A/N: Harry Potter is niet van mij. Dit is een verhaal van een fan.


(BTK 4) H29 De laatste kus voor een lange tijd

Apolline die in de ziekenzaal moest blijven lag met haar handen op haar buik en een tevreden lag op haar gezicht. Wat er buiten aan de rand van het meer was gebeurd moest geheim blijven voor iedereen buiten de familie om.

Het was dus afgesproken dat Gabrielle was overleden en dat ze er pas nu achter kwamen dat Apolline zwanger was. Dat hun nieuwe dochter ook Gabrielle zou gaan heten zou een eerbetoon aan Gabrielle zijn.

Ruim een uur Later werd er op de deur geklopt en verscheen het gezicht van Maxime de hoofdmeesters van Beauxbatons. "Sorry Apolline" zei ze terwijl ze naar binnen keek.

Iedereen keek naar Maxime maar die durfde verder niets te zeggen en keek dus ook angstig naar Apolline.

Apolline die net nog een lach had keek nu doordringend naar Madam Maxime. "Madam denk u nu echt dat ik Uw excuses wil aan horen" beet Apolline haar toe".

Madam Maxime liet haar hoofd hangen en mummelde wat.

Niemand buiten Apolline om had haar verstaan en de toon van Apolline werd nog venijniger. "Ja, Madam ik heb U altijd bij naam genoemd. Echter toen ik dat deed vertrouwde ik u nog met de veiligheid van mijn dochters. Ik kan me ook nog herinneren dat ik U heb verteld wat Heer Potter en zijn oma hadden gedaan bij het WK Zwerkbal nog voordat U hier heen ging.

Het nog maar amper twee dagen later dat ik al hoorde dat U mijn waarschuwing naast U neer had gegooid. U was namelijk van mening dat Heer potter op zijn Donder hoorde te krijgen. En nu bij de tweede taak heeft U mijn beide dochters in gevaar gebracht. Ik was bereid om te begrijpen waarom U mijn oudste dochter in het meer zou laten duiken. Maar nu dat ik weet dat U mijn jongste dochter heeft aangewezen als de gijzelaar voor Fleur, is mijn vertrouwen in u totaal vergaan" beet Apolline haar toe.

"Maar Albus zei" begon Madam Maxime.

"Het kan me niet schelen wat Albus U heeft verteld. Ik heb mijn jongste dochter verloren door een taak waar zij niet bij hoorde te zijn. Sterkte nog ze heeft mee gedaan zonder dat U mijn toestemming of die van mijn man heeft gevraagd. Ik weet niet waar Uw gedachten zijn terwijl U hier bent. Maar weet wel dat er volgend jaar een hoop zal gaan veranderen op de Beauxbatons academie".

Madam Maxime liet haar hoofd hangen en verliet de ziekenzaal nog voordat ze echt binnen was geweest.

*#*

Vlak nadat Madam maxime de ziekenzaal had verlaten namen de anderen ook hun afscheid en lieten de aanstaande moeder en vader alleen. Apolline had Harry nog wel in een innige knuffel genomen en hen voor de zoveelste keer bedankt. Ze was zich er degelijk van bewust. Dat ze zonder de ruwe magie van Harry, ze haar dochter wel degelijk kwijt was geweest.

Het was nu dat Harry samen met Bella, Daphne en Zanita aan zijn arm richting het meer liep. Daar aan de rand zag hij hoe Ban en een aantal andere wezens waaronder scheurbek en een eenhoorn al op hen stonden te wachten. Dit was een van de gelegenheden waarop Harry moest laten zien dat hij de koning was van Zweinstein en ook waarom hij het was die hier de vrede in de hand moest houden.

Bij de rand van het meer deed hij zijn Zweinstein ring in het meer en riep om de vertegenwoordiger van het meervolk.

Ban de centaur legde zijn hand op Harry's schouder en fluisterde hem wat in het oor. Harry knikte terwijl hij zijn ogen gericht op het water oppervlakte hield.

De Meerman kwam boven water en keek Harry recht aan.

