En dit is dus het laatste hoofdstuk van "Lizzie, wat nu weer?" Het einde is er nogal abrupt gekomen, maar dit is het beste einde dat ik kon maken, en zoals ik in het vorige hoofdstuk al zei, ik kon dit verhaal niet nog langer rekken. Er moest een einde aan komen.

Ik wil graag alle mensen die dit verhaal hebben gelezen bedanken. Iedereen die hebben gereviewd wil ik dubbel bedanken, en degene die me bij hun favorieten of alerts hebben staan er nog een keer bovenop. Ook wil ik Cicillia bedanken om te helpen zoeken naar flashbacks voor dit hoofdstuk toen ik wat druk was.
Aan Cicillia: ik weet, dit is niet wat jij mij gegeven hebt, maar ik kreeg plots een ander idee van manier van doen. Eentje zit er speciaal voor jouw bij!

Verder wil ik ook nog guardiansplace bedanken om me te blijven steunen, net zoals CaptainSparrow-luv. . En ook wil ik Miss Capgirl bedanken om al het gePM met me vol te houden. Ik heb goed gelachen, en, geloof me, JIJ hoort nog van me. En The Writing Quill zou ik eigenlijk eens dringend moeten wakker schudden. En aan al mijn andere lezers, (ik weet het, ik val in herhaling, maar goed) BEDANKT!

En dan ga ik nu jullie niet langer ophouden, maar laten genieten van dit laatste hoofdstuk van Lizzie, wat nu weer?.
Lots of love and hugges! XXX Celia

29. Epiloog.

Lizzie trok zich voorzichtig terug uit de zoen met Sirius en bleef met haar hoofd op zijn schouder liggen. Ze glimlachte toen ze de volle zaal zag die hun tedere blikken wierpen.

'Gaan jullie mee zwemmen?' vroeg Lizzie, een kwartiertje later. Ze voelde de starende ogen in haar nek prikken, en ze wou er van af. De jongens knikten en stonden op. Sirius kwam naast Lizzie lopen, en nam haar hand vast. Gelukkig, hij was zijn belofte niet vergeten. Hij zou niet moeten proberen… Ze doken het water in, en plots, zonder waarschuwing, begon Sirius haar te kietelen. Lizzie draaide zich met een ruk om.
'Waar was dat goed voor?' siste ze, ze kon helemaal niet tegen kietelen. Sirius keek haar in de ogen. Eerst met een wat-denk-je-ik-hou-me-hier-aan-die-stomme-belofte-van-jou blik, maar daarna stonden zijn ogen vragend.
'Zeker dat je dit wilt?' fluisterde hij.
'Ja, vrij zeker, ja.' antwoordde Lizzie. Sirius zuchtte en trok Lizzie tegen zich aan. Hij hield haar ogen vast, en Lizzie was er een ogenblik bijna zeker van dat in zijn ogen dezelfde emotie te lezen was als in de hare: liefde. Maar veel tijd had Lizzie niet om er over na te denken. Sirius kwam steeds dichter, en toen voelde Lizzie een paar tedere lippen op de hare. Lizzie sloot haar ogen en zoende hem terug. Ze ging op haar tenen staan en legde haar armen om zijn hals. Zo stonden ze daar even te zoenen, totdat Sirius zich los maakte. Lizzie opende haar ogen en keek recht in de zijne. Even keken ze elkaar aan, op een manier die evenveel zei als: en wat nu?

Lily stond achter haar, als getuige, en Remus en James stonden achter Sirius. In de zaal zaten nog een paar mensen van bij hun op school. Ook een paar professoren waren aanwezig, zoals Anderling en Perkamentus.

'Ik verklaar dit feest officieel voorbij!' Lizzie trok wit weg, net als Sirius. James en Remus keken elkaar geschrokken aan. Anderling was binnen geraakt, en ze hadden het niet eens gemerkt! 'Ook wil ik dat de verantwoordelijken voor dit feest zich onmiddellijk komen melden, anders wordt iedereen gestraft.'
Remus en James liepen naar Sirius en Lizzie toe. 'Wat moeten we doen?'
'Ik heb een idee,' zei Lizzie, 'maar jullie moeten wel meespelen. Kom!' En met hun gevieren liepen ze naar professor Anderling.
'Ik had het kunnen weten,' zei die met een gigantisch diepe zucht. 'Ik heb hier de energie niet voor. Hup, allemaal naar Perkamentus.'

