Hallo allemaal. Voor ik nog iets anders zeg: het spijt me, het spijt me, het spijt me! Echt, sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat jullie en update konden zien! Ik heb het zo verschrikkellijk druk gehad. School, dansen (optreden gehad), nog meer school, huiswerk, shool, waterballet, school... Ik had amper tijd om nog zelf even rustig in de zetel te gaan liggen.
Als er nog mensen zijn die dit hoofdstuk gaan lezen (ik hoop het wel...) dat is dit misschien een troost: het is het langste hoofdstuk dat ik ooit geschreven heb! In word telt het 8 pagina's! En persoonlijk vind ik dit één van de grappigere stukjes. Ik heb ze erger geschreven (vreemd genoeg vielen ze nog steeds in de smaak...)
Disclaimer: Vreemd dat ik dit nooit eerder heb gezet... Nouja. Zoals jullie weten is niets wat jullie kennen van mij. Enkel Lizzie. En Alice en Elise (deels toch, aangezien zij van Lizzie zijn, en van Sirius... O, Celia, hou je klep...) Sanne is ook niet van mij, het alienpak wel, Shelly ook niet, netzomin als Elke en SuperLaiko (het pak wel).
Kunnen jullie er nog aan uit? Waarschijnlijk niet... Wel, een gouden tip: lees dit hoofdstuk. Het word allemaal wel duidelijk.
Enjoy! XXX Celia
26. De Zoo(i).
'Sirius! Ben je er nu bijna?! We hadden al lang bij Remus moeten zijn!'
'Ja ja! Momentje!' gilde Sirius terug.
Lizzie sloeg haar ogen ten hemel en zuchtte. Even later kwam Sirius de trap afrennen. Of beter gezegd, de trapleuning afglijden. Lizzie zuchtte opnieuw.
'Sirius, hoe vaak moet ik je nog vragen om dat niet te doen? En zeker niet als Alice en Elise wakker zijn?'
'Dat was de 267ste keer,' antwoordde Sirius zeer serieus.
'En hoe lang wonen we hier?' vroeg Lizzie verder, iets of wat geïrriteerd.
'Twee weken en drie dagen,' antwoordde Sirius, niet helemaal begrijpend waar Lizzie op uit was.
'En wat wil dat zeggen?' Lizzie kreeg het duidelijk op haar zenuwen van de blonde bui van Sirius.
'Dat ik moet ophouden van de trapleuning te glijden?' probeerde hij aarzelend.
'Ja!' gilde Lizzie. 'Ja, inderdaad, en kom nu, we hadden een uur geleden al bij Remus moeten zijn!' Lizzie duwde Sirius het haardvuur in, en volde al snel zelf met de koets van Alice en Elise.
'Aha, jullie zijn er,' zei James toen ze het haardvuur uitstapten.
'Ja,' vervolgde Lily. 'We hadden jullie pas binnen,' ze keek op haar horloge. 'Een half uur verwacht.'
'Weet ik,' zei Lizzie.
'En hoe komt het dan dat jullie op tijd zijn?' vroeg Remus.
'Ik had Sirius verteld dat we hier om half negen moesten zijn in plaats van half tien. Dus eigenlijk zijn we nu eens op tijd, hoewel Sirius er nog steeds denkt dat we hier al een uur geleden hadden moeten zijn.'
Lizzie wierp een blik naar Sirius, die op de eerste de beste stoel was neergeploft en op het punt stond om terug in slaap te vallen.
'Zeg, Remus, staat die fles Draakwhisky nog in de koelkast?'
'Ja, die staat daar nog en, nee, jij gaat die niet aan Sirius geven om half tien 's ochtends,' zei Remus onmiddellijk tegen Lizzie, die haar onschuldig haar schouders ophaalde.
'Ik dacht alleen dat een wakkere Sirius leuker was om mee naar de zoo te gaan dan een slapende Sirius,' pruilde Lizzie terwijl ze haar puppy-eyes opzette.
