Het is gelukkig niet zo erg als de lift en ik moet ook zeggen dat ik niet weet of de misselijkheid dit keer komt door de beweging of door mijn zenuwen, want die gieren hard door mijn lichaam heen.
Wanneer de plaat stopt, pakt Magnello mijn hand vast en hij brengt me naar de grote sofa waar ik plaats moet nemen. Ik ga eerst op het randje zitten, alsof de stoel me zal opslokken als ik te ver naar achteren ga zitten, maar Magnello zegt me dat ik het me gemakkelijk moet maken. Ik schuifel een beetje achteruit, maar mijn benen zijn te kort om lekker te gaan zitten, dus ga ik schuin over de zitting zitten, doe ik één schoen uit en vouw ik dat been onder het andere. Dat zit al een stukje beter, maar ik weet niet zeker of ik dit de volle drie uur vol ga houden. Ach, dat zie ik dan wel.
"Alissa," zucht Magnello, op precies dezelfde manier als tijdens de interviews. Toch niet weer, hè, denk ik, maar ik reageer precies zoals ik dat de vorige keer ook deed.
"Magnello."
Het publiek gaat nu al uit zijn dak en dan heb ik nog maar één woordje gezegd. Ik geloof dat Ilya inderdaad gelijk heeft. Volgens mij kan ik niets meer fout zeggen voor dit publiek.
"Alissa," begint Magnello weer, maar nu praat hij door. Het publiek wordt ook stil. "Ik hoorde net dat je je niet helemaal lekker voelde. Is alles nu weer goed?"
Ik knik. "Ik denk dat ik een beetje te zenuwachtig was."
Nu klinkt het publiek heel meelevend. Magnello wacht weer tot het stil is. "Ik wil je graag namens mij en ik denk dat ik ook namens het hele land mag spreken feliciteren met je overwinning. En omdat mij iets ter oren is gekomen, heb ik hier een verrassing voor je. Alsjeblieft."
Ik steek mijn handen uit en voel iets kouds, iets van glas. Ik pak het met beide handen aan en hou het zo rechtop als ik kan onder een zacht "Voorzichtig," van Magnello. Wanneer ik aan het glas ruik, want dat is het volgens mij, komt er een grote glimlach op mijn mond.
"Chocolademelk!" breng ik verwonderd uit.
Magnello lacht. "Naast je staat een tafeltje, daar kun je het op zetten. Doe er wel maar rustig aan mee, want zoals jij zo mooi zei, van te veel van dat 'spul' krijg je buikpijn."
Ik lach, neem een slok en zet het drankje vervolgens op het aangewezen tafeltje. Dan kondigt Magnello aan dat we gaan beginnen met de samenvatting. Ik hoor hoe het filmpje begint te lopen en ik hak een knoop door. Dit kan een hele rare samenvatting worden of…
"Magnello?" vraag ik. "Zou jij me willen vertellen wat je ziet?"
"Ooh," klinkt op uit het publiek en ik geloof dat ook Magnello zich schuldig maakt aan dat geluid. "Maar natuurlijk wil ik dat doen, lieve Lissa."
En dat doet hij ook, drie uur lang.
Eerst komt de boete weer voorbij. Mijn naam die wordt geroepen, Brad die met me mee loopt en de stilte die volgt op de vraag of iemand mijn plaats in wil nemen.
Magnello beschrijft mijn strijdwagen outfit nog eens en hij vertelt me dat hij het zo schattig vond toen ik wegdook om vervolgens weer boven de wagen uit te komen met een lelie in mijn haar.
Mijn trainingsscore, een 4, komt voorbij en Magnello vraagt zich hardop af of ik mijn beste kunnen wel heb laten zien tijdens de training. Ik antwoord hem dat ik vond van wel, maar dat de Spelmakers het blijkbaar niet met me eens waren.
