over in augustus. Hermelien gaf zo nu en dan les aan Scorpius, maar het merendeel van de tijd brachten de twee buiten door. Dan gingen ze wandelen, zwerkballen, zwemmen in de vijver of maakten ze uitstapjes naar het nabijgelegen dorp. Slechts één keer was het weer zo slecht dat ze de hele dag binnen moesten zitten en gaf Hermelien haar lessen.

Het verjaardagsfeestje van Harry was heel leuk geweest. Het had bij hem thuis in een grote tent in de tuin plaatsgevonden. Er was veel volk gekomen. Niet alleen Hermelien en de Wemels waren er, maar ook nog collega's van Harry en mensen van Zweinstein. Ook Hagrid was uitgenodigd en die had Madame Mallemour meegebracht met de verklaring dat zij net bij hem op bezoek was. Daan, Marcel en Loena waren met hun partners en kinderen gekomen en Simon was alleen daar – hij had het net uitgemaakt met zijn vriendin.

Het deed Hermelien goed om hen nog eens allemaal te zien en te spreken, want het was al een hele tijd geleden. Ze kreeg veel ongelovige blikken toegeworpen toen ze vertelde waar ze werkte, meteen gevolgd door een "Is hij nog altijd zo arrogant?" waarop Hermelien dan antwoordde dat Malfidus erg veranderd was. Het leek alsof de meeste mensen dit niet geloofden, want ze trokken hun wenkbrauwen op en mompelden iets als: "Hmm, jij liever dan ik..." Loena daarentegen staarde dromerig voor zich uit en vroeg zich hardop af of Malfidus misschien wel Kreukelhoornige Snottifanten in zijn tuin had zitten. Hermelien verzekerde haar dat ze die nog niet was tegengekomen tijdens haar wandelingen, maar Loena was al vol verrukking aan het kijken naar een aantal vuurvliegjes, waarna ze opgewonden naar haar man riep: "Rolf! Daar vliegen Cyclopische Lichtnimfen! Ik ben er zeker van dat we hun magische eigenschappen kunnen bestuderen als we ze kunnen vangen!" Hermelien keek hoe ze naar de zwerm vuurvliegjes liep en met haar handen ernaar graaide. Ze wendde haar blik van haar af terwijl ze probeerde haar lach in te houden.

Oh, Loena toch, dacht ze in zichzelf terwijl ze naar het grote vuur liep, waarboven vlees en vis werden geroosterd. Een hoop mensen stonden al aan te schuiven bij een lange tafel vol met verschillende soorten groenten, aardappelsalades, sauzen en fruit. Ze schepte haar bord vol, ging daarna bij Harry en Ginny aan tafel zitten en genoot van het eten.

Na een tijdje begon er een bandje te spelen en stonden mensen op om te dansen. De kinderen liepen rond in de grote tuin en speelden in de grote boomhut, of stonden zelf ook op de dansvloer, wat zorgde voor een grappig zicht.

Al met al was het een heel geslaagde avond. Rond drie uur nam Hermelien afscheid van Harry en Ginny en bedankte ze hen voor het feest.

"Welnee, jij bent juist bedankt voor het komen! Mocht dat wel van je 'baas'?" vroeg Harry quasi serieus terwijl hij met zijn vingers aanhalingstekens in de lucht maakte.

"Ook als het niet mocht, was ik toch gekomen hoor," lachte Hermelien.

Ginny grijnsde, omhelsde Hermelien en bedankte haar om te komen. Daarna liet ze haar en haar man alleen en ging ze naar de kinderen kijken die al een tijdje in hun bed lagen. Harry en Hermelien keken haar even na, waarna Harry op een serieuze toon vroeg hoe het met Malfidus ging.

"Het gaat," antwoordde Hermelien. "Het is toch al beter. Hij heeft nog duidelijk veel verdriet, maar hij houdt zich sterk."