'Ja, maar,' ging Remus in de terugaanval. 'wetend dat er daar cola is, waar Sirius sowieso hyper van word, heb ik liever een slapende Sirius dan een dubbel hypere Sirius.' Lizzie gaf het op, ze moest wel toegeven dat Remus daar een punt had.
'Oke,' zei Lily. 'Vertrekken we nu? Ik heb geen zin om hier een hele dag te blijven zitten om te discussiëren over hoe verschrikkelijk Sirius kan zijn met frisdrank in zijn lichaam.'
'Goed.' James dronk snel zijn tas thee leeg. 'Ziezo, ik ben klaar. Hoe gaan we?'
'Haardvuur, deehee,' zei Lizzie. 'Sirius, ben je ook mee?'
Sirius keek slaperig op en probeerde erachter te komen waar ze naartoe gingen. 'Huh, wat? Oh, wacht… Mee… Naar… Naar de... Zoo! Dat was het! We gingen naar de zoo!'
'Goed zo, Sirius! En dat helemaal in je eentje, zonder hulp?' zei Lizzie op haar kleinkindjestoon. 'Heel flink!'
Ondanks het feit dat Sirius nog half in slaapmodus stond, had hij wel het toontje van Lizzie gehoord, en ook hoeveel sarcasme in de zinnen scholen. Maar dat nam nog steeds niet weg dat hij veel te moe was om er iets van deftige commentaar op te geven en kwam dus ook niet verder dan: 'Zeg…', onmiddellijk gevolgd door:'Is er cola?'
Iedereen zuchtte. Daarna stonden ze recht en liepen naar het haardvuur. Een voor een stapten ze in het haardvuur, ook Sirius die van zijn stoel was weten te komen. Maar aangezien hij nog steeds de laatste was, moest hij wel de koets van Alice en Elise meenemen.
Door het kolkende gevoel in het haardvuur was Sirius een beetje wakker geworden, en was dus ook de eerste die sprak toen ze aangekomen waren.'Eehm, oke, Lizzie, Lily, aangezien jullie de enige zijn die iets van Dreuzels afweten, stel ik voor dat jullie de tickets gaan halen.' Het was duidelijk dat Sirius niet op zijn gemak was in de buurt waar er zo goed als alleen Dreuzels waren.
Lizzie en Lily echter, rolden met hun ogen en liepen naar het locketje om tickets te kopen. Nog geen twee minuten later stonden ze terug met de tickets. De jongens hadden zich ondertussen bezig gehouden met rondkijken.
'Kommaan, jullie menen nu toch niet serieus dat jullie nog nooit naar de zoo geweest zijn?' vroeg Lily ongelovig.
Eehm…'
Ze sloot haar ogen en schudde haar hoofd. 'Ongelofelijk…' kon je haar horen mompelen.
'Ja ja, allemaal goed en wel, maar gaan we nu?' vroeg Remus. Het was duidelijk dat hij wou dat de dag zo snel mogelijk voorbij was.
'Ja, graag,' zei Lizzie. Ze nam de kinderwagen terug over van Sirius en leidde hen naar de ingang.
'Oke…' zei James toen ze binnen waren (10 meter van de ingang vandaar, maar goed.) en bij een plattegrond stonden van de zoo. 'We zijn blijkbaar hier.' James wees naar de rode sticker waar een pijl bij stond met het opschrift 'U BENT HIER'. 'Hoe weten ze dat toch?'
Lily en Lizzie keken James aan met een gezichtsuitdrukking die zei: 'Kan je nu nog blonder worden?' Daarna keken ze elkaar aan en rolden met hun ogen. Remus leek het ook wat overdreven van James te vinden, maar negeerde het en vroeg in plaats daarvan wat ze eerst zouden doen.
'Eehm…' was het algemene antwoord. Iedereen richtte zijn aandacht terug tot de plattegrond.
'SPEELTUIN!' riep Sirius plotseling.
Alle vier keken ze hem vreemd aan, maar Alice en Elise begonnen in hun handjes te klappen en schattige geluidjes te maken, wat hen ervan weerhield om er commentaar op te geven.
'Okee dan,' zei Lizzie langzaam. 'We gaan dus naar de speeltuin. Sirius, duw jij de kinderwagen?' En zonder op een antwoord te wachten liep ze door, pratend met Lily.