We hebben niet veel tijd om daarbij stil te staan, want mijn interview is al aan de beurt. Magnello beschrijft hoe schattig ik eruit zag, "tot aan de lintjes aan toe." Al moet hij zeggen dat hij mijn outfit nu mooier vindt. Ik bloos alleen en zeg er niets op, wat ook niet mogelijk is aangezien mijn interview wordt herhaald. Het hele verhaal over het ongeluk laten ze horen en nog steeds klinkt het heel raar om mezelf erover te horen praten. Maar na alles wat ik in de Spelen heb meegemaakt, lijkt dit verhaal niet eens zo erg meer.
Dan zijn we in de bij de Spelen aanbeland. Magnello beschrijft de beelden die op het scherm afgespeeld worden heel nauwkeurig. Zo nauwkeurig dat ik er soms een beetje misselijk van wordt. Het was inderdaad Valeno die Morran tijdens het bloedbad heeft vermoord, maar de manier waarop was echt afschuwelijk en die dood duurt dan ook bijna het hele bloedbad. Dat krijg je er blijkbaar van als je herrie schopt met een Beroeps. Morran had van te voren Rylis, de hondeneigenaar uit 8, vermoord. Ik heb medelijden met het arme beestje dat nu thuis alleen thuis zit. Ik hoop maar dat anderen hem goed op zullen vangen.
Dorian is de derde tribuut die iemand vermoord. Ravenna, die de speelse Boi uit 7 snel tegen de grond werkt, en Morran zijn degenen die hem voor gingen. Thavoty is de vierde, Darne uit 5 is zijn slachtoffer. Hij weet Thavoty echter wel een keer flink tegen het hoofd te slaan, maar helaas voor hem is een boze Beroeps nog gevaarlijker. Mist, de jongen uit 11, weet zich net iets langer staande te houden in zijn gevecht tegen Sonna dan zijn districtspartner Onyx tegen Rove. Rove gromt dierlijk wanneer het meisje op de grond valt. Flim uit 9 probeert weg te rennen tijdens zijn gevecht met Klowena, maar daarmee draait hij zijn rug naar een gewapende tegenstander. Stom natuurlijk. De meisjestribuut uit 6 weet zichzelf aardig lang staande te houden tegen Ravenna. Pas wanneer ook Thavoty zich met het gevecht bemoeit, wordt ze overmeestert. Ik schaam me een beetje dat ik Magnello's hulp nodig heb bij het herinneren van haar naam: Marlevieve. Het is blijkbaar ongeveer halverwege het Bloedbad dat Dorian me wegstuurt en dat hij Rove nog een flinke klap verkoopt om weg te komen.
We zitten zelfs al een hele tijd in het bos wanneer Morran eindelijk sterft en het Bloedbad is afgelopen. Ik blaas mijn adem uit en probeer wat spanning uit mijn schouders te schudden. Wat vreselijk om dit allemaal zo te moeten horen. Maar ik moet even doorbijten. Ik kom er wel doorheen. Hoop ik.
Magnello vraagt me of ik me nog kan herinneren dat ik de eerste nacht wakker schrok. Ik vertel hem dat ik me dat inderdaad heel vaag herinneren kan. Hij zegt me dat ik wakker ben geschrokken door het kanon van Danna. Zij werd vlak bij de boom waar we ons schuil hielden vermoord. Er gaat een rilling over mijn rug over het gevaar waar we bijna aan bloot waren gesteld, had Dorian mijn gil niet had weten te stoppen.
Er wordt gelachen om Dorians gedrag tijdens zijn zonnesteek en er klinkt een vrolijke 'Ooh' uit het publiek terwijl onze waterpret wordt herhaald, al verdwijnt mijn lach weer wanneer Magnello me vertelt dat Klowena van achter een boom naar ons stond te kijken, maar ze lacht wat hij 'een nostalgische lach' noemt.
