Een laatste tussenhoofdstuk... hierna breng ik er wat SP in... en een beetje fluff (het schuine stuk is een flashback, het dikke+schuine stuk zijn Voldemort's gedacht in haar hoofd voor de duidelijkheid )
Hoofdstuk 29:
Erin Maria Vilijn
Erin laat zich achterover op haar bed vallen. Ze slaat het boek open. Ze wist dat het hier ergens in moest staan. De vloek die over haar was uitgesproken. Ze was er al snel dat het geen gewone vloek kon zijn. Dat zou het te gemakkelijk maken om terug te draaien.
Erin hoorde luid gelach vanuit de leerlingenkamer en ze slikte even. Ze knipperde een paar keer met haar ogen om te zorgen dat de tranen niet opnieuw zouden vloeien. Dat hadden ze vanmiddag al gedaan.
Er ontsnapt even een kreun aan Erin's lippen als ze er aan terugdenkt. Huilen laat haar zo zwak voelen, net alsof ze de baas niet over haar emoties is.
Toen ze weer een huilbui voelde opkomen vluchtte ze naar de verlaten gang op de zevende verdieping. Ze had verwacht alleen te zijn. Wat zat ze fout. Ze voelde al snel een hand op haar schouder. Draco Malfidus ging zachtjes naast haar zitten.
Een traan stroomde over haar wang en ze keek hem verward aan. Hij wist alles over haar, en Voldemort. Hoe kon hij anders, omdat Lucius zijn vader is.
Hij had haar deze zomer een brief geschreven, alsof hij haar gedachten kon lezen. Hij wist dat zij en Harry ruzie hadden. En Erin wist dat Malfidus haar een stuk vond. Ze zag het aan de manier waarop hij naar haar keek. Stomme vloek ook, dacht ze in zichzelf.
Maar goed, toen hij haar de brief schreef met de vraag of ze vrienden konden worden, (en Draco had overduidelijk gedacht dat het op meer dan vriendschap uit zou lopen) wilde ze eerst niet reageren.
Ja, ze hadden het best leuk gehad op zijn verjaardag vorig jaar.
Maar dat nam niet weg dat hij een mindere arrogante Zwadderaar was geworden. Hij deed dan wel aardig tegen haar, maar als hij lullig deed tegenover Harry kon ze zijn kop er ook wel afrukken af en toe.
Maar ze dacht aan het feit dat zijn vader een Dooddoener was en Draco… ze zag het gewoon niet zitten dat hij zijn ziel verkocht aan Voldemort, en dan hij gebrand werd met het Teken. Het was iets wat op het punt stond te gebeuren, en ze wilde het voorkomen.
"Ik zou Potter nog meer willen vervloeken dan normaal, nu, weet je dat?" schudt Draco haar uit haar gedachten.
Door het vallen van Harry zijn naam barst ze in janken uit, en Draco pakt haar trillende lichaam stevig vast. Erin doet haar armen om zijn nek en haar hoofd tegen zijn borst. Haar lichaam schudt bij elke snik en ze voelt zich misselijk van schaamte.
Zwak hoor, klinkt het plots in haar hoofd. Voldemort. Ga weg, denkt ze, ga weg. Dit is nou wat liefde met je doet, het maakt je zwak. Erin gromt en zet hem eruit.
Door de woede om haar vader is het verdriet minder, en ze probeert weer te spreken. "S..Sor..ry dat ik..k je sh..irt nat.. m..ma..m..maakte." zegt ze trillend.
"Het is niets," zegt hij grijnzend. "Nu heb ik een souvenir." grapt hij. Subtiel Draco, denkt ze en ze glimlacht.
Dan hoort ze iemand hard wegrennen en Erin weet zeker dat ze een flits van rood haar ziet verdwijnen om de hoek.
Dan komt Hermelien plots boven en Erin gooit gauw het boek onder haar bed. Ze wil niet dat Hermelien denkt dat ze wat van plan is. Erin mag al van geluk spreken dat Harry het niemand heeft verteld.
"Alles goed?" vraagt Hermelien voorzichtig. Erin mompelt iets onverstaanbaars. "Ik neem aan dat dat nee betekent?" vraagt ze streng.
"Je kunt ons niet eeuwig blijven ontlopen," drong Hermelien aan.
"Begrijp me niet verkeerd, Hermelien," zei Erin bijna onhoorbaar. "Ik heb absoluut geen problemen met jou en Ron, maar ik denk niet dat het bevorderlijk voor de sfeer is dat ik en Potter zich in dezelfde kamer bevinden." zei de blondine een beetje bot.
"Je kunt niet eeuwig vluchten, Erin." fluisterde Hermelien nog.
