A/N: Zo hier is weer het volgende hoofdstuk. Ik hoop dat jullie het leuk vinden.

A/N: Harry Potter is niet van mij dit is een verhaal van een fan.


Het wachten was nu op Fleur Harry en de laatste gijzelaar waar niemand van wist wie het was.

"POPPY WE HEBBEN JE NODIG".

(BTK 4) H28 De naweeën van de tweede taak.

Van uit het niets klonk er een gegil dat boven het wateroppervlak uit kwam. Iedereen keek massaal om en kon zien dat het Harry Potter was die heel veel moeite had om twee blonde gedaantes te ondersteunen.

Iedereen die aan de kant van het meer stond keek verschrik op, Niemand wist in eerste instantie wat of er mis was maar ze wisten door de gil wel dat het niet goed was.

Terwijl Harry nog een gil gaf die door het water in zijn mond amper te verstaan kon zijn begon zich langzaam te frustreren. Het was ook op dat moment dat Harry zich herinnerde dat hij met zijn oma kon spreken in zijn gedachte. ^Oma ik heb hulp nodig ze ademen allebei niet meer en ik kan ze niet langer meer vast houden op deze manier^.

Even een stukje terug.

Minerva had net nog gezegd dat hij terug moest gaan om de twee Glamorgana's te helpen. En keek nu met wanhoop hoe haar kleinzoon onderwater dook. Ze hoopte dat hij op tijd zou zijn maar ook dat hij het zelf ook zou redden. Ze wist namelijk dat hij de bubbel hoofd spreuk niet kon, maar wat ze niet wist was of zijn kauwwier het uit zou houden. Bij alles wat ze nu wist van Glamorgana's wist ze dat het ter nauwe noot zou zijn als het hem zou lukken.

Terwijl Minerva naar de kant zwom kon ze zien hoe Daphne en Bella al op haar stonden te wachten. Zij echter had de gaven om haar gedachten geheim te houden van haar kleinzoon. Het was iets dat automatisch ging, Harry deed het onbewust ook maar als zijn gevoel de overhand had dan kregen ze de vrije loop. Het deed haar ook afvragen hoe het kwam dat Bella en Daphne haar konden horen. Echter dat zou iets voor later zijn.

Nu echter wilde ze dat alleen Daphne en Bella haar hoorde. ^Meiden zorg ervoor dat iedereen van de familie hier heen komt. Als Harry zo weer boven water komt hebben we al hun hulp nodig die we maar kunnen krijgen^.

Nog met een paar meter naar de kant te gaan zag Minerva hoe Bella en Daphne knikte en meteen op zoek gingen naar de rest van de familie die hier en daar op de tribunes zaten.

Terwijl Minerva door Poppy aan de kant werd geholpen keek ze hoe de eerste van haar familie al haar kant op kwam gerend. Het verbaasde haar dan ook niet echt dat he juist Isabella was die vooraan liep.

Minerva liep naar Isabella toe en hoorde Harry in haar gedachten roepen. Ze kon meteen horen aan zijn gedachten dat hij er even geen controle over had.

^In Merlijns naam wat zijn dat voor achterlijke wezens^.
^Nee niet de bubbel^.
^In Merlijns naam laat dat. Ze hebben hem nodig om te ademen^.
^Ik kan ze niet blijven toveren dat houden ze nooit vol^.

Minerva hoorde haar kleinzoon en wist meteen dat hij het over Wierlingen had. Het waren kleine wezens met scherpe nagels die leken op kleine messen. Ze begreep ook aan zijn gedachten dat die wezens iedere keer voor de Bubbel van de bubbelhoofd spreuk gingen. En als dat steeds zou gebeuren dan was het bijna zeker dat Fleur en Gabrielle zouden verdrinken. Het verbaasde haar wel dat hij de spreuk kon. Ze was immers van gedachten dat hij die nooit geleerd had. Het bewees maar weer dat het groepje meer gedaan had dan dat iedereen had verwacht.

"Minerva, mag ik weten waarom Harry weer onder water gedoken is" klonk de stem van Albus achter haar.

Minerva draaide zich om en keek de hoofdmeester recht in de ogen aan. Ze deed een wenkbrauw omhoog maar zei niets. Ze zuchtte en hoopte dat hij zou begrijpen dat ze nu geen zin had in een van zijn spelletjes.

