Hoofdstuk 26 Emma's verdriet
POV Skye
Fred trok haar mee naar de voordeur de rozentuin in. Er stonden overal struiken, beelden en fonteintjes.
Hij trok haar mee ver de tuin in en stopte ergens in de schaduw.
Fred streelde haar haren met zijn vingers en boog zich toen naar haar toe om haar te zoenen. Skye beantwoordde zijn kus vurig, maar even later hoorde ze geschreeuw. Ze liet Fred los, keek de kant van het geluid op en luisterde.
Fred keek haar verbaast aan. "Wat is er?" "Ssst!" "...Nu snap ik waarom George het uitmaakte drie jaar geleden, je bent gewoon een slet." zei een stem in de verte die verdacht veel op die van Sjors leek. "Wat!" gilde een stem die overeen kwam met die van Emma.
"Wat!" gilde ze weer en Skye hoorde iets vallen en daarna breken. Even later hoorde ze gesnik.
Fred keek Skye aan. "Wat heeft dat te betekenen?" "Ik heb zo'n vermoeden. Laten we hopen dat het fout is." Fred streek weer met zijn vingertoppen langs haar haren. "Hoezo?" "Emma, Sjors, schreeuwen, breken, huilen. Begin je het al te snappen?" Fred knikte. "Kom." zei Skye en ze liepen op het gesnik af. Bij de fontein stond Emma. Met haar hoofd gebogen en de tranen drupte in het bakje van de fontein. "Emma?" "Ga weg, Skye." Emma hief haar hoofd op. Haar mascara was uitgelopen en haar wangen zaten onder de zwarte strepen.
Skye liep naar haar toe en omhelsde haar. "Wat is er gebeurd?" "Het is uit, Skye. En ik denk niet dat het ooit nog goed komt." "Hoezo niet?" Emma zei niets en staarde naar de grond. "Oh." zei Skye. "Fred zou je zo vriendelijk willen zijn om mij op te wachten in de Hal? Ik kom er zo aan." Fred grijnsde naar Skye en verliet toen het omheinde stuk.
"Vertel." zei Skye. "Ik danste eerst gewoon gezellig met Sjors. We hadden het naar ons zin en op een gegeven moment moet ik naar het toilet." Emma sloot even haar ogen, en het leek alsof ze nieuwe moed bijeen schraapte. "Even later ga ik terug naar buiten, staat Draco mij op te wachten. Hij zegt dat hij mij iets wilde laten zien en kuste me toen. Ik kon geen kant op en wachtte ik maar tot het voorbij zou zijn. Toen bleek Sjors er te zijn en die had gezien dat ik me niet tegen Draco verzette. Hij dacht dat ik het juist fijn vond. Hij werd boos, ik werd boos en begon te schelden, toen hij ook en toen brak ik de ketting die hij met had gegeven. Ik ben naar buiten gerend en ik voel me ellendig." Emma begon weer te snikken en Skye kreeg medelijden met haar vriendin.
"Dat heb jij weer." zuchtte Skye. "Zou je me alleen willen laten?" vroeg Emma. "Pas als die mascara van je wangen af is." zei Skye. "Ik ga je echt niet als indiaan door de school laten lopen. Niet dat er wat mis is met indianen, maar die mascara kan gewoon niet." Skye pakte wat water uit de fontein en begon Emma te helpen met haar gezicht te wassen.
"Oké, kan je nu gaan? Ga maar weer met Fred zitten te flikvlooien, dan heb ik even tijd om na te denken." Skye keek haar met opgetrokken wenkbrauw aan, maar besloot om Emma alleen te laten. Zou zij ook erg gewaardeerd hebben als ze net ruzie had gehad.
Fred stond bij Ludo Bazuyn en haar vader samen met George. Alweer. Dit was al de derde keer vandaag.
"Ha, Skye. Heb je het naar je zin?" vroeg haar vader. Skye zuchtte geërgerd. "Ja." "Mooi zo." zei Ludo. Skye ging naast Fred staan en wachtte ongeduldig af tot ze weer konden dansen.
"Nou, gaan jullie maar weer naar jullie afspraakjes, want volgens mij word juffrouw Wizard hier een beetje ongeduldig." zei Ludo vrolijk en Fred nam afscheid. Haar vader keek Fred inschattend aan en Skye trok Fred mee.
"Sorry hoor, maar ik word soms helemaal gek van mijn vader." zei Skye en Fred glimlachte. "Maakt niet uit." zei Fred en ze liepen weer naar de Grote Zaal, om dar weer onhandig te dansen.
POV Emma
Emma liep verder de rozentuin in en ging ergens achterin op een bankje zitten. Haar tranen waren op en Emma voelde zich eigenlijk nog ellendiger dan eerst. Ik heb hem 'eikel' genoemd. Dat zou ik nooit doen, maar toch deed ik het. Allemaal Draco's schuld. Die leek alles wel grappig te vinden. Had hij gehoopt dat ik nog steeds verliefd was op hem? Na zeker drie jaar?
Emma kreunde. O wat ben ik toch stom geweest! Dit is bijna precies hetzelfde als met George en weer Draco's schuld! Ik kan het gewoon niet geloven waarom doet hij dit?