En ook wanneer Dorian me mijn verjaardagscadeau geeft laat het publiek van zich horen. "Gefeliciteerd nog," zegt Magnello. "Ik geloof dat het een primeur is dat een verjaardag tijdens de Spelen wordt gevierd met cadeaus en zo."
Het publiek gaat uit zijn dak wanneer we Opéra en Mirano vinden, vooral wanneer Opéra en ik naar elkaar toe willen lopen en we tegen de jongens in gaan. Dat terughoren brengt een kleine lach op mijn gezicht. Wat was het fijn om hen weer te vinden toen.
Het verhaal in de grot is, tot groot ongenoegen van het publiek, ingekort tot een versie van een paar minuutjes, iets wat ik echt niet erg vind.
De film laat vervolgens zien hoe we met ons vieren in de grot zitten. Hoe Mirano de kaart uitlegt, hoe we het spelletje spelen en hoe Opéra en ik samen het eten klaar maken. Bij de andere tributen gebeurt ook niet echt veel. De Beroeps hebben ruzie en verder zijn er niet echt bondgenootschappen aangegaan. Shanne heeft honger en eet daardoor besjes die hem vreselijk ziek maken, maar hij komt er goed doorheen. Wynna verliest een gevecht met een stel vossen om een dood konijn en moet daardoor ergens anders naar eten zoeken. En de stroppen die we hadden leeg geroofd was ook van haar. Het arme meisje heeft niet veel geluk gehad als het om eten ging en dat heeft ze ook laten weten aan een arme boom die haar in de weg stond. Jammer genoeg voor haar kneusde ze met het slaan tegen die boom een aantal van haar vingers.
Dan komt het moment van het gevecht tussen Kyrexia en Sonna en dat we de tributen uit 10 kwijtraken, om vervolgens alleen Opéra terug te vinden, bloedend op de grond. Magnello bespaart me ook nu geen details en ik moet zeggen dat na alle beelden die mijn fantasie aan me heeft opgedrongen, de werkelijkheid minder erg lijkt. "Maar ik moet zeggen dat ik het heel moedig van je vond, dat je haar zo geholpen hebt. Dat zie je niet gauw, niet tijdens de Spelen," is het commentaar wanneer ik Opéra de besjes voer. De tranen staan in mijn ogen en ik voel dat zware gevoel weer langzaam boven komen, maar probeer het weg te duwen. Ik kan het niet gebruiken nu. Magnello neemt mijn hand en knijpt er zachtjes in.
Dan komt het gevecht met Rove, wat in mijn herinneringen een wazige gebeurtenis is. Nu ik het zo hoor, lijkt het een vele moeilijkere daad dan het naar mijn mening was. Misschien kwam dat gewoon doordat ik al een beetje verdoofd was door de dood van Opéra. Misschien was het iets anders, ik weet het niet.
De paar dagen erna komen heel snel voorbij. Ik kom gevoelloos, bijna ziek over en wanneer dat weg is, rennen we voor ons leven, eerst weg van mutilanten en vervolgens weg van de aardbeving die ons dreigde op te slokken, maar uiteindelijk genoegen neemt met Shanne. Dan komt gevecht van Mirano en Kellum, die nog moest bewijzen dat hij in de Beroepstroep hoorde en moest laten zien dat hij dat kleine tribuutje uit 10 wel de baas kon zijn. Het is uiteindelijk Thavoty die Mirano de keel door snijdt.
Vervolgens vertelt Magnello over hoe Wynna uit haar boom viel om haar Sponsorgift te pakken, die ze ondertussen weel erg dringend nodig had. Hij geeft me complimentjes over mijn acteertalent in de boom en zegt dat zelfs hij me bijna geloofde. Als hij niet juist had gezien dat Dorian wegrende, was hij er helemaal ingetuind, verzekert hij me. Het publiek juicht instemmend.
