Hoofdstuk 29: Afrekening

"Ze zijn aangekomen"

"Hm, dat ze door de schilden zijn geraakt…", zei Corino grommend.

"Het maakt ons wel makkelijk, ze zijn opgesplitst", zei Kreshin.

"Vernietig de ratten. Faal me deze keer niet of jullie komen niet meer terug", zei een man die in de duisternis zat maar ze voelde zijn ogen op hen branden.

"Ja heer, we zullen ze wel kleinkrijgen", zei Auqia.

"Kijk mijn liefste, de aardlingen zijn erbij, we zullen ze straffen voor wat ze ons hebben aangedaan", zij Messias terwijl hij zijn arm om Jenova legde. Jenova lachte even en keek dan met een woedende blik naar het scherm.

"Ga nu en vernietig ze eens en voor altijd"

De 5 knikte en verdwenen dan in het niets.

"Dit gaat interessant worden", zei de man en liet verscheidene schermen tonen zodat hij iedereen in het oog kon houden. Hij wou het gevecht zien, hij wou ze zien kronkelen.

"auwie… een professionele gebruiker zegt ze", zei Florian vloekend terwijl hij over zijn zere hoofd wreef.

"Klaag niet zo, we hebben grotere problemen, we zijn alleen", zei Elena.

"Ba, iedereen is weer gesplitst. We moeten ze direct vinden, samen staan we sterker"

"Beter gezegd dan gedaan", zei Elena en bestudeerde de gang waar ze in waren. Een ijzerachtige gang met dikken buizen die uit de muur staken. Er was ook een zacht gezoem dat uit de muren kwam waarschijnlijk de motoren van dit ding dachten ze.

"Zo welke kant gaan we dan op", vroeg de vrouw.

"Hm, laten we deze gang gewoon volgen misschien komen we de anderen onderweg tegen"

Elena knikte en volgde de zwaardvechter. De gang bleef maar doorgaan met af en toe een afslag. Ze dachten dat er niet eer ging zijn dan alleen maar gangen. Tot ze opeens in een grote hal terechtkwamen. Aan weerszijde waren andere gangen en over hun was een cirkelachtig platform.

"Hm, wat zou dat zijn", vroeg Elena zich af. Haar vraag werd rap beantwoord toen er een lawaai van boven hun kwam. Er ging een luik open in het plafon waarna er dan een plaat naar beneden kwam die op het cirkelachtige platform lande.

"We ontmoeten elkaar weer", zei de blonde vrouw toen ze van het platform stapte.

"Jenova", zei Florian terwijl hij zijn zwaard nam.

"Het is tijd dat ik jullie een en voor altijd stop", zei de vrouw en stak haar hand in de lucht.

Een regen van meteoren kwam uit het niets tevoorschijn en recht op Florian en Elena. De twee sprongen net uit de weg.

"Ze laat er geen gras overgroeien", zei Elena.

"Ik laat heer Dominus zien dat jullie niets speciaal zijn. Jullie zullen boeten voor wat jullie gedaan hebben", riep ze en riep meer meteoren op. Florian en Elena sprongen telkens uit de weg zonder ene kans te krijgen om zelf in de aanval te gaan.

"Ik heb het gevoel dat ze nog kwaad is", zei Florian.

Elena nam een materia bol toen ze juist wegsprong en schoot ene vuurbol op de vrouw af. Jenova hief gewoon haar andere arm omhoog en hield de vuurbal gewoon in haar hand. Ze sloot haar hand warabij de vuurbal verdween. Terwijl ze dat deed maakte gebruik van de afleiding en met een sprong vloog hij op Jenova af. Opeens voelde hij een stekende pijn in zijn maag en werd hij naar achteren gegooid.

"FLORIAN", riep Elena toen ze zag hoe Florian door een tentakel, dat uit Jenova hara rug groeide, naar in maag werd getroffen. De zwaardvechter kwam met een harde knal tegen de muur terecht en een straaltje bloed lekte uit zijn mond.

"Hm, denk maar niet dat ik hetzelfde ben als toen op aarde", zei Jenova en liet dan ene tweede tentakel groeien die Elena weggooide.

Jenova kwam dichterbij en hief de twee tentakels op en richtte op de twee als zwaarden. De tentakels vlogen op ze af met volle vaart. Elena drukte zich af op de grond en vloog de lucht in waarbij ze achter Jenova kwam. Florian gebruikte zijn zwaard als een schild en sloeg de tentakel af.

