Veni Vidi Vici XVIII: Falling Under Pressure! Shiro Doubts Even More!

Het was 's avonds en Sanji was bezig met het eten klaar te maken. Ik rook het van ver.

Ik zat nog steeds op het strand, helemaal alleen. Ik had even geen nood om in contact te komen met anderen, noch hen in mijn buurt te hebben. Ik wou rust hebben en alles op een rijtje kunnen zetten.

"Kan ik bij je zitten?" Ik keek op en zag Kid. Zuchtend knikte ik en wees beleefd naar het plekje naast mij.

"Ja tuurlijk, ga je gang." zei ik. Kid zette zich naast mij in kleermakerszit en liet zijn armen rusten op zijn benen. We zeiden niets voor een moment, maar keken soms af en toe naar elkaar.

"Waarom blijf je hier en zit je niet bij de groep?" vroeg hij dan. Mijn ooit opgeheven hoofd zakte naar beneden met een zucht.

"Ik heb geen zin in contact eigenlijk. Had nood aan een beetje rust." "Ah, sorry! Als je wilt dat ik nu vertrek..." Ik hield hem tegen door zijn arm vast te grijpen. Hij keek me aan en stopte zijn aanstalten om weg te gaan. Blozend keek ik naar beneden.

"Vertrek niet." mompelde ik. Hij liet zijn ledematen rusten en zette zich terug goed.

"Okay. We gaan wel terug als het eten klaar is, goed?" zei Kid en ik knikte. Ik liet zijn arm los, maar hij greep instinctief terug naar mijn hand en hield ze tussen zijn beide handen vast.

"Je handen zijn ijskoud, Shiro. Nochtans het is warm hier." zei hij en ik glimlachte. Ik voelde zijn warme handen mijn ijskoude handen verwarmen, zijn aanraking was zo zachtaardig. Gaf hij zoveel om mij?

Ik keek Kid aan en hij keek me gelijk terug aan.

"Je weet wat ze zeggen... Koude handen hebben is een teken van een warm hart." zei ik en glimlachte lief naar hem. Kid grinnikte zachtjes en knikte.

"Heb je er wel eentje?" vroeg hij dan, waarop ik beledigd zuchtte naar hem.

"Oh! Da's gemeen, Kid! Natuurlijk heb ik er eentje! Anders zou ik hier niet zitten, hoor." zei ik en grijnsde. Kid hief zijn schouders op.

"Tuurlijk." zei hij en ik gaf hem een elleboogstoot tegen zijn ribben.

Het werd weer stil en beiden gaven we geen kick, tot dat Kid weer het ijs verbrak met een van zijn vragen.

"Waarom kwam je zo vroeg terug?" vroeg hij dan. Ik keek hem aan en hij keek me met een opgeheven wenkbrauw aan.

"Eerlijk deze keer, want ik zag het in je ogen. Je was aan het liegen." zei hij en boog een beetje voorover om mij bang te maken. Ik giechelde.

"Fijn, fijn, zoals je wilt. Ik ben terug gekomen omdat ik teveel aan het twijfelen was." vertelde ik hem dan. Hij keek me aan en gebaarde dat ik verder moest vertellen.

"Ik twijfelde door jou, Kid." antwoordde ik eerlijk. Ik durfde niet in zijn ogen te kijken, wie weet lacht hij mij wel uit!

Ik voelde zijn ogen op mijn huid branden. Met zijn hand greep hij mijn kin vast en liet hij mij naar hem kijken. Zijn rode ogen keken rechtstreeks in mijn roze kijkers, zelfs dwars door mij heen. Het was precies alsof hij recht in mijn ziel keek.

"Dus je bent eigenlijk terug gekomen door mij?" vroeg hij dan zachtjes. Ik zag een hint van verdriet in zijn ogen.

"Ja, maar je moet je dat niet aantrekken, Kid!" zei ik en begon lichtjes te panikeren. Heb ik hem gekwetst?

