ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΕΒΔΟΜΟ
«Λίλι, πραγματικά. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε για την συνέντευξη του Άλεξ. Ούτε η Θεία Κωμωδία του Δάντη δεν σηκώνει τόση ανάλυση!»
Η ποια του ποιου;
«Μα, ρε Έμιλι…»
«Όχι μα, όχι μα! Δεν έχει μα. Μα και ξεμά! Φτάνει που χθες όλη την ημέρα στο Χογκσμιντ την περάσαμε να χαρτογραφούμε κάθε λέξη και κόμμα. Δεν αντέχω άλλο!»
«Γιατί δεν κατάλαβα; Μια χαρά περάσαμε χθες.»
Καταφέραμε και να ξεκουμπιστεί η Άνα, μιας και η Πένυ δήλωσε εξ αρχής πως δεν πρόκειται να κάτσει να ακούσει ούτε κουβέντα παραπάνω για τον Άλεξ και πήρε την Κουβανή και φύγανε για ψώνια. Και έμεινα εγώ με την Έμιλι σε ένα παγκάκι να διαβάζουμε το περιοδικό και να καταλήγουμε σε συμπεράσματα. Όπως ότι μάλλον ο Άλεξ δεν εννοούσε πως θα παντρευτούμε αμέσως.
«Εσύ πέρασες μία χαρά! Εγώ δεν πέρασα καθόλου μία χαρά. Απλά σου έκανα παρέα γιατί έτσι κάνουν οι σωστές φίλες. Αν ξέρεις τι ακριβώς σημαίνει αυτό!»
«Τώρα γιατί φωνάζεις;»
«Γιατί κουράστηκα να είμαι ο κομπάρσος στην ζωή σου. Αν δεν μιλάμε για τα ερωτικά σου, τότε δεν κάνουμε τίποτα άλλο μαζί. Χθες αφού σε ικέτεψα να πάμε να βρούμε τους άλλους για φαγητό, επειδή μου είχε πάει το στομάχι στην πλάτη, είπες θα φας στο σχολείο και σηκώθηκες και έφυγες.»
«Συγνώμη που δεν ήθελα να περάσω χρόνο με τρία ζευγάρια!»
«Σιγά, ρε Λίλι! Λες και τι θα κάναμε πια!»
«Να δούμε αν θα έλεγες το ίδιο αν σε εξανάγκαζα εγώ να κάνεις παρέα με την καινούργια γκόμενα του Χιούγκο αφότου είχατε χωρίσει.»
«Ίδια σχέση έχουμε εμείς με τον Χιούγκο και εσύ με τον Ίαν; Εσύ δεν τον ήθελες καν. Έπαιζες μαζί του.»
«Άλλο αυτό.»
«Να με συγχωρεί η χάρη σου, αλλά δεν είναι καθόλου άλλο. Φέρεσαι σαν κακομαθημένο που του πήραν το παιχνίδι του. Η Άνα είναι πολύ καλή και συμπαθητική κοπέλα. Και ο Ίαν είναι πολύ άνετος. Η μόνη που έχει το πρόβλημα είσαι εσύ.»
«Ναι, ε; Ε, τότε δεν χρειάζεται να ασχολείσαι άλλο μαζί μου, εφόσον είμαι τόσο προβληματική!»
«Είσαι άδικη τώρα και το ξέρεις. Απλά σου εξηγώ πως αυτό που είπες με τα ζευγάρια δεν έχει καμία βάση. Ποτέ ούτε εγώ ούτε ο Χιούγκο ούτε ο Φρανκ ούτε κανένας σε έχουμε κάνει να αισθανθείς παρείσακτη ή ότι περισσεύεις. Σου λέμε πάντα να έρθεις μαζί μας.»
«Α, ευχαριστώ που με λυπάστε τόσο, ώστε να με καλείτε στις εξόδους σας!»
«Δεν είπα αυτό! Μην διαστρεβλώνεις τα λόγια μου. Είσαι η καλύτερη μου φίλη. Σε αγαπάω απόλυτα. Όμως μερικές φορές γίνεσαι απίστευτα εγωκεντρική.»
«Εγωκεντρισμός είναι να θέλω να μιλήσω για το αγόρι μου; Σε αντίθεση με εσένα εγώ είμαι μακριά από την σχέση μου. Ο μόνος τρόπος για να μην στενοχωριέμαι είναι να μιλάω για εκείνον.»
«Ναι, αλλά όχι συνέχεια! Είναι παράνοια αυτό!»