Dan komen de dagen van het dode bos. Magnello vertelt me dat hij het maar een saaie bedoeling vond. Er gebeurde helemaal niets. Het interessantste was nog wel het gesprek van Dorian en mij over het interview van Thavoty. "We hebben zelfs het interview terug geluisterd, maar kunnen niet vinden wat je bedoelde. Misschien kunnen we dat morgen eens uitvissen."
De volgende gebeurtenis in de film is het Feestmaal. Wynna die bijna ontsnapt aan haar dood, maar niet helemaal. Klowena die vervolgens met een volle rugzak naar een grot in de vulkaan probeert te rennen, omdat ze op de weg daarheen iets klaar had gezet om Thavoty te vangen. Thavoty was jammer genoeg voor haar sneller en had door wat ze wilde doen. Hij was in een boog om haar heen gerend, maar dat had Klowena dan weer snel door. Zo zijn ze weer terug gerend richting de Hoorn, waar Klowena zich aardig goed verzette tegen de laatste Beroeps. Maar dat was niet genoeg.
Dan komt het laatste gevecht. Dorian en ik tegen Thavoty. Het publiek leeft mee alsof ze het voor de eerste keer zien. Ze gillen van angst wanneer Thavoty zijn vuist tegen Dorians gezicht slaat en ze joelen van overwinning wanneer Dorian terugslaat. Ze gillen zelfs nog harder wanneer ik me in het gevecht meng, maar ze zijn doodstil wanneer ik met Thavoty praat.
"Waarom ben je bang?" hoor ik mijn eigen stem zeggen.
"Hoorde je nu weer diezelfde klanken in zijn stem?" vraag Magnello me. Ik knik en luister verder naar hoe mijn stem steeds wanhopiger wordt terwijl de ik op het scherm wacht op Dorian, die bijna te laat leek te komen. Toen leek dat stukje uren te duren. Nu ik weet hoe het afloopt, zijn het net een paar tellen.
De klap die Thavoty me geeft klinkt zelfs via de luidsprekers hard en alleen de herinnering maakt me alweer duizelig en misselijk. Om mijn gedachten ergens anders op te richten, neem ik een slok van mijn chocolademelk. Dat helpt gelukkig wel een beetje.
Magnello beschrijft hoe wij "o zo schattig tegen elkaar aan zitten" en de bezorgde blik die Dorian trekt wanneer hij me vraagt over mijn hoofdpijn en zo. "Hij kijkt echt alsof hij Thavoty zo nog een keer zou willen vermoorden, alleen om hoeveel pijn hij jou heeft gedaan." Ik lach, maar vanbinnen doet die opmerking best pijn. Dorian is altijd heel aardig geweest en deed nooit een vlieg kwaad en het feit dat hij voor mij mensen - kínderen - zou vermoorden maakt me weer misselijk. Het feit dat ik die hele zin in verleden tijd moet denken, doet me alleen nog maar meer pijn.
De laatste paar dagen komen maar heel erg kort voorbij. Er is in die tijd dan ook vrij weinig gebeurd. Ik had een hersenschudding en Dorian is bij me gebleven. Ze laten wel nog het stukje zien waarin we praten over wat we gaan doen na de Spelen. De rest; het diner, ons tochtje naar de zee en het water halen, vatten ze in nog geen minuut samen. Wat moeten de kijkers zich hebben verveeld, die laatste paar dagen. Wat vervelend. Die sarcastische gedachte tovert een lach om mijn mond.
Dan komt het moment. Die verschrikkelijke morgen, waarop ik wakker werd en nooit had durven denken dat het op die manier zou aflopen. Ik weet eerlijk gezegd ook niet waar de Spelmakers op hoopten. Waren ze gewoon wanhopig om de Spelen te beëindigen of hadden ze het in hun ideeën meegenomen dat ik de vuurballen eerder zou lokaliseren dan Dorian en ze dus ook beter zou kunnen ontwijken. Hadden ze misschien gehoopt dat een van die ballen mij met een beetje geluk zou raken?