"Maar hij is niet – gewelddadig ofzo? Ik herinner mij nog maar al te goed hoe hij was toen ik je daar afzette," zei Harry bezorgd.

"Gewelddadig? Oh nee, Harry! Daar moet je je echt geen zorgen om maken. En dan nog... Ik zou hem wel aankunnen hoor!" Hermelien dacht terug aan die avond toen ze Malfidus had geslagen. Allebei waren ze zo kwaad geweest, en toch was Hermelien degene geweest die zich niet had kunnen beheersen. Dus nee, ze dacht dat ze in dat opzicht wel veilig was. Ze aarzelde even. Harry keek haar vragend aan.

"Hij – hij gedraagt zich soms wel vreemd," zei ze ten slotte. "Ik bedoel, toen ik en Helena terugkwamen van vakantie, troffen we hem aan in zijn bed met een enorme wonde in zijn been. Volgens de Heler hadden we hem net op tijd aangetroffen, want het was helemaal ontstoken en als hij het niet op tijd had behandeld, was Malfidus er nu niet meer geweest."

"Wat was er dan gebeurd?" vroeg Harry verbaasd.

Hermelien haalde haar schouders op. "Geen idee. Malfidus zegt steeds dat hij niet meer weet hoe hij daaraan is gekomen, maar ik ben er zeker van dat hij liegt."

Harry fronste. "Dat is wel vreemd ja. Weet je nog toen hij werd aangevallen door Scheurbek? Hij maakte daar toen zo'n toestand van, terwijl er eigenlijk niks aan de hand was. Ik zou toch maar met hem oppassen, Hermelien. Wie weet wat voor zaakjes hij eigenlijk allemaal doet. Ik wil niet dat er iets met je gebeurt."

Hermelien glimlachte om zijn bezorgdheid. "Ik zal eraan denken, Harry. Ik kom hem eigenlijk toch niet zo vaak tegen, de helft van de tijd is hij er niet eens."

"Ja, maar toch. Als er iets aan de hand is, aarzel dan niet om mij een uil te sturen!"

"Dat zal ik dan direct doen," knikte Hermelien, waarna ze op haar horloge keek. Het was al bijna half vier geworden. "Maar nu ga ik er toch echt vandoor. Mijn ogen vallen bijna toe!"

"Sorry, ik houd je ook steeds op," grijnsde Harry. Hij omhelsde Hermelien. "Bedankt nog voor de handschoenen! Die komen echt goed van pas!"

"Dat is graag gedaan, Harry. Doe nog de groetjes aan de kinderen," zei Hermelien. Ze liet Harry achter bij het poortje dat naar de achtertuin leidde en wandelde de straat op. Ze zwaaide nog een laatste keer naar hem en verdwijnselde toen met een plop.

Het smeedijzeren hek verscheen voor haar en opeens was het heel stil... Hermeliens oren moesten zich echt aanpassen aan de afwezigheid van de bonkende muziek van het feestje. Terwijl ze over de oprit naar het huis liep, wierp ze haar hoofd in haar nek en keek ze naar de sterren. Opeens wist ze wat ze nog aan Scorpius kon geven.

Op de ochtend van de vierde augustus, was de jarige extra vroeg opgestaan: Scorpius stond al rond half zeven in Hermeliens kamer.

"Opstaan!" riep hij uitbundig, terwijl hij de gordijnen opengooide.

Hermelien schrok wakker. Ze had net zo'n mooie droom gehad over een acteur wiens naam ze niet meer kon herinneren, hoewel het een heel ongewone naam was. Met een kreun draaide ze zich om, keek ze op haar wekker en zag dat het nog maar half zeven was. Zonlicht stroomde haar kamer binnen en scheen warm op haar. Ze kneep haar ogen dicht. "Oh, Scorpius!" kreunde ze. "Het is nog veel te vroeg!"

Toen ze echter geen antwoord kreeg, opende ze haar ogen weer en keek ze haar kamer door. Scorpius was nergens te bekennen. Blijkbaar was hij al naar de kamer van mevrouw Jansen gerend om haar ook wakker te maken, want daar hoorde Hermelien een "OPSTAAN!"