Albus keek haar aan en begon langzaam te koken. Hij wist niet meer wat hij met Minerva aan moest. Van af het moment dat ze er achter was gekomen dat ze de oma was van Harry was ze niet meer onder zijn controle. Het geen wat hij niet begreep was dat ze hem niet meer vertrouwde het was immers voor het grote goed dat wist ze toch. "Minerva, Als Harry boven komt met een van de andere gijzelaars dan zal hij nul punten krijgen" beet Albus haar toe.

Minerva hoorde het venijn in zijn stem en wist dat het meer een bluf was dan werkelijkheid. Ze deed een stap dichter naar hem toe en keek hem opnieuw recht in de ogen. "Ik houd er niet als ik bedreigd word. En ik houd er al helemaal niet van als jij mijn kleinzoon voor zo een dreigement word gebruikt".

Albus slikte maar hield zich groot. Hij zou niet onder doen voor Minerva wat ze dan ook zou zeggen. "Het is geen dreigement Minerva, Het is alleen maar een waarschuwing. Ik wil dat Harry een eerlijke kans blijft houden en om die te behouden zal hij zich aan de regels moeten houden, net als de andere deelnemers".

Even hield Albus stil en keek aandachtig naar de ogen van Minerva. Hij kon duidelijk zien dat ze aan het denken was en dat ze twijfelde. Het was nu het juiste moment om de genadeslag toe te dienen en Harry weer onder zijn controle te krijgen.

Minerva Hoorde de dreigement en ook hoe hij herhaald werd. Het was dan wel met andere woorden maar hij werd toch herhaald. Ze keek Albus aan en voelde hoe hij een ligament spreuk op haar richtte. Het was een kleintje eentje die alleen de vooraanlichtende gedachten kon lezen, maar toch het was er een. Inwendig lachte ze en liet Albus een gedachte van verwarring zien. Het was ook die gedachte die Albus hoop zou geven dat hij de controle had over de situatie.

"Minerva, Harry heeft zich misdragen bij de eerste taak. Wij hadden alles onder controle en hij moest zich er weer mee bemoeien. Het is zijn schuld dat Remus Lupin overleden is. En ik kan je wel zeggen dat Remus Lupin de aangewezen persoon zou zijn geweest om de weerwolven aan de goede kant te krijgen" vertelde Albus haar.

Minerva hoorde de woorden maar kon ze nauwelijks geloven. Hoorde ze het goed, gaf hij nou werkelijk haar kleinzoon de schuld. Haar kleinzoon die samen met Bella Vaals met gevaar voor eigen leven draken heeft bevochten zodat onschuldige mensen een veilige plek konden zoeken.

"Minerva, Ik vertel je dit met de beste bedoelingen. Ik wil Harry niet verder in de problemen hebben maar hij zorgt er wel voor dat de hele school en het ministerie tegen hem is. Als hij zich opnieuw met de uitkomst van de tweede taak bemoeid dan zal ik hem niet langer kunnen beschermen met wat ze bij hem zullen doen" vertelde Albus haar.

Minerva haalde haar Toverstok uit haar mauw en duwde hem onder de kin van Albus. Even keek ze over zijn schouder en kon zien dat Jean Delacours samen met de Bulgaarse minister achter Albus was gaan staan. En zoals zo vaak was Droebel weer eens nergens te zien.

"ALBUS" zei ze met op elkaar geklemde tanden. "Laat ik even heel duidelijk zijn. Het was dankzij mijn Harry en Bella Vaals dat meer dan duizend mensen een veilige plek hadden kunnen vinden toen de draken het stadium binnen kwamen. Ik wil je er ook op wijzen dat als jij en jou volgelingen nog vijf minuten hadden gewacht dan had Remus Lupin nooit het slachtoffer geworden.

Laat me vooral niets zeggen over de andere vrienden van mijn kleinzoon en de hulp van de Beauxbatons kampioene. Het waren zij die de mensen verdedigde tegen het vuur van de draken, het waren zij die voor een vlucht weg zorgde terwijl jullie ver weg waren van het gevaar".

Iedereen hoorde hoe Minerva tekeer ging en kwamen dan ook allemaal bij haar en om Albus heen staan.

"Ik weet niet wat jij denk te bereiken met die loze beschuldigingen Albus maar ik zou graag een antwoord willen hebben op een paar van mijn vragen".