Sirius wou zijn mond opentrekken om te klagen bij zijn vrienden, maar Remus en James waren allebei ook al doorgelopen. Hij keek om zich heen om van iets of iemand een beetje steun te krijgen, maar hij leek te beseffen dan er niemand hem ook maar een beetje aandacht gaf. Mokkend duwde hij de kinderwagen met Alice en Elise in de richting van de speeltuin, wetend dat hij toch niets anders kon doen.
'Hallo, ik ben Sanne, uw alien van dienst. Wilt u misschien op de foto?'
Sirius schrok en sprong zeker een meter in de lucht. Voor hem stond een meisje met halflang blond haar in een paars marsmannetjespak.
'Ehm, nee, bedankt,' zei Sirius zodra hij zijn stem terug had gevonden.
'Waarom niet? Het is slechts vijf euro per foto, en dan hebt u een leuke herinnering.' Sirius vond dit Sanne-persoontje veel te vrolijk.
'Neen, toch maar niet,' zei Sirius terwijl hij verder probeerde te lopen. Hij keek een beetje angstig.
'Het is ook leuk voor de kleintjes om te zien als ze groten zijn,' bleef Sanne verder drammen.
Sirius begon het wat op zijn zenuwen te krijgen. 'Zeg, welk deel van het woord nee versta jij niet?'
'Het deel waar u geen foto wilt laten nemen,' zei Sanne, nog steeds met giga smile op haar gezicht.
Sirius zuchtte. 'Oke dan, waarmoeten we die foto laten nemen?' gaf Sirius toe.
'Daar, volg mij maar!' zei Sanne heel vrolijk aangezien ze haar zin had gekregen.
Zodra Sanne zich had omgedraaid begon Sirius op zijn snelste de andere richting uit te lopen, naar de speeltuin. Wat nogal moeilijk ging, aangezien hij nog steeds met de kinderwagen van Alice en Elise opgescheept zat.
Hijgend kwam Sirius tot stilstand aan een tafeltje bij de cafetaria naast de speeltuin waar Lizzie, Lily, Remus en James zaten.
'Aah, daar ben je!' zei Lizzie toen ze Sirius opmerkte. 'Waarom duurde dat zo lang? Het was maar twee wegjes ver, hoor.'
'Alien… Foto… Hield… Tegen… Bleef… Achtervolgen…' probeerde Sirius een samenhangende en betekenisvolle zin te vormen.
James trok zijn wenkbrauwen op. 'Je probeerde een alien die achtervolgd werd tegen te houden om er een foto van te nemen?'
Remus schudde met zijn hoofd. 'Sirius, dat doe je toch niet. Niet bij mensen, dieren, fabeldieren en ook niet bij aliens of ieder ander levend wezen.'
'Dus ook niet bij planten,' voegde Lily er snel aan toe.
Sirius deed zijn mond open op te protesteren, maar zag zijn vier vrienden hem hoofdschuddend aankijken en besefte dat het nutteloos zou zijn. Met een hele diepe zucht liet hij zich vallen op de bank, graaide het blikje weg dat voor Lizzie stond en bracht het naar zijn lippen.
'Nee! Sirius, niet drinken! Dat is-'
Sirius zette het blikje dat hij in één teug had leeggedronken terug neer.
'Dr. Pepper,' maakte Lizzie zwakjes haar zin af.
'O ow…' zeiden James, Remus en Lily in koor. Alle vier keken ze angstig en afwachtend naar Sirius, die niet-begrijpend terugstaarde.
'O, en ik dacht dat deze dag erg ging worden als we Lizzie hem Draakwhisky ging geven. Nu heeft hij 's werelds strafste hypermakende frisdrank gedronken. Merlijn, sta mij bij,' mompelde Remus binnensmonds. Daarna vervolgde hij wat luider: 'Okee, ik stel voor dat we nu direct het park doorlopen, voordat Sirius' hyperbui er is.'