Geeuwend sloeg ze haar laken weg en stond ze langzaam op. Eerst en vooral gooide ze haar raam wagenwijd open om nog te kunnen genieten van de frisse lucht. Ze was er zeker van dat het doorheen de dag te warm zou worden om er echt van te kunnen genieten. Ze was echter wel blij dat het niet regende, want ze had voor Scorpius' verjaardag nog voor een verrassing gezorgd. Ze had samen met mevrouw Jansen gepland dat ze, wanneer Malfidus en Scorpius zouden terug komen van het feestje bij de Goedleersen, een kampvuur zouden houden achter in het veld. Daar zouden ze dan de avond doorbrengen terwijl ze marshmallows en worstjes roosterden. Ze had van Scorpius gehoord dat hij nog eens een avondje naar de sterren wilde kijken, en nu was het een ideale dag om dat nog eens te gaan doen. De weerberichten waren allemaal positief: het zou warm weer worden en de hele dag en nacht droog en helder blijven.

Hermelien keek door het raam naar buiten en snoof de frisse lucht in. Daar kikkerde ze al wat van op, maar ze was er zeker van dat een frisse douche haar nog meer zou wakker maken. Nog half slapend nam ze haar spullen en liep ze naar haar badkamer. Scorpius kwam net terug naar boven gelopen, zag haar in de gang en riep haar.

"Oh, Hermelien! We ontbijten in de eetkamer, ik heb iedereen uitgenodigd!" Scorpius aarzelde. "Oei, ik ben Isaac vergeten te vragen…," zei hij beteuterd.

Hermelien lachte. "Ik denk dat Isaac nog blij gaat zijn dat hij niet zo vroeg moest opstaan. Maar misschien is hij nog wel op tijd hier om mee te kunnen genieten."

Scorpius knikte, en wilde terug de trap aflopen, maar Hermelien riep hem terug. "Kom eens hier."

De jongen kreeg een heel wantrouwende blik in zijn ogen. Waarschijnlijk dacht hij dat Hermelien hem wilde straffen omdat hij haar zo vroeg had wakker gemaakt. Ze grijnsde echter om de blik op zijn gezicht, ze bukte zich en stak haar hand uit.

"Vandaag behoor je officieel tot de club van de tieners!" zei ze. "Gelukkige verjaardag Scorpius!"

Ze gaf hem twee kussen op zijn wang en nam hem daarna nog in haar armen. Scorpius keek heel erg blij en trots. "Bedankt, Hermelien!" zei hij opgetogen. "En ja! Eindelijk ben ik tien jaar!"

Hij lachte nog even naar haar, voordat hij zich weer omdraaide en naar beneden rende. Blijkbaar ging hij de slaapkamer van zijn vader binnen, want Hermelien hoorde hem roepen: "Zeg papa! Ben je nu nog niet op?"

Hermelien grinnikte. Ze stelde zich het gezicht voor van Malfidus die zo vroeg uit zijn bed werd geroepen, en dan ook nog door zijn eigen zoon!

Na de douche voelde Hermelien zich al heel wat wakkerder. Ze haalde de cadeautjes uit haar kast en liep naar beneden. In de keuken was al heel wat bedrijvigheid te horen. Ze hoorde de potten en pannen tot in de hal kletteren. Ze vermoedde dat het een groot ontbijt zou worden. Als laatste kwam ze de eetkamer binnen: mevrouw Jansen en Malfidus zaten al met kleine oogjes aan tafel. "Goeiemorgen allemaal," zei Hermelien terwijl ze de pakjes aan de ene kant van de tafel legde. Blijkbaar gaf Malfidus zijn cadeau op het feestje bij de Goedleersen, want er lag maar één ander pakje op de tafel, waarvan Hermelien veronderstelde dat het van mevrouw Jansen was.

