HOOFDSTUK 26: EENZAAMHEID

Ik sluip zachtjes terug naar mijn bed en laat me voorzichtig op de matras zakken terwijl ik probeer om mijn emoties onder controle te houden. Het eerste wat ik voel, is woede. Cressida was erbij toen mam werd doodgeschoten. Zij en Pollux hadden Katniss kunnen tegenhouden. Maar meteen daarna besef ik dat die verwachting onredelijk is. Het Sterrenteam moest vluchten voor een roedel mutilanten die hen anders ter plekke zouden verscheuren. Natuurlijk neem je dan gewoon de kortste weg naar boven zonder er echt op te letten waar je uitkomt. Ik ben er zeker van dat ze niet eens de tijd hadden om de straatnaam of het huisnummer te controleren. Als ze mijn adres al kenden.

"Pollux en ik zijn sinds gisteren in district 10," hoor ik Cressida zeggen. Daarna vertelt ze dat Fulvia hen direct na de val van het Capitool op pad stuurde om in het hele land verslag uit te brengen over de oorlogsravage. District 3 hebben ze al bezocht. Morgenavond zullen ze doorreizen naar 11.

"We doen het niet echt in volgorde," legt Cressida uit. "Het hangt er vanaf wanneer de rebellenleiders van de districten tijd vinden om met ons te praten, want ze hebben nu meer dan genoeg andere zorgen aan hun hoofd. Maar Milo raadde me aan om ook in de kleinere dorpen van 10 te filmen. Al is dat natuurlijk niet de enige reden waarom ik naar hier gekomen ben."

"Aludra is boven," zeg Andrew met gedempte stem. "Volgens mij slaapt ze nu, maar ik denk niet dat ze jullie echt de schuld zal geven van wat er gebeurd is. Ze verwijt het vooral zichzelf."

"Waarom?" vraagt Cressida verbaasd. "Ze is al maanden niet meer in het Capitool geweest."

"Omdat haar ouders na de Kwelling moesten verhuizen," antwoordt Doran. Ik druk snel twee handen tegen mijn oren, want ik heb echt geen zin om opnieuw naar dit verhaal te luisteren. Pas na een minuut of drie laat ik mijn armen weer zakken. Ze zullen nu vast wel over iets anders bezig zijn. Het volgende moment hoor ik Timothy's naam vallen. Blijkbaar heeft Cressida hem heel even gezien toen ze samen met Pollux in district 3 zat.

"Hij zal binnenkort naar 13 vertrekken," vertelt Cressida. "De meeste patiënten van het noodhospitaal waar hij werkte zijn weer thuis en iedereen weet dat district 13 nu een tekort aan goede chirurgen heeft. Bij dat parachutebombardement zijn er heel wat rebellendokters gestorven. Dus in 13 moeten ze dringend nieuwe mensen opleiden. De familie van Timothy heeft de oorlog ook niet overleefd en dat is volgens mij de echte reden waarom hij liever niet terug naar het Capitool wil gaan."

Ik blijf stilletjes op bed zitten terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Hoeveel levens heeft onze opstand eigenlijk gekost? Timothy voelt zich vast net zo eenzaam als ik. Opeens moet ik aan Lucas denken. Die komt zelf uit district 13. De dokters op de Stadscirkel waren dus collega's van hem. Misschien wel vrienden waar hij jaren samen mee gestudeerd heeft. President Snow en zijn regering zijn eindelijk verslagen. Maar wat blijft er nu nog over?

"Waarom is Pollux niet met jou mee gekomen?" hoor ik Doran na een tijdje vragen. Het klinkt alsof hij al sinds daarstraks met die gedachte zit en er nu pas over durft te beginnen.

"Tegen Milo heeft hij gezegd dat hij absoluut nog een paar extra beelden van de oorlogsschade in de stad moet filmen," antwoordt Cressida. "En toch weet ik wat de echte reden is. Hij schaamt zich te erg om Aludra onder ogen te komen. Hij was degene die in de riolen de plek heeft uitgekozen waar we naar boven gingen."

"Dat verwachtte ik al," mompelt Doran. "Pollux kende de tunnels het beste. Maar hij heeft jullie groep vast niet doelbewust tot in de flat van Aludra's ouders gebracht."

"Natuurlijk niet," antwoordt Cressida fel. "We waren veel te erg in paniek om daar naar te kijken. Hij liet ons gewoon de schacht nemen die het dichtst in de buurt was. Anders hadden de mutilanten ons zeker allemaal gedood. Ik heb zelf gezien hoe-"

Cressida's stem stokt en het duurt zeker vijf seconden voordat ze verder kan praten.

"-hoe ze Finnick, Castor en Homes te pakken hebben gekregen. Volgens mij zal Pollux zich altijd slecht blijven voelen over Aludra's moeder. Dit heeft hij nooit gewild. Ik weet trouwens niet of zij het ons zal kunnen vergeven. Maar ik wou niet zomaar wegblijven en doen alsof er niets aan de hand is."

"Misschien moet je het haar zelf vragen," stelt Andrew aarzelend voor. Even later hoor ik de houten ladder kraken en komt Cressida naar boven.

"Dag Cressida," zeg ik zodra ik haar zie. "Ik wil eigenlijk wel met je praten."

Ook al weet ik nog steeds niet helemaal zeker of zij en Pollux Katniss hadden kunnen tegenhouden, ik ben zelf mee verantwoordelijk voor de dood van mam. Dus moet ik haar op zijn minst de kans geven om uit te leggen wat er precies gebeurd is. En dat is dan ook meteen mijn volgende vraag. Gelukkig lijkt Cressida te snappen wat ik van haar wil, want ze vertelt me eerlijk het hele verhaal. Hoe zij en de rest van de groep achternagezeten werden door mutilanten die Katniss' naam zeiden, hun vlucht door de Tranfsertunnel, Messalla die in de smeltstraal liep, het vuurgevecht met de vredebewakers. Ik heb altijd geweten dat het een strijd op leven en dood was. Maar pas nu besef ik hoe het echt gevoeld moet hebben. En ik kan me heel goed voorstellen dat Pollux gewoon een vluchtweg gezocht heeft zonder er verder over na te denken waar die uitkwam.

"Katniss ging als eerste door het luik van de onderhoudsruimte," zegt Cressida terwijl ze naar de punten van haar schoenen staart alsof ze me niet recht aan durft te kijken. "Pollux en ik hebben Gale geholpen, hij was gewond. Katniss had jouw moeder al neergeschoten voordat wij boven kwamen. Pollux en ik wisten toen nog niet wie ze was, ook al herkende ik de straat toen ik door het raam naar buiten keek. Maar niemand heeft mij ooit jouw adres gegeven omdat ik niet echt in het Capitoolverzet zat. We zijn er pas later achter gekomen."

"Wanneer juist?" dring ik aan. Om één of andere reden kan ik pas gerust zijn als ik alles weet.

"Bij Tigris," antwoordt Cressida. "We hadden dringend een nieuwe schuilplaats nodig, want iedereen was naar ons op zoek. De winkel van Tigris was het enige wat ik kon bedenken. Dus heb ik de anderen zo snel mogelijk naar ginder gebracht. Gelukkig was Tigris thuis en vond ze het goed dat we ons in haar geheime kelder zouden verstoppen. We zijn pas 's avonds weer naar boven gegaan, nadat de winkel al gesloten was. En toen zagen we op tv dat journaal."