Harry zakte door de knieën en hield zijn ring recht voor de ogen van de meerman en zag hoe zijn ogen groot werden. "Luister goed" zei Harry rustig maar doordringend. "Ik ben nog niet zolang Koning van Zweinstein en weet dus nog niet alles. Echter in de lessen van mijn voorganger Merlijn heb ik geleerd dat Jullie hier mochten verblijven zolang jullie je zouden houden aan de wetten van het land. Conflicten zouden worden uitgesproken en niet op eigenkracht worden afgehandeld" even haalde Harry adem en ging met een dreigende toon verder. "De Glamorgana's die jullie hebben aan gevallen waren kinderen en die hadden jullie niets misdaan. Ik was daar beneden en ben eveneens door jullie aan gevallen. Dus ik zal het simpel maken voor jullie. Alle vertegenwoordigers van de wezens van het verboden bos staan achter mij. Zij zijn hier om jullie te vertellen dat dit Julie enige en laatste waarschuwing is geweest". Na die woorden stond Harry op en liep weer richting het kasteel.

Op een meter of vijftig hadden ze nog even afscheid genomen van Ban en de andere wezens voor ze weer verder liepen.

Zanita was weer naast hem gaan lopen en omringde zijn arm met die van haar zelf. Vlak bij het kasteel vroeg Bella waarom hij zo kort af was geweest en ook zo hard.

Harry wilde haar een antwoord geven maar voelde Zanita in zijn arm knijpen, en wist dat die het woord wilde voeren. De lessen waarover hij vertelde waren eigenlijk de woorden die Zanita en Ban hem hadden ingefluisterd nog voor hij zijn ring in het meer stak. Hij begreep dus ook dat Zanita de aangewezen persoon zou zijn om het uit te leggen.

Zanita liet de arm van Harry los en deed haar armen door die van Bella en Daphne heen. "Mijn lieve zuster vrouwen" zei ze met een lach. "Onze Koning heeft een heel bos en een heel kasteel om te over zien. Maar net als toen Merlijn de koning was kan ook Harry niet alles.

Nu zijn de centaur's net zoals ze het in die tijd ook waren, de vertegenwoordigers van het verboden bos. Het was de taak die ze ook hadden toen Merlijn hier koning was. Zij verzagen Merlijn van raad en daad als dat nodig mocht zijn.

Nu zijn de meermannen een volk dat graag het uiterste van een afspraak op zoeken. Je geeft ze een vinger en ze nemen je hele hand. Het is ook een volk dat zal blijven vragen tot dat je toegeeft aan hun ijzen. Daarom is de beste manier van handelen met het meervolk doordringend zijn en meteen over te gaan tot het doel van wat je wild. Het was iets wat Ban wist en ik had gelezen".

Daphne en Bella knikten en trokken vervolgens Zanita weg van Harry en richting het hek van Zweinstein.

"Hee, wat gaan jullie doen" riep Harry hun na.

"Meiden tijd" riepen de drie tegelijk terug.

Harry lachte en wist dat het iets was wat ze alle drie hadden afgesproken. Meestal hield het in dat Zanita hen mee nam naar London en er dan een uur of twee verbleef om gewoon plezier te hebben. Maar ook om een groot gedeelte van zijn goud op te maken.

*#*

Terwijl Daphne, Bella en Zanita op weg waren naar Londen zat Sirius in havermout door zijn verrekijker te kijken naar het figuur van Peter pippeling. Met nog maar een paar maanden te gaan viel het hem op dat Peter steeds vaker op het kerkhof was te vinden.

Achter hem laaide het haard vuur op en het eerste wat Sirius zei was "Hee schatje je bent erg vroeg vandaag. Kom gauw hier en geef me een kus" terwijl hij naar Peter pippeling bleef turen.

Twee Handen gleden verleidelijk om zijn middel heen. Langzaam gleden ze iets naar boven en onder zijn T-shirt. Twee lippen kwam vlak bij zijn oor en kuste hem zachtjes. "Ik dacht dat je het nooit zou vragen" klonk de stem van Harry in zijn oor.

"AAAHHHHAAHHH, ga weg" gilde Sirius.

Harry viel achter over en begon hard te lachen net als Tops en Andromeda die er ook nog waren en die Sirius hellemaal was vergeten.

"Mam" vroeg tops zachtjes maar hard genoeg dat Sirius haar kon horen.

"Hhhhmm" antwoorden Andromeda.

