Goedenacht iedereen,

Hier is weer een lekker lang hoofdstuk. Het verbaasd me trouwens dat ik dit tempo volhoud ondanks dat ik sinds kort aan een nieuwe opleiding begonnen ben. De opleiding is zeer interessant en hopelijk dit hoofdstuk voor jullie ook. Ik wil in ieder geval ook nog Siel, anoukjebaas13 en GinnyLoena bedanken voor hun hartverwarmende reviews. Laten jullie weten wat jullie ervan vinden, je kunt reviewen weet je.

met vriendelijke groet

een boekenworm

Ps. Harry Potter is niet mijn eigendom, het geestelijk eigendom behoord nog altijd bij mevrouw J.K. Rowling


Hoofdstuk 28 Rechtszaal 10

'Goedemorgen meneer Potter,' zei een vriendelijke stem. 'Voelt u zich alweer wat beter?' Ging de man verder. Voorzichtig deed Harry zijn ogen open, iemand had zijn bril afgedaan want alles wat hij zag was wazig. Hij zocht zijn bril, maar vond geen nachtkastje binnen zijn bereik. En alles was ook te wazig, om echt goed te zoeken. 'Hier heeft u uw bril meneer Potter,' zei de stem weer voor er iets voor zijn ogen verscheen. Waarna het weer helder voor zijn ogen werd.

'Dank u, wat is er gebeurt?' Vroeg Harry aan de kleine man met lichtbruin haar en ogen in dezelfde kleur.

'Hier heeft u de ochtendprofeet van vandaag, daar staat alles in.' Zei de man terwijl hij Harry de krant aanreikte.

'Ochtendprofeet, welke dag is het dan.' Reageerde Harry geschokt, zich afvragend hoelang hij nu weer buiten westen was geweest.

'De volgende dag maar, stelde de man direct gerust. Ik ga je familie informeren, lees gerust die krant maar ondertussen.' Vertelde de man voor hij de deur open deed en de zaal verliet.

Harry die nu alleen gelaten was met de krant keek eens rustig om zich heen. Hij was alleen in een kleine kale steriel witte zaal, enkel versierd met een simpele lichtgroene streep. Die dezelfde kleur had als het uniform van de heler van net. Vervolgens pakte Harry de krant op, de voorpagina was vrij rustig vergeleken met de druk bewegende foto's die normaal deze krant sierde. Het enige wat Harry erop zag was die van een zwaar versleten deur die voor de fotograaf werd dichtgegooid, waarachter nog net druk bezig zijnde heksen en tovenaars zichtbaar waren door de kieren in de deur. In een kaal met bakstenen beklede ruimte vol rommel te zien was. Pas toen bestede Harry aandacht aan de kop die erbij stond.

Eerste procesdag eindigt in ravage

De processen tegen de doodoeners die na het gevecht om Zweinstein zijn opgepakt zijn vandaag op een explosieve manier begonnen. Onofficieel was de wikenweegschaar natuurlijk al een tijdje met de voorbereidingen hiermee de laatste eergisteren heeft plaatsgevonden. Namelijk het verhoor van de grote held Harry Potter, waarmee ze de hele dag bezig waren. Vandaag zou dan eindelijk het eerste officiële proces beginnen van Alecto en Amyscus Kragge, de gesels van zweinstein zoals we inmiddels mogen concluderen na bijna een hele dag verhoren van de verschillende leerlingen die vorig jaar op zweinstein hebben gezeten. De verhalen werden hoe gruwelijker hoe later op de dag het werd en ook de leeftijd van de verhoorde (ex)leerlingen opliep. Juist op het moment dat de verhalen echt gruwelijk werden, kwam er een grote verrassing. Ginervra Wemel die op dat moment verhoort werd, gaf niet alleen toe in een relatie te zijn geweest met meneer Potter maar ook om die reden extra belaagd te zijn. Op een meest vernederende wijze, en op het moment dat zij daar meer over zou gaan vertellen gebeurde er iets ongelofelijks. Het begon met de verschijning van een schitterende feniks in de zaal, die een kreet slaakte. Op een toon die ik nog nooit heb gehoord en ook nooit meer zal vergeten. Waarna de Feniks eerst richting een ongelofelijk bleke Harry Potter snelde, waarbij verscheidene getuigen in grote haast aan de kant moesten en een chaos creëerden. Nadat de Feniks even voor de jongen was blijven zweven, haastte de vogel zich weer naar onderin de zaal waar Ginervra als enige bleef staan. Het moment echter waarin beide elkaar aanraakte ontstond zo'n ongelofelijk licht bij vrij dat niemand goed kon zien wat erna gebeurde. Maar zodra het licht enkele minuten later verdween lag Potter op de grond, juffrouw Wemel stond nog steeds midden in de zaal vol ongeloof met haar ogen te knipperen en alles wat binnen 5 meter om haar heen stond vernietigd, en de rest van de zaal was flink beschadigd. (zie foto) De woordvoerder van het traumateam van toverongevallen weigert tot nu toe echter enige informatie te geven en nadat de zaal geëvacueerd was werd meneer Potter en juffrouw Wemel door enkele helers naar Sint Holisto gebracht, in welke staat zij zich op dit moment bevinden is nog onzeker.

Op dat moment stopte Harry met lezen, ten eerste dacht hij niet dat er nog verder iets interessants voor hem in stond, ten tweede de deur van zijn kamer ging op dat moment open en Harry zag een grote verscheidenheid van roodharige binnenkomen. 'Oh Harry,' riep mevrouw Wemel bezorgd terwijl ze zich in Harry's richting liep en hem een stevige knuffel gaf.

'Hoe gaat het met Ginny?' Vroeg Harry bezorgd toen hij losgelaten was en doorhad dat zij niet met hun was meegekomen.

George grinnikte vrolijk, 'goed dat je dat vraagt. De helers hadden gisteren haar toverstok afgenomen omdat ze dreigde hun te vervloeken als zij jouw niet mocht zien, terwijl ze er op stonden om haar voor de zekerheid een nachtje in het ziekenhuis te houden. Ze is nu net ontslagen en was net druk bezig om haar toverstok terug te krijgen. Of ten minste wat zij denken dat haar toverstok is, Loena had hem gisteren in rechtszaal tien al kunnen verwisselen voor één van mijn fopstokken. Ze heeft mij het origineel in bewaring gegeven, ze dacht blijkbaar dat ik de beste broer was om te weten wanneer hij veilig teruggegeven kon worden.'

Mevrouw Wemel luisterde hoofdschuddend, en duidelijk niet blij dat haar zoon de stok nog niet teruggegeven had. Harry moest denken aan Loena en Marcel, hij hoopte dat hij hun niet bezeerd had. Loena klonk in ieder geval nog gezond en nog steeds vol met haar eigen verfrissende logica. 'Zijn er eigenlijk mensen gewond geraakt,' vroeg Harry bezorgd. Denkend aan Marcel en Loena.