"Hmm," was het enige antwoord dat ze terugkreeg van Malfidus. Mevrouw Jansen leek zelfs terug in slaap te zijn gevallen.

"Maar – waar is Scorpius?" Hermelien keek om zich heen. Hij was nergens te bekennen.

"Die ging zich klaarmaken," mompelde Malfidus, terwijl hij een geeuw onderdrukte.

"Dus wij moeten hier op hem wachten?"

"Goed opgemerkt," zei Malfidus spottend, waarna hij zijn kopje vulde met hete koffie. "Ik hoop dat ik hiermee wakker kan worden," mompelde hij.

Hermelien ging ook aan tafel zitten en nam de koffiepot over van Malfidus. Ze goot haar tas vol en keek naar de tafel die al door de huiselfen was klaargemaakt. Hij stond vol met allerlei soorten broodjes, beleg en verschillende soorten gebak, waaronder appelflappen en rozijnenkoeken. Hermelien nam een kannetje melk en een klontje suiker en roerde afwezig door haar tas. Malfidus volgde haar bewegingen, maar zweeg de hele tijd. Ze schuifelde een beetje ongemakkelijk op haar stoel en vroeg of Isaac er misschien al was omdat Scorpius hem was vergeten uit te nodigen.

"Nog niet gezien," antwoordde Malfidus. "Maar meestal is die rond negen uur hier." Hij keek op zijn horloge. "Aangezien het nog maar half acht is, vrees ik dat hij niet op tijd zal zijn."

Hermelien knikte en baalde een beetje. Nu mevrouw Jansen zo goed als zeker aan het slapen was – haar hoofd hing naar achteren en haar mond stond een beetje open – had ze gehoopt dat ze tenminste met Isaac zou kunnen praten. Bij hem zouden geen ongemakkelijke stiltes vallen, wat bij Malfidus wel het geval was, zoals nu.

Pas na een half uur in zo'n ongemakkelijke stilte te hebben doorgebracht, kwam Scorpius eindelijk de eetkamer binnen.

"Ah, eindelijk, daar hebben we onze jarige," mopperde Malfidus een beetje, terwijl hij opstond om zijn zoon te feliciteren.

"Sorry papa, ik wilde er vandaag piekfijn uitzien," verontschuldigde Scorpius zich.

Hermelien bekeek hem eens goed. Hij had een net zwart pak aangetrokken, en had zelfs een zwart vlinderdasje om zijn nek zitten. Zijn haren had hij naar achteren gekamd, hij leek daardoor als twee druppels op z'n vader in hun eerste jaar op Zweinstein. Ze leken zo treffend op elkaar, dat Hermelien er even van moest rillen.

"Wauw, Scorpius, zo chic," zei ze, waarna de jongen glunderend om z'n as draaide.

Mevrouw Jansen was met een schok terug wakker geworden, ze keek een beetje verdwaasd om zich heen en mompelde iets van: "Oh, is de Kerstman al geweest?"

Hermelien, Malfidus en Scorpius keken elkaar verbijsterd aan en schoten toen in de lach. Mevrouw Jansen riep: "Wat?", veegde toen door haar ogen en leek pas dan echt wakker te zijn. "Oh nee, wat heb ik nu weer gezegd?"

"Eh – of de Kerstman al was langs geweest," antwoordde Malfidus met een grijns rond zijn lippen.

Mevrouw Jansen sloeg een beetje beschaamd haar hand voor haar mond, maar moest toen toch ook grinniken. "Mijn dromen zijn een beetje te laat, denk ik. Oh, Scorpius, daar ben je eindelijk." Ze stond op, feliciteerde de jarige en gaf meteen haar pakje af. Scorpius nam het gretig aan en begon de verpakking los te scheuren terwijl zijn gezicht vol blije verwachting stond.