Elena vloog dan naar voor en begon met ene reeks rake klappen waarbij ze Jenova dan in de lucht smeet. Ze sprong haar dan achterna om haar een met een stoot naar beneden te smijten. Toen ze het juist wou doen greep Jenova haar bij haar been vast en slingerde haar weg. Florian was ondertussen weer rechtgekomen en sprong de vrouw weer achterna. Meer tentakels waren tevoorschijn gekomen maar Florian Vocht ze allemaal af met zijn zwaard.

Jenova bundelde alle tentakels samen zodat het één geheel was en met een harde zwaai slingerde ze Florian weer weg. Elena kwam weer af en liep over de tentakel ze deed dan een salto in de lucht waarbij ze Jenova naar beneden stuurde. Florian werd ondertussen omringd door gekleurde lichtjes terwijl Jenova rechtkwam.

"ULTIMATE END", riep de zwaardvechter waarbij 13 ridders uit het niets verschijnen. Ze kwamen allemaal op Jenova af en vuurde hun aanval af. De laatste ridder nam een gigantische bijl en sloeg ermee op de vrouw waarbij er een explosie ontstond. Florian en Elena hijgde allebei. Ze wouden niet teveel energie verbruiken, ze moesten nog tegen Dominus vechten ook. Ze dachten dat het gedaan was maar opeens verschenen er een tentakels uit de rook die de twee achteruit smeet. Jenova had haar echte vorm aangenomen, even lelijk als Elena zich herinnerde.

"Denk maar niet dat het zo gemakkelijk wordt", riep Jenova en liet al haar tentakels als zwaarden tegelijk op de twee vliegen. Ze probeerde te ontkomen de maar de tentakels waren te snel. Elena kreeg een tentakel door haar linkerzij terwijl Florian één door zijn rechterbeen kreeg. Bloed stroomde uit de wonde die ze gekregen hadden. Elena hurkte neer terwijl ze haar hand over de wonde hield. Florian was op zijn rug gevallen vanwege het gapende gat in zijn been.

"Hahahahahaha, jullie dachten toch echt niet dat jullie zouden winnen. Jullie aardlingen zijn gewoonweg zielig", zei de vrouw lachend.

"Wanneer jullie weg zijn zal ik terug naar Andoria gaan. Ik heb ene paar bekende gezichten gezien die ik graag onder handen wil nemen. Misschien laat ik jullie leven zodat jullie kunnen zien hoe ik ze zal vernietigen. Die achterlijk ouders van jullie met hun vrienden erbij"

"ZWIJG", riep Elena woedend terwijl er een vurig aura rond haar kwam.

"Oh dat weer", zei Jenova en zwaaide weer met één van haar tentakels naar Elena.

Opeens viel de tentakel gewoon op de grond . Ze wist niet wat er gebeurde maar ze voelde opeens ene stekende pijn terwijl er boeld uit de stomp vloeide waar haar tentakel was. Florian was rechtgekomen terwijl er ene vurig aura rondom hem was. Het gat in zijn been bloeide nog steeds maar het was alsof hier niets meer voelde alleen de drang om Jenova te vernietigen. De vrouw was woeden en richtte de overige tentakels op de zwaardvechter maar voelde dan een pijn in haar maag. Elena was nu rechtgekomen en klopte haar verscheidene keer in d maag waarna ze dan een flikkick maakt en haar de lucht in lanceerde. Florian verdween dan weer en vloog vliegensvlug door de lucht terwijl hij alle tentakels van Jenova wegsneed. Elena was dan opeens boven haar en met een shot vloog Jenova met geweldig kracht tegen de grond. Elena bleef dan voor de vrouw staan die terug recht krabbelde. De twee vuisten begonnen op te lichten terwijl Florian zijn zwaard ook begon op te lichten. Elena bracht haar vuisten samen waarbij ze een bol van energie vormde. Florian richtte zijn zwaard naar de bol waarbij alle energie van het zwaard overging in de bol. Elena bracht dan haar vuist naar achteren en gaf de bol een klop waarbij die op Jenova afvloog in volle vaart. De bol begon harder op te lichten en bij impact ontstond er een explosie die de twee krijgers tegen de muur liet vliegen. Toen de rook optrok zagen ze het onderlijf van Jenova plat op de grond liggen zonder een bovenlijf.