Cressida zwijgt even. Pas nu valt het me op dat het ook beneden al een tijdje stil is. Het gordijn staat nog steeds op een kier, dus Andrew en Doran kunnen ons gesprek perfect mee volgen. Echt erg vind ik dat niet. Ook zij hebben recht op de waarheid.

"Eerst had ik nog altijd niets in de gaten," geeft Cressida eerlijk toe. "Maar helemaal op het einde van het journaal, na een laatste update van de situatie in het Capitool, zeiden ze ineens dat die vrouw getrouwd was met een rijke supermarktdirecteur. Ik zal nooit de blik in Pollux zijn ogen vergeten en ook Tigris keek heel geschrokken. We dachten vast alle drie hetzelfde. Ik kende jouw precieze adres dan wel niet, maar we wisten wel dat je vrij dicht bij de Stadscirkel woonde. En het beroep van je vader kenden we natuurlijk ook."

"Tigris wist mijn adres wel," zeg ik. "Op de laatste dag van de Kwelling is ze nog bij mij thuis geweest in onze oude flat. De regering heeft mijn ouders naar het middelste gelijkvloerse appartement in hetzelfde gebouw gestuurd."

"Tijdens dat journaal hebben ze geen straatnaam of huisnummer genoemd," antwoordt Cressida. "En Tigris beweerde later dat ze eigenlijk niet goed wist hoe jouw moeder eruit zag, dus ze had haar op tv niet herkend."

Ik knik zwijgend. Dat zou best kunnen. Vaagjes herinner ik me dat Tigris inderdaad ook zoiets tegen mij verteld heeft toen ze mijn jurk kwam terugbrengen. En mam veranderde haar kapsel vaak genoeg.

"Zelfs zonder het af te spreken, hebben we alle drie met opzet niets laten merken aan Katniss, Peeta en Gale," gaat Cressida verder. "Zij zouden toch nooit begrepen hebben waar we ons druk over maakten. De propo van Kivo is nooit uitgezonden in district 13. En al vind ik het vervelend om dit tegen jou te moeten zeggen, ik betwijfel of Katniss en Gale echt wakker lagen van wat er met de rijke mensen in het Capitool zou gebeuren. Zij zagen jullie toch vooral als degenen die naar de Hongerspelen keken."

Daar kan ik helaas weinig tegenin brengen. Al voel ik nu wel hoe mijn woede tegenover Katniss steeds groter wordt. Ze was altijd een soort voorbeeld voor mij, een dapper meisje dat de Spotgaai durfde te zijn. Maar nu heeft ze zonder aarzelen mijn moeder vermoord. En het kon haar blijkbaar niet eens iets schelen.

"Na het journaal zijn we weer naar de kelder gegaan," vertelt Cressida. "Pollux en ik wisten nog altijd niet helemaal zeker of die vrouw echt jouw moeder was. De nieuwslezer had nergens letterlijk haar naam vermeld en Minerva is niet de enige winkelketen in het Capitool. Of misschien weigerden we op dat moment nog om het te geloven. Maar Pollux en ik zijn later die nacht stiekem terug naar boven gegaan. We moesten het gewoon weten. Tigris zei ons dat de regering intussen een tweede journaal met meer achtergrondinformatie had uitgezonden. Toen konden we niet langer twijfelen. Het was wel degelijk jouw moeder."

Opnieuw zwijgt Cressida enkele ogenblikken. Ik kan zien dat ze dit een moeilijk gesprek vindt, want het haalt bij haar ongetwijfeld heel wat nare herinneringen naar boven. De mutilanten, de dood van Castor en Finnick, een vuurgevecht met vredebewakers terwijl Cressida volgens mij zelf nog nooit eerder een geweer had vastgehouden. En dan ook nog eens de dood van mam. Alweer zie ik bijna letterlijk voor me hoe ze roerloos op de vloer van onze flat ligt met Katniss' pijl in haar hart. Dat afschuwelijke beeld zal ik nooit meer uit mijn hoofd krijgen.

"Tigris vond het heel erg wat er gebeurd is," onderbreekt Cressida mijn gedachten. "Ze bleef maar herhalen dat jij het helemaal niet verdiende om je moeder op zo'n manier te verliezen. Ze heeft altijd sympathie voor jou gehad, weet je. Omdat jij nooit echt een probleem leek te maken van haar uiterlijk. Je kwam zelfs al in haar winkeltje voordat je bij het Capitoolverzet ging."

"Dat klopt," antwoord ik. "Ik wist dat Tigris vroeger een beroemde styliste was. Mijn ouders hadden het vast nogal raar gevonden dat ik graag in zo'n stoffig winketje kwam, maar ik denk niet dat ik het thuis ooit heb gezegd."

"Toch moet je begrijpen dat Tigris zich verplicht voelde om ons te helpen bij onze missie," gaat Cressida verder. "Als lid van het Capitoolverzet kon ze Katniss onmogelijk verraden. We zouden er niets mee opgeschoten zijn als we de oorlog op het laatste nog hadden verloren. Integendeel zelfs."

Daar kan ik Cressida alleen maar gelijk in geven. Een overwinning van Snow zou een ramp zijn geweest voor alle districtsinwoners van Panem en iedereen die ooit met de rebellen heeft samengewerkt. En de arrestatie van Katniss had mijn moeder toch nooit kunnen terugbrengen.

"Zijn jullie daarom terug de straat op gegaan?" vraag ik. "Om de missie af te maken?"

"Ja, en ook omdat de situatie te gevaarlijk werd voor Tigris. Er waren intussen heel veel vluchtelingen die nog altijd geen slaapplaats hadden. Toen de regering op tv zei dat handelaars eventueel hun winkelruimte moesten afstaan, snapten we dat we niet in de kelder van Tigris konden blijven. De volgende ochtend vertrokken we. Het plan was dat Katniss en Gale zouden proberen om het paleis binnen te dringen. Niemand van ons wist dat het Capitool diezelfde dag al zou vallen."

"Wat hebben Pollux en jij toen gedaan?"

"We vonden het veiliger om niet alle vijf vlak naast elkaar te lopen," legt Cressida uit. "Ik ging samen met Pollux voorop om de anderen de weg naar de Stadscirkel te wijzen. Maar het was zo druk op straat dat we hen al snel zijn kwijtgeraakt in de chaos. De rebellen waren doorgebroken en begonnen op de vredebewakers te schieten. En vlak daarna zijn er ook nog een paar pods afgegaan, midden in de mensenmassa."

Cressida zwijgt en sluit even haar ogen. Ik besef dat ze nu probeert om de afschuwelijke dingen te verdringen die ze toen gezien heeft. De valstrikken van de regering hebben heel veel burgerslachtoffers gemaakt, en die zijn nog steeds niet allemaal geïdentificeerd. Misschien zijn mijn twee vriendinnen er ook wel bij.