Mevrouw Jansen had veel tijd besteed aan het cadeau. Het was een zelfgebreide trui van Scorpius' favoriete zwerkbalteam: Tutshill Tornado's. Er stonden twee grote donkerblauwe T's op een lichtblauwe achtergrond en door het uitvoeren van een ingewikkelde toverspreuk zoefde een gebreide tornado over het oppervlak van de trui.

"Oh wauw! Bedankt mevrouw Jansen!" riep Scorpius blij uit, waarna hij meteen de trui aantrok. "Die hou ik aan zodat ik hem straks aan mijn grootouders kan laten zien!"

"Dat is graag gedaan, Scorpius," glimlachte mevrouw Jansen, blij dat hij het cadeau zo leuk vond.

Scorpius liep naar de tafel en zag de drie andere cadeautjes daarop liggen.

"Die zijn van mij, Scorpius," zei Hermelien. "En Helena en ik hebben straks ook nog een verrassing!"

"Goh, ik word vandaag toch nogal verwend!" zei Scorpius met een blij stemmetje, waardoor iedereen moest lachen.

"Ja, geniet er maar van. Je wordt maar één keer tien!" zei Malfidus, terwijl hij toekeek hoe Scorpius de cadeautjes van Hermelien uitpakte. Eerst opende Scorpius het kleinste pakje – dat met het model van Kruml. Hermelien had er nog een stukje perkament bijgestoken dat Scorpius nu open plooide en voorlas: "Gelukkige verjaardag en dat er nog maar veel mooie zwerkbaljaren kunnen komen!" Scorpius' mond viel open toen hij zag wiens naam het had ondertekend. "Dat is Kruml!" Hij zwaaide opgewonden met het perkament in de lucht. "Kruml heeft dat geschreven, papa! DE Kruml! De held van het WK!"

Hermelien lachte om zijn reactie. Ze had al gehoopt dat hij er blij mee ging zijn. Toen ze terug was van het winkelen was er nog een idee in haar opgekomen en had ze aan Kruml een brief geschreven met de vraag of hij misschien een korte boodschap kon schrijven voor Scorpius' verjaardag.

Malfidus keek naar het briefje en richtte daarna zijn blik naar Hermelien. "Je hebt dus nog steeds contact met hem?" vroeg hij, ietwat afgunstig.

"WAT?" riep Scorpius uit. "Ken jij Kruml?"

Hermelien knikte lachend. "Ik eh – ik heb hem tijdens het toverschooltoernooi op Zweinstein leren kennen en we schrijven nog regelmatig brieven naar elkaar."

"Oh, papa," zuchtte Scorpius gelukzalig, terwijl hij het stukje perkament uit zijn vaders handen nam en het nog eens doorlas. "Waarom heb jij geen beroemde vrienden?"

Malfidus knipperde verbaasd met zijn ogen en wist niet wat hij moest zeggen. Hij wierp een ietwat boze blik op Hermelien.

"Oh – m – maar het is niet zo bijzonder hoor, Scorpius," hakkelde ze. "Ik heb hem al in geen eeuwen meer gezien."

Scorpius leek niet echt meer te luisteren. Hij had nu het doosje met Krumls modelpoppetje opengedaan en liet het rondvliegen doorheen de kamer. Hij volgde even met zijn ogen de mini-versie van Kruml, streek toen het perkament glad en zei serieus: "Oh, dit ga ik echt inkaderen en in m'n kamer ophangen!"

Mevrouw Jansen lachte. "Ja lap, Hermelien, zo meteen vind hij de rest van zijn cadeautjes niet meer bijzonder."

Hermelien keek naar Malfidus, die haar een beetje zuur aanstaarde, ze besefte dat hij er ook zo over moest denken. Ze wist niet wat ze moest zeggen, ze had gewoon gedacht dat het leuk zou zijn voor Scorpius, ze had er helemaal niet de bedoeling mee gehad om alle andere pakjes te overtreffen. Ze beet op haar lip, misschien was het dan toch niet zo'n goed idee geweest om Scorpius die boodschap te geven.