'Marcel scheen een voortand gemist te hebben, maar ook dat was zo weer genezen. Het traumateam wil jou en Ginny alleen nog spreken, maar zij weigert het st Holisto te verlaten zolang ze nog niks weet hoe het met jou gaat,' vatte Percy samen.

'Moet iemand haar dan niet gaan waarschuwen?' Vroeg Harry verbaasd.

'Waar denk je dat Hermelien en heler Benedictus zijn?' Was de wedervraag. Harry keek naar de Wemel die de vraag gesteld had.

'Charlie? Wat doe jij hier?'

'Ik zou morgen hier zijn voor Kerst en toen jij en Ginny hier lagen vroeg ik of ik een viavia eerder kon nemen.' Was Charlie's kalme uitleg.

Nog voor Harry of een van de andere Wemels iets konden vragen vlogen de dubbele deuren van Harry's kamer open en stormde Ginny binnen. "Harry" 'Je bent wakker,' riep ze uit terwijl ze haar armen om hem heen sloeg. Even later kwamen Hermelien en de heler die hij eerder deze morgen tegenkwam hijgend en met een rood hoofd binnen.

'Sorry,' mompelde de heler. 'Ze stormde weg nog voor ik er erg in had.'

'Hey, ik heb jou ook gemist.' Zei Harry vrolijk nadat Ginny hem had losgelaten en hij weer wat vrijer kon ademen.

Na een paar minuten waarin iedereen de kans had gehad om te zien dat het weer goed ging met Harry, vroeg de heler hun vriendelijk de zaal weer te verlaten. Zodat hij meneer Potter zoals hij Harry noemde kon onderzoeken. Het onderzoek duurde niet lang, slechts een paar maal zwaaien met zijn toverstaf. waarna er een aantal lichten in vreemde patronen verschenen die de heler al meer duidelijkheid gaven. Waarna hij de zaal haastig verliet, terwijl hij iets mompelde over vragen van assistentie en het traumateam van toverongevallen moet dit weten. Waarna Harry weer alleen in de zaal lag zonder ook maar enige vorm van afleiding.

Hij probeerde zich te herinneren wat er in die laatste minuten van de rechtszaak te herinneren, het had niet veel effect. Hij wist nog dat Ginny aan het getuigen was, maar hij kon zich nauwelijks voor de geest halen wat ze als laatste gezegd had, alleen maar de enorme frustratie en woede die hij erover gevoeld had. Over hoe oneerlijk het was, hij had zijn best gedaan om haar te beschermen en dan pakte ze haar er alsnog voor aan. Dat wist hij wel zeker.

Een tijdje later waarin Harry zijn studieboeken gevonden had en nu de kans zag om te beginnen aan zijn enorme stapel aan huiswerk te beginnen. Gingen de deuren weer open en kwamen er drie mensen binnen. Heler Benedictus gevolgd door nog een tweede heler aan het uniform te zien en een statige vrouw met zwart haar en gekleed in een asgrijs gewaad. Beidde groette Harry beleefd bij binnenkomst maar luisterde liever eerst naar heler Benedictus wat hij te zeggen had. Waarna de andere heler ook spreuken begon te mompelen en de verschenen lichten samen met de vrouw bestudeerde.

'Interessant, en u zegt dat het onveranderd is sinds hij bij bewustzijn is.'

'En het voorval, herinnerd hij dat zich wel?' Vroeg de asgrijze vrouw.

'Ja, ik vind het ook bijzonder vreemd, en nee ik denk niet dat hij het zich herinnerd. Het eerste wat hij vroeg was wat er gebeurd was en schrok van de tijd die verstreken was.'

'Hmm, vreemd inderdaad,' zei de onbekende heler.

De vrouw in het asgrijs echter kwam nu op Harry aflopen. 'Goedendag meneer Potter, ik ben Abelone Elsdonk van het traumateam voor toverongevallen. En onderzoek wat er nou precies gebeurt is in rechtszaal tien, kunt u er misschien meer van vertellen?'

'Ik denk het niet mevrouw Elsdonk,' zei Harry die gelijk weer moest denken aan dat Marina die de S.V.P. de eerste keer verraden had. 'Ik probeerde net zelf te herinneren wat er gebeurd was en dat is zeker niet wat daarin beschreven werd.' Zei Harry terwijl hij wees op de ochtendprofeet.

Mevrouw Elsdonk wierp een snelle boze blik op hele Benedictus voor ze zich weer op Harry focusde. 'Wat herinnerd u dan meneer Potter?' Vroeg ze vriendelijk.

'Ginny was aan het getuigen, ik weet niet wat ze zei maar wel de emoties die het opriep. Frustratie, boosheid en een groot gevoel van oneerlijkheid, daarna niks meer. Wat denkt u dan dat er gebeurt is?'

Mevrouw Elsdonk knikte haar hoofd. 'Goed dan meneer Potter, als dat alles is.'

Harry knikte ongeduldig zijn hoofd, terwijl hij merkte dat al zijn acties aandachtig bestudeerd werden door de twee aanwezige helers.

'Als u zo graag wilt weten wat er gebeurt is. Het lijkt er nu op dat iemand, een zeer krachtig iemand moet ik wel zeggen. Voor even de controle over zijn magie is verloren, en u lijkt er wel de goede kandidaat voor. Als uw beschrijving ten minste datgene is wat u herinnerd. In ieder geval dank u voor uw tijd, meneer Potter.' Zei ze voor ze een hoofdknikje gaf naar de twee helers en de kamer statig verliet.

Nu kwamen de helers weer in beweging. Weer spreuken mompelend, terwijl ze de lichten in dezelfde patronen vervielen. 'Als er toch niks veranderd, laat hem dan maar kerst vieren samen met zijn familie.' Zei de heler die zich niet aan Harry had voorgesteld voor hij weer vertrok en Harry aan de zorgen van heler Benedictus overliet.

Heler Benedictus bleef nog even bij Harry, vroeg hoe hij zich voelde en vreemd genoeg wat hij zou gaan doen als hij nu naar huis zou mogen. Hij leek vooral geïnteresseerd in hoeveel magie hou zou willen verrichten en inspanningen hij zou leveren. Daarna ging hij nog even bij andere patiënten toe, voor hij terug zou komen om Harry met zijn huiswerk te helpen. Een aanbieding die Harry absoluut niet wilde missen, gezien Helers net als schouwers minimaal een uitmuntend moesten halen op toverdranken.