'Ja, goed idee,' zei iedereen knikkend, terwijl ze rechtstonden en de laatste restjes van hun drinken opdronken. Sirius keek nog steeds niet-begrijpend rond, maar niemand gaf er om.
'Sirius, ben je mee? We gaan naar de dieren.'
Sirius stond recht en volgde hen, terwijl hij nog steeds niet snapte waar ze zo'n drama van maakten.
Lily keek Sirius vreemd aan toen hij dat ook luidop zei. 'Hij heeft de meest hyperactief-makende drank ooit gedronken, en hij weet niet wat er aan de hand is?' fluisterde ze Lizzie ongelovig toe, die slikte bij de gedachte. Dat ging wat worden.
'Ik stel voor dat we eerst naar de kinderboerderij gaan, zodat Alice en Elise ook wat gehad hebben. Daarna kunnen we de rest van de zoo doen, en zo Sirius uitgeput proberen te krijgen.'
James en Remus begrepen er niet veel van, maar Lily knikte. Lizzie en Lily leidden de jongens naar de kinderboerderij, en zodra ze daar aangekomen waren stond er een jonge vrouw voor hun en bruin haar tot haar schouders met een rosse schijn.
'Hallo, ik ben Shelly. Ik zorg hier voor de dieren op de kinderboerderij.' Met een glimlach deed het meisje het poortje open zodat ze naar binnen konden. 'Als jullie vragen hebben kunnen jullie die altijd komen stellen. Hopelijk hebben jullie het hier fijn.'
Lizzie ging als eerste naar binnen, met Alice in haar armen. De koets moest buiten blijven staan. Remus had de slapende Elise in zijn armen gelegd, en de drie anderen volgden ook met snelle passen. Helaas werd Elise toen wakker en brulde alles bijeen. Een paar geiten kregen een hartaanval, en een hyperactief kuikentje werd nog net iets hyperder en ging tegen zijn mama-kip aanlopen. Toen Sirius het hypere kuikentje zag, rende hij er vrolijk op af, en liet de rest verbaasd achter.
'Hoi kuikentje! Mijn naam is Sirius, wat is jouw naam? Of heb je geen naam omdat je een kuikentje bent? Whiii!! Kuik kuik kuik kuik kuik kuik kuik ik ben een kuikentje!' Na dit gezegd te hebben, of eerder gegild, ging hij hysterisch door de kinderboerderij rennen.
'Dat is nu wat ik bedoel met de hyperbui,' mompelde Lizzie teneergeslagen. 'En dat gaat voor de hele dag niet over.'
James staarde de gillende Sirius vreemd aan, en liep toen naar een of andere geit die geen hartaanval had gehad die op de kinderboerderij stond.'Hallo,' zei hij tegen de geit. Hij keek het dier twijfelend aan. 'Ben jij familie van Perkamentus?'
Lizzie en Lily staarden eerst ongelovig naar James, dan kwam Sirius voorbij rennen, 'kuik kuik kuik kuik kuik kuik kuik, wij zijn 3 kuikentjes! Kuik kuik kuik-' gillend, en keken daarna Remus smekend aan, maar die haalde enkel zijn schouders op. Hoofdschuddend liep hij met Elise naar het hypere kuikentje dat Sirius had doen schrikken, en Elise streelde het voorzichtig. De traantjes die daarnet nog in haar ogen hadden gezeten, waren nu compleet verdwenen.
Lizzie zuchtte en zette Alice naast Elise, en ook Lily liet zich op de grond zakken. Alice en Elise amuseerden zich een tijdje met het kuikentje heen en weer te laten lopen tussen de benen van hun mama, peter en meter.
'Kuik kuik kuik kuik kuik kuik kuik, wij zijn 12 kuikentjes! Kuik kuik kuik kuik kuik kuik kuik-'
'Sirius! Wil je nu eens vijf minuten je kop houden! We weten het nu wel!'
Sirius keek geschrokken naar Lizzie, en trok een pruillip. Lizzie rolde met haar ogen en keerde zich terug naar Remus en Lily.
'Whaaaaaaaaaaaaaa!' 'Mèèèèèèèèèèèèh!'