Tegen beter weten in hoop ik op een ander einde terwijl Magnello onze ontwijkacties beschrijft. Maar ik zit hier in deze grote stoel en niet Dorian. En ik weet dat het herbeleven de uitkomst niet zal veranderen, maar stiekem hopen doe ik toch.
Ik hoor het eerst aan het publiek wanneer Dorian geraakt is. Dan hoor ik mezelf. "Dorian?"
"Liss," hoor ik Dorian terug zeggen, met die toen zo verse pijn in zijn stem. Ik kan het niet helpen en probeer ze nog tegen te houden, maar de tranen lopen over mijn wangen. Dit is natuurlijk niet hoe een Winnares naar haar filmpje moet kijken, maar dan hebben ze pech. Dorian was als mijn broer en nu pas besef ik dat ik nog geen tijd heb gehad om echt om hem te rouwen. Zelfs voor Opéra en Mirano, vrienden die ik nog geen week kenden, heb ik langer en beter kunnen rouwen dan voor Dorian. Maar dat moet toch nog even wachten. Het filmpje is bijna afgelopen, ik ben bijna bij de camera's weg. Dan mag ik huilen.
Het laatste kanon klinkt en… Er stijgen verontwaardigde klanken op uit het publiek. "Het beeld is zwart," zegt Magnello verwonderd, maar dan lacht hij. "Ik snap het al. Dit was Alissa's oogpunt, hoe zij die laatste momenten in de Arena beleefd heeft. Brr, wat eng moet dat zijn geweest, om niet te zien wie er om je af komt, maar wel dat alles te horen."
Maar zo hoorde ik het niet. Ik kon de hovercraft niet horen, of de woorden van de mensen die op me af kwamen om me te helpen. Zelfs Brad en Luc heb ik blijkbaar langer niet gehoord dan wel. Dan horen we een zachte snik, mijn snik, en hoe ik tegen de grond val en dan is het klaar. Een zacht getik geeft aan dat het einde van het filmrolletje is bereikt.
Het volkslied begint te spelen en ik sta op uit de stoel. Wel voorzichtig, want mijn been slaapt omdat ik er zo lang op gezeten heb. Het tintelen houdt me er wel een beetje bij. Ik moet zeggen dat ik helemaal uitgeput ben. Deze dag was volgens mij langer dan ik in een hele tijd heb meegemaakt. Sinds het Feestmaal ben ik niet echt veel langer dan een dagdeel wakker geweest, volgens mij.
Ik hoor president Capruno het podium oplopen. Om een of andere reden draagt hij altijd schoenen die je eerder bij dames dan bij heren zou verwachten, maar hij loopt erop als een man, dus het geluid dat hij ermee maakt is er een die je overal uit kunt pikken.
Hij komt voor me staan en rommelt wat achter zich, waar ik vermoed dat het meisje met de winnaarskroon staat. Hij draait zich weer naar me toe en zet de kroon op mijn hoofd. Het publiek lijkt te ontploffen en ik merk dat mijn hoofdpijn aan het terugkomen is.
Tijd om iets tegen de hoofdpijn te vragen, is er niet. Ik word meteen naar het Overwinnaarsbanket begeleid. Daar wil iedereen met me op de foto. Er is nauwelijks tijd om rond te lopen; er wordt van me verwacht dat ik met iedereen een praatje maak en maar blijf lachen. Mijn wangen doen er ondertussen pijn van en mijn lach voelt nep, maar niemand zegt er iets over. Mensen duwen me steeds eten in mijn handen en dwingen me om het op te eten, maar het smaakt allemaal verschrikkelijk bitter. Ik ben blij wanneer Ilya me een paar uur later aanspreekt en een chocolademuffin in mijn hand duwt om te eten. Ik vraag hem om iets tegen de hoofdpijn en hij begeleidt me weg uit de menigte onder het mom van "Ze moet nu echt heel dringend naar het toilet."