Albus bleef haar aan kijken en schudden van nee. "Minerva".

"Wie of wat zijn de aartsvijanden van de Glamorgana's" onderbrak Minerva hem.

Even was Albus uit het veld geslagen. "Euhh dat zijn meer mensen ofwel het meervolk".

"En welk ras woont er op de bodem van het meer hier op Zweinstein" beet Minerva hem meteen toe toen Albus haar een antwoord had gegeven.

"Nou Minerva het meervolk heeft mijn hun woord gegeven dat ze niets met de kampioenen zouden doen, en ik heb de volste vertrouwen in hen" verdedigde Albus zich meteen.

"Wist het meer volk ook dat jij twee Glamorgana's de diepte in zou steuren. En wist jij ook dat juist de Glamorgana's het zwakste zijn wanneer ze onder water zijn" vroeg Minerva hem.

Albus liet zijn hoofd hangen en mummelde wat.

Minerva hoorde niet echt wat hij zei, maar dat interesseerde haar ook niet. Ze wist dat Albus weer eens niet had door gedacht en dat het hem en de rest van de leidinggevende van het tornooi niets interesseerde. Veel van de kopstukken van het tornooi waren racisten als het om halfbloeden ging. En Fleur en Gabrielle waren niets anders dan duistere wezens en dus van geen enkele waarde voor hen. Nee, het enige wat het tornooi moest bereiken was aandacht van de media en een spektakel zijn voor iedere toeschouwer.

In haar gedachte hoorde ze hoe moeilijk haar kleinzoon het had en ook dat ze nog niets voor hem kon doen. Pas als hij boven water zou komen konden ze hem helpen eerder niet.

Ze draaide zich weer naar Albus en zei. "Ik weet een ding Albus. Mijn kleinzoon doet nu alle moeite om de Beauxbatons kampioene en haar gijzelaar weer boven water te krijgen. Hij wordt op dit moment aangevallen door Wierlingen die het gemunt hebben op Fleur en Gabrielle.

Jij weet net zo goed als ik dat die wierlingen de jachthonden zijn van het meervolk. Zij zijn getraind om het meer te verdedigen. Dus als er wat gebeurt met de twee Glamorgana's dan houd ik en waarschijnlijk ook de minister van Frankrijk en Bulgarije het bestuur van het tornooi verantwoordelijk.

"POPPY WE HWBBEN JE NODIG".

Van uit het niets klonk er een gegil dat boven het water uit kwam. Harry Potter deed heel veel moeite om twee blonde gedaantes te ondersteunen.

Iedereen die aan de kant van het meer stond keek verschrik op, Niemand wist wat of er mis was maar ze wisten door de gil dat het niet goed was.

Harry leek de enige te zijn die gilde terwijl hij probeerde de twee gedaantes in zijn armen boven water te houden. Het was ook op dat moment dat Harry zich herinnerde dat hij in zijn gedachte met zijn oma kon spreken. ^Oma ik heb hulp nodig ze ademen allebei niet meer^.

Het was nu dat de hele familie zag hoe Harry moeite deed om de twee zusjes te redden.

Sirius en David waren al in het meer gedoken om Harry te helpen. En brachten dan ook met weinig moeite de zusjes aan de kant.

Op het moment dat David en Sirius, Fleur en Gabrielle aan de kant hadden gebracht konden ze zien dat de zusjes dames niet meer ademde. Voor de toverwereld betekende dit dat de twee Glamorgana's dood waren, echter voor Dan en Emma was dat nog lang niet het geval. Emma snelde zich meteen naar Gabrielle en Dan rende richting Fleur die inmiddels op de oever lag.

Niemand in de toverwereld begreep wat er nu gebeurde maar Hermelien, Harry en Bella wisten het wel. Met zijn vijven gingen ze verdeeld om de twee zusjes heen zitten en hielpen Emma en Dan waar ze maar konden.

Bella en Hermelien waren het eerste bij dan om hem te helpen.

Dan begon met de reanimatie van Fleur en Hermelien met de mond op mond beademing. Bella zat naast het hoofd van Fleur en bleef haar in haar nek voelen voor een pols.

Emma deed het zelfde bij Gabrielle en Harry gaf haar de mond op mond.