Lizzie zuchtte. 'Ik dacht dat nu Sirius zweeg het kabaal opgehouden zou zijn, maar nee hoor! Wie is er nu zo hard aan het gillen?'
Iedereen keek naar de plaats waar het geschreeuw vandaan kwam, en ze zagen James hysterisch heen en weer rennen met de geit die hij Perkamentus had genoemd achter zich aan.
Lily keek geschokt naar de geit die James achtervolgde. 'Moeten we niet ingrijpen?' vroeg ze bezorgd.
'Ja, lijkt me een goed idee,' zei Remus. Ook Lizzie knikte, Sirius keek enkel wat sip voor zich uit omdat hij het kuikensliedje niet meer mocht zingen en Alice en Elise lieten het kuikentje nog steeds heen en weer lopen. Die twee konden echt onmogelijk gestoord worden.
'Waar is dat meisje dat hier voor de dieren zorgt gebleven?' vroeg Lizzie zich af. 'Hoe heette ze ook alweer? Chelsea?'
'Shelly,' herinnerde Remus zich.
Sirius keek Remus wat vreemd aan. Waarom wist hij nog de naam van een of ander vaag meisje? Toen ging er een lichtje bij hem branden, en Sirius wenkbrauwwiebelde naar Remus. Die keek hem enkel vreemd en zelfs bijna verachtend aan.
'Denk jij echt aan niets anders?' siste Remus hem toe.
Aangezien Lizzie samen met Lily die Shelly was gaan zoeken, kon Sirius op een gewone toonhoogte antwoord geven. 'Neen. Nou, okee, dat is niet waar. Ik denk ook veel aan eten.'
Remus rolde met zijn ogen en mompelde: 'Verschrikkelijk kind.'
'He! Kom op! Doe niet zo, je weet toch dat Lizzie niet uit mijn hoofd te slaan is! Net zomin als Alice en Elise, mijn twee kleintjes!' Bij die woorden tilde Sirius Elise op en hield haar hoog in de lucht. Blijkbaar vond ze het wel leuk, want ze begon te lachen.
Even later kwamen Lizzie en Lily terug. 'En?' vroeg Remus.
'Wel, we dachten dat het beter was om haar niet te storen, aangezien ze zo te zien haar eigen problemen heeft met de dieren.' Lily wees met haar duim naar een tafereel achter zich.
Remus en Sirius keken naar waar Lily had gewezen, en zagen Shelly, maar- Stond er nu een hertje op haar voet? En stond dat diertje nu echt aan haar mouw te knabbelen?
'Inderdaad, die gaat daar niet zo snel weg geraken,' zei Sirius. 'We hebben een ander plan nodig.'
'Precies,' zei Lizzie. 'Sterker nog, ik heb er al een. En het toppunt van al: ik ben er zeker van dat jij het geweldig gaat vinden.'
Sirius' ogen begonnen gevaarlijk te schitteren en zijn lippen vormden een onheilspellende grijns. 'Vertel op.'
'Whaaaaaaaaaaaaaa!' 'Mèèèèèèèèèèèèh!' 'Waf waf!'
Lizzie, Lily, Remus, Alice en Elise stonden aan de kant van de kinderboerderij achter het hek, Lizzie, Lily en Remus schatterend van het lachen. James werd nog steeds achtervolgd door de geit, maar deze werd nu op zijn beurt achtervolgd door Sirius in zijn hondengedaante. Ze hadden Sirius gezegd dat hij zich mocht uitleven, en ondertussen stond hij al tien minuten rondjes te lopen in de kinderboerderij. Het was zo'n geweldig zicht!
Ze lieten hem nog een kleine vijf minuten rennen, en gebaarden toen dat James naar hen toe moest lopen. Dat deed hij met alle plezier, en rende recht op het poortje dat open stond af. Zodra James door het poortje was, sloten ze het snel zodat de geit met zijn horens vast zat in het poortje en niet meer vooruit of achteruit kon. Sirius, die nog steeds hyper was, vond er niets beters op dan op de geit te springen, over het poortje, en daarna direct terug recht te komen in zijn mensengedaante.
'Dat was leuk!' riep hij. 'Mag ik nog een keertje?'