"Pollux en ik waren doodsbang," geeft Cressida eerlijk toe. "We wisten totaal niet wat er gebeurde en hadden alleen twee geweren om ons te verdedigen. Tegen al die pods konden we niets beginnen. Het was duidelijk dat we Katniss, Peeta en Gale toch nooit meer konden terugvinden en ik hoopte maar dat ze levend de Stadscirkel zouden halen. Toen we langs een raam kwamen dat half gebroken was, heeft Pollux de rest van het glas kapotgeslagen zodat we samen naar binnen konden. We kwamen terecht in de stockruimte van één of andere kledingwinkel. Daar zijn we gebleven totdat de gevechten op straat voorbij waren."

"Dus daarom heb jij geen brandwonden," snap ik nu. "Je was zelf niet op de Stadscirkel."

"Dat klopt," bevestigt Cressida. "Na de capitulatie heb ik zo snel mogelijk geprobeerd Fulvia te bereiken. Toen ze hoorde dat Pollux en ik niet gekwetst waren, zei ze dat wij de districten moesten bezoeken om verslag uit te brengen over de oorlog. En zo ben ik uiteindelijk hier geraakt. Ik snap wel waarom Pollux het niet direct zag zitten om vandaag mee te gaan, maar ik zou het mezelf zeker verweten hebben als ik was weggebleven."

"Ik ben eigenlijk wel opgelucht dat je toch gekomen bent," antwoord ik. "Want nu weet ik tenminste hoe het echt is gegaan." Ook al zal ik natuurlijk nooit helemaal kunnen bewijzen dat Cressida geen enkel detail verdraaid heeft, toch voel ik aan dat haar verhaal de waarheid was. In het Capitoolverzet heb ik geleerd hoe je een leugenaar kan herkennen.

"Ik weet dat ik misschien niet het recht heb om dit te vragen," zegt Cressida aarzelend. "Maar ben je boos op mij en Pollux nu jouw moeder gestorven is?"

Het blijft enkele ogenblikken stil. Hier moet ik even over nadenken. Ik voelde inderdaad woede toen Cressida hier daarstraks door de voordeur naar binnen kwam, en ook Katniss is wat mij betreft van haar voetstuk gevallen. Maar wie heeft er schuld aan wat er met mam is gebeurd?

"Ik denk niet dat het echt de fout van jou en Pollux was," zeg ik uiteindelijk. "Jullie waren er gewoon bij. Katniss heeft geschoten voordat jullie iets konden doen, dus ik ben vooral boos op haar en op mezelf."

"Je mag jezelf geen verwijten maken," reageert Cressida beslist. "Ik snap heus wel waarom het voor jou zo voelt, want Doran heeft me alles uitgelegd. Maar ik kan je garanderen dat jij nog veel minder schuld hebt aan de dood van je moeder dan Pollux en ik. Niemand neemt jou iets kwalijk."

"Ik had kunnen weten dat de regering mijn ouders zou straffen als ik ontmaskerd werd," werp ik tegen.

"Dat wel, maar kon je weten dat ze naar het gelijkvloers van jullie flatgebouw zouden moeten verhuizen? Kon je tijdens de Kwartskwelling al raden dat die mutilanten ons maanden later in de tunnels zouden aanvallen? Had je kunnen voorspellen dat we uitgerekend in jullie flat terug naar boven kwamen?"

"Nee," geef ik met tegenzin toe.

"Dan ben jij ook niet verantwoordelijk voor de dood van je moeder," houdt Cressida vol. "Ik snap dat je er nog heel lang over zal blijven piekeren. Maar niemand van ons geeft jou de schuld, en op een dag zal je zelf ook inzien dat Doran en de anderen gelijk hebben."

Heel even ben ik in de war. Dan besef ik dat Cressida's woorden niet als een terechtwijzing bedoeld zijn. Ze probeert me gewoon duidelijk te maken wat zij gelooft, dat het niet mijn fout is en dat geen mens me iets verwijt. Maar is dat ook echt zo? Ik weet dat mijn vader er waarschijnlijk anders over zal denken. Ook al kan ik het nu niet aan hem vragen omdat hij in de gevangenis zit.

"Zelfs als het waar is wat jullie zeggen, dan nog heb ik dingen verkeerd gedaan," protesteer ik. "Zoals die toestand met het drinkwater."

"Bedoel je het dreigement om de waterleidingen te vergiftigen?" vraag Cressida een beetje verbaasd. "Volgens Tigris waren ze toen inderdaad nogal bang in het Capitool, maar daar had jij toch niets mee te maken?"

"Eigenlijk wel," biecht ik op. In het kort vertel ik haar het verhaal over mijn telefoontje met Plutarch.

"Dan klinkt dat meer als een idee van Plutarch en district 13 dan als een voorstel van jou," besluit Cressida zodra ik klaar ben.

"Waarom houdt iedereen altijd vol dat ik onschuldig ben?" flap ik er opeens boos uit. "Jullie mogen het echt wel gewoon tegen mij zeggen als ik fouten heb gemaakt. Ik wil niet dat jullie het voor mij blijven verbergen. En als ik dan gestraft moet worden, dan is dat maar zo."

"Aludra, we hebben allemaal wel een paar dingen gedaan waar we niet trots op zijn," zegt Cressida met aandrang. "Dat geldt zeker niet alleen voor jou. Een oorlog haalt vaak genoeg het slechtste in mensen naar boven. Pollux en ik hebben tijdens die laatste straatgevechten in het Capitool blindelings onze geweren leeggeschoten zonder nog te kijken naar wie of wat we raakten. We waren gewoon te erg in paniek om daar nog over na te denken. Pas later, toen we samen in dat kledingmagazijn zaten, heb ik beseft dat we dus zeker een aantal burgerdoden op ons geweten moeten hebben. Dat kan gewoon niet anders omdat er zo veel mensen op straat liepen. Ook al was het dan niet echt onze bedoeling, daar hebben de families van die mensen natuurlijk geen boodschap aan. Niemand komt echt onschuldig uit een oorlog als deze. En jij hebt veel meer dingen goed gedaan dan fout."

Ik weet dat ik Cressida eigenlijk zou moeten geloven, want Darvo en een paar anderen hebben ook zulke dingen tegen mij gezegd. Maar het lukt me nog steeds niet. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat ik echt geen enkele schuld heb aan de dood van mam, ook al zou iedereen in dit dorp het blijkbaar graag willen. Ik sta net op het punt om dat tegen Cressida te zeggen wanneer we de ladder horen kraken en Andrew naar boven komt.

"Nathan staat hier voor de deur," zegt hij. "Volgens hem moeten jullie nu stilaan vetrekken als jullie nog voor het donker ginder willen zijn."

"Ik heb vannacht een logeeradres in een ander dorp gekregen," legt Cressida aan mij uit. "Thuis bij iemand die ik van Milo moet interviewen omdat hij en zijn vrouw allebei hebben meegedaan aan de belangrijkste gevechten in district 10. Maar met al die sneeuw duurt het wel even voor we daar zijn. Dus ik vrees dat ik nu zal moeten vertrekken."

"Geen probleem," antwoord ik. "Bedankt om naar hier te komen en mij alles te vertellen."