Daar aangekomen leun ik tegen de muur waar Ilya me achterlaat. Eventjes rust.
"Alissa, wakker worden," hoor ik en ik schiet omhoog. Ilya staat voor me met een tabletje en wat water, wat ik dankbaar van hem aanneem. In 12 moest ik hoofdpijn altijd maar uitzitten, maar zodra ik het pilletje doorgeslikt heb, is de pijn al weg. Geweldig hoe zo'n klein dingetje zo veel opluchting kan geven en hoe verschrikkelijk dat die kleine dingetjes al veel te duur zijn om in 12 te kunnen kopen.
Ilya helpt me overeind en wrijft me wat water door mijn gezicht, zodat ik weer wat wakkerder ben. Ik zucht wanneer hij zegt dat ik weer terug de zaal in moet.
"Vind je het niet leuk dat ze allemaal met je op de foto willen en met je willen praten en zo?" vraagt hij verbaasd.
"Nee," antwoord ik. "Ik ben zo moe dat ik liever naar bed toe wil. En ik mis Dorian zo verschrikkelijk maar ik kan nu niet aan hem denken want dan ga ik huilen. En iedereen raakt me maar aan en meent dat ze me overal mee moeten helpen, terwijl ik toch echt net de Spelen heb gewonnen. Je zou denken dat ik nu genoeg heb bewezen dat ik niet overal hulp bij nodig heb. O, en ik heb dorst. De drankjes die ze me gaven smaakten echt heel, heel erg vies."
Ilya grinnikt. "Ik blijf wel bij je en zorg dat je iets lekkers te drinken krijgt. En ik zal je een nieuwe muffin geven. Maar je moet wel weer gaan lachen, anders zien de foto's er allemaal zo raar uit."
Ik tover een lach op mijn gezicht waarvan ik hoop dat hij er echt genoeg uit ziet en vraag me af waar in de laatste paar minuten ik mijn muffin dan toch heb laten vallen.
Ilya probeer me zo goed en zo kwaad als het kan wakker toe houden en hij laat me nog wat drankjes en kleine hapjes proeven. Zalm vind ik absoluut niet lekker, maar het vleesballetje dat me wordt aangereikt is heerlijk.
Naar mijn idee ben ik met heel Panem op de foto geweest wanneer we terug naar het Trainingscentrum gaan. Ik ben tegen die tijd zelfs zo moe, dat ik tijdens het wachten op de lift die ons terug naar de twaalfde verdieping moet brengen, in slaap val. Ik word eventjes wakker wanneer Ilya me in mijn bed legt en de lakens over me heen trekt, maar val bijna meteen weer in slaap.
Wie & district - Gedood door - Wanneer & Kills
Rylis 8 - Morran - bloedbad 0
Boi 7 - Ravenna - bloedbad 0
Sadille 4 - Dorian - bloedbad 0
Darne 5 - Thavoty - bloedbad 0
Onyx 11 - Rove - bloedbad 0
Mist 11 - Sonna - bloedbad 0
Flim 9 - Klowena - bloedbad 0
Marlevieve 6 - Ravenna - bloedbad 0
Morran 3 - Valeno - bloedbad 1
Danna 9 - Thavoty dag2 0
Kyrexia 3 - Valeno dag6 0
Sonna 1 - Thavoty dag6 1
Opéra 10 - Alissa dag7 0
Rove 5 - Alissa dag7 1
Shanne 6 - Aardbeving dag9 0
Kellum 4 - Mirano dag11 0
Mirano 10 - Thavoty dag11 1
Ravenna 2 - Alissa Appel dag12 2
Valeno 1 - Alissa Appel dag12 2
Wynna 8 - Thavoty dag14 0
Klowena 7 - Thavoty dag14 1
Thavoty 2 - Dorian dag14 6
Dorian - Vulkaan dag17 2
Alissa - 4