'Neen!' riep iedereen gelijk uit.
'Maar-' probeerde Sirius nog eens, maar iedereen riep nog een keer luider 'Neen!' en toen was het hem wel duidelijk.
'Oke, dan niet,' mompelde hij een beetje teleurgesteld.
Lizzie merkte het en mompelde binnensmonds: 'En dan zeggen ze dat ik een humeurwisseling heb als ik ongesteld ben.' Maar nog voor iemand er iets kon zeggen vervolgde ze al luider: 'Kom, we gaan verder. We komen onderweg een vlot tegen, Sirius. Je kan je daar wel verder uitleven.
Nou, dat had Lizzie beter niet gezegd. Helaas besefte ze dat weer te laat.
'De Marie-Louise gaat op en neer! Ze gaat dwars door de woeste orkaan!'
'Sirius! Hou nu onmiddellijk je kop en kom naar hier!' Lizzie was de longen uit haar borst aan het schreeuwen. 'Je hebt het vlot laten afdrijven en de kinderen willen erop!'
'Maar de Marie-Louise zal nooit vergaan!' zong Sirius verder op topvolume. Terwijl zat hij op het vlot heel hard heen en weer te wiebelen, zodat de kanten van het vlot in het water plonsden.
'Sirius!' riepen Lizzie, Lily, James en Remus in koor.
Sirius zuchtte. 'Ja ja, al goed,' zij hij, en voor iemand er iets op kon zeggen, sprong hij in het water en begon naar de kant te zwemmen, het vlot voor zich uit duwend.
Zodra Sirius aan de kant stond, staarde Lizzie hem wezenloos aan. 'Wat?' vroeg Sirius, niet-begrijpend wat hij nu weer verkeerd had gedaan. Die jongen kon toch zo blond zijn…
Lizzie bleef Sirius nog even geschokt aanstaren, haalde toen diep adem om te kalmeren en draaide toen haar rug naar Sirius om. Ze liep door, de koets van Alice en Elise duwend, terwijl de rest van de groep (en alle mensen die waren blijven staan om te zien wat er aan de hand was, wat er véél waren,) nog steeds naar de druipende Sirius staarden.
'Ehm, Sirius,' begon James. 'Was dat er nu niet net over?'
Sirius haalde zijn schouders op. 'Misschien… Oke, waarschijnlijk,' verbeterde hij zich bij het zien van de gezichten van zijn vrienden. 'Maar ik heb teveel energie en ik ben verveeld! … En ik ben Lizzie uit het oog verloren,' besefte hij. 'Weten jullie welke richting ze uit is?'
De vier vrienden keken elkaar aan met een vragende blik. 'O ow…' zei Remus. Lily beet op haar lip en James probeerde over de mensen heen te kijken.
'Verdorie!' riep Sirius uit. Hij gooide zijn armen in de lucht terwijl hij verder vloekte, waardoor hij alle mensen die binnen een straal van drie meter nat werden. Sommigen van hen keken Sirius verwijtend aan, maar zelf merkte hij het niet.
'Hè, waar kan Lizzie zijn? Ver kan ze toch niet zijn, ik bedoel, een minuut geleden stond ze nog hier!'
'Hm-hm,' zei Remus bedenkelijk. 'Weet je, die toren met die overbrug is vrij hoog. Als we met z'n allen daarop gaan staan, is de kans dat we Lizzie vinden veel groter.'
'Goed idee!' beaamde James. Samen liepen ze naar het net en begonnen ze naar boven te klimmen. Sirius volgde ook snel hun voorbeeld.
Toen de jongens boven waren, stond Lily al op hun te wachten. 'Hoe ben jij hier zo snel geraakt?' vroeg James.
'Oh, gewoon, met de trap,' zei Lily. De jongens keken elkaar aan, met een blik die hetzelfde zei: 'Waarom hadden we dat niet eerder gemerkt!?'
Lily rolde met haar ogen, en liep naar het begin van de brug. Ze liepen allemaal er langzaam over, zoekend naar Lizzie. Wat niet zo simpel was, aangezien ze op een waggelende brug stonden waar allemaal kleine kinderen over en heen liepen.