«Δεν μιλάμε συνέχεια για τον Άλεξ.»
Η Έμιλι σταυρώνει τα χέρια της στο στέρνο της και μου ρίχνει ένα σκωπτικό βλέμμα. Ευτυχώς είναι Κυριακή πρωί και είμαστε μόνες στον κοιτώνα των κοριτσιών. Δεν θα ήθελα να ακούσει κανείς άλλος την διαφωνία μας.
«Λίλι, δεν μιλάμε για τίποτα άλλο εκτός από τον Άλεξ.»
«Έλα, δεν παίζει αυτό.»
Χαμογελάει σαρδόνια.
«Για προσπάθησε να θυμηθείς μία, ΜΙΑ, κουβέντα που ανταλλάξαμε και δεν είχε ως περιεχόμενο τον Άλεξ.»
«Εεεε.»
Ανακάθομαι στο κρεβάτι μου προσπαθώντας να σκεφτώ.
«Μην μπαίνεις σε κόπο. Δεν θα βρεις. Δεν θα βρεις γιατί δεν υπάρχει. Μιλάμε συνεχώς και αποκλειστικά για τον Άλεξ. Ξέρεις τι ήρθα να σου πω τώρα;»
«Όχι, πού να ξέρω;»
«Όχι, φυσικά και πού να ξέρεις. Πού να ξέρεις όταν με το που μπήκα στον κοιτώνα σε βρήκα πάλι να διαβάζεις το περιοδικό και η πρώτη σου λέξη δεν ήταν καν καλημέρα. Ήταν ο Άλεξ.»
Μέρλιν, δεν μπορεί τα πράγματα να είναι όπως τα περιγράφει η Έμιλι. Υπερβάλει, αυτό είναι. Δεν θα έφτανα ποτέ στο σημείο αυτό. Έχω πέσει χαμηλά σε πολλά θέματα, αλλά η φιλία ήταν πάντα πολύ ψηλά για εμένα. Και όμως. Όσο και αν στύβω το κεφάλι μου, δεν μπορώ να σκεφτώ καμία φάση που να μιλάμε για κάτι άλλο. Συνεχίζω να πιστεύω πως δεν μπορεί να έχει συμβεί αυτό για το οποίο με κατηγορεί, απλά η προσοχή μου είναι τόσο στραμμένη στον Άλεξ που οτιδήποτε άλλο περνά στο υπόβαθρο. Γαμώτο. Πόσα κομμάτια να γίνω πια η τσαμένη;
Παρατάω το περιοδικό στο κρεβάτι και σηκώνομαι όρθια.
«Έλα, εντάξει, έχεις και εσύ τα δίκια σου,» κανακεύω την κολλητή μου που μου κάνει, αν είναι δυνατόν, σκηνή. «Όμως πρώτη φορά μου συμβαίνει όλο αυτό, καταλαβαίνεις. Μου είναι δύσκολο να το διαχειριστώ. Εσύ δεν το έχεις αισθανθεί αυτό. Εσύ πάντα ήξερες ότι σε θέλει ο Χιούγκο και δεν είχες κάτι άλλο να κάνεις από το να αποφασίσεις ότι τον θέλεις πίσω. Με εμένα όμως, ο Άλεξ είναι το όνειρο μου που έγινε πραγματικότητα!»
«Φτάνει πια με τις μεγαλοστομίες σου,» με ψέγει εκείνη. «Σχέση έχετε όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Αυτό ακριβώς εννοώ, όταν σου λέω πως γίνεσαι εγωκεντρική. Άλλος παιδί δεν έκανε, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη.»
«Οοο, μπορείς να με τρελάνεις με αυτές τις παροιμίες σου! Και δεν είναι μία απλή σχέση. Ο Άλεξ είναι ο έρωτας της ζωής μου.»
Η Έμιλι καγχάζει.
«Τι πάει να πει αυτό;» απαιτώ να μου εξηγήσει το ύφος της.
Κουνάει απονενοημένα το κεφάλι της και πάει να γυρίσει από την άλλη.
«Έι! Απάντησε μου!»
Δεν το κάνει.
«Έμιλι!»
Με κοιτάζει επιτέλους στερεώνοντας τα χέρια της στην μέση της.
«Δεν πιστεύω πως είσαι ερωτευμένη μαζί του.»
Συγνώμη;
«Βασικά πιστεύως πως είσαι ερωτευμένη με την εικόνα σου μαζί του.»