Even later hoor ik hoe de voordeur van ons huisje dichtvalt. Blijkbaar zijn Andrew en Doran mee naar buiten gegaan, want het blijft stil beneden. Pas dan herinner ik me dat ze vandaag nog iets met Lucas moesten bespreken. Ze zullen we in de ziekenhuistent zijn. Ik probeer na te denken over wat Cressida tegen me gezegd heeft, maar al snel beginnen mijn gedachten in een kringetje te draaien. Ik zie steeds opnieuw voor me hoe mam roerloos op de vloer van ons nieuwe appartement ligt. Een plek waar ze nooit was geweest als ze niet had moeten verhuizen. De korte vlaag van energie die ik dankzij het gesprek met Cressida gekregen heb zakt alweer weg en het duurt niet lang voordat ik in slaap val. Pas 's avonds maakt Noria me wakker wanneer ze een kom warme soep brengt. Ik heb honger, maar eet toch vooral om haar een plezier te doen.

De dagen erna komt er nog meer slecht nieuws uit het Capitool. Het heeft even geduurd voordat alle kinderen en dokters die bij het parachutebombardement stierven geïdentificeerd konden worden omdat hun lichamen zo zwaar verbrand waren. Dankzij camerabeelden en DNA-analyse is het nu toch gelukt. Dat Primrose Everdeen één van de slachtoffers is, wisten we al langer. Maar ook Ashley blijkt nu op de lijst te staan. Na haar deelname aan onze treinoverval in district 6 - waarbij ze Darvo geopereerd heeft - is ze teruggekeerd naar district 13 om zich aan te sluiten bij de rebellenartsen die de verovering van het Capitool zouden ondersteunen. Blijkbaar was ze op de Stadscirkel toen de eerste parachutes ontploften en is ze - net als al die andere dokters - zonder aarzelen de gewonde kinderen gaan helpen. Maar de tweede reeks bommen heeft iedereen binnen de betonnen muren van de afzetting gedood.

Ik kan mijn tranen niet bedwingen wanneer ik het nieuws over Ashley te horen krijg. Ook al hadden we nooit de tijd om elkaar goed te leren kennen, ik weet zeker dat ze echt een goede dokter was die heel ver durfde te gaan om haar patiënten te redden. Net als Primrose. Die was nog maar dertien jaar oud en zat toch al aan het front. Ik begin Katniss steeds meer te haten omdat zij mijn moeder heeft vermoord, maar daar had Prim geen schuld aan. En zij was - net als ik - rebellenverpleegster.

Diezelfde avond nog dringen Andrew en Noria aan totdat ik samen met hen meega naar het huis van Vale en Iris. Ze vrezen dat ik alleen maar meer ga piekeren als ik me blijf afzonderen en ze hopen dat ik me misschien wat beter zal voelen als ik vrienden om me heen heb. Wanneer Vale ons binnen laat, zitten er al verschillende mensen voor de tv om het avondjournaal te volgen. President Coin is intussen zelf naar het paleis van Snow gegaan om rechtstreeks te kunnen overleggen met haar legerleiding. Die gesprekken zullen verschillende dagen duren. Veel inwoners van het Capitool zijn nog steeds vermist. Maar vandaag heeft men ook meer dan tweehonderd nieuwe burgerslachtoffers geïdentificeerd. De meeste daarvan zaten bij een grote groep vluchtelingen die de pech hadden om vlak bij de Stadscirkel midden in een zwaar vuurgevecht tussen vredebewakers en rebellen te belanden. Een officier van district 13 leest nu één voor één alle namen voor. Hij vertelt erbij wie overleden is, en in welke ziekenhuizen de gewonden liggen. Eerst heb ik de neiging om weg te gaan. Maar uiteindelijk blijf ik toch zitten omdat er een heel kleine kans is dat ik misschien nieuws over Merope of Sirrah zal krijgen.

Mijn ergste vrees wordt waarheid wanneer ik twee bekende namen hoor. Onze eigen styliste Pamela en ook Monica, de beste vriendin van mam die in hetzelfde flatgebouw als wij woonde. Ze zijn samen met een heleboel andere mensen per ongeluk op straat doodgeschoten door soldaten uit 13 die probeerden om een peloton vredebewakers uit te schakelen. Niemand in de woonkamer protesteert wanneer ik zeg dat ik meteen terug naar ons eigen huisje ga en liever met rust gelaten wil worden.

Er gaan weken voorbij zonder dat we te weten komen wat er met mijn vriendinnen of de mensen van de Garage is gebeurd. Ook Leandro laat niets van zich horen. Al is dat normaal omdat hij vast nog altijd onder verdoving in het ziekenhuis ligt. Ik breng hele dagen door op de hooizolder en kom eigenlijk alleen naar beneden om naar het toilet te gaan of wanneer de anderen dat vragen. Want ik weet zeker dat mijn moeder nog geleefd zou hebben als ze niet door mijn schuld naar dat nieuwe appartement had moeten verhuizen. Pas nu ze dood is, besef ik echt hoe erg ik haar sinds mijn vlucht uit het Capitool heb gemist. Er waren nog zo veel dingen die ik aan haar had willen vertellen. Waarom ik stiekem naar de Garage ben gegaan, de voet van Kivo, dat ik haar twijfels over de Kwartskwelling heel goed begreep. Maar dat zal nu nooit meer kunnen. Soms probeer ik me voor te stellen hoe het zou zijn om met mam te praten of samen iets leuks te doen, zoals winkelen of iets drinken op een gezellig terrasje. Dan voel ik me heel even iets beter. Totdat ik weer besef dat het onmogelijk is en dat ik mijn moeder nooit meer zal zien. Hoe meer ik er naar verlang om bij haar terug te keren, hoe eenzamer ik me voel. Ook al weet ik dat Doran me nooit in de steek zal laten, hij kan mam en pap niet vervangen of terugbrengen. Dus eigenlijk ben ik wel alleen.

Doran en Kivo's ouders maken zich steeds meer zorgen over mij, maar ik kan mezelf er niet toe brengen om op te staan en te doen alsof er niets gebeurd is. Zelfs Enya zegt dat ik echt meer moet eten omdat ik steeds magerder word. Vaak lig ik gewoon uren in bed of staar ik door het raam naar buiten. Ik dacht altijd dat mijn verblijf in dit dorp tijdelijk zou zijn. Maar heeft het eigenlijk wel zin om weer in het Capitool te gaan wonen, desnoods in een eenvoudige flat die ik zelf huur? Mam is dood en pap zit in de gevangenis. Na mijn achttiende verjaardag zou ik een baan krijgen in één van zijn winkels om later zelf tot CEO van Minerva te kunnen doorgroeien. Zelfs als mijn vader zijn straf uitgezeten heeft en opnieuw vrij komt, zal hij me dat vertrouwen nu nooit meer geven. Niet na alles wat ik hem heb aangedaan. Welke toekomst rest mij dan nog? Deze oorlog heeft mijn leven voorgoed veranderd en ik heb geen flauw idee hoe ik verder moet gaan. Misschien zal ik binnenkort ook mijn vader verliezen, als de rebellen besluiten dat hij de doodstraf moet krijgen voor zijn rol bij het onderdrukken van de districten. Zelfs een positieve getuigenis van mij zou hem in zo'n geval niet kunnen redden. En dan heb ik helemaal geen ouders meer.