De jarige had ondertussen zijn andere pakjes geopend – hij had helemaal niets gemerkt van wat er tussen de volwassenen afspeelde. Hij hield de slappe hoed en de toverstok in zijn handen.

"Wat is dit, Hermelien?" vroeg hij verwonderd.

"Zet die hoed maar eens op, Scorpius, en ga dan maar voor een spiegel staan," zei Hermelien, die nog eens een blik op Malfidus wierp. Hij leunde nu met zijn armen over elkaar tegen de tafel en was naar zijn zoon aan het kijken. Zijn gezicht stond nog steeds een beetje afgunstig, maar hij besefte blijkbaar dat hij blij moest zijn voor zijn zoon, want hij lachte wel verrast toen hij Scorpius' hoofd zag verdwijnen. Mevrouw Jansen stootte een verbaasde kreet uit en sloeg haar hand voor haar hart toen Scorpius de hoed had opgezet. Door hun reactie werd Scorpius wel erg nieuwsgierig en liep hij snel naar een spiegel in de gang. Het was heel erg vreemd om zijn hoofdloze lichaam doorheen de kamer te zien verplaatsen. Hermelien grijnsde.

"Wauw! Ik heb geen hoofd meer! Cool!" hoorden ze hem roepen vanuit de gang. "Haha, zelfs Fluffy is bang van mij!" zei hij terwijl hij hoofdeloos de kamer terug binnen kwam. "Hij kroop net onder de kast toen hij mij zag. Oh, ik kan niet wachten tot ik dit aan Leo laat zien!"

Hij zette de hoed af, waardoor zijn hoofd terug tevoorschijn kwam. Zijn gezicht straalde van plezier.

"En kan ik hier echt mee toveren? Ik moet normaal toch wachten tot wanneer ik elf ben?" vroeg hij, terwijl hij de toverstok vastpakte. In de hoop dat er vonken uit het uiteinde kwamen, zwaaide hij er eens mee. Hij liet dan ook geschrokken de stok vallen toen die met een hard gekakel veranderde in een plastic kip. De fopstok lag nu in zijn gewone vorm op de grond. Scorpius raapte hem terug op en zwaaide er nog eens mee, waarna de stok met een zwiepend geluid veranderde in een grote banaan.

"Bedankt Hermelien," zei Scorpius terwijl hij nog verschillende keren met de fopstok zwaaide, terwijl die veranderde in een rubberen hondje, een honkbalknuppel en ten slotte weer een kip.

"Pfoe, je krijgt nogal honger van het openmaken van cadeaus," zei Scorpius serieus, terwijl hij aan het hoofd van de tafel ging zitten – mevrouw Jansen had daar de stoel versierd met slingers en ze had er met een toverspreuk voor gezorgd dat er Troon voor onze jarige! in glinsterende letters boven zweefden.

Ook de rest ging terug aan tafel zitten om te ontbijten. Scorpius babbelde honderduit over wat hij verwachtte van de dag, hij probeerde mevrouw Jansen en Hermelien nog verschillende keren uit te horen over de verrassing die ze voor hem nog in petto hadden. Ze konden het echter allebei geheim houden.

De huiselfen kwamen langs met allerlei verschillende warme ontbijtgerechtjes. Je kon kiezen tussen pannenkoeken, havermoutpap, gebakken spek met eitjes, gekookte eieren, gebakken worstjes, croissants, sandwiches, verschillende soorten confituur, choco en alles wat je maar kon bedenken als ontbijt.

Naarmate de maaltijd langer duurde, leek Malfidus stiller te worden. Hermelien dacht dat het te maken had met haar cadeautje, en toen Scorpius was opgestaan om zich klaar te maken om naar de Goedleersen te gaan en mevrouw Jansen naar het toilet ging, zei ze dan ook tegen hem: "Luister, het was helemaal mijn bedoeling niet met dat briefje om andere cadeaus te overtreffen. Ik – ik dacht gewoon dat hij het leuk zou vinden."