Τι στον πέο;
«Σε ξέρω τόσα χρόνια. Ξέρω απέξω και ανακατωτά τις αντιδράσεις σου, την συμπεριφορά σου. Για εσένα ο Άλεξ είναι η απόλυτη επιτυχία και αυτό που αγαπάς τόσο πολύ σε εκείνον είναι ότι το να είσαι μαζί του σου προσφέρει την αμέριστη ικανοποίηση ότι τα κατάφερες. Ότι αυτό που ήθελες έγινε δικός σου. Δεν τον θέλεις όμως πραγματικά. Δεν θέλεις τον Άλεξ ως άνθρωπο. Θέλεις τον Άλεξ ως την προσωποποίηση του έρωτα. Όμως είναι άνθρωπος. Άνθρωπος με σάρκα και οστά. Η ανάσα του θα μυρίζει το πρωί, θα έχει μύξες και σάλια, θα χέζει και θα κατουράει.»
«Τα ξέρω όλα αυτά!»
«Τα ξέρεις αλήθεια; Ο έρωτας είναι μία πολύ γήινη εμπειρία, Λιλς, και εσύ φαίνεσαι ακόμα να πετάς στα σύννεφα.»
«Δεν αντέχω άλλο το κήρυγμα σου, εντάξει;» ξεσπάω. «Μην προσποιείσαι πως με ξέρεις τόσο καλά. Κανείς σας δεν ξέρει τι νιώθω. Κανείς σας!»
Την σπρώχνω στην άκρη και φεύγω έξαλλη από τον κοιτώνα. Ακούς εκεί! Δεν είμαι εγώ ερωτευμένη με τον Άλεξ! Αν δεν είμαι εγώ ερωτευμένη, τότε κανείς δεν είναι. Ούτε η κυρία Έμιλι που όλα τα έχει τακτοποιημένα στο ακέραιο, ούτε ο κύριος Φρανκ που αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται, ούτε ο Χιούγκο, ούτε η Πένυ, ούτε κανένας! Εγώ έχω θυσιαστεί για τον έρωτα μου για τον Άλεξ. Κατέστρεψα την ζωή μου, επί ενάμιση χρόνο δεν έκανα τίποτα άλλο από το να τον σκέφτομαι και να τον ονειρεύομαι. Και τώρα θα μας πει η Έμιλι πως δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του; Ότι τόσος καιρός και τόσα δάκρυα ήταν για το έτσι; Για το τίποτα; Για την πλάκα; Για το διαστρεβλωμένο εγώ μου;
Όχι, κυρία μου! Δεν σας τα είπανε καλά!
Μέσα στον θυμό και στα νεύρα κατεβαίνω στην βιβλιοθήκη. Είναι ένα μέρος που επισκέπτομαι σπάνια, αλλά ξέρω ότι εδώ θα βρω ησυχία τουλάχιστον. Και επίσης κανείς δεν θα σκεφτεί να με ψάξει εδώ πέρα. Πιάνω ένα τραπέζι μόνη μου στο βάθος και χαζεύω τα βιβλία που είναι σκορπισμένα επάνω του και που προφανώς δεν πρόλαβε να μαζέψει ακόμα η βιβλιοθηκάριος. Στην πραγματικότητα το κεφάλι μου βουίζει από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με κατακλύζουν. Τουλάχιστον η μητέρα μου έχει δίκιο σε αυτό. Είμαι τελείως παρορμητικός άνθρωπος. Όταν κάτι μου συμβαίνει, το αισθάνομαι κατευθείαν στο απόλυτο. Πρέπει να δράσω, για να ηρεμήσω. Δεν αντέχω να συγκρατούμαι. Διαφορετικά μετατρέπομαι σε ηφαίστειο που εκρήγνυται και όποιον πάρει ο Χάρος.