Een uurtje later bleek echter dat heler Benedictus toezicht wilde houden als Harry oefende met zijn spreuken voor bezweringen en verweer tegen zwarte kunsten. Al gaf hij snel toe Harry de helpen met toverdranken toen bleek dat Harry geen enkele hinder ondervond, of dat zijn magie veranderd leek te zijn. Het studeren met de heler bleek net zo effectief als een avondje met Hermelien, hij kon de soms lastig te begrijpen tekst niet alleen helder uitleggen. Maar leerde Harry ook hoe hij dat zelf het beste kon aanpakken. Het urenlange staren naar en herlezen van de gehele tekst, bleek namelijk niet de beste manier om dat te doen. Zoals bij de problemen die hij in het echt tegenkwam dat wel werkte. Toen hij rond lunchtijd vertrok zei benedictus nog dat degene die hem vanmiddag gezelschap zou komen houden, 'wel van een vriendschappelijk duel hield. Als zijn patiënten daar gezond genoeg voor waren. Hij is niet voor niets de populairste heler onder de schouwers die ons met een bezoekje vereren.'

Na de lunch kwam er een jongeman aan, de grote hoeveelheid spieren die zichtbaar waren onder het gewaad van de jonge heler verbaasde Harry. Hij dacht dat de opleiding tot heler vooral een zwaar studieprogramma inhield, en niet zozeer een fysiek programma. 'Zo laten we eerst kijken hoe het met jou gaat,' begon hij enthousiast. Waarna de jongeman begon met het mompelen van spreuken nog voor Harry ertegen kon protesteren.

'Kan ik vanmiddag de stad in?' Vroeg Harry vervolgens die besefte dat hij nog een aantal kerstcadeaus moest halen. Voornamelijk in dreuzelgebied, wat zijn huiselfen hem eigenlijk moeilijk mee konden helpen.

Het duurde even voor Harry antwoord kreeg. 'Nu dat gebeurt is zal ik me even voorstellen, ik ben Tjerk Tintel.'

'Aangenaam kennis te maken,' zei Harry beleefd. 'Maar kan ik vanmiddag nog de stad in?'

Tjerk trok zijn wenkbrauw op. 'En waarom wil jij dat zo graag?' Vroeg hij.

Een beetje beschaamd dat hij al zijn kerstinkopen nog niet gehaald had, mompelde hij zachtjes. 'Kerstcadeaus.'

Een vrolijke lach volgde, 'als je het niet erg vindt dat ik de hele middag met je meega. Kan het volgens mij geen kwaad.' Zei Tjerk op een vrolijke toon. 'Ik ben namelijk ook nog wat vergeten te halen, voegde hij eraan toe met een vrolijke knipoog.' Waarna hij wegliep, en Harry Kleef riep.

'Wat is er, meester Harry.' Begon Kleef met een buiging direct nadat hij in het kale kamertje van Harry verschijnseld was.

'Kun je voor mij een spijkerbroek, een trui, en een dikke mantel halen?' Vroeg Harry.

'Meester Harry krijgt wat meester Harry wenst,' zei Kleef terwijl hij met weer een buiging verdween. Een paar tellen later verscheen Kleef alweer met spijkerbroek, de trui die Harry in zijn zesde jaar met kerst van mevrouw Wemel had gekregen, een dikke wintermantel over in zijn armen probeerde te houden. En tot Harry's grote verbazing een paar sokken en een schone onderbroek in zijn handen. 'Kleef dacht dat meester Harry deze ook nodig had. Kleef hoopt dat meester Harry dat goed vindt.'

Harry moest daar zachtjes om lachen. 'Dank je, Kleef. Die was ik inderdaad vergeten.' Zei hij terwijl hij de kleren van de kleine huiself overnam en de kleren die hij van het ziekenhuis had gekregen begon te vervangen.

'Oh mooi, je bent al omgekleed.' Kwam de stem van Tjerk bij de deur vandaan terwijl Harry zijn trui over zijn hoofd trok. 'Zullen we gaan?' Vroeg hij vervolgens terwijl Harry zijn mantel pakte.

'Kunnen we dan zo gaan?' Was Harry's verbaasde reactie.

'Normaal niet nee, maar nu heb ik alles voor vanmiddag kunnen regelen. Zolang je bij mij blijft is het geen probleem.' Legde Tjerk uit met zonder de glimlach om zijn mond te verzwakken.

'Oke,' zei Harry die hoopte dat de uitzondering gemaakt was omdat er de hele tijd een heler bij zou zijn. En niet om wie hij was. Terwijl hij Tjerk door de vele gangen en trappen volgde.

Vervolgens gingen ze een paar klapdeuren door en stonden ze tot Harry's verbazing in de koude buitenlucht. Snel sloeg hij zijn mantel om. 'Oh Sorry ik had je beter even kunnen waarschuwen,' zei Tjerk toen hij zich omdraaide en met zijn mantel bezig zag. 'Dit is de dienstingang,' vertelde hij vervolgens terwijl ze door het lege steegje liepen dat blijkbaar achter de grote winkelstraat liep. Nieuwsgierig naar hoe ze nu naar de winkels toe moesten, volgde Harry de heler. 'Kom maar, hier kunnen we langs.' Vervolgde hij terwijl ze een ander steegje inliepen dat blijkbaar uitkwam in de grote winkelstraat. Waar ze vervolgens in de menigte konden gaan zoeken naar geschenken voor hun vrienden.

Toen ze eindelijk terug waren in het verlaten steegje achter st. Holisto kwam Moltres eraan. Harry wou gelijk zijn tassen met cadeaus aan de trouwe vogel afgeven zodat hij ze naar hun bestemming kon brengen. Tjerk echter bewonderde de feniks echter zeer, en vroeg of Harry geïnteresseerd was in het leveren van Fenikstranen aan het hospitaal. 'Moltres?' Vroeg Harry die dit niet zou willen doen zonder schijnbare toestemming van de majestueuze vogel.

Moltres staarde nieuwsgierig naar Harry terwijl die wachtte op zijn toestemming. Ook Tjerk keek nieuwsgierig toe, naar de onzichtbare woordenwisseling die tussen Harry en zijn vogel plaats leken te vinden. Uiteindelijk boog Moltres zijn kop en liet langzaam een paar tranen uit zijn ogen komen, waarbij Harry en Tjerk snel een paar flacons tevoorschijn toveren om de tranen op de vangen waarin ze de tranen opvingen. 'Dank je, Moltres.' Zeiden Harry en Tjerk tegen de vogel voor hij met Harry's cadeaus wegvloog. Waarna Moltres op ieder van hun een traan liet vallen, voor hij wegvloog met een melodieuze toon wegvloog.

'Fantastische dieren, die feniksen.' Zei Tjerk verwonderlijk terwijl ze keken hoe Moltres wegvloog met al zijn bagage.

'Inderdaad,' stemde Harry in terwijl ze samen de klapdeuren doorliepen terug het hospitaal in. Waarna Tjerk Harry terugbracht naar zijn lege kamer waar hij eerder die dag wakker was geworden.