"Denk je dat Amalia, Sirius zou delen met Harry of zou ze hem voor zichzelf houden".

"Wat moet ik delen" klonk de stem van Amalia die net uit het vuur stapte.

Sirius keek kwaad naar Tops wat totaal niet hielp.

Tops keek naar Harry en begon meteen weer hard te lachen omdat hij lucht kusjes gaf naar Sirius en verwoed met zijn ogen aan het knipperen was.

Amalia begreep het niet en keek van Tops naar Harry door vervolgens naar Sirius te kijken die zijn hoofd in zijn armen begroef.

Andromeda zag het en vertelde het verhaal aan Amalia.

Amalia keek even naar Harry en gaf hem een snelle knipoog. "AAHHH zijn ze jou aan het pestte" vroeg ze zachtjes aan Sirius, die alleen maar knikte. "Het geeft niet hoor Sirius. Maar vertel me eens eerlijk Sirius. Is Harry een goede kusser of niet en aangezien dat jij nu ervaring heb kun jij het me als beste vertellen".

Sirius keek met grote ogen naar Amalia. "Nee He jij ook al".

Amalia knikte met een grijns. "OO Zeker en die herinnering gaan we elke kerst weer bekijken, in onze familie pensieve".

"Ik zorg voor de popcorn en frisdrank" gilde Tops. Terwijl Sirius mopperend naar buiten keek waar Peter mee bezig was.

Toen ze allemaal uitgelachen waren vroeg Amalia wat ze nu te weten waren gekomen terwijl ze allemaal met een verrekijker uit het raam aan het kijken waren.

"We weten nog niet echt wat Peter aan het doen is maar hij is iedere avond op het kerkhof te vinden. Er staat daar een grote ketel met een zie me niet spreuk erover heen. Maar buiten dat om staat hij ook steeds een aantal zinnen op te zeggen. Helaas zijn we er alleen nog niet achter wat hij aan het zeggen is. Ik weet wel dat Dan Griffel een idee had met nacht cabelaars en miklofoons" vertelde Sirius aan de anderen.

Amalia zei niet maar moest inwendig lachen bij wat Sirius zei. Zij zelf wist wat Camera's waren en ook wat een microfoon was. Maar om Sirius niet nog verder in verlegenheid te brengen dan dat hij al was na de kus van Harry liet ze het maar zo.

"Waar zijn Dan en Emma eigenlijk, Zij zouden toch ook hier zijn" vroeg Harry ineens.

"Oh die zijn net nog wat van die Cabelaars aan het neer zetten toen Peter eraan kwam. Hij heeft toen meteen een bosje bloemen bij een graf gelegd om zo meteen via een omweg weer hier te komen" vertelde Sirius aan de anderen.

Het was een half uur later dat Dan en Emma het huisje binnen kwamen lopen met chinees eten en twaalf blikken bier. Emma vertelde dat ze wist dat Amalia en Harry er ook zouden zijn en hadden daarom zoveel eten mee genomen om ze even daar te houden. Ze wilde wat meer over Zweinstein horen en vooral hoe het met Hermelien en Marcel ging.

Het was een heerlijke maaltijd en een gezellig onderons. Aan het einde vertelde Dan dat ze nu digitale camera's hadden geplaatst zodat Amalia het bij hen thuis nog eens op haar gemak kon bekijken op de computer. Maar ook dat ze nu de stem van Peter konden opnemen om te weten wat hij nu daadwerkelijk aan het zeggen was.

Amalia wilde het liefst aan vallen zo gauw als Voldemort zich liet zien. Het was Harry die haar van het idee af moest houden. Voldemort moest namelijk weg komen om Bellatrix te bevrijden en om haar daarna terug te sturen.

Amalia was het er helemaal niet mee eens maar wist dat het moest. Het ergste vond ze alleen Dat Harry daar alleen zou zijn en dat hun daar helemaal niets aan konden doen.

"Hee, wacht eens even" riep Emma ineens toen ze bij de versterker zat met een hoofdtelefoon op haar hoofd. "Zegt dit jullie iets" vroeg ze.

"Bot van de vader, onwetend geschonken, hernieuw uw zoon!".
"Vlees van de dienaar bereidwillig gegeven, laat uw meester herleven".
"Bloed van de gehate, met geweld geroofd, laat uw vijand herrijzen".