Nog geen minuut later gilde Bella dat ze een pols bij Fleur voelde en gilde dan ook om Poppy om erbij te komen.

Dit alles ontging Emma en Harry omdat die te intensief bezig waren met Gabrielle.

Poppy zei dat Fleur weer ademde en ging net als Bella meteen bij Gabrielle kijken. Wat er ook gebeurde het scheen niet te helpen. Gabrielle wilde niet meer ademen en bleef stil liggen. Na nog eens vijf minuten ging Emma recht opzitten en schudden van nee.

Harry keek met wijde ogen naar "NEEE". Harry wilde niet op geven en ging door met de reanimatie waar Emma was op gehouden.

Emma pakte zijn schouders en probeerde Harry van Gabrielle af trekken. "Harry laat het, het gaat niet meer we zijn te laat, we kunnen echt niets meer doen".

"Nee" En Harry schudde de handen van Emma van zijn schouders. "Een twee drie vier vijf. We zijn niet te laat. Een twee drie vier vijf. Ik geef niet op ze moet leven. Een twee drie vier vijf".

Emma probeerde het nog een keer maar kreeg Harry niet bij Gabrielle weg.

Langzaam kroop Apolline naar Harry toe. Ze wist dat Harry alles op alles zette om haar dochter te redden. Echter een moeder weet wanneer het niet meer kan. Met tranen in haar ogen pakte ze de wangen van Harry en trok zijn gezicht omhoog. "Harry het gaat niet meer, het is goed zo, Je hebt alles gedaan wat je kan doen en het is goed" Het deed Emma pijn om het te zeggen want ze gaf haar dochter op.

"Nee, een twee drie". Harry keek nu in de ogen van Apolline. "Nee, een twee. Waarom, het kan niet, het mag niet, EEN TWEE".

Apolline schudde van Nee, "Het is goed Harry je hebt alles gedaan wat je kon doen" vertelde Apolline weer terwijl haar tranen begonnen te stromen. "Het zal moeilijk zijn maar jij hebt alles gedaan wat je maar zou kunnen doen".

Harry en Apolline voelden ineens een warmte overzicht heen komen en keken verschrikt op. Gabrielle die tussen hen beide in lag was een zee van vuur geworden. Beide wilde zich weg trekken maar de handen van Apolline leken vast te zitten op de wangen van Harry. En de plek op de grond hield hen ook op de plaats.

Vanuit het oogpunt van Zanita.

Zanita zag hoe Emma recht op ging zitten en hoorde Apolline schreeuwen dat het niet eerlijk was. Haar dochter was nog zo jong en het mocht niet, het kon gewoon niet waar zijn. Ze keek terug en zag hoe Emma het had opgegeven. Maar ze kon ook zien hoe Harry door bleef gaan.

Iets in haar woelde op met trots bij het zien van haar koning. Maar ook met droevigheid voor het onvermijdelijke over wat er te gebeuren stond. Haar man, Koning Zweinstein zal er vrede mee moeten hebben dat niet iedereen gered kon worden.

Ze wilde naar Harry toe gaan om hem tegen te gaan houden en om hem te vertellen dat het zo goed was en dat hij alles gedaan had wat een tovenaar maar kon doen. Echter voordat ze naar Harry kon lopen zag ze hoe Apolline al onderweg was om hem zelf tegen te houden.

Ze zag hoe ze zijn wangen beet pakte en vertelde dat het voorbij was. Maar ook zag ze hoe haar Harry niet wilde opgeven en door probeerde te gaan. Ze zag de pijn in zijn ogen en ook de wanhoop die hij voelde. Hij wilde niet opgeven maar Apolline leek wel tot hem door te dringen.

^Haal Iedereen weg Zanita en Laat Harry en Apolline daar zitten. Ik heb zijn magie nodig, en de liefde van de moeder^.

De stem die ze hoorde kwam haar bekent voor maar ze wist niet wie het was. De enige die ze de laatste tijd in haar gedachte had gehoord waren Minerva en Harry en toch was deze stem anders.

Het enige wat Zanita kon doen was om haar heen kijken en zoeken naar waar de stem vandaan kwam. Maar er was ook de vraag of ze de stem wel kon vertrouwen. Ze wist namelijk dat Harry in het tornooi was geplaatst door een handlanger van Voldemort. En ook al wist ze wie die handlanger was. Ze kon niet weten of er meer tovenaars waren die Harry iets aan wilde doen en dit zou een van zijn plannen kunnen zijn om hem iets aan te doen.