Op een avond, wanneer ik voor de zoveelste keer de helft van mijn maaltijd heb laten staan, hoor ik Doran en Noria beneden tegen elkaar zeggen dat ze echt niet meer weten hoe ze me nog kunnen helpen. Er zijn geen psychiaters in district 10 - niemand heeft hier het geld om die te betalen - en Lucas kan als chirurg ook weinig voor me doen. Maar ik wil helemaal niet over mijn problemen praten. Er is toch niemand die ze kan oplossen. Soms vraag ik me af of het niet beter zou zijn dat ik gewoon 's nachts in het Wildbos verdwijn, wanneer de temperatuur ver onder het vriespunt zakt en er nog meer sneeuw valt bij het dikke pak dat er nu al weken ligt. Als ik alleen mijn japon draag ben ik vast wel dood voordat ze me vinden. Of misschien moet ik stiekem naar de ziekenhuistent gaan om een injectienaald en de juiste medicijnen te zoeken, zodat ik zelf het vonnis kan uitvoeren dat ik na de dood van mijn moeder verdien. Als rebellenverpleegster weet ik intussen dat het dan snel en pijnloos zou gaan. Maar zelfs daar ben ik te laf voor.

Op een ochtend ergens begin januari komt Noria naar boven en zegt ze dat ik me na het ontbijt warm moet aankleden. Doran en Enya zijn van plan om samen met mij een lange wandeling door het Wildbos te maken. Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in - we kunnen niet eens planten plukken of iets nuttigs doen - maar Doran vindt dat ik me veel te veel afzonder. Sinds de dood van mam ben ik amper het huis uit geweest. Ze blijven aandringen en zelfs Noria zegt dat het me misschien goed zal doen. Dus ga ik toch mee. Ook al is het vooral om niemand teleur te stellen.

We volgen eerst het in de sneeuw uitgegraven pad dat naar de ziekenhuistent leidt en lopen dan verder richting Feestweide. Maar nog voordat we halverwege zijn, moeten we terugkeren omdat het duidelijk wordt dat ik anders het einde van de wandeling niet haal. De afgelopen maand ben ik zo erg vermagerd dat ik nu gewoon te weinig energie over heb om uren door de sneeuw te stappen. Wanneer we terug in het dorp zijn, ben ik zo moe dat ik meteen naar de hooizolder ga en al na een paar minuten in slaap val.

Pas laat in de namiddag doe ik mijn ogen weer open. Eerst vraag ik me af wat me wakker heeft gemaakt. Dan hoor ik buiten een heleboel mensen druk praten, alsof er een stevige discussie aan de gang is. Het raam van de zolder - dat Noria vanochtend op een kier had gezet - is door de wind open gewaaid. Misschien is het daarom zo koud in deze kamer. Ik wil net uit bed komen om het raam weer te sluiten wanneer iemand de naam 'Panem Zonder Capitool' noemt. Eigenlijk was ik niet echt van plan om mee te luisteren. Maar onwillekeurig spits ik toch mijn oren.

"Zijn ze nu helemaal gek geworden?" vraagt Nuvies moeder boos. "Daar heeft niemand om gevraagd!"

"Wij niet, nee," antwoordt Nathan. "Maar in een paar andere districten dus wel. Die vent met zijn foldertjes kwam in ieder geval zelf uit 5. Dat kon je horen aan zijn accent."

"Denk eraan dat het nog geen officieel plan is," komt Vale tussenbeide. "Dan zou het trouwens eerst op tv moeten komen voordat ik het echt kan geloven."

Ik blijf doodstil zitten terwijl ik verder luister naar het gesprek buiten. Eerst kan ik niet zo goed volgen waarover het gaat. Maar al snel wordt dat akelig duidelijk. PZC probeert de bevolking in de districten ervan te overtuigen dat elke Capitoolinwoner de doodstraf verdient. Snow, zijn ministerraad en de hoogste officieren van het vredebewakersleger zullen binnenkort geëxecuteerd worden. Maar volgens die terroristen zijn we allemaal mee schuldig en mag niemand van ons nog in leven blijven. Nu hebben ze een aantal mensen op pad gestuurd om steun te zoeken voor dat idee. Zoals de man die eergisteren op het drukke kruispunt van de Slachthuisstraat met de Melkerijstraat foldertjes stond uit te delen.

"Ik ben zo snel mogelijk Milo gaan waarschuwen toen ik dat zag," vertelt Nathan. "Hij was net aan het vergaderen met een paar belangrijke leden van zijn rebellengroep, dus dat kwam wel goed uit. Ze hebben die kerel zelf naar het treinstation gebracht met de boodschap om geen voet meer in district 10 te zetten. Er zijn al meer dan genoeg mensen gestorven, dus niemand van ons wil dat ook nog eens alle mannen, vrouwen en kinderen van het Capitool vermoord worden. Volgens Milo lost blinde wraak niets op."

"Daar ben ik het volledig mee eens," onderbreekt Andrew hem. "En als vader van Kivo heb ik wel recht van spreken, denk ik. Dat plan om een laatste symbolische Hongerspelen te houden vind ik al helemaal waanzinnig. We zijn nu juist in opstand gekomen om daar voorgoed een einde aan te maken."

Er beginnen verschillende mensen door elkaar te praten, maar ik kan nog steeds genoeg verstaan om te snappen wat er aan de hand is. Blijkbaar willen de terroristen van Panem Zonder Capitool hun beruchte 'Wraakspelen' echt uitgevoerd zien. De afgelopen paar maanden hebben ze zelf zeven jongens en tien meisjes vermoord. Maar er zijn nog genoeg kinderen over om een zesenzeventigste editie van de Hongerspelen te organiseren. Het enige wat ze hoeven te doen, is een oude arena opknappen en alle namen van capitooltieners met rijke ouders in twee boetebollen steken. Ze zouden al een lijst met een dertigtal mogelijke tributen gemaakt hebben. En volgens sommige geruchten is PZC zelfs van plan om het hele idee rechtstreeks aan president Coin voor te leggen.

"Dus ze willen eerst die Hongerspelen op tv tonen en daarna ook alle andere Capitoolinwoners ter dood veroordelen?" vraagt de vader van Nuvie boos. "En wat gaan ze dan met de winnaar doen?"

"Voorlopig zijn het nog geruchten en is er niets officieel bevestigd," herhaalt Vale opnieuw. "Misschien willen ze de Wraakspelen alleen houden als een algemene executie niet haalbaar is. Al hoop ik echt dat president Coin geen van beide laat uitvoeren."

"Onderbevelhebber Boggs zou die ideeën zeker afgekeurd hebben," zegt Iris overtuigd.

"Hij wel," antwoordt Vale. "Maar eigenlijk durf ik toch niet goed te voorspellen wat Coin gaat doen."

"Je zei toch zelf dat het geruchten waren?" gaat Andrew boos verder. "Dat plan is compleet gestoord. Willen ze de leden van Plutarchs verzetsgroep en de mensen van de Garage dan ook vermoorden? Dat zijn net zo goed Capitoolinwoners."

Mijn spieren verstrakken wanneer het tot me doordringt wat die woorden echt betekenen. Alle burgers van het Capitool. Dat zijn niet alleen de mensen die actief hebben meegewerkt aan het onderdrukken van de districten, maar ook mijn vriendinnen - als ze nog leven - Dennis, Alcyone, Talitha … en ook Doran en mezelf. Nathan vertelde al iets over die vraag om een algemene executie toen we samen op zijn paard naar de hoofdstad van 10 reden. Dus als dat verhaal waar is, dan zouden de geruchten over een laatste Hongerspelen met rijke Capitooltieners weleens heel goed kunnen kloppen.