Emma las op wat ze had op geschreven en keek hoe Andromeda en Sirius langzaamaan bleker werden. Ze kon aan hun gezichten zien dat zij wisten wat er ging gebeuren en wist dus niet zeker of zij het ook wilde weten. "Andromeda ik kan zien dat jij het weet dus vertel het ons maar" zei Emma doordringend.

Andromeda knikte en keek schuldig naar Harry. "Ja, ik weet wat het is, het is een ritueel om een ziel weer een lichaam te geven. Buiten het fijt om dat het ritueel gedaan moet worden met volle maan. Iets wat het is, als de derde taak word gehouden heeft het drie belangrijke ingrediënten. De ingrediënten zijn een bot van een overleden persoon en zoals die rat zei zal dat van de vader komen. Vlees van een dienaar een pink of teen wel welig gegeven en hoe groter het stuk hoe beter, we weten ook dat Pippeling daar geen moeite mee zal hebben. En als laatste het bloed van Harry. Dat zal de rede zijn dat Harry zal worden ontvoerd".

Iedereen was stil en keek elkaar alleen maar aan.

"Als we een van de ingrediënten vervangen zou het ritueel dan mislukken of niet" vroeg Tops.

Niemand gaf antwoord maar dacht er wel over na.

Amalia wist wel iemand die dat wel zou weten. Harry echter kon er drie op noemen en als die het niet wisten dan konden ze dat zeker uitvinden. Het waren niemand minder dan Bella, Daphne en de slimste van allemaal Hermelien.

Iets wat Emma deed glunderen als een kind dat een ijsje kreeg.

*#*

Langzaam gingen de weken voorbij. Harry trainde meer en meer voor het gevecht waarvan hij wist dat die er aan kwam. Het was een training waar hij bij geholpen werd door al zijn vrienden en het heel huis Zweinstein.

Het huis Zweinstein was alleen nog in de veronderstelling dat Harry aan het trainen was voor de derde taak. Het nieuws van Voldemort hield hij zolang mogelijk geheim.

Alleen de professoren waren hem niet aan het helpen omdat dat nog steeds door Albus verboden was. Iets wat niet veel uit maakte want Harry had genoeg hulp van de ouders en verzorgers van zijn vrienden.

Het was op een avond ongeveer anderhalve maand verwijderd van de derdetaak dat de vrienden naar het potter kasteel moesten komen. Geen van de vrienden had enig idee waarom dat was maar wisten wel dat het niet veel goed kon zijn als ze ineens bij elkaar moesten komen.

Twee uur later op die bewuste vrijdag zat iedereen in de zij kamer in het Potter kasteel vlak bij het schilderij van Lily en James Potter.

Harry zat tussen Bella en Daphne op de grond voor een bankstel waar zijn oma, Arabella en Zanita in zaten.

Arabella zat vlak achter Bella en keek net als hun erg gespannen.

Terwijl Suzanne bij Andromeda kroop en Aristona bij Isabella ging zitten Hadden Marcel en Hermelien een plekje bij Emma gezocht. Ginny was bij haar nieuw zusje Tops gekropen en wachtte net als de andere af op wat er ging komen.

Amalia ging staan en kuchte een keer voor aandacht.

Iedereen keek op en hielden meteen hun monden dicht.

"Het spijt me dat ik jullie allemaal met spoed hier heen heb laten komen. Maar ik heb wat onderzoek gedaan en ook wat opgevangen. Maar eerst mijn onderzoek" zei Amalia.

Er was een kleine plop en Snot, Mini en Maxi verschenen met broodjes en kannen met drinken en thee. Toen de huiselfen weer verdwenen waren ging Amalia verder.

"Er zijn een aantal dingen die wij nu allemaal weten. Het belangrijkste en ergste is dat Voldemort terug gaat komen. Dit weten wij omdat onze Bella" en Amalia gaf gauw een blik naar Bella. "Terug zal worden gestuurd om Harry te vermoorden".

Amalia lachte een beetje en zei. "Jammer alleen voor Voldemort is dat Bella aan onze kant staat en niet aan die van hem".

Iedereen gaf aan dat ze blij waren en prezen Bella voor wat ze had gedaan en hoe goed dat wel niet was.