"Hey, Emma." Draco kwam aangelopen en leek blijer dan ooit tevoren. "Ga weg." siste Emma kwaad. "Je wilt dus niet bij je nieuwe vriendje zijn?" "Je bent mijn vriendje niet!" "Jawel, we hebben net gezoend en geef toe, je genoot." "Dat is helemaal niet waar, en nu ga je weg." "Nee." zei Draco koel en hij ging naast haar zitten. Emma stond op en Draco volgde haar. Emma wilde weglopen, maar Draco greep haar pols. "Wacht." Emma keek hem aan en op zijn gezicht stond deels spijt, deels plezier.
"Wat?" vroeg ze kwaad. Draco trok haar naar zich toe en kuste haar weer. Emma wist nu echt niet meer wat ze nou voelde of wilde. Dus deed ze voor de tweede keer niets.
Draco liet haar los, en keek haar glimlachend aan. "Zie je wel? Je houdt van me." Draco pakte haar hand. "Ik hou niet van je Draco. Jij heb al mijn relaties verpest, dus nu ga ik er zeker niet eentje hebben met jou." Emma trok haar hand los en liep weg. "Het komt nog wel." riep Draco haar na.
Ze sloeg ergens een paadje in en omdat ze niet echt oplette, botste ze tegen iemand aan.
"Sorry." mompelde Emma zonder te kijken tegen wie ze was aangebotst. "Geeft niet, Emma." Emma keek op. George stond grijnzend tegenover haar. Zijn grijns verdween toen hij haar gezicht zag. "Gaat het goed, Emma? Je zit onder de tranen en je ogen zijn een beetje gezwollen en rood." Emma keek hem triest aan. "Eigenlijk gaat het niet." "Wat is er gebeurd?" vroeg George meelevend en hij ging zitten op een bankje. Emma ging naast hem zitten en vertelde over haar ruzie met Sjors en Draco.
"Het was alweer Draco, George. Hij verziekt de hele tijd mijn relaties. Eerst met jou, daarna met Sjors... Hij hoopte net dat ik hem nu leuk zou vinden." "Het is een vervelende, kleine etterbak!" zei George en hij sloeg een arm om haar heen. Emma voelde weer tranen opkomen. Het was te pijnlijk allemaal. Sjors word boos, Draco kust me, George doet weer lief tegen me net als vroeger. Waarom kan het leven niet gewoon simpel zijn?
Ze bleven zo een tijdje zitten, maar na een paar minuten vroeg George: "Heb je Fred gezien? Ik moet hem dringend spreken." "Voor het laatst zei hij dat hij in de Hal op Skye zou wachten. Ze zullen wel ergens met z'n tweeën zijn." George zuchtte.
POV Skye
Skye en Fred liepen lachend de trappen op naar de Leerlingenkamer. Het was zo romantisch allemaal. Behalve dat van Emma en Sjors. Ze zal zo even een hartig woordje spreken met hem en morgen zou ze Draco op zijn kop geven. Het zal hem bezuren.
"Feestverlichting!" riep Skye vrolijk en de Dikke Dame zwaaide open.
Ron en Hermelien hadden knetterende ruzie. Ze stonden een paar meter van elkaar, met rood hoofd en schreeuwden tegen elkaar.
"Nou, als je het niet leuk vindt, weet je wat je moet doen!" schreeuwde Hermelien.
"O ja?" brulde Ron. "Wat dan?"
"Als er weer een bal is, mij vragen voordat iemand anders dat doet en niet als laatste redmiddel!"
Ron bewoog geluidloos met zijn lippen, als een goudvis op het droge, terwijl Hermelien zich abrupt omdraaide en de trap naar de meisjesslaapzaal opstormde. Ron wendde zich tot Harry.
"Nou ja!" sputterde hij. "Nou ja! Dat bewijst - ik bedoel - daar ging het absoluut niet om -"
Fred glimlachte. "Het is niet voor iedereen zo'n mooie avond, he?" Skye schudde haar hoofd. Fred boog zich naar haar toe en gaf haar een lange afscheidskus.
Skye liep naar boven en keek of Emma in de slaapzaal aanwezig was, maar ze ontbrak. Skye liep weer naar de Leerlingenkamer, en liep verder naar de Rozentuin.
Ze wandelde een stukje en op een gegeven moment hoorde ze stemmen. Het waren de stemmen van Emma en George. Ze gluurde om door de struiken en zag de twee zitten. Emma leunde tegen George aan en George praatte tegen haar. Na een tijdje stond hij op en kuste hij Emma kort op haar wang. Emma keek hem verbaast aan en hij knipoogde naar haar. Toen liep hij weg, Skye's kant uit. Skye liep op George af en zei: "Fred is in de Leerlingenkamer, ik hoorde toevallig dat je hem zocht." "Oh, eh... Ja dank je." George liep weg en Skye liep naar een verbaasde Emma toe.
"Jij hebt echt wat meegemaakt vandaag." zei Skye glimlachend. "Ja." zei Emma somber. "Kom we gaan." zei Skye en Emma en zij liepen naar boven.