^Dame Zweinstein haal iedereen weg en laat Harry en Apolline daar zitten. Ik heb zijn magie nodig en de liefde van een moeder voor een dochter^ klonk de stem opnieuw in haar hoofd.

Zanita keek op en haar ogen kruiste zich met twee donker bruine ogen. Er verscheen een klein lachje op haar gezicht. Met nog zo een lachje gaf ze een zwaai van haar hand en iedereen die om Harry en Apolline heen stonden werden aan de kant geduwd.

Minerva die net achter haar kleinzoon was gaan staan keek kwaad op naar Zanita toen ze aan de kant werd geschoven. "Zanita laat dat" riep ze fel.

Zanita echter keek haar niet aan en was alleen maar geconcentreerd op de twee bruine ogen die recht in die van haar staarde.

^Goed zo mijn koningin. Plaats nu een bescherming's veld om ons vieren heen en laat mij het werk doen. Echter en luister goed op het moment dat Apolline verhuld is in een blauwe gloed en Harry in een witten moet je hen laten kussen, Laat hen kussen en ik regel de rest^ zei de stem weer.

*#*

Albus. die van af de zijlijn alles aan keek.

Albus had net een veeg van Minerva gehad en hoorde Harry gillen. Als eerste wilde hij ernaar toe rennen maar zag dat de vrienden en hun familie al onderweg waren naar Harry. Wat hem het meeste verbaasde was dat het wel leek alsof Minerva contact had met Harry. Maar hij kon niets zien dat op een gesprek leek dat ze hadden. Of ook maar een manier waarop dat kon.

Albus draaide zich om en stond nu oog in oog met de minster van Frankrijk en de minister van Bulgarije.

"Ik hoop voor jou dat mijn dochters er ongeschoonde uit komen Albus. Er is ons namelijk verteld dat de veiligheid van de kampioenen was gegarandeerd. Maar uw Minster heeft ons ook verteld dat er meerdere opties waren voor proeven. Echter bij het zien van deze proef kan ik duidelijk zien dat er geen rekening gehouden is met de afkomst van mijn dochters". Vertelde Jean op een doordringende toon terwijl de Bulgaarse minister stond te knikken.

Die had immers ook een Glamorgana voor een vrouw. En net als voor Jean wilde ook hij dat er in zijn land er een betere wet zou bestaan die Glamorgana's beschermde en ze gelijk stelde met tovenaars en heksen zoals zij zelf waren.

Albus keek Jean aan en wist niet echt wat hij moest zeggen. En zoals altijd was er altijd wel een iemand die wel een antwoord kon geven. Ook als dat antwoord niet echt gewenst was.

"Hem, Hem" klonk het een meter bij hen vandaan.

Albus keek om en legde zijn gezicht in zijn handen. Hij wist dat het nooit veel goeds kon zijn als Dorothea Omber zich met een gesprek ging bemoeien net zoals Molly dat ook zo vaak deed.

"Begrijp ik goed dat er wat vragen zijn over onze minister" vroeg Dorothea Omber met overdreven vriendelijke stem. "Ik zal U wel vertellen dat Onze ministerie alles uitvoerig heeft gecontroleerde en instaat voor de veiligheid van de deelnemers".

Jean keek haar aandachtig aan. Hij was niet vergeten wat deze, Ja een vrouw kon hij haar niet noemen. Wat deze dwerg pat op het gala had gezegd. "Weet U zeker dat U achter Uw woorden staat. En dat mijn dochters geen enkel gevaar hebben gelopen en dat ze nu veilig aan wal zijn komen" Zei hij met een ondertoon.

De Bulgaarse minister hield zich stil maar leek erg geïnteresseerd op wat de Pad ging zeggen. Ook hij was het Gala nog niet vergeten, en al helemaal niet hoe de minister iedereen alleen had gelaten tijdens de gebeurtenissen op het WK zwerkbal.

"Ik wil alleen maar zeggen dat De Minister en het ministerie alles onder controle heeft" zei ze weer op die slijmerige toon die ze goed kon opzetten.