Bella bloosde en begroef haar hoofd in de schouder van Harry.

Amalia wachtte even en ging weer verder. "Het is dankzij Bella dat we nu weten dat Voldemort terug gaat komen. Het is ook dankzij haar herinneringen dat we weten dat het dit jaar gaat gebeuren en ook dat het aan het einde van de derde taak zal zijn".

Er ontstond wat lawaai maar die werd meteen de kop in gedrukt door Amalia. "Nu weten we allemaal dat Bella steeds meer herinneringen ziet van haar tijd voor ze werd terug gesteurd. Een van die herinneringen van het begin van het jaar vertelde ons dat Sneep, Harry volgend jaar zal martelen op de een of andere manier. Hoe dat weten we nog niet maar we weten wel dat we het toe moeten later, let wel zo gauw als het kan pak ik hem en voer ik hem hoog persoonlijk aan een Dementor" beëindigde Amalia in een vurige stem.

Het duurde even voor ze zichzelf weer onder controle had en ze weer verder kon gaan. Zoals jullie zien zijn Sirius en Dan hier niet. Zij zitten met zijn tweeën in havermout en houden oog op Pippeling. En dankzij alle dreuzel speeltjes van Dan hebben wij veel meer kunnen bereiken dan dat we anders hadden gekund".

Het was opnieuw dat iedereen even stil was. Alleen Hermelien en Emma waren aan het glunderen. Ondanks dat ze als Dreuzel weinig konden aan richten tegen een Tovenaar, hadden ze toch laten zien dat ze veel meer konden dan dat de tovenaars en heksen dachten.

Amalia zag het en liet ze even gaan in hun gevoelens van vreugde. "Nu over na de twee dingen die ik wilde bespreken. Aan de oom van Marcel die in het departement van Mystificatie werkt heb ik gevraagd wat voor Ritueel Pippeling wilde gaan doen en wat we er aan konden veranderen. Het heeft een week geduurd voor ik een antwoord kreeg maar ook die was een teleurstelling. Hij kon namelijk niets vinden.

Harry daarin tegen heeft mij drie namen genoemd en die drie personen hebben niet alleen het ritueel gevonden maar ook de bedoeling ervan en waarom hij hoofd zakelijk werd gebruikt" Amalia hield haar mond en wees naar Hermelien dat het hen mocht gaan vertellen.

Hermelien stond op en keek even verlegen naar de grond. Ze haalde diep adem en begon. "Harry gaf ons een papiertje met de zinnen die Pippeling gaat zeggen in het ritueel. Echter toen we de beelden van de camera's hadden gezien konden we ook zien wat er zou gaan gebeuren".

Hermelien keek naar Harry en bleef hem in zijn ogen kijken toen ze verder ging met haar uitleg. "Het eerste gedeelte weten we eigenlijk al. Harry zal op een of andere manier ontvoerd worden. Wanneer en hoe dat zal zijn dat weten wij nog niet, echter wij weten wel dat hij naar het kerkhof in Havermout zal worden gebracht. Het is namelijk daar waar het ritueel zal worden gedaan.

Onze verwachting is dat Harry ergens vast gehouden zal worden en dat het dicht bij de ketel zal zijn. Waarom dat zal ik jullie zo gaan uit leggen. Maar eerst zal Daphne, jullie vertellen waar het Ritueel vroeger voor diende".

Met die laatste woorden stopte Hermelien en ging weer gauw bij Marcel zitten.

Daphne stond op en gaf gauw een kus aan Harry en Bella. Met een zwaai van haar toverstok toverde ze een tekenbord en begon meteen te tekenen en te schrijven. Om daarna haar gedeelte te gaan vertellen.

"Het Ritueel was uitgevonden door een machtige Druïde. Druïdes hebben geen toverkracht maar waren de meesters van toverdrankjes en rituelen. Deze Druïde was zo verliefd op zijn vrouw dat hij niet verder wilde leven toen zij ziek werd. Geen een van zijn drankjes werkte en het lukte hem maar niet om haar weer beter te krijgen.