'Ja, daar!' riep Remus uit, proberend het gegil van de kinderen te overstemmen.
'Waar?' vroeg Sirius, die aan kwam lopen. De kinderen die in de buurt stonden gingen snel aan de kant, want, al bij al, Sirius was nog steeds zeiknat.
'Ginder, op het bankje naast het ijskraampje,' antwoordde Remus. Sirius had haar gezien, en wou de snelste weg naar Lizzie nemen. Wat betekende dat hij over de brug stormde en over de bareel wou springen.
'Eehm, Sirius, ik denk niet dat op vijftien meter hoogte naar beneden springen een goed idee is,' zei Lily haastig toen hij al een been over de bareel had geslingerd.
Sirius keek naar beneden, en leek nu pas te beseffen wat ie op het punt stond te doen. Hij slikte, knikte en trok zijn been snel terug. Daarna begon hij een sprint over de brug naar de glijbaan, waardoor hij twee kleine kinderen van ongeveer zeven jaar omverliep.
'Dat wordt echt een gewoonte van jou, hè,' zei Lizzie zodra Sirius de glijbaan uit was en bij haar stond. 'Kleine kinderen omverlopen.'
Sirius staarde Lizzie nietszeggend aan, maar zelf ging ze ongestoord verder. 'Eerst in Walibi twee zomers geleden, nu hier… Ik denk dat ik Alice en Elise beter uit je buurt ga houden. Anders loopt dat nooit goed af.'
Sirius staarde haar nog altijd niet-begrijpend aan, terwijl ze rustig verder aan haar ijsje likte. 'Is dat het enige wat je kunt zeggen?' vroeg Sirius tot slot. 'Ik dacht dat we je kwijt waren!'
Lizzie keek hem heel droog aan. 'Sirius… Dit is de zoo… Zo groot is het hier niet, hoor.' Lizzie zuchtte, stond op en smeet de rest van haar ijsje in de vuilbak. 'Kom we gaan verder… Als de rest hier is. Waar zitten die, trouwens?'
'Ehm,'zei Sirius. 'Als ik zeg dat je dat liever niet wilt weten, geloof je me dan?' vroeg Sirius vertwijfeld.
'Ja,' antwoordde Lizzie kalm. 'Dan geloof ik je maar al te graag. Maar zeg het toch maar.'
Sirius zuchtte en wees naar de waggellende brug, waar Lily, James en Remus naast elkaar stonden. Ze zwaaiden en lachten toen Lizzie zich omdraaide, alleen kon Lizzie er zelf niet zo om lachen. Ze zag eruit alsof ze kon gaan gillen, maar in plaats daarvan draaide ze zich terug naar Sirius en gaf hem een klets op zijn achterhoofd.
'Auw!' riep Sirius uit. 'Waar was dat goed voor?'
Maar Lizzie was alweer verder gelopen. 'Hé, wacht!' riep Sirius voordat Lizzie weer totaal spoorloos verdwenen was. Zodra hij haar bereikt had, nam hij haar pols vast. 'Oke, en nu loop je niet weer weg.'
Lizzie keek hem vreemd aan. 'Sirius, lieverd, je moet minder paranoïde doen,' zei ze hoofdschuddend.
'Ja, maar, kan je misschien wachten tot de rest hier is?' vroeg Sirius, waarschijnlijk niet eens wetend wat het woord paranoïde betekend.
'Ehm, Sirius,' zei een stem achter hem. Sirius draaide zich om, en keek recht in het gezicht van Remus.'
'Whoa!' Sirius schrok en schoot naar achter. 'Maar- Hoe- Jullie- Brug- Hier-' probeerde hij iets betekenisvols te zeggen. Hij keek an het ene lachend gezicht naar het andere, en besloot het op te geven. Hij nam de kinderwagen met Alice en Elise over van Lizzie, en begon die langzaam mopperend vooruit te duwen.
'Wat heeft die nu weer?' vroeg Lily met haar wenkbrauwen gefronst.