Jean boog diep door zijn knieën en keek Dorothea omber recht in de ogen. "Kunt U mij dan een ding verklaren. Als dat ministerie van U alles zo goed onder controle heeft. Hoe komt het dan dat een jongen van veertien de enige is die wat aan het doen is" vroeg hij op een hatelijke toon.

Dorothea keek een beetje neerbuigend terug. Het geen wat Harry aan het doen was interesseerde haar helemaal niet. Het waren twee halfbloeden die gered werden door een halfbloed. Wat voor nut had het voor haar om zich daar druk over te maken. Dat soort onbenullige wezens waren immers van geen enkele waarde.

"Ik verzeker U dat het Ministerie".

In de tussentijd hadden ze allemaal gezien hoe Emma en Dan bezig waren om Fleur en Gabrielle te redden.

"OOOO MERLIJN ZE STAAT IN BRAND" klonk een vrouwenstem van af de tribune. Een stem die met pure angst over iedereen heen galmde.

Jean wilde wat zeggen maar keek meteen om. Wat hij zag kon hij niet geloven en hij begreep het ook niet echt. Wat hij zag bracht zijn gevoel tot een halt en hij zakte in wanhoop door zijn knieën. Zijn jongste dochter en vrouw waren omringd door vuur.

*#*

Zanita was afwezig voor de buitenwereld en had haar ogen alleen maar gericht op het drietal dat voor haar op de grond zat. Haar ogen keken weer in de bruine ogen en ze voelde de warmte die alleen een feniks kon geven. ^Felix kan je mij ook horen^ vroeg Zanita in haar gedachten.

^Ja, Dame ik kan je horen maar het is alleen maar voor nu. Gabrielle kan gered worden maar ik heb er een magie voor nodig die vele malen groter is dan dat van Albus. Het was dus de keuzen tussen jou en Harry. Echter de kans dat mijn plan werkt zal beter lukken met de magie van een man, dan de magie van een slang^.

Zanita knikte en wist wat Felix bedoelde. Zei was immers ontstaan uit een basilisk en door een deel van Harry zelf. Dus Harry was een betere keuze dan zij zelf. Het gene wat ze niet begreep was hoe of Felix, Gabrielle wilde redden. Iemand terughalen uit de dood was ook met behulp van magie onmogelijk. Althans dat was wat ze tot nu toe had gedacht, want Felix leek een manier te weten.

Terwijl de familie in een cirkel om Apolline en Harry heen ging staan, bleef Zanita gericht kijken naar wat er ging komen. Ze wist als geen ander dat dit een magie zou zijn die maar een keer in een leven werd getoond. En het zou een magie zijn die zelfs voor haar nieuw was.

Felix zat bij het hoofd van Gabrielle en legde zijn vleugels op de schouders van Harry en Apolline. Met zijn hoofd iets schuin omhoog begon hij zijn levenslied te zingen.

Het lied zelf, was Zowel Apolline als Harry ontgaan. Maar Zanita zag en hoorde alles, vooral hoe Harry niet op wilde geven. Ze kon zien Hoe Apolline aan het worstelen was met haar eigen gevoelens. Het verlies van haar dochter en met de wanhoop die ze zag in Harry omdat die niet van opgeven wist.

Zanita kon horen dat Apolline vertelde dat het goed was en dat hij moest op houden. Maar ze kon ook zien dat Felix een branddag aan het oproepen was. Langzaam begonnen de vlammen rond het lichaam van Felix te gaan. De vlammen sloegen om Felix heen en verspreidde zich over het lichaam van Gabrielle.

Het was op dit moment dat Apolline en Harry zichzelf van elkaar wilde trekken wat blijkbaar niet ging. De vlammen werden groter maar leken Harry en Apolline geen kwaad te doen. De vlammen werden grote en het lied van de Feniks klonk er boven uit.

Apolline keek in de ogen van Harry en voelde de warmte toe nemen in haar baarmoeder maar het was iets wat volgens haar niet kon.

De familie die buiten om hen heen stonden zag hoe er een blauwe gloed om haar heen aan het verschijnen was.

Harry keek in de ogen van Apolline en zag hoe de vlammen tussen hen in grote toe nam. Hij voelde de warmte op zijn huid maar hij voelde het nog meer in zijn testikel. Hij genoot van die warmte die hij daardoor kreeg maar begreep het niet.

En weer was het de familie die duidelijk konden zien dat Harry omringd werd in een Witte gloed, dat steeds feller ging schijnen. Felix was volledig omringd door vuur net zoals Gabrielle, dat was.