Het was op een van zijn tochten dat hij op een oude tekst van een Gruzielement stuitte. Daarin las hij dat een Gruzielement een lichaam nodig had om te overleven. Maar ook dat het mogelijk zou zijn om die Gruzielement over te plaatsten van lichaam naar lichaam.

Hij maakte een drank die dat ook voor zijn vrouw kon doen, daarna maakte hij vervolgens dit ritueel en zorgde er zo voor dat de ziel van zijn vrouw over werd geplaatst in een lichaam van een dode dorps genoot. Wand een ziel is niets anders dan een Gruzielement in zijn geheel.

De legende echter vertelde dat het Dorp zo geschrokken was toen de dode persoon weer tot leven kwam dat ze de Druïde en zijn vrouw hadden vermoord uit angst dat het, het werk van de duivel was:" Dat is het ontstaan van dit ritueel vertelde Daphne, terwijl ze haar plaats bij Harry en Zanita weer innam.

Hermelien ging weer staan en ging verder waar ze daarnet nog gebleven was. "Het Ritueel dat Peter Pippeling zal uitvoeren zal hij doen om zijn meester terug te laten komen. Het ritueel zal op deze manier uitgevoerd moeten worden" even hield Hermelien stil en keek op een papiertje.

Het was opnieuw dat ze naar Harry keek terwijl ze begon met het uitleggen van het ritueel. "Pippeling zal het ding waar Voldemort in zit, een baby zoals wij van Amalia hebben begrepen in de ketel gooien. Door vervolgens de spreuk op zeggen en het ritueel beginnen.

"Bot van de vader, onwetend geschonken, hernieuw uw zoon!".

Dit zeg precies wat er moet gebeuren. Er zal een bot van de overleden vader van Voldemort in de ketel gegooid moeten worden.

"Vlees van de dienaar bereidwillig gegeven, laat uw meester herleven".

De twee de stap is een stuk vlees van zichzelf. Een vinger of een teen. Echter hoe groter het stuk vlees hoe krachtiger het lichaam van Voldemort.

"Bloed van de gehate, met geweld geroofd, laat uw vijand herrijzen".

Het laatste deel van het ritueel is het bloed van Harry. Nou weet ik niet hoeveel hij zal nemen maar het hoeven maar een paar druppels te zijn. Gelukkig weten we dat Harry terug komt dus het zal niet dodelijk zijn".

Hermelien stopte weer en iedereen keek naar Harry en zijn reactie die tot ieders verbazing uitbleef.

Isabella stond op en nam vervolgens Harry in een knuffel. "Het moment dat jij ontvoerd bent zullen wij er vlakbij zijn om je te helpen als het nodig is. Ik weet dat jij het alleen moet doen maar we gaan zeker een plan maken mocht het anders lopen als we denken" vertelde ze terwijl ze Harry strakke in de knuffel nam.

Amalia nam weer het woord "Het tweede ding waar ik jullie voor liet komen is dat ik het een en ander heb opgevangen toen ik naar het kantoor van Droebel liep. Dorothea Omber is van plan om volgend jaar op Zweinstein te zijn. Ik weet niet wat ze gaat doen of hoe ze denkt daar te kunnen gaan komen, Echter ben ik bang dat het niet veel goeds voor Harry zal betekenen. Ik weet namelijk dat ze je haat net als Lucius dat doet, misschien wel meer. Ik weet alleen dat er dus waarschijnlijk nog een vijand in het kasteel zal zijn als we volgend jaar weer op school zullen zijn.

Iedereen was opnieuw stil en keek naar Harry. Die echter hard begon te lachen en zei dat Omber wel los zou lopen. Zij stelde immers niet veel voor. Waarop zijn vrienden instemmend knikte en met hem mee lachte.

Langzaam aan ging iedereen weer weg en lieten Harry Bella en Daphne alleen. Het was nu dat ze elkaar nodig hadden. Tijd voor voorbereidingen was er immers nog genoeg.

Op het moment dat Tops naar buiten liep mummelde Harry iets waarop Daphne en Bella meteen begonnen te knikken. "Tops kun jij morgen met mij mee gaan" riep Harry haar na.

Tops draaide zich om en knikte.

*#*

Een dag later.

