Η ομιλία

Σχέδια, πλάνα, οργάνωση. Τα είχαν υπολογίσει όλα.

Θα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα πάρτι της χρονιάς. Τα πάντα κανονισμένα και προγραμματισμένα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Κανείς όμως δεν είχε υπολογίσει, την ανοιξιάτικη καταιγίδα.

Αρχικά, κανένας δεν έδωσε σημασία, όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες μικρές ψιχάλες. Ίσα ίσα, έδειξαν να το διασκεδάζουν. Βέβαια υπήρξαν αρκετές κυρίες- που φοβούμενες μην καταστραφούν τα φορέματα τους- έψαξαν καταφύγιο κάτω από τις ελάχιστες τέντες που είχαν στηθεί. Άλλωστε, ποιος θα το φανταζόταν ότι μια τόσο όμορφη και ζεστή μέρα για πάρτι, θα κατέληγε σε νεροποντή.

Η Άννυ με τρόμο κοίταξε από το παράθυρό. Το όμορφο πάρτι της Κάντυ θα γινόταν μούσκεμα , γιατί η ίδια η Άννυ σκέφτηκε, ότι μερικές τέντες παραπάνω θα χαλούσαν τον διάκοσμο! Και πάνω στην ώρα που η φίλη της θα έκανε την ομιλία της.

- '' Πολύ φοβάμαι, ότι θα πρέπει να μεταφερθούμε στο εσωτερικό της έπαυλης'' είπε ο Άντονυ στους γιούς του.

- '' Ο κόσμος είναι πολύ περισσότερος, από όσο μπορεί να χωρέσει στην αίθουσα χορού''. Δήλωσε ο Άρτσυ.

- '' Υπάρχει μια πιθανότητα να είναι απλώς φοβέρα, και τελικά να μην βρέξει''

- '' Τι κρίμα που δεν έχω καλή φωνή…. Θα μπορούσα αντί για ομιλία, να τραγουδήσω στη βροχή! '' ακούστηκε χαρούμενη η φωνή της Κάντυ.

- '' Μητέρα, όλα καλά?'' ρώτησε ο Άντονυ από την ξαφνική παρουσία της Κάντυ, καθώς ήταν ενήμερος από τον γιό του, αλλά κυρίως από την Τερέζα, για το σκηνικό που είχε συμβεί με τους Ράνγκαν.

- '' Ω! Καλυτέρα, δεν θα μπορούσε να είναι!'' απάντησε η Κάντυ με ένα αστραφτερό χαμόγελο.

- '' Κάντυ, που θα κάνεις την ομιλία σου? Που θα βάλουμε όλο αυτό τον κόσμο, όταν θα αρχίσει να βρέχει?!'' ρώτησε ο Άρτσυ πανικόβλητος.

Η Κάντυ έπιασε τον Άρτσυ από το μπράτσο απαλά και του χαμογέλασε.

- '' Καλέ μου Άρτσυ… πάντα τόσο ανήσυχος… πάντα τόσο προστατευτικός… Δεν θα είναι και η πρώτη φορά που θα κάνω επεισοδιακή ομιλία… Έτσι δεν είναι Άρτσυ?!''

Ο φίλος της, την κοίταξε και θυμήθηκε την πρώτη πρώτη φορά που η Κάντυ έπρεπε να μιλήσει σε κόσμο. Ένα κοριτσάκι με κοτσίδια και κιλτ.

- '' Ναι, έτσι είναι…'' και της ανταπέδωσε το χαμόγελο.

- '' Ωραία! Λοιπόν ας δώσω μια ομιλία, που θα την θυμούνται όλοι για καιρό!'' είπε η Κάντυ και τα πράσινα μάτια της φωτίστηκαν σαν τα πιο λαμπερά αστέρια.

Κάτω από έναν ουρανό, που γέμιζε με αστραπές που θύμιζαν πυροτεχνήματα. Σε ένα Λέικγουντ φωτισμένο από φαναράκια, η Κάντυ πήρε τον λόγο και άρχισε να μιλάει στους καλεσμένους της.