"Ik wil niet dat Aludra daaraan moet meedoen," mengt Enya zich opeens in de discussie. "Die andere rijkeluiskinderen kunnen me eigenlijk nog altijd weinig schelen. Zij vonden het vast geen probleem dat mijn broer met een mank been in de arena zat. Maar als ze Aludra uitkiezen bij de Boete, dan help ik haar nog liever om te ontsnappen voor het te laat is."

Het volgende moment begint iedereen door elkaar te praten zodat ik niet veel meer kan verstaan. Ik kom uit bed en sluit stilletjes het raam, want ik wil eens goed nadenken over wat Enya net gezegd heeft. Zou ik echt moeten meedoen aan die Wraakspelen - als dat plan inderdaad wordt uitgevoerd? De kans is groot dat de leden van het Capitoolverzet geen straf zullen krijgen. Wij hebben de rebellen juist actief gesteund. Alhoewel. Misschien denkt Panem Zonder Capitool dat we het alleen maar deden om onze eigen huid te redden moest president Snow de oorlog verliezen. Dat we dus even egoïstisch zijn als alle andere Capitoolinwoners. Ze lijken me extreem genoeg om ons zo zwart-wit te zien. Of zoek ik het nu te ver? En wat bedoelde Enya toen ze zei dat ze me nog liever hielp te ontsnappen?

Ik sluit mijn ogen om me te concentreren op de herinnering die plots bovenkomt. Enya heeft me ooit letterlijk naar de Spelen gewenst. Toen ik nog niet zo lang hier was, tijdens onze cursus verpleegkunde. Ze vond dat ik in de arena had moeten belanden in plaats van andere onschuldige meisjestributen. Zo erg haatte ze me toen. Maar nu wil ze er blijkbaar mee voor zorgen dat ik kan vluchten als mijn naam uit de Boetebol komt.

Ik word slap in mijn knieën en laat me op bed neervallen wanneer het tot me doordringt wat er dan zou gebeuren. Die Wraakspelen kunnen enkel georganiseerd worden met toestemming van president Coin. Maar omdat zij nu de leider van heel Panem is, zou ik nergens veilig zijn als ze me uitkiezen. Dan moet ik dus de wildernis buiten de districten in vluchten. Eigenlijk lig ik totaal niet wakker van de vraag hoe het met mij afloopt - misschien verdien ik het wel om in de arena te zitten nu mam mee door mijn fout dood is - maar Doran zal me nooit alleen laten gaan. Na die mislukte wandeling van vandaag is het duidelijk dat ik niet ver geraak op zo'n tocht. Ik zou een blok aan Dorans been zijn. En ook Enya kan betrapt worden als ze me helpt. Dan krijgen ze ongetwijfeld allebei een strenge straf, alweer door mijn schuld. In dat geval vertrek ik liever zelf naar de arena als tribuut. Of ik spuit stiekem een overdosis medicijnen in zodat niemand me nog kan dwingen om te vluchten.

Het gesprek buiten gaat nog een hele tijd door, al kan ik het nu niet meer volgen omdat het raam dicht is. Even later komt Noria binnen. Ze legt extra hout op de kachel en even later ruik ik de geur van vlees dat langzaam wordt gebakken. Waar Andrew en Enya nu zijn, weet ik niet. Mijn gedachten dwalen af naar alles wat ik daarnet gehoord heb. Maar hoe meer ik erover pieker, hoe verwarder ik me voel. De vermoeidheid slaat weer toe en ik word pas wakker als Doran me roept voor het avondeten. Deze keer blijf ik zitten totdat mijn bord helemaal leeg is. Het heeft geen zin om hem nog verder ongerust te maken. Maar de laatste paar happen kosten me echt moeite, alsof mijn maag intussen geen normale porties meer aankan.

"Wanneer begint de tv-uitzending morgen?" vraagt Andrew aan Doran.

"Om één uur 's middags," antwoordt hij. "Ik ga niet luidop beginnen juichen als ze het doet. Maar hij heeft het toch echt wel verdiend. En het is een belangrijk moment voor Panem, dus iedereen zal kijken."

"Waarover hebben jullie het?" zeg ik zonder veel interesse. De afgelopen paar weken zat ik zo vaak in mijn eentje op de hooizolder dat ik het nieuws nauwelijks nog heb gevolgd.

"Weet je dat dan niet?" vraagt Doran verbaasd. "Morgen wordt president Snow terechtgesteld."

In een paar woorden vertellen de anderen me dat Snow - die vlak na het einde van de oorlog al ter dood veroordeel was - morgen eindelijk zijn straf zal krijgen. De rebellen hebben het tot nu uitgesteld omdat ze het vonnis willen laten uitvoeren door iemand die een hele tijd in het ziekenhuis heeft gelegen. Katniss zelf. Als Spotgaai mag zij symbolisch de laatste pijl van de oorlog schieten. De executie vindt plaats op het bordes voor het presidentiële paleis en zal in het hele land live op televisie worden uitgezonden.

"Ik kijk niet mee," zeg ik onmiddellijk. "Jullie mogen naar het huis van Vale en Iris gaan, maar ik blijf hier."

Gelukkig hebben mijn vrienden geen verdere uitleg nodig om het te begrijpen. Ook al heb ik Snow en zijn regering gehaat om de manier waarop ze mensen behandelden, ik kan geen tweede keer zien hoe iemand de pijl van Katniss recht in zijn hart krijgt. Niet na wat er met mijn moeder gebeurd is. Natuurlijk verdient president Snow de doodstraf. Maar zelf hoef ik daar niet bij te zijn. Ook al is het dan enkel via de tv.

De volgende dag rond het middaguur verzamelen alle inwoners van ons dorp zich in de woonkamer van Vale en Iris. Ik kan het hen niet echt kwalijk nemen dat ze naar dit moment uitkijken. Dankzij Snow en zijn regering hebben ze hier lang genoeg armoede en honger geleden. Om nog maar te zwijgen over de Spelen waar ze elke jaar opnieuw twee kinderen naartoe moesten sturen. Zelf blijf ik op de hooizolder zitten terwijl ik door het raam naar de kale, besneeuwde bomen achter ons huisje staar en probeer om niet te veel aan mijn moeder te denken. Maar het beeld van haar lichaam met Katniss' pijl in het hart is vandaag moeilijk te verdringen.

Ik schrik pas op uit mijn gedachten wanneer ik buiten lawaai hoor. Alsof een heleboel mensen luid door elkaar aan het schreeuwen zijn. Ik trek snel mijn schoenen aan, sla een jas om mijn schouders en haast me naar beneden. Er moet wel iets ergs gebeurd zijn als iedereen zo in paniek is en dan wil ik het liever gewoon meteen weten. Doran en Andrew zijn de eersten die ik op straat tegenkom. Blijkbaar waren ze al onderweg om mij te verwittigen, want Andrew doet zijn mond al open nog voordat ik de kans krijg om iets te zeggen.

"Katniss heeft Coin vermoord," stamelt hij.

"Ze heeft wat gedaan?" vraag ik ongelovig. Dit kan ik nooit goed verstaan hebben.