Συνήθως παίρνει και εμένα μαζί. Ξέρω ότι τις περισσότερες φορές η υπομονή είναι αρετή και θα έπρεπε να είμαι πιο διπλωμάτις, ωστόσο μου είναι αδύνατον να διατηρήσω την ψυχραιμία μου όταν κάτι με βιδώνει. Και τώρα είμαι πολύ, πολύ, πολύ βιδωμένη. Τόσο βιδωμένη που για αυτό και σηκώθηκα και έφυγα, γιατί αν καθόμουν δεν ξέρω μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει η λογομαχία μου με την Έμιλι. Συγκεκριμένα βίδωσα τόσο πολύ, επειδή κακά τα ψέματα, αισθάνομαι και λίγο ένοχη. Αν μη τι άλλο, είχε δίκιο στο ότι δεν είμαι και η καλύτερη φίλη τον τελευταίο καιρό. Ίσως και να είμαι και κάτι λίγο εγωκεντρική όπως λέει. Όμως ταυτόχρονα και εκείνη είχε εντελώς άδικο να μου υποδεικνύει πώς αισθάνομαι. Για κάτσε, ρε φίλη μου! Δερβέναγα στα μέσα μας σε βάλαμε; Δηλαδή θα ξέρεις εσύ καλύτερα από εμένα τι νιώθω; Ό,τι γουστάρω νιώθω! Κουμάντο στα συναισθήματα μου θα κάνεις;
Αναστατωμένη όπως είμαι, καθυστερώ να παρατηρήσω πως σε ένα τραπέζι μπροστά μου κάθεται μία παρέα από μικρά Γκρίφιντορ. Δευτεροετάκια συγκεκριμένα. Αυτό που με εκνευρίζει στην παρουσία τους εκεί, είναι πως γυρνάνε συνεχώς προς το μέρος μου, με κοιτάνει τάχα μου δήθεν κρυφά και χαζογελάνε.
«Τι έγινε;» ρωτάω απότομα.
Δεν μου απαντάνε. Αποστρέφουν το βλέμμα τους και συνεχίζουν να γελάνε. Είναι που δεν είναι καλά τα νευρά μου, μόλις βρήκα και εξιλαστήριο θύμα. Σηκώνομαι όρθια και πηγαίνω στο τραπέζι τους.
«Γιατί γελάτε;» ζητάω να μάθω έντονα. «Αυγά σας καθαρίζουν;»
Δεν μιλάνε. Εξακολουθούν ωστόσο να έχουν αυτό το κοροϊδευτικό μειδίαμα στα χείλη τους. Προσέχω τότε πως μία από αυτές, μία παχουλή μπουμπού με ξανθά κοτσίδια και τεράστια γυαλιά στην μούρη που αν θυμάμαι καλά την λένε Ζιγκουάλα – μάνα γιατί με γέννησες – προσπαθεί να καλύψει κάτω από τα τροφαντά χεράκια της ένα περιοδικό. Αντιλαμβάνομαι πως πρέπει να διάβασαν την συνέντευξη του Άλεξ και για κάποιο λόγο τους φαίνεται πολύ αστείο ότι με συνάντησαν στην βιβλιοθήκη σήμερα.
«Αλήθεια είναι,» τους λέω για να τους σιγήσω την περιέργεια. «Τα έχω με τον Άλεξ Γουντ.»
«Αυτός το ξέρει;»
«Τι είπες;»
Τα μάτια μου κεντράρουν στην νεάνιδα που τόλμησε να μου αντιμιλήσει – ένα ισχνό και ταλαίπωρο πλάσμα τίγκα στην ακμή. Αν ήταν η ζήλεια ψόρα, θα γέμιζε όλη την χώρα!
Τελικά τώρα που το συνειδητοποιώ δεν είναι μόνο η Έμιλι με τις παροιμίες.
Είμαι και εγώ!
«Τίποτα,» μουρμουρίζει.
Ανταλλάσσει ένα βλέμμα συνομωσίας με τις υπόλοιπες μαφιόζες, λες και όπου να είναι θα κατακτήσουν τον κόσμο.
«Μην μου λες εμένα τίποτα!» τα παίρνω κρανίο. «Άκουσα πολύ καλά τι είπες! Να έχεις το θάρρος να το πεις και δυνατά, αν σου βαστάει!»
«Γιατί τι θα κάνεις; Θα μας δείρεις;» πετάγεται σαν την τσουτσού μία άλλη με κοντά μαλλιά που αν εξαιρέσεις την λεπτή φωνή της κατά τα άλλα θα πέρναγε μία χαρά για αγόρι.
«Όχι, αλλά μπορώ να κάνω μία χαρά αυτό!» λέω με την λάμψη της ανωτερότητας στο μάτι και βγάζοντας το ραβδί μου παίρνω το περιοδικό κάτω από τις παλάμες της ξανθιάς μικρής με ένα άκιο.
«Έι!» διαμαρτύρεται εκείνη και έπειτα εν χορώ όλες οι υπόλοιπες.
Σηκώνονται όρθιες και ετοιμάζονται για επίθεση, εφόσον αντικειμενικά στα μαγικά δεν μπορούν να με ξεπεράσουν. Ε, είπαμε, δεν θα έχανα και από τα δευτεροετά!
«Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Εδώ πέρα είναι βιβλιοθήκη!»
Η μαντάμ Ορτάνς εμφανίζεται για να επιβάλει την τάξη και τα μικρά παγώνουν στην θέση τους.
«Μα κυρία…» ξεκινάνε να κλαψουρίσουν.
«Σιωπή! Αν έχετε διαφορές, να πάτε να τις λύσετε αλλού. Εδώ βασιλεύει η ησυχία και η τάξη. Μην ξανακούσω κιχ, γιατί θα σας πάω στο γραφείο της διευθύντριας. Ή χειρότερα θα σας πετάξω έξω από εδώ!»
Η μαντάμ κάνει μεταβολή και φεύγει. Γελώντας σαρδόνια στα πιτσιρίκια που νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να τα βάλουν μαζί μου, παίρνω το περιοδικό και επιστρέφω στο τραπέζι μου με σκοπό να το διαβάσω επιδεικτικά μπροστά τους τρίβοντας τους στα μούτρα την νίκη μου. Καθώς όμως το ακουμπάω πάνω στην ξύλινη επιφάνεια μπροστά μου, παρατηρώ πως δεν είναι το περιοδικό με εξώφυλλο τον Άλεξ. Απορώντας για ποιον λόγο τότε έγινε όλος αυτός ο σαματάς ξεκινώ με πραγματική περιέργεια τώρα να ξεφυλλίζω το τελευταίο τεύχος ενός από τα μύρια κουτσομπολίστικα έντυπα που κυκλοφορούν και ασχολούνται κατά αποκλειστικά με την ζωή των πλούσιων και των διάσημων, δηλαδή με εμάς.
Φτάνω στην κεντρική σελίδα που συνήθως είναι το πιο καυτό θέμα. Και τα δάχτυλα μου τσουρουφλίζονται από αυτό που παρατηρώ μπροστά μου.
Δεν είναι δυνατόν!
Τι δεν είναι δυνατόν; Τι; Τι; Τι; Ε; Ε; Ε;
Σας ευχαριστώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ για τα τόσα όμορφα σχολιάκια σας. Είστε φοβερές! Συνεχίστε έτσι :)
Προς Κωστή: Έτσι είναι. Τα πράγματα αλλάζουν μερικές φορές είτε το θέλουμε είτε όχι.
Προς Νέλι: Θεωρία όχι αστεία! Εγώ λέω να την βάλουμε υποψήφια για τα επόμενα Νόμπελ. Μην πω δε τι σαίνι είσαι στα Ισπανικά. Ατιμούτσικο :)
Προς Natasha22: Ε, χωρίς ανατροπή τι σόι fanfiction γράφουμε, χιχι!
Προς Yolanda: Η παρομοίωση με Σκορδά-Λιάγκα με έστειλε! Μικρή Lirio; Πολύ μου άρεσε αυτό, χαχα!
Προς Nushka: Καλώς ήρθες στην παρέα μας. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ για τα θετικά σου λόγια. Εύχομαι να συνεχίσεις να μου λες την γνώμη σου και στα επόμενα κεφάλαια ή γιατί όχι και στις άλλες ιστορίες, χαχα, όλα δικά μου τα θέλω :) Η Ρόουζ με τον Σκόρπιους θα κάνουν εμφάνιση για αυτό μείνε συντονισμένη, αλλά μέχρι τότε μπορείς πάντα να διαβάσεις για αυτούς στο Ένας Κόσμος, στην Μαγική Σχέση ή στην Τελευταία Ευκαιρία (Αυτό λέγεται γκρίζα διαφήμιση ή είναι η ιδέα μου;)
Προς Καταλίν: Χαχαχα, ολόκληρο κεφάλαιο. Μονοφαγού σε κόβω! Πολύ μου αρέσει που απευθύνεσαι θετικά και στις υπόλοιπες σχολιάστριες!
Προς dorina16able: Χαχα, τι τέλεια να διαβάζεις τέτοια θερμή αποδοχή! Σε ευχαριστώ πολύ! Και εμένα ο Όλιβερ ήταν από τους αγαπημένους μου για αυτό και διάλεξα τον Άλεξ να τον κάνω γιο του. Και ναι θα εμφανιστεί και αυτός σύντομα!
Αχ! Όλες ικανοποιημένες σας θέλω. Να δω πώς θα τα καταφέρω, χεχε.
Μέχρι την επόμενη φορά,
ΧΧΧ