In het hoekje van haar cel zat Bellatrix te wrijven over het duistere teken. Hij werd steeds duidelijker en begon ook steeds meer pijn te doen. Het was misschien nog een maand en dan zou Heer Voldemort terug zijn. Maar de enige gedachte die ze had was aan haar Harry en vooral wat hij zou moeten doorstaan wanneer Voldemort terug kwam.

"OP STAAN HOER, JE HEBT BEZOEK. AL WEET IK NIET WIE ZO EEN GESTOORDE ALS JOU NOG ZOU WILLEN ZIEN" riep de bewaker van achter de tralies.

Het eerste wat Bella deed toen ze die stem hoorde was de toverstok die ze van Harry had gehad strakker vastpakken. Ze heeft nooit Voldemort uit eigen wil gevolgd maar moest wel toegeven dat hij een geweldige heks van haar had gemaakt als het om de duistere spreuken ging.

De spreuk Crucio lag dan ook op het tipje van haar tong. Met veel moeite hield ze zichzelf in, het zou namelijk een Dementorskus betekenen als ze dat zou doen. Iets wat haar Harry haar nooit in dank zou afnemen.

Met een hangend hoofd liep Bella achter de bewaker aan. Bij alles wat ze nu deed keek ze angstvallig voor zich uit en na de grond. Het laatste wat ze wilde was oog in oog staan met een van de andere dooddoeners. Zij zouden nooit begrijpen waarom Bella er zo goed uit zag en het ook zeker aan Voldemort vertellen wanneer die terug kwam en hen zou bevrijden.

Het was ook die gedachte die maar door haar hoofd bleef spelen. Nog iets meer dan en maand en Heer Voldemort was weer in hun midden. Drie jaar terug had ze gejuicht als ze bevrijd zou worden door Heer Voldemort. Maar ja toen was er een jongen van twaalf die haar een kus gaf, dat op zijn beurt weer haar hele wereld deed omgooien.

Nooit eerder was ze verliefd geweest. Nooit eerder was er onvoorwaardelijk van haar gehouden. En nog nooit eerder was er zo voor haar gezorgd zoals haar Harry dat nu voor haar deed.

Bij de deur van de speciale kamer hield ze weer stil.

De bewaker stond aan de zijkant en mocht niet naar binnen kijken. Hij was op de hoogte gesteld dat een Heer van een aloude en nobel huis om Bellatrix had gevraagd. Dus logisch dat zijn eerste gedachten gingen naar een van de volgers van Voldemort die door de Imperius smoes op vrije voeten waren gebleven.

Bellatrix liep door de deur heen en keek voorzichtig door de kamer heen. Het was dan ook een seconde later dat ze boven op Harry lag en zijn gezicht bedekte in kusjes.

Met een lachende Tops in een hoekje van de kamer. "OOOO onze kerst word zo leuk met al die herinneringen die we moeten bekijken" riep ze vrolijk.

Het uur dat Bellatrix op de schoot van Harry zat was een van de heerlijkste uren die ze tot nu toe had gehad. Maar helaas kwam ook dat tot een eind.

"Bellatrix" zei Harry zachtjes terwijl hij haar stevig tegen zich aan drukte. "Ik weet niet of ik nog terug kan komen. En als Voldemort terug is dan word dat zeker veel moeilijker. Je weet dat jij altijd bij mij kan komen. Je weet dat je niet alleen bent en dat Narcissa je daar altijd bij zal helpen. Maar voor nu is dit onze laatste kus".

Bellatrix deed haar hoofd omhoog en keek in de groene ogen van Harry. Het geen wat hij haar net vertelde was iets wat ze al wist. Maar dat het zo snel ging dat had ze nooit verwacht. Het was natuurlijk ook niet zo dat ze Harry dagelijks kon zien. Het was namelijk iets wat geheim moest blijven.

Toch had ze een kleine hoop dat ze Harry vaker dan nog maar een keer in haar armen kon sluiten. Maar waar ze naar uit kon kijken was als ze straks uigebroken zou worden dan kon ze in haar poema vorm naar Harry toe. Want tot nu toe waren het alleen Minerva en Sirius die haar vorm kende.

Met nog een laatste kus die hun tenen deed krullen en Tops deed mopperen dat ze geen vriendje had, namen ze afscheid en hoopte op een snel weerzien.


A/N: Dit was het weer voor deze week tot over twee weken.