Lizzie keek even droevig naar de fles, maar toen kreeg ze een idee. Ze zette de fles aan haar lippen en dronk die in één keer leeg. Ze gaf de lege fles terug aan professor Perkamentus terwijl er vuur uit haar mond ontsnapte. 'Sorry, professor.' zei Lizzie, omdat Perkamentus' baard wat aan het roken was. 'Alstublieft.' Vier paar ogen staarden haar aan. 'Ja, u zei niets over de inhoud.' Alle vier zuchtten ze en Perkamentus draaide zich om, om terug naar zijn kamer te gaan.

Lizzie zag dat Nathan en Mathias er ook waren, en ook een paar andere vrienden van Beauxbatons. Michelle was er, zag Lizzie! God, wat was ze blij dat zij toch gekomen was. Maar van Laurine was er geen spoor te bekennen.

'Aangenaam,' zei de blonde jongen. 'Ik ben Mathias, en dat is Nathan.'
'Ehm, zie, ik wil niet onbeleefd zijn of zo, maar waar komen jullie zo-even vandaan?'
James sloeg zijn ogen te hemel en fluisterde: 'Kalm, Sluipvoet.' Sirius was altijd nogal achterdochtig als het om Lizzie ging.
'Van daar,' zei Nathan, met een knik naar het scherm. 'We hadden een klein meningsverschilletje -'
'Een fikse ruzie, dus,' verduidelijkte Mathias.
'over het onderwerp Laurine, en hebben toen de haard naar hier genomen.'

Ook kon Lizzie niet op van geluk toen ze zag dat haar vader totslot haar moeder toch had kunnen overtuigen om te komen. Haar oom en tante hadden haar vader kunnen overtuigen om eens langs te komen, en hij was onmiddellijk verkocht aan zijn kleindochters. Niet dat hij blij was dat Lizzie dat ooit had laten gebeuren! Alles behalve, maar hij had teminste niet de neiging gehad om haar of Sirius van kant te maken. En hij had haar moeder zo ver gekregen om eens langs te komen, en ze vond Alice en Elise super schattig. Achteraf...

'Wat moet je?!' riep Lizzie geïrriteerd naar de deur. Mam zou haar toch niet kunnen ompraten?
'Ik ben het,' zei een kalme stem, en de deur ging open.
'Oh, hoi pap,' zei Lizzie, en ze richtte haar aandacht terug op haar hutkoffer. Haar vader liep naar binnen en legde een plastic tas op de hutkoffer. Lizzie keek op, met een vragende blik in haar ogen.
'Ik weet niet hoe lang je er over gaat doen om daar te geraken, en je moet nog boeken voor het komende jaar kopen, dus dat kan wel handig zijn,' verklaarde pap. Ik de plastic tas stak er een geldbuideltje vol met Galjoenen en Sikkels, en eten en drinken.
'Wouw, bedankt,' zei Lizzie verbluft.
'Ach,' zei pap bescheiden. 'Doe ze de groeten daar, hé.'
Lizzie snoof. 'Ook Sirius?' vroeg ze schamper.
'Vooral Sirius,' zei pap. Hij glimlachte. 'En die speech van daarnet geld enkel voor je moeder, en niet voor mij, onthoud dat.'
Lizzie knikte. 'Ze meende het wel, hé?' vroeg ze. Dat haar vader stilzweeg zei genoeg. 'Vind jij het niet erg?'
'Ach,' zei hij, en hij ging op het bed zitten. 'Ik heb ook wel gemerkt dat je jezelf hier suf verveeld. En ik kan er niet tegen jou zo depressief te zien. Je bent beter af bij Remus, bij je vrienden.'

Maar nu zat de tweeling bij hun grootouders op de schoot, en keken met grote ogen naar hun ouders, die vooraan aan het altaar stonden.
'Getrouwd,' fluisterde Sirius in haar oor. Lizzie keek Sirius in de ogen, en zoende hem nog een keer.

Lizzie keek even naar de ring, en keek toen Sirius recht in zijn bruine ogen. Ze legde haar armen rond zijn nek en gaf hem een kusje op de lippen. 'Verloofd,' zei ze, met een grotere glimlach die ze ooit gehad had.
Sirius had ook een grote lach op zijn gezicht toen hij herhaalde: 'Verloofd.'

'Getrouwd.'


EINDE.