'Ik denk trouwens dat ze je wel voor de zekerheid vannacht hier willen houden, maar dat je morgenochtend wel weer gelijk naar huis mag.' Zei de vriendelijke jongeman bij het afscheid. Waarbij hij Harry weer alleen met zijn huiswerk liet. Het duurde gelukkig niet al te lang, voor Ginny, Ron, Hermelien, meneer en mevrouw Wemel weer langskwamen. Mevrouw Wemel had tot verbazing van heler Tintel een complete maaltijd voor de hele familie meegenomen, die ze daar gezamenlijk wilde opeten. Verbaasd keek de jongeman naar mevrouw Wemel, de picknickmand die ze aan het uitpakken was. Vervolgens keek hij naar zijn horloge, en toen nog eens naar de warme familie. 'Het is kerstavond ten slotte,' zei hij vervolgens terwijl hij nog eens verlangend naar de familie keek voor hij de kamer verliet.

's Avonds nadat de Wemels weer terug naar het nest waren gegaan kwam Tjerk nog eens langs samen met Abelone Elsdonk en nog een tweede heler. 'Meneer Potter, mogen wij u nog enkele vragen stellen?' Vroeg mevrouw Elsdonk terwijl de twee helers Harry aan het onderzoeken waren door middel van het zacht mompelen van een aantal spreuken.

'Ehm ja hoor,' zei Harry. Met zijn aandacht nog steeds gericht op de twee helers die inmiddels de uitkomsten van hun toverwerk aan het bestuderen waren.

'Mooi,' zei de vrouw met een glimlach. Nu begonnen de twee helers ook op Harry's antwoordde te letten en bij te houden bemerkte Harry. 'Kun je alweer wat meer herinneren van wat er in rechtszaal tien is gebeurt?' Vroeg ze daarna.

Harry had niet meer over de rechtszaal nagedacht sinds hij die morgen wakker was geworden. En moest er nu het opgebracht werd toch weer aan denken. Hij wist net als net nog dat Ginny moest getuigen, ze vroegen of haar gegevens klopte en daarna naar het vorige jaar op Zweinstein. Alleen Ginny's antwoord hierop herinnerde hij zich nog steeds niet goed. Het was alsof haar stem gedempt was en zijn frustratie over wat hij hoorde alles overheerste. Zodra hij dat vertelde knikte mevrouw Elsdonk en de twee helers begrijpend met hun hoofd

'En wat weet u nog over de avond dat u het huis van uw oom en tante verliet in de zomer vlak voor uw derde schooljaar?'

Deze vraag verbaasde Harry in eerste instantie, maar hij besefte ook dat het allebei momenten waren in zijn leven waren waarin hij zijn controle op zijn magie even was verloren. 'Vooral de woede over de beledigingen van tante Margot.'

'Woede, interessant.' Mompelde mevrouw Elsdonk zachtjes. 'Weet u toevallig nog wat uw tante exact zei?' Vroeg ze vervolgens.

'Ze had al aardig wat gedronken,' begon Harry. 'Nee, dan hij. Dat is typisch zo'n vals, miezerig, mormel. Dat zie je ook bij honden. Vorig jaar heb ik er nog eentje door kolonel Vunzelear laten verdrinken.' Mevrouw Elsdonk, en de twee helers reageerde geschokt. Harry hoorde ze nog mompelen dat ze niet verbaasd waren dat Harry zijn zelfbeheersing verloor. 'Dat was niet alles,' zei Harry waarna hij verder ging. 'Ook zo'n mager klein misbaksel. Zwak. Niet raszuiver. Het zit allemaal in het bloed, zoals ik laatst al zei. Slecht bloed komt altijd boven. Ik wil je familie niet afkraken, Petunia maar je zus deugde van geen kant,' de heksen en tovenaars keken geschokt naar Harry maar lieten hem ditmaal wel uitpraten. 'laten we wel wezen. Dat komt in de beste families voor. En toen legde ze het nog aan met een of andere nietsnut,' Harry zag de handen van de andere in de kamer zich spannen maar hij bleef doorpraten net als Margot die avond deed. Bedacht hij zich met een flauw glimlachje. 'En het resultaat zien we hier voor ons. Jullie hebben nooit verteld wat die Potter nou eigenlijk uitvoerde. Vervolgens loog mijn oom door te zeggen dat hij niks deed en werkeloos was. Dacht ik het niet. Een waardeloze, luie, steuntrekkende profiteur die. Hier onderbrak ik haar en vertelde dat ze loog. Haar reactie was om mij nog verder uit te lokken. Ga verder, jongen, ga verder. Dus je bent trots op je ouders? Ze rijden zich dood (zullen wel dronken geweest zijn) en toen verloor ik mijn zelfbeheersing waardoor ze letterlijk begon op te zwellen van woede.'

Mevrouw Elsdonk keek diep geïnteresseerd naar Harry, net als de twee helers. 'Het verbaasd me in ieder geval niet dat jij toen je zelfbeheersing bent verloren dat zouden meer heksen en tovenaars gehad hebben bij het horen van diezelfde woorden over Lilly en James Potter. Bij welke van die twee was de emotie het hoogst?' Vroeg ze vervolgens.

Hier hoefde Harry niet lang over na te denken en hij zei dan ook direct. 'In de rechtszaal.'

'Dank u meneer Potter,' zei mevrouw Elsdonk vlak nadat ze een korte blik had gewisseld met de twee helers die druk hadden zitten meeschrijven. En nu weer bezig waren met het zachtjes mompelen met spreuken. Daarna gingen ze met zij drieën in een hoekje staan de resultaten bestuderen en daarna druk in discussie met elkaar.

'Tot straks meneer Potter,' zei Tjerk toen de andere twee vaarwel zeiden en ze de kamer weer verlieten. Harry was nieuwsgierig waarom ze vanavond terugkwamen en niet hadden gewacht tot in de morgen. Lang hoefde hij gelukkig niet te wachten, want Tjerk kwam al snel terug samen met de andere heler. 'Meneer Potter, ik heb goed nieuws voor u. Volgens ons bent u voldoende genezen om weer naar huis te gaan. Kunnen wij iemand contacteren met wie u samen reist?'

'Nee hoor, ik kom er zelf wel.' Zei Harry met een vrolijke glimlach op zijn gezicht. 'Het was dus niet nodig om mij nog een nacht hier te houden?'

'Nee, enige problemen die u mogelijk had heeft uw Feniks vanmiddag genezen. Legde de andere heler uit. We wilden alleen wel vragen of u misschien af en toe een paar van zijn tranen kunt doneren?'

'Oh ehm, dat zal ik aan haar vragen'. Zei Harry ongemakkelijk.

'Dank u meneer Potter, u bent vrij om te gaan.' Zei de man met een klein hoofdknikje.

'Tot ziens, meneer Tintel.' Zei Harry terwijl hij zijn spullen sommeerde en de kamer uitliep. "Kleef", riep Harry vervolgens. 'Kun je iemand in het Nest vertellen dat ik eraan kom.' Zei hij tegen de kleine huiself zodra hij verschenen was.