- '' Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστώ όλους που απόψε, τιμήσατε εμένα και την οικογένεια μου και ήρθατε στο σπίτι μας. Ένα σπίτι που με δέχτηκε, όταν ήμουν δεκατριών ετών και που μου χάρισε πολλές όμορφες αναμνήσεις….'' Η Κάντυ έκανε μια μικρή ανάδρομη στην ιστορία του Λεικγουντ, αναφέρθηκε τους προγονούς του και φυσικά στον μεγάλο θειο Ουίλιαμ. Όταν ανακοίνωσε ότι το Λεικγουντ, θα γινόταν ένα κέντρο αποκατάστασης για ορφανά και άπορα παιδάκια με καρκίνο, έλαβε ένα καταιγισμό χειροκροτημάτων.

'' Δεν θα σας κουράσω περισσότερο… στο κάτω κάτω ήρθατε να διασκεδάσετε, δεν ξέρω για εσάς, αλλά νομίζω το φαγητό απόψε είναι πραγματικά υπέροχο!'' γέλια ξέσπασαν και ο Άρτσυ κοιτώντας την Κάντυ, δεν μπόρεσε να μην σκεφτεί, ότι αυτή είναι μια Κάντυ που είχε πολλά χρόνια να δει.

'' Κάτι τελευταίο…. Από σήμερα, γενικός πρόεδρος του ομίλου Άρντλει, θα τελεί ο γιός μου Άντονυ…'' Κάποιος πετάχτηκε και ρώτησε αν η ίδια αποσύρεται.

''Λεπτομέρειες θα δοθούν στην αυριανή συνέντευξη Τύπου, από τον ίδιο τον γιό μου και το διοικητικό συμβούλιο…'' Η Κάντυ πήρε μια βαθιά ανάσα,'' ….αλλά για να μην σας αφήσω με την περιέργεια… ναι, θα αποσυρθώ…'' όλοι νόμιζαν ότι η Κάντυ είχε ολοκληρώσει τον λόγο της, ''…. Με τον σύζυγό μου στην Σκοτία.''

Και οι ουρανοί άνοιξαν.

Μαινόμενος Άρτσυ

Οι σταγόνες της βροχής άρχισαν να πέφτουν σαν μια πυκνή δροσερή κουρτίνα. Μια υγρή κουρτίνα, που πήγαινε προς όλες τις κατευθύνσεις. Λες και ο ίδιος ο Θεός, αποφάσισε να ποτίσει τον δικό του προσωπικό κήπο. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, επικράτησε ένα πανδαιμόνιο που αν το έβλεπε κάποιος από την χιουμοριστική πλευρά, ήταν ίσως ένα από τα πιο όμορφα και αστεία θεάματα.

Οι καλεσμένοι πανικόβλητοι έτρεχαν να βρουν κατάλυμα όπου μπορούσαν. Κύριες με χαλασμένα χτενίσματα, κοπέλες με το μακιγιάζ στα πρόθυρα καταστροφής. Κύριοι με μουσκεμένα σμόκιν, προσπαθούσαν να φυγαδεύσουν τις συνοδούς τους. Πολλοί έτρεχαν προς τα οχήματα τους να βρουν καταφύγιο, άλλοι στο εσωτερικό του σπιτιού και άλλοι απλώς δεν ήξεραν προς τα πού να πάνε. Τα μέλη της ορχήστρας μάζευαν άρον άρον, τα μουσικά όργανα και έτρεχαν προς το εσωτερικό της έπαυλης. Οι υπάλληλοι της τροφοδοσίας, προσπαθούσαν να περισώσουν ότι γινόταν από τα εδέσματα, που δεν πρόλαβαν να βραχούν ή από αυτά που δεν τα είχε σηκώσει ο αέρας. Οι λεύκες τέντες να κάνουν ένα τρελό χορό, μαζί με πολλά φορέματα , αποκαλύπτοντας αρκετά καλλίγραμμα πόδια κυριών. Φωνές, τρεξίματα, και άλλες φωνές, ονόματα. Μέσα σε όλα αυτά, πότε πότε ακουγόταν κάποιο νεανικό γέλιο ή μια κοριτσίστικη τσιρίδα.

- '' Ποιο επεισοδιακή ομιλία, δεν θα μπορούσες να κάνεις μητέρα!'' φώναξε χαμογελαστός ο Άντονυ προσπαθώντας να ακουστεί, καθώς βοηθούσε την Κάντυ να μπει στο προθάλαμο του αρχοντικού.