"Katniss heeft zonet president Coin neergeschoten," bevestigt Doran. "Ze had één pijl gekregen voor de executie en daarmee heeft ze Coin vol in de borst geraakt. Die stond op het balkon van het paleis, zeker vijftien meter boven Snow. Dus het kan geen ongeluk zijn geweest. De lijfarts van president Coin heeft trouwens al bevestigd dat ze wel degelijk dood is.

"En wat is er dan met Katniss gebeurd?" vraag ik verbijsterd.

"Die werd meteen overmeesterd door de bewakers van de president," vult Andrew aan. "Ze zouden haar naar de twaalfde verdieping van het Trainingscentrum gebracht hebben. Maar verder weten we eigenlijk nog niets. En om heel eerlijk te zijn, ik heb nog nooit iemand zo hysterisch gezien als Katniss daarnet. Ik snap echt niet wat haar bezield heeft."

Dat is natuurlijk een vraag waar niemand een zinnig antwoord op kan geven. Ook drie uur later niet, wanneer we eindelijk meer officieel nieuws uit het Capitool krijgen. President Snow is ook overleden. Nadat de Stadscirkel ontruimd was, bleek hij dood aan de houten paal te hangen waar men hem voor de executie had vastgebonden. Er zal geen lijkschouwing gebeuren, want eigenlijk doet het er niet toe hoe hij precies gestorven is. Waarschijnlijk is hij verpletterd in het gedrang of bezweken aan de ziekte die hij - door vroeger al dat vergif te drinken - al heel lang onder de leden had. Het enige wat nu telt, is dat hij eindelijk zijn verdiende loon gekregen heeft. Men zal hem anoniem begraven op het kerkhof van het Capitool.

Intussen heeft ook de legerleiding van 13 achter gesloten deuren vergaderd. Katniss blijft voorlopig opgesloten in het Trainingscentrum. Via camerabewaking wordt ze de klok rond in de gaten gehouden, zodat ze geen zelfmoord kan plegen of sterft aan de verwondingen die ze vandaag heeft opgelopen. Als Spotgaai betekent ze zo veel voor de mensen in Panem dat de hoge functionarissen van district 13 haar niet zomaar ter plekke willen executeren. Men heeft besloten dat Katniss recht heeft op een eerlijk proces. De getuigen daarvoor zullen binnenkort worden opgeroepen.

"Wie moet nu de nieuwe president van Panem worden?" vraagt Noria wanneer we 's avonds laat rond de tafel zitten om te eten.

"Ze willen zo snel mogelijk noodverkiezingen houden," zegt Doran, die net bij Vale en Iris is langsgegaan om de laatste nieuwsberichten te volgen. "De legerleiding van 13 zal één van de rebellenleiders uit districten 1 tot en met 11 tot president laten benoemen. Die mensen worden vannacht of morgenvroeg al opgehaald door een hovercraft om naar het Capitool te gaan. Ze willen overmorgen stemmen."

"Zo snel al?" vraagt Enya.

"Ja, want Panem heeft dringend een nieuwe leider nodig," legt Doran uit. "Milo moet dus ook meedoen. Het is de bedoeling dat ze eerst samen overleggen zonder dat er camera's bij zijn. Als ze het niet eens worden, moeten ze alle elf stemmen op iemand anders in de groep totdat er een meerderheid is."

"Ik dacht dat de nieuwe president ook uit 13 zou komen," mengt Noria zich in het gesprek.

"Daar hebben ze heel bewust niet voor gekozen," vertelt Doran. "Volgens de nieuwslezer vinden ze het eerlijker om iemand uit de bevrijde districten president te laten worden. Die hebben veel meer geleden onder de regering van Snow dan de mensen in 13. Vale denkt dat er misschien nog een andere reden was, iets dat ze liever niet op tv zeggen. Maar dat kunnen we natuurlijk nooit zeker weten."

"Ik vind het wel een goed idee om één van de rebellenleiders uit de districten te kiezen, maar Lyme is toch dood?" vraag ik.

"Kort na de val van 2 hebben de rebellen daar zelf haar opvolger aangeduid," vertelt Andrew. "Ze moesten wel, want ook zij hadden iemand nodig die de heropbouw van hun district zou organiseren."

"En nu doet die persoon dus mee aan de noodverkiezing," snap ik. "Samen met Milo en de anderen."

Twee dagen later zit iedereen 's avonds bij Vale en Iris thuis voor de televisie. Zelfs ik ben deze keer gekomen, want eigenlijk wil ik ook wel weten wie onze nieuwe president wordt. Dan schakelt men live over naar het Capitool. Eén van de generaals uit district 13 staat op het balkon van het presidentiële paleis en maakt bekend dat Paylor - de rebellenleider van district 8 - deze verkiezingen gewonnen heeft zonder dat er echt gestemd moest worden. Terwijl we wachten op haar officiële speech, buigt Doran zich naar me toe.

"Ik ben blij dat ze samen in overleg hebben gekozen," fluistert hij. "Het betekent dat ze Paylor een goede kandidaat vonden en dus allemaal achter haar zullen staan."

Ik knik zwijgend en merk dat ik me nogal verward voel. Als Doran gelijk heeft, dan zal het vanaf nu vast beter gaan met Panem. Maar hoe moet ik verder met mijn eigen leven? Ik weet het nog steeds niet.

Intussen is Paylor zelf op het balkon verschenen. Ze wordt toegejuicht door de menigte die zich op de Stadscirkel verzameld heeft en begint dan aan een korte toespraak, waarin ze belooft dat ze haar uiterste best zal doen om de welvaart in het land te herstellen. Deze keer niet alleen voor de inwoners van het Capitool, maar wel voor iedereen in heel Panem. Ze wil dat vanaf nu al het voedsel eerlijk verdeeld wordt en dat de arbeidsomstandigheden in de districten verbeteren. Als voorbeeld geeft ze het systeem om weefgetouwen te beveiligen dat ze lang geleden zelf heeft bedacht. Het Capitool had haar ontwerp destijds afgekeurd, maar zij zal er persoonlijk voor zorgen dat het nu op elke machine geïnstalleerd wordt. Een luid applaus volgt en Paylor moet bijna een volle minuut wachten voordat ze haar speech kan afronden.

"Ik begrijp heel goed dat veel mensen naar wraak verlangen na alles wat het Capitool jullie heeft aangedaan," zegt ze. "Want ik heb het zelf ook allemaal meegemaakt toen ik nog een jong meisje in district 8 was. Honger, armoede, de kans om naar de arena te moeten. Snow is dood, en ik beloof jullie dat de mensen die hem hebben gesteund een rechtvaardige straf krijgen. Maar toch hoop ik dat jullie - inwoners van het Capitool en alle dertien districten - ooit weer één volk zullen worden. Een volk dat samenwerkt in plaats van tegen elkaar te vechten, en dat er zo voor zorgt dat de misdaden van de afgelopen vijfenzeventig jaar zich niet meer kunnen herhalen. Dank u wel."