Kleef knikte met zijn hoofd als teken dat hij het gehoord had. 'Heeft meester Harry verder nog iets nodig?' Vroeg hij.

'Nee hoor, Kleef.' Zei Harry met een vriendelijke glimlach in zijn richting.

'Tot ziens, meester Harry. Meesteres Ginny zal blij zijn u te zien.'

Waarna Harry de bordjes richting het trappenhuis en de aankomsthal volgde, vanwaar hij naar het Nest verdwijnselde.

Het gaf Harry een warm gevoel vanbinnen om het Nest weer te zien en vrolijk liep Harry over het besneeuwde pad naar het huis toe. Nog voor Harry het huis bereikt had vloog de deur open, Harry hoorde hij een aantal mensen uitbundig schreeuwen.

'Hoi Ginny,' zei Harry terwijl hij zijn vriendin in zijn armen nam.

'Ik heb je gemist,' zei ze voor ze hem begon te zoenen.

'Ik jou ook,' zei Harry terwijl hij de rest van de familie en Hermelien aan zag komen lopen. 'Hoi Ron, Hermelien, George, Fred, Percy, Charlie, Bill, Fleur, m ehm Arthur, M olly.' Zei hij toen de rest er ook was.

'Harry, wat een verrassing. We dachten dat je morgen pas thuiskwam,' zei mevrouw Wemel aangenaam verrast. Voor ze hem in een van haar warme knuffels trok.

'Hé mam, ik ben er ook nog.' Zei Ginny die tussen mevrouw Wemel en Harry vast zat.

'Oh sorry schat, ik had je even niet gezien.' Zei ze met een glimlach terwijl ze het stelletje iets meer ruimte gaf.

Alleen Hermelien wilde Harry nog een knuffel geven, terwijl de jongens Harry een goedkeurende klap op zijn schouders gaven terwijl ze gezamenlijk richting het Nest te lopen. 'Heb je nog wat kunnen krijgen?' Vroeg Hermelien zachtjes.

'Ja, ik mocht vanmiddag samen met mijn heler de stad in. Blijkbaar had hij ook nog wat kerstinkopen te doen,' zei Harry met een klein lachje.

Hermelien wierp een opgeluchte blik naar Harry voor iedereen door de deur was. Binnen leek het wel een grote kerststal, vol met kerstversiering en half afgespeelde spelletjes knalpoker en toverschaak. Op de achtergrond speelde niet zo zachtjes Celina Malvaria mevrouw Wemels favoriete liedjes. Ginny nodigde Harry bij haar, George en Charlie te komen zitten. Om een nieuw potje met zijn vieren te beginnen. Om een uur of tien kwam er plotseling twee uilen aanvliegen, Een met een brief voor Ginny en de ander werd bij Harry bezorgd.

Nieuwsgierig en onder waakzaam toezicht van de rest van de familie opende Harry en Ginny hun brieven.

Geachte meneer Potter, Las Harry.

Het traumateam voor toverongevallen heeft geconcludeerd dat uw emotionele reactie de onverwachte onderbreking van het proces van broer en zus Kragge heeft veroorzaakt. Om die reden wordt u dan normaal ook vriendelijk verzocht dit proces voor de rest niet meer te bezoeken. Echter het geval wil dat u zich heeft ingeschreven voor de opleiding tot schouwer en zoals het hoofd van het schouwershoofdkwartier Harold Major Bold er ons op wees dat aankomend schouwers een aantal processen moeten bijwonen. Hij bood aan om u onder strikte begeleiding dit proces uit te laten zitten. Lukt dit zonder verdere uitbarstingen of noodzakelijk ingrijpen dan bent u gevrijwaard van dit onderdeel van uw opleiding. Gezien uw erfenis van twee zetels in de wikenweegschaar is dit een noodzakelijke vrijwaring. Ik raad u dan ook dringend aan dit bod aan te nemen. Verder moet ik u doorgeven dat u uw besluit voor vrijdag 25 december moet doorgeven aan schouwer Bold.

Met vriendelijke groet,

Niece Sherwood,

Secretaris-Generaal van de Minister

Ministerie van Toverkunst

'En wat zegt jouw brief?' Vroeg Harry terwijl Ginny en Percy bleek en vol weerzin naar de brief keken.

'De datum wanneer mijn verhoor weer verder gaat,' zei ze met een ligt bevende stem. 'En die van jou?' Vroeg ze terwijl ze Harry recht aankeek.

'Hier lees maar,' zei Harry die niet goed wist hoe hij dit uit moest leggen.

Eerst keek ze bezorgd, daarna opgelucht en vervolgens keek ze nog bezorgder dan eerst terwijl ze de brief las. 'En ga je het aannemen?' Vroeg ze vervolgens.

Harry twijfelde, 'wat vindt jij dat ik moet doen?' Vroeg hij enigszins nerveus. Terwijl Percy die het dichts bij Ginny zat aan Harry's brief begon.

Ook zij keek twijfelend naar Harry. 'Ik weet het niet,' zei ze. 'Als ik kijk hoe je nu al reageerde, terwijl we nog niet eens de diepte in gegaan zijn. Lijkt me het niet verstandig, maar de kans die je krijgt is erg zeldzaam. Maar weinig mensen krijgen die aangeboden.' Zei ze somber.

'Ik weet het,' zei Harry op een even sombere toon.

'Wauw wat een kans,' riep Ron die over Percy's schouder had zitten meelezen. 'Die moet je aannemen,' zei Harry's vriend enthousiast.

Percy keek nog eens twijfelend. 'Ik weet het niet hoor. Als Harry niet ontploft was, dan was ik het wel geweest. Ik weet niet hoeveel langer ik had kunnen aanhoren. Ik heb me niet voor niets als schrijver voor dit proces heb teruggetrokken.' Zei Percy terwijl hij een teleurgestelde blik op zijn jongere broertje liet vallen.

'Was het dan zo erg?' Vroeg Bill beschermend aan zijn zusje.

Ze knikte zachtjes met haar hoofd. 'Alleen de Patil zusjes en Belinda hadden het erger, maar die hadden elkaar nog.' Sprak Ginny op bijna fluistertoon.

Harry sloeg een arm om haar heen, en ook de rest van de familie die allemaal een stuk bleker zagen dan normaal namen haar in hun armen. 'Als je niet wilt dat ik erbij ben zeg ik wel nee,' zei Harry tegen haar.

'Zou je dat voor mij doen?' Vroeg ze enigszins verbaasd.

'Voor jou, alles.' Fluisterde hij liefdevol in haar oor.

'Ga, ga naar het proces. Dan weet je alles,' zei ze zachtjes en angstig.

'Weet je het zeker,' vroeg Harry toen ze later wat meer ruimte hadden.