Hij draaide zich om en zuchtte verslagen.

"Ja, maar jij kan je training niet voortzetten." "Kid, zolang ik niet weet wie mijn echte man is, kan ik niet trainen." vertelde ik hem en hij keek me aan met een blos op zijn wangen. Ik glimlachte.

"In mijn training had ik Zoro in mijn gedachten, maar jij zorgde voor twijfels inderdaad. En dat allemaal door jouw kus en omdat ik zoveel aan je dacht." legde ik hem uit. Kid nam mijn pols vast, trok mij naar zich toe en plantte zijn lippen op de mijne.

Verrast van de kus keek ik hem aan, maar ik duwde hem niet weg. Hoe meer ik dacht aan het feit dat Kid me kuste, hoe meer vlinders ik in mijn buik kreeg. Mijn wangen waren rood van het blozen en ik kuste hem dan gewoon terug. Ik had mijn handen op zijn hals geplaatst en zette me dichter bij hem.

Hij verbrak de kus en we keken elkaar aan.

"Kid, dit is waarom ik twijfelde. Ik... Ik... Deze kant heb ik nog nooit van jou gezien." zei ik zachtjes. Hij glimlachte.

"Jij bent ook een van de enige die deze kant van mij zal zien." zei hij en kuste mij terug, weer zo teder en liefdevol. Ik kon niet genoeg krijgen van zijn lippen, zijn aanrakingen en... gewoon van hem!

"Kid! Shiro! Het eten is klaar!" werd er luidkeels geroepen. Kid en ik hadden alleen oog voor elkaar, voor niets of niemand anders. We kusten elkaar nog eens en Kid hief mij dan op. Ik slaakte een korte gil van schrik en hield hem goed vast.

"Kid! Ik kan wel stappen hoor!" zei ik en hoorde hem dan grinniken. Hij had zo'n serene glimlach op zijn gezicht. Nog nooit had ik hem zo gezien.

Ik liet het rusten en liet Kid me dragen naar het kamp. Kid zei geen woord en ik ook niet. Hij bracht ons terug naar het kamp en liet me daar op mijn beide voeten staan. Ik keek Kid even aan, maar zijn gedrag veranderde omdat we bij de anderen waren. Ik glimlachte.

"Bedankt." Ik zette me bij Nami en Robin en Kid ging zich ook bij zijn crew zetten.

Nami en Robin keken mij aan, netzoals twee gieren die hun prooi hadden gezien. Ik keek hen aan en hief mijn wenkbrauw op.

"Dus je hebt een ander kantje van hem gezien?" vroeg Nami dan. Ik begon te blozen.

"En dan?" zei ik en speelde wat met mijn eten dat Sanji me had gegeven. Nami grinnikte.

"En wat ga je dan met Zoro doen? Hij zit daar depressief te wezen nadat hij jou met Kid heeft gezien." zei ze en wees naar Zoro. Hij zat weg van de groep en at zijn avondmaal kalm op. Sinds wanneer is hij depressief?

Ik zuchtte en nam een hap.

"Geweldig. En wie is volgende hier dan?" vroeg ik en smeet bijna alles van mij af. Ik gromde in alle frustratie. Ik had het er echt genoeg van!

"Kalm aan, Shiro. Je zal wel zien wie de ware is, vertrouw me maar." zei Robin op een kalmere toon. Ik at mijn avondmaal op, zette het bord neer en stond op. Robin, Nami, Chopper en Usopp keken me aan.

"Wat ga je doen?" vroeg Usopp aan mij. Ik keek hem aan.

"Afkoelen." antwoordde ik zachtjes en wandelde weg uit het kamp. Sanji riep nog wat, of ik wel genoeg gegeten had of zo. De jongens keken me ook aan, zelfs Zoro die depressief was.

"Mio Dio," zei ik zachtjes en ritste mijn rok los.