De mensen op de Stadscirkel beginnen opnieuw in de handen te klappen en door de luidsprekers van de tv klinkt een melodie die ik niet herken. Pas dan besef ik dat dit waarschijnlijk het nieuwe volkslied van Panem is. De regie schakelt over naar de studio, waar vijf rebellenleiders uitgenodigd zijn om de toespraak van Paylor te analyseren. Ze zijn het erover eens dat onze nieuwe president een positieve boodschap gebracht heeft en hopen dat de mensen bereid zijn om naar haar woorden te luisteren. Ook de geruchten over Wraakspelen of een algemene executie van elke Capitoolinwoner komen nog even ter sprake. Maar het is nu al duidelijk dat president Paylor geen van beide ideeën ooit zal aanvaarden. Nog tijdens het studiogesprek loopt er een extra nieuwsbericht binnen waarin bevestigd wordt dat die twee plannen definitief zijn afgevoerd.

Iedereen in de woonkamer van Vale en Iris reageert opgelucht. Ook bij mij lijkt het alsof er een zware last van mijn schouders valt. De gewone mensen van het Capitool worden met rust gelaten en niemand hoeft zichzelf in gevaar te brengen om me te redden van de arena. Ook mijn vader zal in leven blijven. Ik was bang dat hij misschien ter dood veroordeeld zou worden voor de rol die hij als winkeldirecteur gespeeld heeft bij de uitbuiting van de districten. Maar nu zegt de rebellenleider van district 4 dat alleen de ministers van Snow en de hoogste officieren in het vredebewakersleger die straf zullen krijgen. De anderen moeten gewoon een heel aantal jaren naar de gevangenis. Ik voel me een beetje beter wanneer ik dat hoor, maar niet veel beter. Want ook na het uitzitten van zijn straf zal pap nooit meer iets met mij te maken willen hebben.

Er gaan twee dagen voorbij zonder dat er nog veel extra nieuws uit het Capitool komt. De eerste rechtszaken tegen invloedrijke mensen onder het vroegere regime van Snow zouden begonnen zijn en ook de voorbereiding van Katniss' proces is gestart. Plutarch - die door Paylor benoemd is tot Minister van Communicatie - kondigt op tv aan dat die gebeurtenis in het hele land uitgezonden zal worden. Katniss zelf zit nog steeds gevangen op de twaalfde verdieping van het Trainingscentrum. Niemand mag contact met haar hebben, maar ze wordt streng bewaakt via verborgen camera's.

Ik breng uren op de hooizolder door zonder met iemand te praten. Vaak lig ik gewoon in bed of staar ik door het raam naar de vlokken van de zoveelste sneeuwbui die het witte tapijt buiten nog dikker maakt. Het enige wat ik hoor, is het geschraap van de spades waarmee Vale en enkele andere mannen een nieuw pad doorheen het dorp uitgraven en de bezorgde discussies tussen Doran, Andrew en Noria. Ze maken zich nu echt zorgen over mijn toestand. Toen ik bereid was om die noodverkiezingen zelf ook mee te volgen op tv, dachten ze dat het eindelijk beter met me begon te gaan. Maar de waarheid is dat ik me nog steeds eenzaam voel nu ik mijn vrienden en familie in het Capitool waarschijnlijk voorgoed kwijt ben, en dat ik geen idee heb hoe ik de draad van mijn leven weer moet oppakken. Op de derde dag na Paylors verkiezing hoor ik Doran tegen Andrew zeggen dat hij ernstig overweegt om zelf terug naar het Capitool te gaan en daar professionele hulp voor mij te zoeken. Al zal het niet meevallen om een psycholoog te vinden die helemaal tot in dit afgelegen dorp van district 10 wil komen. Het kan me weinig schelen. Ik zie niet in hoe zo'n dokter mij zou kunnen helpen na alles wat er gebeurd is. Maar rond de middag - ongeveer een uurtje na het gesprek tussen Doran en Andrew - hoor ik nog iets anders, dat wel meteen mijn aandacht trekt. Het geluid van een hovercraft.

Ik kruip onder mijn deken vandaan en kijk door het zolderraam naar buiten. Het toestel vliegt laag over ons dorp heen en blijft dan stil hangen boven het Wildbos. Wat komt die hier doen, vraag ik me af. Voor zo ver ik weet zal de ziekenhuistent van Lucas pas volgende week worden afgebroken. Darvo en de twee andere patiënten die er nog zitten, zijn intussen voldoende hersteld om weer naar huis te gaan. Maar over enkele dagen wordt er een nieuwe lading bouwmaterialen naar de hoofdstad van district 10 gebracht en het is praktischer als diezelfde hovercraft op zijn terugweg de ziekenhuistent meeneemt. Ik ga op de rand van Kivo's bed zitten om mijn schoenen aan te trekken. Het leek wel alsof dat toestel stilhield om de passagiersladder neer te laten. En als we vandaag onverwacht bezoek krijgen, wil ik toch wel graag weten wie dat is.

Ik ben nog maar net aangekleed wanneer ik buiten op straat mensen hoor. Noria, Vale, en nog twee andere stemmen die ik eerst niet meteen kan plaatsen. Het raam van de zolder is dicht, dus ik kan nauwelijks iets verstaan. Ik hoor alleen maar geroezemoes. En toch weet ik honderd procent zeker dat ik die stemmen ken. Dan dringt opeens met een schok tot me door wie het zijn. Mijn hart slaat een paar slagen over. Dit kan helemaal niet. Ik moet eerst door het raam kijken om te geloven dat het echt zo is.

Ik trek het gordijn van de hooizolder opzij, klim snel de houten ladder af en spring vanaf de derde trede rechtstreeks op de grond. Met één beweging duw ik de voordeur open. Daar staan ze. Allebei. En de blik in hun ogen maakt duidelijk dat ze er net zo erg als ik naar verlangd hebben om elkaar weer te zien. Ik ren Leandro voorbij en val Merope in de armen.

Een hoofdstuk met een verrassend einde … althans, dat hoop ik! Waarschijnlijk gingen de meeste lezers er wel van uit dat Aludra's vrienden in het Capitool vroeg of laat weer ter sprake zouden komen. Maar hadden jullie verwacht dat het op deze manier zou gebeuren? De laatste keer dat Merope zelf in het verhaal voorkwam, was tijdens het telefoongesprek waarbij Evi (tribuut uit district 5) stierf. Dus ik zou zeggen: Welkom terug voor dit personage!

Helaas zijn er, naast Aludra's moeder, dus ook een paar andere mensen uit haar kennissenkring gestorven. Ik besef dat ik dit als schrijver vrij lang heb uitgesteld, maar vond wel dat het moest gebeuren om het verhaal geloofwaardig te houden. Ook het gesprek met Cressida is iets waarvan ik graag jullie mening hoor. Ik ben altijd wel benieuwd naar lezersreacties ;-)

Om in canon met het boek te blijven, moest ik in dit hoofdstuk ook de executie van Snow - of beter gezegd, die van Coin - bespreken, net als de noodverkiezingen die daarna volgen. Ik geef eerlijk toe dat ik over beide gebeurtenissen vrij snel heen ben gegaan. Het probleem was natuurlijk dat Aludra depressief is in dit hoofdstuk en dus weinig interesse toont voor dit soort dingen.

Tot slot nog een praktische mededeling: Ik vertrek voor één week op vakantie, vanaf vrijdag 28 juli tot en met vrijdag 4 augustus. Tijdens deze vakantie zal ik geen toegang hebben tot het internet, en kan ik dus ook niet reageren op reviews of privé-berichten. Uiteraard zal ik dit wel allemaal lezen en beantwoorden zodra ik weer thuis ben.

Tot het volgende hoofdstuk!