Ginny keek Harry aan. 'Ja. Heel zeker.' Al vertelde de twijfel in haar stem een heel ander verhaal.

De volgende morgen werd Harry al vroeg wakker gemaakt door Ron die zijn cadeaus aan het uitpakken was. Ook Harry zag een overvolle kerstkous aan het einde van zijn bed hangen. Waarna hij net als zijn vriend met het uitpakken van zijn kerstcadeaus begon. Bovenaan vond hij een trui van mevrouw Wemel, de kleur rood deed Harry nog het meest aan Ginny's haar denken en erop stond dit jaar een gouden H. Wat hem echter het meest verbaasde was het kaartje dat eruit viel toen Harry hem uitvouwde zodat hij hem aan kon trekken. Dat was niet geschreven in mevrouw Wemels handschrift, maar in die van Ginny.

Ik hoop dat deze je aan mij doet denken, als je van mij gescheiden bent.

Xxxjes Ginny

Er verscheen direct een glimlach op Harry's gezicht, het liefst zou hij nu de trappen naar beneden gerent zijn om Ginny uitgebreid te bedanken voor haar cadeau. Alleen zijn horloge vertelde hem dat het daarvoor nog iets te vroeg zou zijn. Hij ging dan maar ook gelijk door met de rest van de cadeaus. Zoals hij al verwachtte een grote doos van George vol met Tovertweelingtopfopshop producten, een enorme lading chokokikkers van Ron, suikervrije flossende frismintjes van Hermelien's ouders bij wie Harry besefte dat hij hun niks gestuurd had. Een nogal duister en vaag boek over gruzielementen en hun naweeën (voor mensen die last van ze hadden) van Hermelien, van meneer en mevrouw Wemel kreeg Harry een zelfgebreide Griffoendorsjaal en bijpassende handschoenen in eenzelfde felrode kleur als de trui. Waarschijnlijk Had Ginny met haar moeder gepraat over haar cadeau, bedacht Harry zich. Vervolgens vond hij een klein envelopje dat bij opening van Andromeda bleek gekomen te zijn. Harry haalde de papiertjes eruit die erin zaten. Het bleken een aantal foto's te zijn van Remus en Tonks die met de kleine teddy aan het spelen waren, maar ook een paar oude foto's van professor Lupin, toen hij jong was, samen met James, Sirius en Peter op Zweinstein, Remus, met Lilly , James en Harry die met een grote zwarte hond zat te spelen en Harry herkende als Sirius animagusvorm, er zaten zelfs foto's bij die iets recenter waren en in het grimboutplein genomen moesten zijn, of tijdens het jaar dat Remus hem les had gegeven. Als laatste vond Harry een klein briefje die Andromeda zelf geschreven had.

Beste Harry,

Prettig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Ik wist niet goed wat ik jouw moest geven dus ik hoop dat je deze foto's van Remus waardeert. Ze lagen nog hier en ik wist eigenlijk niet goed wat ik er mee aan moest en hoop dat ze bij jou een beter bestaan hebben.

Met vriendelijke groet

Andromeda Zwarts

Harry sommeerde gelijk een stuk ongebruikt perkament, een veer en een inktpotje. Al kwam die laatste niet aan zonder enige vlekken in de kamer te maken, zodat hij haar een bedankbriefje kon schrijven. Voor hij verder ging met uitpakken.

Tegen de tijd dat Harry daarmee klaar was, had Ron zijn cadeaus allang opengemaakt en was bij Harry komen kijken wat hij allemaal gehad had. En alleen één cadeau in Harry's sok zat dat er zo vreemd uitzag dat het wel van Loena moest komen. Blijkbaar had haar vader een nieuwe poging gemaakt om de verloren diadeem van Ravenklauw na te maken, want zij had hem een zilverkleurige versie ervan aan hem opgestuurd. In het briefje dat erbij zat vroeg ze nog of Harry het origineel nog had kunnen vinden.

'Kijk Ron, zo ziet een diadeem er nou uit,' zei Harry vrolijk tegen zijn vriend terwijl hij Loena's cadeau liet zien.

'Ja Ja, en zorg jij nou maar voor dat deze ook niet in duivelsvuur valt.' Zei Ron grijnzend terug voor ze allebei vrolijk grijnzend naar beneden gingen om samen met de rest gezellig te ontbijten.

"Harry", riep Ginny enthousiast toen hij langs haar slaapkamer liep. 'Je raad nooit wat ik heb gekregen,' riep ze enthousiast uit terwijl ze een envelop in haar handen hield met het logo van de Holyhead Harpies erop.

'Vertel?' Vroeg Harry nieuwsgierig.

'Vier kaartjes voor de Harpies-Canons wedstrijd op nieuwjaarsdag,' schreeuwde ze van blijdschap.

'Mag ik mee?' Vroeg Ron die nauwelijks een verdieping lager stond en haar had gehoord.

'Tuurlijk,' zei ze. 'En jij gaat toch ook mee?' Vroeg ze terwijl ze Harry lief aankeek.

'Nou dat laatste plaatsje nog,' zei ze terwijl Ginny twijfelachtig naar de envelop keek.

'Op mij hoef je niet te rekenen, ik heb nog een stapel huiswerk liggen,' zei Hermelien die achter Ginny de kamer uit liep.

Ron keek gelijk een stuk minder vrolijk. 'Maar je hebt de hele vakantie nog?' Sputterde hij tegen.

'En ik heb een stuk meer vakken dan jou, Ronald.' Ging Hermelien.

'Denk je dat Demelza, of Preston het leuk zou vinden?' Vroeg Harry terwijl hij dacht aan andere spelers in het Griffoendor zwerkbalteam.

'Ik zal straks eerst nog aan Hermelien vragen,' voor ik een uil ga versturen.

Harry knikte begrijpend terwijl hij samen met Ginny naar beneden liep waar Hermelien en Ron nog steeds geïrriteerde woorden met elkaar wisselde. Het ontbijt was een gezellige bedoening ondanks Ron en Hermeliens constante woordenwisseling, maar iedereen was daar blijkbaar zo aan gewent dat ze er niks van aantrokken. Tegen het eind stelde Fred die voor de gelegenheid ook was meegekomen voor om een sneeuwballengevecht te houden. Charlie, Ron, Ginny, Hermelien, en Harry stemde gelijk in. Percy keek even twijfelachtig voor hij alsnog ermee instemde en Bill keek twijfelend naar zijn vrouw.

'Snieuwballen at ies voor kiendren,' zei Fleur afkeurend. Die duidelijk niet mee wilde doen.

'Dan niet,' zei George die zijn schouders ophaalde en zich net als de andere spelers warm begon aan te kleden. Ook mevrouw wemel sloeg de aanbieding af, door richting de keuken te lopen en de afwas achter zich aan liet zweven. Meneer wemel keek echter grijnzend naar zijn zoons en liep tot Fleurs grote verbazing naar buiten.