Η Κάντυ σχεδόν είχε βάλει τα γέλια. Γέλια απελευθέρωσης και χαράς. Το είχε πει! Το είχε πει και αμφέβαλε αν τελικά το είχε ακούσει κανείς! Αλλά ακόμη και αν το άκουσαν, ποιος θα προτιμούσε να γίνει μούσκεμα και να δώσει εκείνη την στιγμή συνέχεια?! Βέβαια στο μυαλό της Κάντυ πέρασαν οι σκέψεις, ότι όσοι τελικά το άκουσαν, το πιο πιθανό θα την πέρασαν για τρελή! '' Με τον σύζυγό μου στην Σκοτία! Μπράβο Κάντυ! Το ξεφούρνισες και άνοιξαν οι ουρανοί!'' γελούσε με τον εαυτό της, όταν η πραγματικότητα την έφερε πίσω στην γη απότομα. Εκεί στο ίδιο σημείο που πριν από λίγο η ίδια μιλούσε, στεκόταν ακίνητος, μουσκεμένος ως το κόκκαλο, με κενό στο βλέμμα ο Άρτσυ.

Ναι, ο Άρτσυ όχι μόνο το είχε ακούσει, αλλά είχε και την αναμενόμενη αντίδραση για την Κάντυ. Και τότε τα μάτια της είδαν έναν έναν την οικογένεια της. Η Άννυ μαζί με τον Τομ και την Πάττυ την κοιτούσαν τρυφερά, με ένα αδερφικό βλέμμα γεμάτο κατανόηση. Η κόρη της Ρόζυ, την κοιτούσε με γνήσια απορία. Εγγόνια και ανίψια που απλώς, δεν είχαν καταλάβει τι εννοούσε. Ο εγγονός της ο Τέρενς, που κρατούσε από το χέρι εκείνο το χαριτωμένο κορίτσι την Λούση, της έκλεισε το μάτι. Γύρισε και κοίταξε την Τερέζα και μετά τον μοναχογιό της. Έψαξε να βρει στα μάτια τους, απορία, έκπληξη, ακόμη και καταδίκη, αλλά το μόνο που βρήκε ήταν αγάπη και υποστήριξη. Τότε ένα γνώριμο χέρι ακούμπησε στο μπράτσο της.

- '' Μου επιτρέπεις, Άντονυ?'' η βρετανική βαθιά χροιά του Τέρρυ, ακούστηκε τόσο καθαρή, που ήταν να σα να σίγασαν τα πάντα. Ο Άντονυ με ένα καταφατικό νεύμα έκανε ένα βήμα πίσω. Με μια απλή κίνηση, ο Τέρρυ έριξε ένα σάλι γύρω από τους ώμους της Κάντυ, '' Σε ευχαριστώ'' συμπλήρωσε με ένα ευγενικό χαμόγελο κοιτώντας τον Άντονυ.

- '' Τέρρυ…'' ψέλλισε η Κάντυ και του έπιασε το χέρι. Το έσφιξε μέσα στο δικό του.

- '' Είσαι καλά..? Δεν βράχηκες ε? '' την ρώτησε ανήσυχος.

- '' Όχι, είμαι μια χαρά, μερικές σταγόνες μόνο'' του απάντησε με χαμόγελο και γύρισε ντροπαλά προς τον γιο της, '' Άντονυ… να σας..συστ…''

Ο Άντονυ την έκοψε με ένα τρυφερό χάδι στον ώμο.

- '' Μας σύστησε η Τερέζα πριν από ώρα μητέρα, μην ανησυχείς''

- '' Πρέπει να σας μιλήσω…'' είπε σιγά η Κάντυ, '' η αδερφή σου…''. Η Ρόζυ λίγα μέτρα παραπέρα, προσπαθούσε να βοηθήσει την Ντόροθυ και την Άννυ που, έδιναν οδηγίες να ταχτοποιηθεί ο κόσμος. Όσος είχε απομείνει και δεν είχε φύγει όπως όπως.

- '' Θα της μιλήσεις… θα μας μιλήσεις μητέρα, τώρα προέχει να δούμε τι θα γίνει με τους καλεσμένους'', της απάντησε καθησυχαστικά ο Άντονυ.