"Verdomd monster, blijf nu weg", zei Elena kwaad terwijl ze naar Florian ging.

Ze nam haar genees materia en begon direct te concentreren. De oppervlakkige wonden verdwenen in een oogwenk maar het gat dat Florian in zijn been en bij haar in d

e zij waren te ernstig. Ze scheurde een lap van haar kledij af en bond die stevig rond de wonden. Het bloed was iets wat gestopt bij het gebruik van de materia maar dat zou niet lang blijven, hierdoor werd het iets wat tegengehouden. Elena hielp dan Florian recht en ze strompelde samen naar het platform.

"Ik hoop dat de rest het beter heeft dan ons", zei Florian moeizaam.

"Zwijg steenezel, je hebt al teveel bloed verloren, spaar je energie", zei Elena scherp en activeerde dan het platform waarbij ze omhoog gingen.

Marlene sprong net opzij om de aanval van Corino te ontwijken. Cait Liz had een materia klaargenomen en stuurde een bliksem op hem maar het had geen effect op hem. Verderop zagen ze Dean en Ami tegen Messias vechten. Ze wouden hen helpen maar ze hadden hun handen vol aan Corino. Marlene nam haar Missing Score gereed en schoot een salvo af op Corino maar hij ontweek ze allemaal. Cait Liz probeerde niet meer van dichterbij te komen. Toen ze dat deed werd ze gewoon naar achtergeslingerd dus bleef ze maar bliksem en aarde gebruiken maar het had geen effect. Maar ze dacht om gewoon af te leiden zodat Marlene een degelijk schot kon krijgen.

"Hm, ik heb geen tijd voor deze spelletjes", zei Corino en begon dan langzaam te veranderen. Ze lijf werd compleet zwart en er groeide nog 4 armen bij. Hij werd groter en zijn hoofd kreeg een onnatuurlijke gladde strakke gelaat.

Dean en Ami zagen wat er gebeurde en wouden ze gaan helpen maar ze hadden zelf hun handen vol aan Messias. Elke aanval die ze al op hem hadden gesmeten bleek nutteloos te zijn terwijl ze zelf al onder de schrammen en wonden zaten.

"Hm, maak je maar geen zorgen om die twee daar.", zei Messias met ene grijns en veranderde zelf in het wezen dat ze jaren geleden met zoveel moeite neer kregen.

"Jullie hadden misschien ene kans als jullie samen vochten maar dat geluk zal je nu niet meer hebben", riep het wezen en vuurde een salvo van meteoren af.

Corino creëerde op elke hand een zwart aura, hij bracht alle 6 aura samen en vuurde een zwarte straal af. Liz kon nog maar net een schild creeren maar het brak snel waarbij ze bij de impact tegen de muur vlogen. Liz vloog van haar mog bot en stuiterde wat verder weg.

"Zwak, wat ik van gehoord heb is dit jullie geen ervaring hebben. Tsss waarom krijg ik de groentjes toch", zei Corino en lachte dan luid.

"En wat is dat ding eigenlijk. Zo lelijk", riep het wezen en nam de mog bot vast.

Liz kwam moeizaam recht en zag dat Corino de robot vast had. Opeens kneep het wezen waarbij de bot in duizenden stukken vloog. Het cadeau dat ze van Sith gekregen had hij gewoon voor haar ogen vernietigd.

"Wij mogen dan niet zoveel ervaring hebben als de andere maar onderschat ons maar niet", riep Marlene toen ze recht kwam en naar De kat keek die woedend werd. Corino keek verbijsterd naar het kleine wezen toen het langzaam een vurig aura kreeg.

Massias zag in de verte wat er gebeurde en wou hem waarschuwen voor wat er ging gebeuren maar keek op toen Dean en Ami beiden terug rechtgekomen waren en zelf een vurig aura hadden gekregen. Ami splitste zich in twee identieke klonen van haar en ging in delta formatie rond Messias staan. Messias wou haar tegenhouden maar Dean sprong de lucht in en vloog dan 6 keer daarbeneden telkens juist voor Messias waarbij de impact een explosie was. Messias schreeuwde het uit. De 3 conformers begonnen op te lichte en schoten ene geconcentreerde straal af dien messias in een energie bal opsloot. Ami werd dan terug were één en ging onder de energiebol staan terwijl Dean een sprong maken en boven de bal in de lucht zweefde. Beide wapens begonnen een immens lucht uit te stralen waarbij ze dan een straal naar de energie bal schoten. De bal explodeerde met ene kracht die de twee tegen de muur blies.