'Iemand moet er toch voor zorgen dat het niet uit de hand loopt,' zei hij terwijl aan zijn vrolijke bui te zien was dat dat maar de halve waarheid was.

En uit de hand lopen deed het, iedereen was nu volwassen en gebruikte magie om niet alleen sneeuwballen te werpen maar ook te maken. Waarvan sommige wel heel vreemde effecten hadden, vooral George was daar erg goed in. Terwijl Fred iedereen afleidde door, door mensen heen te lopen, als hij niet een imitatie deed van Jammerende Jenny bij elke keer dat er een sneeuwbal door hem heen gegooid werd. Er was dan ook snel en nieuwe variant ontstaan waarbij iedereen op Fred gooide om zoveel mogelijk punten te halen door op bepaalde lichaamsdelen van hem te richten.

Tegen lunchtijd ging de deur open en kwam Bill naar buiten. Maar nog voor hij iets kon zeggen vloog er al een sneeuwbal in zijn gezicht. 'Sorry Bill,' riep George terwijl hij vrolijk doorging met ballen alle kanten op te sturen.

'Het is goed,' riep Bill vrolijk terug. 'De lunch is trouwens klaar,' vervolgde hij.

'Lunch,' riep Ron enthousiast die gelijk richting het huis begon te lopen en daardoor de vreemd gekleurde sneeuwbal van George niet zag aankomen.

De bal landde midden in zijn gezicht. Het effect van de roze gekleurde sneeuwbal bleek pas naar voren te komen toen Ron, met de stem van Omber "George" riep.

Hij zag gelijk de grap ervan in, en in plaats van te mokken erover zoals hij anders wel eens deed. Maakte hij er de hele middag gebruik ervan, doordat hij nu ook haar manier van praten overnam. Fred, George, Ron, Ginny, meneer Wemel en zelfs Percy moesten er in het begin in meer of mindere mate om lachen. Tegen het eind van de lunch begon het echter saai te worden en hief George de spreuk op.

Na de lunch schreef Harry een klein briefje naar Harold Bold het hoofd van het schouwershoofdkwartier, om hem te vertellen dat hij het aanbod om de processen bij te wonen aannam. Een brief waar hij de volgende dag al bijna spijt van had, door het antwoord van Harold. Waarin beschreven werd, niet alleen wat hij moest doen maar ook wat hij diende te dragen en hoe hij zich moest gedragen op de dag van de rechtszitting. Die de maandag daarna al bleek te zijn, tot ergernis van Harry en Ginny die nog een flinke stapel huiswerk hadden die voor het eind van de vakantie af moest.

Maandag 28 december ging Harry alleen en in alle vroegte al naar het ministerie waar hij zich op het schouwershoofdkwartier moest melden. Het was nog ministerie leek nog erg verlaten op dit tijdstip en deed Harry nog het meest denken aan die keer toen ze hier binnendrongen om Sirius te redden. Alleen nu was er wel iemand bij de balie van de bewakingsmedewerker, Harold Bold stond hem daar persoonlijk op te wachten.

'Ah Harry goed om te zien dat je niet van mening bent veranderd,' groette hij vrolijk en beleefd. Terwijl ze samen richting het schouwershoofdkwartier liepen.

'Fijn dat je zo vroeg kon komen, we wilde je eerst een techniek leren om dit soort verschrikkelijke processen door te komen. Al zal het je niet helpen als je in de wikenweegschaar zit, de processen die je bij zult moeten wonen als schouwer zullen er een stuk makkelijker door worden.' Begon een onbekende schouwer, die op Harry had zitten wachten in de trainingsruimte waar Bold hem had heengebracht. Het volgende halfuur was instructie over hoe hij het best zijn gedachte kon focussen. Voor hij nog een half uur had om het te oefenen voor hij door de trainer en schouwer Civiel richting de rechtszaal werd gebracht om te wachten tot het proces zich kon vervolgen.

Ginny ging gelijk in het midden op de stoel zitten die speciaal gereserveerd was voor getuigen die op dat moment verhoord werden. Zodra iedereen zat gaf minister Wolkenveldt een samenvatting van de vorige getuigen en de getuigenis van Ginny tot dan aan toe. Nu zouden de vragen gesteld worden die dieper ingingen op enkele van haar ervaringen besefte Harry die gelijk probeerde te denken aan een handboek voor bezemonderhoud, net zoals hij toen met tante Margot gedaan had. Harry had vanmorgen wel even gelachen toen hij erachter kwam dat de techniek die ze uitlegde precies hetzelfde was als hij ook gedaan had toen tante Margot langs kwam. Hij had dan ook gevraagd wat hij moest doen als het niet werkte, wat de mannen erg verbaasde. Tot hij de situatie met zijn dertiende verjaardag had uitgelegd. Ze hadden gesproken over tekens die hij kon geven dat dat gebeurde en zodat anderen hem konden helpen, tot zover leek het te helpen merkte Harry.

Naarmate het verhoor van Ginny langer duurde had hij er steeds meer moeite mee om geconcentreerd te blijven op het boek. Toen hij dat doorgaf aan de trainer vroeg deze aan hem in gedachte aan een van zijn huiswerkopdrachten van transfiguratie te beginnen. Harry koos ervoor om een samenvatting te maken over een boek genaamd: De zoektocht naar je ware aard, een hulp bij volledige mens-dierlijke transfiguraties. Hier had Harry meer moeite mee, waardoor zijn gedachten telkens weer afdwaalde. Iets wat Harry hier niet kon gebruiken. Dat liet hij dan ook merken waardoor de trainer Harry een raadsel opgaf.

Ook dat hield Harry even bezig, terwijl hij terugdacht aan zijn eerste jaar en het belang van logisch denken. Sneep, had hem altijd geholpen al was dat Harry niet altijd even duidelijk geweest. Hij was dan ook blij toen minister Wolkenveldt opriep tot een lunchpauze toen Ginny's verhoring afgelopen was.

'Oh Harry,' zei Ginny die hem uit zijn trance schrok met een stevige omhelzing.

'Wat,' zei Harry geschrokken die probeerde zijn toverstok te trekken terwijl Ginny's armen hem tegenhielden. Iets wat bij enkele schouwers blijkbaar wat zacht gelach opleverde.

'En waar zat jij met je gedachte?' Vroeg ze zonder enige opluchting die eerder in haar stem te horen was.

'Overal waar ik niet hoefde te denken aan jouw martelingen,' zei Harry enigszins beschaamd dat hij er niet naar kon luisteren zonder zijn controle te verliezen.

'Ik wou dat ik dat ook kon doen,' zei ze enigszins op een jaloerse toon. Terwijl ze samen naar atrium liepen waar een ongeduldige Percy, en een vrolijke meneer Wemel op hun stonden te wachten.

'Waar bleven jullie nou,' zei Percy ongeduldig.