"dammi Il Tuo potere di talento.." fluisterde ik. Mijn rok gleed over mijn heupen en ik stapte er zo over. Ik stond voor de zee en een blauwe gloed kwam over mij heen die mij beschermde.

"Shiro! Niet doen!" riepen er een paar. Ik zette mijn eerste stappen in het zout water, het voelde zo verfrissend aan.

"Ga eruit! Straks ga je dood!" Dat was Zoro's stem. Ik negeerde zijn bevel en ging dieper het water in tot dat het mijn buik reikte.

"Mio Dio," zei ik weer. Ik stak mijn armen in de lucht, net alsof ik God ging ontvangen.

"dammi Il Tou potere di talento!" riep ik uit. De blauwe glans versterkte en ik dook in het water. Juist wanneer ik dook, hoorde ik stemmen roepen, ze riepen mijn naam.

Ik opende mijn ogen onder water en trof het mooiste van de zee aan, hier onder water.

Al die vissen die zwommen in scholen en het was gewoonweg prachtig. Ik werd plotseling uit het water getrokken en belandde in iemand zijn armen. Ik draaide mijn hoofd en zag Sanji. Hij had alleen zijn broek nog aan.

"Shiro! Doe dat echt niet meer!" riep hij bezorgd.

"Mio Dio," zei ik."dammi Il Tuo potere di talento." zei ik en een blauwe glans ging over mij en Sanji heen.

"Dat is de kracht die ik gebruik als ik wil zwemmen, Sanji. Ik verdrink helemaal niet." zei ik. Wanneer hij doorhad dat ik nog levend was, liet hij mij los en kon ik weer vrij zwemmen.

"Ik zwem als ik wil afkoelen." vertelde ik hem en ging het water uit. Iedereen stond daar, ze keken mij aan helemaal verbijsterd dat ik levend uit dat zout water kwam.

"Jij bent een Devil's Fruit user. Hoe kan je nog leven?" "De kracht van God die mij beschermt. Tijdelijk, maar het beschermt mij." zei ik en kreeg een handdoek naar mijn kop geslingerd.

"Droog je af, gek mens. Straks word je nog verkouden." zei Nami en ze zuchtte opgelucht. Ik glimlachte en droogde mij af.

De show was gedaan, ik was compleet aangekleed en ik bad tot God.

"Mio Dio," bad ik en klaspte mijn handen tegen elkaar.

"grazie per Il Vostri poteri divini." De blauwe glans verdween compleet en ik legde me neer op mijn handdoek die ik gesprijd had op het strand.

"Shiro," Ik zag Sanji mij naderen en ik zette me recht.

"Wat is er, Sanji?" vroeg ik. Hij zette zich naast mij en ik hoorde hem zuchten.

"als Zoro niet de ware is, wie is het dan wel?" vroeg hij dan. Ik hief mijn schouders op.

"Laat ik het maar zo zeggen, de persoon moet sterk genoeg zijn-althans zijn liefde-om mij niet te doen laten twijfelen als er iets anders gebeurd." vertelde ik en prulde aan de handdoek.

"Als Zoro de klus niet kan klaren, dan hoop ik dat een van ons dan het wel kan doen." zei Sanji en stond weer op. Ik keek hem aan.

"Doe je best, zou ik dan zeggen." zei ik en glimlachte. Sanji grinnikte, hurkte zich en kuste mij. Verrast keek ik hem aan.

Sanji kuste mij. Hij verbrak de kus en stapte weg.

Zuchtend schudde ik mijn hoofd, met een glimlach.

"Sorry Sanji, het is tussen Law en Kid vanaf nu." zei ik en lachte zachtjes.


Hoofdstuk 28 is klaar en er komt weer wat in de weg! Zo te zien zijn Sanji en Zoro geƫlimineerd...

Is dat wel zo? Gaat dat zo blijven?

Nog veel leesplezier! :D

Over and OUT! ^^