Ondertussen had Liz een kaart genomen en die naar Corino gesmeten. De kaart vergrootte en liet een planeet tonen. De kaart werd nog groter en werd dan een doorgang waarbij de planeet te zien was door de doorgang. Een vreemde energie symbool begon te draaien op bodem van de planeet. Sneller en sneller en in het midden van het symbool was een licht aan het verzamelen. Ondertussen kreeg Marlene ook een aura van vuur en splitsen in 3. Z e sprongen de lucht in omringde de kaart. Opeens barste het lichtpuntje op de planeet uit tot een witte straal die vanuit de planeet kwam en vloog zo richting de doorgang. De 3 marlene's namen elke hun Missingscore klaar en richtte op een punt dat midden in de baan lag van de straal dat uit de doorgang aan het komen was. Alledrie schoten ze een straal van vuur af dat zich concentreerde tot een bol voor de doorgang. De straal die door de planeet werd afgebuurd kwam door de doorgang en richt in de bol van vuur. De vlammen kregen een witte kleur en en veranderde in een brede pilaar die recht op Corino vloog. Het wezen begon het uit te schreeuwen terwijl het vel van zijn lichaam er werd afgeschroeid. Toen de pillaar verdween bleef er alleen nog as over. Liz en Marlene vielen beide over op hun knieën en hijgde allebei hard. Opeens werden ze omringd door een groen licht.

"Goed gedaan jullie twee", zei Dean toen hij de genees materia gebruikte.

Liz was al terug rechtgekomen en ging naar de overblijfselen van haar mog bot.

"Geen zorgen, je krijgt wel een nieuwe", zei Ami.

Liz knikte terwijl ze een paar brokstukken uit haar klauwen liet vallen.

"Kom maar", zei Marlene toen ze weer rechtstond en pakte Liz op van de grond en zette ze op haar schouders.

"Maar je bent uitgeput"

"Geen zorgen je bent nu niet zo zwaar", zei ze met ene lach.

"Kom we moeten verder. Als wij tegen deze twee moesten vechten betekent dat de andere in moeilijkheden kunnen zitten", zei Dean.

"We zullen dat platform nemen dat zij gebruikte", zei Ami. Iedereen volgde waarbij ze dan met het platform omhoog gingen.

"Van de hele groep zit ik toch met jouw opgescheept", zuchtte Kandu.

"Klaag niet, landloper", zei Quan.

"Noem me geen landloper, vis"

"Noem mij dan geen vis, daarbij vissen kunnen niet op het land ademen"

"Oké mijn fout dan, amfibie"

"Hm, je bezit dan toch nog wat grijze cellen, zere merkwaardig"

"Als je denk dat je zo slim bent was je in de eerst plaats niet gevangen genomen door mij"

Na een tijdje lopen en terwijl kibbelen kwamen de twee in grote ruimte terecht Ze inspecteren de ruimte maar zagen geen uitweg.

"Bleh doodlopend"

Opeens kreeg kandu een zware klap waarbij hij naar achter vloog. Quan wou hem achterna gaan maar botste opeens tegen een onzichtbare wand aan. Ze waren van elkaar gescheiden.

"Je gaat het berouwen van wet je gedaan hebt", riep ene stem van achter Quan. Hij kende de stem maar al te gaat. Auqia kwam opeens vanuit het plafond naar beneden op ene platform.

Kandu was ondertussen terug rechtgekomen en begon tegen de onzichtbare muur te kloppen.

"Wees niet zo ongeduldig mens, ik iemand speciaal voor u meegebracht", riep de vrouw lachende.

"Halo Kandu", zei een vrouwelijk stem achter hem. Kandu draaide zich en een vlaag van woede kwam opeens op.

"Celthier", riep hij woedend en nam direct zijn golden corona's vast.

"Je bent me nogal de wegloper", zei ze geamuseerd.

"ZWIJG", riep Kandu en stormde op haar af.