Harry hoorde meneer Wemel gniffelen achter zijn hand net als Ginny. 'Sorry, ik wist niet dat je zo graag naar Brighid wilde,' zei Harry verontschuldigend.

Percy hapte even naar adem, terwijl Ginny en meneer Wemel nu allebei duidelijk aan het lachen waren. 'Dat is niet waar,' zei hij nadat de eerste schok weggeëbd was.

Een reactie waarvan de rest in lachen uitbarstte terwijl ze richting de uitgang liepen. De rest van de lunch was net zo gezellig als de vorige keer, Brighid had weliswaar niet zo veel tijd om bij hun te zitten als de vorige keer. Tot groot ergernis van Percy, maar dat gaf de rest juist een goede kans om meer over hun relatie te weten te komen. Ten minste dat probeerde Ginny, terwijl Harry en meneer Wemel grijnzend meeluisterde.

Het was dan ook al weer veels te snel dat ze terug moesten, Zowel, Harry als Ginny hadden daar duidelijk geen zin in. Ze zouden de hele middag op twee verschillende plaatsen zitten en ze moesten ook nog eens luisteren naar de getuigenissen van de Patil-tweeling. Die het ergste van hun allemaal hadden meegemaakt, dat was het enige wat hij van de andere leden van de S.V.P. gehoord had. 'Hey Harry,' Hoorde Harry Brighid roepen. Harry bleef in de deuropening staan.

'Ja, wat is er?' Vroeg hij nieuwsgierig waarom Brighid hem zo graag wilde spreken.

'kan ik je even spreken,' 'Prive.' Het laatste woord voegde ze pas toe terwijl Harry rustig bleef staan.

Geduldig volgde hij de wulpse vrouw, terwijl Percy en Ginny hen verbaasd na stonden te kijken. 'Wat is er?' Vroeg Harry nadat hij haar naar boven had gevolgd de verlaten personeelskamer in.

'Wat houd Percy verborgen? Waarom kan ik niet mee naar het huis van zijn ouders?' Vroeg ze bezorgd. 'Is er iets niet goed? Wat is er mis?' Ging ze later door terwijl Harry verbijsterd naar haar vragen luisterde.

Harry zuchtte, hij had geen idee hoe hij dit moest aanpakken en wenste dat Hermelien hier was. Zij was hier vast veel beter in geweest. 'Ik weet het niet,' zei Harry voorzichtig. 'Heb je het al eens aan hemzelf gevraagd?' Vroeg hij hopend dat ze niet elke keen aan hem zou vragen wat er mis was met Percy. Hij had geen idee hoe hij het zou moeten uitleggen.

'Maar hij geeft geen antwoord, hij draait alleen maar om het probleem heen.' Schreeuwde ze uit van frustratie. 'Kun je mij echt niet helpen,' smeekte ze.

'Ik weet echt niet hoe ik het zou moeten zeggen, als het al toegestaan was.' Probeerde Harry haar te troosten terwijl hij beseft dat hij zich moest haasten wilde hij nog op tijd zijn. 'Sorry Brighid, ik moet gaan. Ik zal Percy zeggen dat hij moet vertellen wat hij kan. Ik hoop ten minste dat hij dat beter weet dan ik,' zei hij als wijze van afscheid terwijl hij de kamer uitliep. Vervolgens controleerde hij of er niemand was en verschijnselde naar het Atrium van het ministerie van toverkunst. Waar Harold Bold, al op hem stond te wachten.

'Je bent laat, Potter.' Zei hij voor ze zich naar beneden de rechtszaal in haastte.

Iedereen zat al toen ze binnen kwamen en Harry moest snel terugdenken aan de vorige keer dat hij zo laat deze kerker binnenkwam. Gelukkig was minister Wolkenveldt een stuk milder dan Cornelius Droebel. 'Ah nu iedereen er is kunnen we weer verder gaan. Wil juffrouw Padma Pushpa Patil naar voren komen?' Vroeg hij op een formele toon. Met een serieus gezicht liep Padma somber naar voren toe, ze maakte een kleine reverence naar de wikenweegschaar voor ze op de voor getuigen bedoelde stoel ging zitten.

'Bent u juffrouw Padma Pushpa Patil, wonende te Old Kenton lane nummer 12?' Begon de minister zijn ondervraging.

Padma wierp een korte blik op haar zuster, voor ze krachtig 'Ja' zei.

'Wilt u mij vertellen over uw ervaringen op Zweinstein hogeschool voor hekserij en hocus-pocus vorig jaar, en Het gedrag van de verdachte daarin.' Vroeg hij vervolgens.

Weer wierp Padma een blik op haar zuster die nu een iets duidelijkere goedkeurende hoofdknik gaf. Daarna zuchtte Padma nog eens diep en begon aan haar verhaal. Een verhaal waarin ze vertelde van haar onwetendheid van het nieuwe regiem die al binnen de eerste dag hun loyaliteit aan Voldemort liet blijken. Waarin ze vertelde dat zij en haar zus Parvati vastbesloten waren om ertegen te vechten samen met de meeste van de eerder gehoorde getuigen. Een verhaal waarin ze ook vertelde van hoe zij en haar zus samen met enkele andere meiden door Amyscus werden lastiggevallen. Ze vertelde van de dagen dat ze moest nablijven omdat ze zich verdedigd hadden tegen zijn opdringerigheid. De keren dat hij haar onder de imperiusvloek plaatste en in wat voor staat ze ervan wakker werd. Het schokte de hele zaal en niemand wilde echt meer weten. De details waren soms te verschrikkelijk voor woorden. Het enige waar dan ook dieper over nagevraagd werd was dan ook over hoe ze zich had leren verdedigen tegen de imperiusvloek.

Daarna werd Parvati naar voren gevraagd. Ze vroegen ditmaal niet naar details alleen of het verhaal van haar zus klopt met wat zij had meegemaakt. Ze antwoordde bevestigend en voegde eraan toe dat alleen Belinda het zwaarder had gehad. 'Zij bleef zich verdedigen,' snikte Parvati zachtjes.

'Belinda, Belinda Broom?' Vroeg Harry zachtjes die zich nu afvroeg wat er gebeurt was met het meisje dat zo ontzettend van mode, en waarzeggerij hield was gebleven.

'Is een paar dagen na de gevechten op Zweinstein alsnog overleden aan haar verwondingen. Fenrir Vaalhaar had haar hele huid opengekrabd, en nou ja wonden toegebracht door weerwolven genezen nogal slecht.' Vertelde een schouwer die achter Harry zat.

Harry keek somber naar beneden, zich afvragend hoeveel meer mensen zelfs na de gevechten overleden waren. Waarvan Harry niks wist. Hij was dan ook blij toen minister Wolkenveldt een pauze inlaste voor ze het vonnis aan Alecto en Amyscus Kragge zouden voorlezen.