Lizzie haalde haar schouders op. 'Geen flauw idee. Maar, hij duwt de kinderwagen, dus mij hoor je niet klagen.'
De twee meisjes keken elkaar grijnzend aan, haakten hun armen in elkaar en volgden Sirius al huppellend. James en Remus, die er ook nog steeds bij stonden, keken elkaar vragend aan, haalden hun schouders op en volgden het voorbeeld van Lizzie en Lily.
Aaaaaoew… De grote boze wolf show!'
'Sirius, hou nu onmiddellijk je klep!' riep Lizzie al zeker voor de derde keer die dag. Ze waren bijna uurtje verder, en het was heel goed verlopen. Of toch, dat vond Lizzie. Langs de ene kant vond ze het dan ook niet verrassend dan, nu ze bij de wolven waren aangekomen, Sirius het deuntje van De grote boze wolf show was beginnen zingen. Maar, langs de andere kant had Lizzie toch gedacht dat Sirius beter ging weten dan dat. Maar blijkbaar had ze zich toch vergist in de hoeveelheid gezond verstand in zijn bovenkamer. Het zal wel aan de Dr. Pepper liggen…
'Aaaaoew… De grote boze wolf show!' riep Sirius weer uit volle borst. Lizzie nam hem bij de schouders vast en schudde hem door elkaar, zoals ze al zeker vijf minuten stond te doen.
'Lizzie, alsjeblieft, gebruik gewoon Silencio, dan zijn we er van af,' zei James. 'Ik denk niet dat ik Remus nog lang kan houden.' James had Remus' polsen vastgegrepen, en hield die op de rug zodat Remus geen kant op kon. Hij zag eruit alsof hij Sirius kon vermoorden… Wat eigenlijk wel begrijpelijk was.
Lizzie zuchtte. 'James, er zijn hier teveel Dreuzels, dat kunnen we niet riskeren!'
'Maar-'
'Silencio!'
Het geschreeuw van Sirius hield plotseling op, hoewel zijn mond nog bewoog. Lizzie en James draaiden zich om, en zagen Lil staan die haar toverstok in haar mouw had verborgen. Ze stak hem terug op zijn plaats, en liep zonder iets te zeggen op Remus af.
'Wat-'
Klets!
Nog voor iemand iets had kunnen vragen stond Lily's hand in de wang van Remus. 'En jij gaat nu kalmeren en je gedragen! Ik dacht dat je wel wat meer hersens had als dat!' zei Lily kwaad en streng.
Remus, die daarnet nog een gewelddadige blik in zijn ogen had, keek nu schuldig. Lily keek tevreden met het doel dat ze bereikt had, draaide zich om en nam James zodanig bij de pols zodat ie wel moest volgen. Lizzie deed hetzelfde bij Sirius, en duwde met haar vrije hand in de rug van Remus, zodat hij de kinderwagen moest duwen.
'Waar gaan we naartoe?' vroeg James na een tijdje.
'Naar huis,' zeiden Lizzie en Lily in koor.
Toen ze bij de uitgang waren, stond er een meisje met kort donkerbruin golvend haar aan de kant, met naast haar een grote zwarte hond in een supermanpakje.
'Hallo! Ik ben Elke, en dit is SuperLaiko! Willen jullie misschien op de foto?'
Sirius, die schrik had om weer achtervolgd te worden zoals in het begin van de dag, liep op een drafje naar de uitgang.
De vier vrienden die nog achterbleven begrepen niet waarom Sirius zo ineens wegsnelde, maar bleven zelf wel doorlopen. Lizzie wou hier zo snel mogelijk weg. Het was haar nu toch wel welletjes geweest, ondanks dat ze toch goed gelachen had.
Maar één ding wist ze zeker: Ze ging nooit meer met dit zooitje ongeregeld naar de zoo.
slik En? wat vonden jullie ervan? Goed genoeg om mij te vergeven van het eeuwige wachten op een update? Ik hoop het wel. En ik hoop dat het deze keer geen drie maanden duurt voor er een update is. Ik ga eraan werken, belooft! XXX Celia
Oh, en, by the way, Reviews zijn nog altijd welkom.