- '' Ο Άρτσυ…'' η Κάντυ γύρισε προς το σημείο που στεκόταν ο Άρτσυ και κοιτούσε αποσβολωμένος, '' ο Άρτσυ… θα αρρωστήσει αν μείνει εκεί και άλλο…''

- '' Εσύ μητέρα, πήγαινε να καθίσεις σε παρακαλώ'' επέμεινε σοβαρά ο γιός της, '' …άσε σε μένα τον θείο Άρ…'' δεν κατάφερε όμως να τελειώσει την πρόταση του. Ένας μαινόμενος Άρτσυ είχε βρεθεί ξαφνικά δίπλα τους και πριν προλάβει κάποιος να τον εμποδίσει, η γροθιά του βρήκε το πρόσωπο του Τέρρυ.

Πήρε το πρόσωπο του στα δύο ζεστά χέρια της.

- ...είσαι ο ήλιος μου, ο αέρας μου, το φεγγάρι και η βροχή μου...μην ζηλεύεις τον εαυτό σου...είμαι δική σου…. Μόνο δίκη σου Τέρρυ.

- '' Θα είσαι εντελώς δική μου Κάντυ, όταν το μάθει όλος ο κόσμος!''

- '' Αυτό που λες Τέρρυ, το ξέρεις ότι δεν είναι αλήθεια…. Είμαι δική σου και είσαι δικός μου, ότι και να γίνει… όποιος και αν το ξέρει….''

- '' Ναι, αλλά ο δάνδης δεν το ξέρει! Και από τότε που αρχίσατε να ξαναμιλάτε, άρχισε να ανακατώνεται στην ζωή σου ξανά!''

- '' …ο Άρτσυ απλώς θέλει να με προστατεύει… αυτό είναι όλο…''

- '' ….αχ, Φακιδομούρα μου, θέλω να δω την μέρα που θα ανοίξεις τα μάτια σου… και θα δεις…''

- '' …να δω τι Τέρρυ…''

- '' ….ότι είναι ακόμη ερωτευμένος μαζί σου….''

Δυο φωνές ακούστηκαν σαν μια.

- '' Άρτσυ! '' η Κάντυ και η Άννυ φώναξαν άναυδες. Πριν προλάβει όμως πάλι κάποιος να αντιδράσει, ο Τέρρυ έκανε στην άκρη την Κάντυ, που ήταν σχεδόν ανάμεσα τους και ανταπάντησε στην γροθιά του Άρτσυ με μια δική του, προς αυτόν.

Μέσα σε ελάχιστες στιγμές ο Άντονυ είχε πεταχτεί και κράτησε με δύναμη τον Άρτσυ, που ήταν έτοιμος να επιτεθεί ξανά. Από την άλλη ο Τέρενς , μπήκε σαν τοίχος μπροστά στον Τέρρυ.

Με μάτια ορθάνοιχτα από την σαστιμάρα, η Κάντυ έβλεπε μια τον Άρτσυ, μια τον Τέρρυ.

- '' Άντονυ άφησε με!'' φώναξε ο Άρτσυ θολωμένος, '' Τι θες εδώ περά, ρε αλήτη?! Με τι θράσος, εμφανίζεσαι στο σπίτι του θείου μου?!''

- '' Άρτσυ, σταμάτα σε παρακαλώ! Ο κόσμος κοιτάει! '' είπε η Άννυ παρακαλώντας τον άντρα της.

- '' Το σπίτι του θείου σου, είναι το σπίτι της γυναίκας μου, ανόητε δάνδη!'' ανταπάντησε ο Τέρρυ μέσα από τα δόντια του.

- '' Μπαμπά! Μην το συνεχίζεις, σε παρακαλώ σταμάτα και συ! '' ακούστηκε η φωνή της Τερέζας προς τον Τέρρυ.

Ο Άρτσυ άνοιξε τα μάτια ορθάνοιχτα. Γύρισε προς την Κάντυ.

- '' Τι στο διάολο γίνεται εδώ πέρα Κάντυ?!''

- '' Κάντυ…? Κάντυ…!''

Αλλά η Κάντυ είχε καταρρεύσει. Την τελευταία στιγμή πετάχτηκε ο εγγονός της και την έπιασε πριν πέσει στο πάτωμα λιπόθυμη.