Celthier bracht opeens een lang smal zwaar tevoorschijn en sloeg elke aanval af.

"Nu toch, zo heb ik je niet geleerd om te vechten. Woede vertroebeld de kunst tenzij je het effectief als een wapen kunt gebruiken", zei ze lachend terwijl ze elke uithaal blokkeerde.

"Je zult boeten voor wat je gedaan hebt"

"Hm, het enige wat ik deed was allemaal voor het dorp, het dorp bestaat nog dankzij mij"

"Door jou is het zijn we in de eerste plaats moeten gaan vluchten, je hebt het dorp verraden, je hebt mijn vader verraden, mijn moeder, mijn zus"

"Als ik niets gedaan had waren we nu allemaal dood. Ze waren van plan heel het dorp uit te moorden. Toen ik de deal maakte hebben ze beloofd niemand van de bewoners te doden alleen degene die zich verzette. Door mij leeft het dorp nog"

Kandu bleef wilder uithalen hij sloeg er gewoon op los als een bezetene terwijl Celthier met gemak alles blokkeerde zonder een druppeltje zweet te laten vallen.

"Dit heeft lang genoeg geduurd", zei de vrouw waarbij ze opeens een kleine beweging deed met haar zwaard. Kandu voelde opeens een stekende pijn over zijn borstkas. Er was een diep snee ontstaan waar langzaam bloed uit druppelde.

"Het doet me pijn dak ik mijn eigen student moet doden", zei Celthier.

"Hmmm, je was altijd beroemde geweest voor je snelle uithalen. De meeste vijanden weten zelfs niet dat je iets gedaan hebt totdat het te laat was", zei Kandu terwijl hij terug afkoelde.

"Ja, en het zal de zelfde techniek zijn die je het graf zal insturen"

"De enigste die ooit die techniek wist tegen te houden was mijn vader. Dat was één van de redenen dat hij verkozen werd tot hoofd heb ik gehoord door zijn kracht dat iedereen respecteerde"

"Wie heeft je dat verteld"

"Kora en Koan, ze zeiden ook dat je het niet leuk vond. Je bent altijd jaloers geweest op mijn vader dat hij als leider was gekozen"

"zwijg"

"Je was zo jaloers dat je het dorp verkocht aan die wezens zodat leider kon worden. Jij kon de brokstukken lijmen zodat iedereen je zag als een redder in nood"

"Zowat, ik heb wat ik moest hebben. Het enige wat nog in mijn weg staat bij jij", zei Celthier en maakt dan weer een kleine beweging. Maar stond toen aan de grond genageld terwijl haar zwaard voor haar gestopt was. Kandu had de aanval geblokkeerd met zijn twee katana's.

"Het is waar dat jij me de basis geleerd hebt maar mijn vader heeft me geleerd hoe ik met twee zwaarden moest omgaan"

Celthier begon dan verscheidene uithalen te doen maar Kandu blokkeerde ze allemaal. Met elke uithaal dat geblokkeerde werd begon ze heviger te vechten.

"Hm, ik dacht dat het jij was die zei dat woede de kunst vertroebel tenzij je het effectief gebruikte."

"Zwijg ik stuur je achter je familie aan en dan kan ik weren ara het dorp", zei ze en sprong dan achteruit?

"Jij zult nooit meer naar het dorp terugkeren", riep Kandu terwijl hij omring werd door een aura. De Golden Corona's begonnen langzaam op te lichten een ene helder wit licht. Kandu deed dan een horizontale en verticale uitaal in de lucht die dan een groot wit kruis op de grond creëerde waarbij Celthier recht in het midden stond. Ze wou weggaan meer kon niet bewegen. Kandu nam dan zijn twee zwaard samen vast en boorde die dan in de grond aan de voet van het kruis. Het kruis begon op te lichten en vuurde dan ene straal af die omhoog ging. Celthier krijste het uit terwijl ze langzaam verdween in het niets.

Ondertussen was Quan in een hevige strijd met Auqia. Hij had al ene paar wonden opgelopen en kreeg geen enkele kans om aan te vallen met zijn drietand. Hij had al geprobeerd een paar materia te gebruiken maar het had geen effect.

"Je hebt geen kans, en wanneer iedereen hier vernietigd en dat kleine leger buiten ga ik terug naar de onderwater stad waar ik iedereen persoonlijk zal uitroeien startend met je vrouw.", riep Auqia lachende terwijl en een zwarte tsunami op Quan afvuurde die hem tegen de muur aandrukte.