Zanita wist dat het nu de tijd was om te doen wat Felix haar had gevraagd. Ze stapte naar voren en liep geleidelijk de vlammenzee binnen.

Minerva wilde haar terug trekken maar Liet Zanita los toen ze de warmte van de vlammen voelde.

Bella en Daphne schreeuwen om Harry maar konden niet door de muur heen komen die Zanita om hen heen had geplaatst.

Zanita liep door en zakte naast Apolline door haar knieën heen. "Kus hem Apolline, kus hem en red je dochter" vertelde ze in haar oor.

Apolline hoorde wat Zanita zei en wist niet echt wat ze moest doen. Ze kon niet zomaar een jongen van veertien kussen. Vooral omdat ze niet wist waarom. Maar ze was nu omringt door vuur en kon haar handen niet van zijn wangen halen. Dat was ook iets waar ze niets van begreep.

Het enige wat Apolline duidelijk hoorde was dat ze haar dochter ermee kon redden. En de morele keuze om een jongen van veertien niet te kussen of om haar dochter te redden was snel gemaakt. Ze hing naar voren en legde haar lippen op die van Harry. De kus was zacht en onschuldig. Langzaam opende ze haar mond een klein stukje en voelde de tong van Harry bij haar naar binnen glijden.

Harry keek op toen hij de kus van Apolline kreeg en wilde wegtrekken. Echter een onbekende magie drukte hem naar Apolline toe en dwong hem om de kus te verdiepen.

De blauwe gloed van Apolline vermengde zich met witte gloed van Harry.

Het vuur werd groter en er ontstond een koepel gevuld met een lichtblauwe gloed. De flits die er op volgde was oogverblindend voor iedereen die toevallig in die richting keek.

Langzaam kreeg iedereen het zicht weer terug en zagen ze hoe Harry recht tegenover Apolline zat. Ze had haar handen niet meer op de wangen van Harry en keek alleen nog maar voor zich uit en naar de plek waar haar dochter had gelegen.

Naast haar lag een klein hoopje van as dat langzaam bewoog.

Zanita boog zich naar voren en haalde een kleine feniks uit de as te voorschijn.

Waar net nog de gedaante van Gabrielle had gelegen was nu een lege plek.

Harry zat tegenover Apolline maar voelde twee paar armen van achter hem om hem heen slaan.

De muur van verdediging was vervallen en Daphne en Bella hadden zich meteen op Harry geworpen. Ze lieten hun handen over zijn hele lichaam glijden, gewoon om zeker te zijn dat hun Harry nog helemaal heel was.

Zanita keek naar de kleine Felix. ^Wat is er gebeurd Felix^ dacht ze.

^Zoals je weet zijn Glamorgana's ontstaan uit de verbintenis van een heks en een Feniks. Met die verbintenis hebben ze ook de gaven gekregen om opnieuw geboren te worden. Er is alleen een probleem. Een Glamorgana heeft niet de magische kracht om een brand dag te hebben. En Gabrielle al helemaal niet.

Zij kunnen evenmin herboren worden uit het as waarin ze keren. Daarom zullen ze opnieuw geboren moeten worden uit dezelfde moeder.

Met de kracht van Harry heb ik Gabrielle een brand dag gegeven. Zij was weer teruggekeerd in de baarmoeder van Apolline. Daarna heb ik het eitje dat Gabrielle is opnieuw bevrucht met een zaadje van Harry. Zij zal binnen een maand of vier herboren worden als een kind van Apolline, Jean en een beetje van Harry. Als ze geboren is zal ze versneld groeien om binnen twee jaar weer zo out te zijn als dat ze was voor haar eerste brand dag. Het is ook de enige keer dat ik dit kan doen^.

Zanita lachte en vertelde het verhaal in stilte aan de anderen. Het was ook iets dat ze express geheim hielden voor Albus en de rest van de tornooi begeleiders.

Het was een uur later dat Poppy Apolline Delacour's vertelde dat ze in verwachting was van een dochter van ongeveer een week oud.


A/N: Dit was het weer voor deze week.
Het volgende hoofdstuk zal over drie weken zijn. Ik neem eerst even een week of twee vakantie.
Geniet ervan en ik zie jullie over drie weken.

Gr Winmau.