Malfidus keek haar aan, maar zweeg. Zonder iets te zeggen stond hij op en liep hij met zijn wandelstok de kamer uit. Hermelien keek hem verbaasd na. Zo erg is dat nu toch ook weer niet? Hij mag toch wel eens iets zeggen? Ze stond ook op en liep hem achterna.

"Sorry, oké? Dat is het enige dat ik –," begon ze een beetje boos te zeggen, maar Malfidus onderbrak haar.

"Schrijf je hem nog vaak?" vroeg hij. Hoorde ze daar nu een zekere jaloersheid in zijn stem?

"Wat? Oh – eh – nee, niet erg vaak. Eens per maand of zo," antwoordde ze.

Malfidus knikte kort, hij liep naar de kast waarin de jassen hingen, leek zich toen te bedenken want hij sloot de kast weer en mompelde: "Hmm, het is toch te warm voor een jas vandaag."

"Ah, Draco!" zei het portret van Cassandra. Haar stem galmde doorheen de hal, Hermelien verschrok een beetje. Malfidus keek met een fronsend gezicht op. "Ga je eindelijk nog eens mijn dierbare familie bezoeken?"

"Houd je mond, Cassandra," zei Malfidus boos en met een blos op zijn wangen.

Het portret luisterde, maar er lag wel een triomfantelijke uitdrukking op haar gezicht, alsof ze blij was dat ze Malfidus uit zijn tent had weten te lokken. Hermelien vroeg zich af of ze wist dat ze hem net op een delicaat punt had geraakt. Malfidus zag haar naar hem kijken, want hij zei op een zachte toon – zodat de portretten niet mee konden luisteren: "Ooit ga ik dat portret nog eens weghalen en ergens verstoppen zodat ik het nooit meer onder ogen hoef te komen."

Hij zei het dan wel op een lacherige manier, maar Hermelien merkte toch zijn bedrukte stemming op. Opeens besefte ze ook dat zijn stilzwijgen van daarnet niet om de handtekening ging, maar eerder om het aanstaande bezoek aan de Goedleersen.

"Het zal vast wel goed gaan, Malfidus," zei ze zacht, ze hoorde Scorpius naar beneden komen. "Jullie gaan vast een geweldige dag hebben."

Malfidus keek naar de vloer, fronste even en greep zijn wandelstok steviger vast. Hij keek weer op en knikte.

"Ja, vast," zei hij. "Al zal ik me wel de hele tijd zitten afvragen wat jullie nog hebben gepland. En of ik misschien daar ook nog jaloers zou moeten zijn omdat ik daar niet op was gekomen."

Hermelien lachte en hield haar handen omhoog. "Dat blijft een verrassing! Ik kan alleen zeggen dat het leuk zal worden."

Malfidus rolde met zijn ogen en keek toen naar Scorpius, die bijna de trap af was.

"Wat gaat heel leuk worden, Hermelien?" vroeg hij toen hij naar hen toe kwam lopen.

"Oh, de verrassing van Helena en mij."

Scorpius wilde zijn mond al open doen om te vragen wat die verrassing dan was, maar Malfidus onderbrak hem meteen. "Nee, jongen, ik heb het al geprobeerd. Ze laat echt niks los."

Hermelien lachte opnieuw. "Jullie zullen moeten wachten tot straks."

"Goed, ben je klaar, jongen?" vroeg Malfidus.

"Ja, ik ga nog heel even mijn hoed en toverstok halen, dan kan ik die aan Leo laten zien."

De jongen rende naar de eetkamer, maar was al snel weer terug. Mevrouw Jansen was er ondertussen ook bij komen staan en Scorpius nam van hen beiden afscheid. Malfidus stak zijn hand kort op en toen verlieten ze het huis. Niet veel later hoorde Hermelien de auto starten en de oprit afrijden.

"Goed," zei ze tegen mevrouw Jansen met een lach. "Dan kunnen we eindelijk eens beginnen met de voorbereidingen!"