"Jij zult niets doen, en je partners ook niet", riep Quan terwijl hij langzaam rechtstond met een vurig aura om hem. Het aura veranderde als snel van kleur en vorm. Het was al snel een blauw aura. Quan boorde me zijn staf in de grond waarbij er opeens ene opening ontstond waaruit water vloeide. De kamer begin vol te lopen maar Aqua sprong omhoog en bleef in de lucht boven het water te zweven. Opeens verscheen er een symbool op het water onder Auqia. Rond de randen kwamen waterstralen omhoog die als slangen rond de vrouw wikkelde. Auqia probeerde zich uit de grip te krijgen maar het lukte niet. Meer water kwam omhoog en creëerde een waterbal die haar opsloot. Quan sprong dan in de lucht boven het water terwijl zijn drietand harden begon op te lichten. Hij richtte op de bal die zelf langzaam begon op te lichten. Uit de drietand kwam dan opeens een straal van puur wit licht die op de bal van energie vloog. Bij impact ontstond er een explosie die de hele ruimte deed trillen en Quan tegen de onzichtbare muur deed vliegen. Het enige wat nog overbleef na de explosie was wat as.

"Goed gedaan Quan"

"Ow, spreken we elkaar bij de naam aan nu", zei hij terwijl hij moeizaam rechtkwam.

"Euhm, tja euhm. Ik zal eerst je wonden verzorgen", zei Kandu snel terwijl hij de genees materia nam.

"En bezorgd ook al. Waar gaat de wereld toch heen", zei Quan lachend terwijl de beiden omring werden door een groen licht.

"Het is goed hé ik zal nog is bezor…", begon Kandu en zakte dan door zijn knieen.

"Rustig aan, geef hier", zei Quan snel en nam de materia over.

De wonde begon op te houden met bloeden maar verdween niet.

"Als je niet te bruuske bewegingen doet zal het niet terug opengaan", zei Quan terwijl hij Kandu ondersteunde.

"Wie is er nu bezorgd"

"Als jij niets zegt zeg ik ook niets, Kandu"

"Dat is afgesproken"

"Dean! Florian! Ami! Iemand", riep Kyala terwijl ze eenzaam door de gangen liep.

Ze had al een paar keer lawaai gehoord maar wist niet vanwaar het kwam en ook wist ze waar hoe moest ze daar geraken. Ze was al een paar keren verscheidene kamers tegengekomen maar er was niets dat haar maar enige hint gaf welke kant ze op moest. Ze kwam uiteindelijk op ene brede metalen loopbrug terecht. Boven en onder haar zag ze meerde bruggen die tot in het oneindige doorgingen.

"Bewonder je het uitzicht", zei een stem opeens.

Ze verschoot en maakt ene sprong achteruit terwijl ze haar boog vast nam. Toen ze zag wie het was spande ze haar boog al aan klaar om te schieten. De Jager die Redria doodde stond voor haar met armen gekruist.

"Hm, jij bent het welkomstcomité neem ik aan", zei Kyala zonder de boog los te laten.

"Tja, ze zeiden dat ik hier één van de indringers moest opwachten. Ik wist niet dat jij het zou zijn maar erg vind ik het niet", zei de man.

"Hmpff, ga je daar de hele tijd staan praten of ga je wapen nemen. Ik denk niet dat je hier voor de gezelligheid bent"

"Tja, wie weet, je bent een waardige prooi geweest. Ik dacht eigenlijk dat je de kans al zou genomen hebben mij te doden. Zeker nadat ik zowel die ouwe als die tijger van je heb neergeschoten"

Kyala kon zich maar net bedwingen van de pijl niet los te laten. Dat hij er zo kalm kon over spreken vond ze onacceptabel maar ze kon geen fout maken bij hem.

"Zo komt er nog iets van"

"Niet ongeduldig ik zal je hoofd wel nemen. Ik wou gewoon de kans nemen om is eindelijk met jouw rustig te praten", zei de man en draaide zich naar de railing.

"Wat? Wat praten, jij was degene die begon met aanvallen 3 keer, en dan nog smerig ook zoals je eigen partner doorboorde om redria te doden"

"Talad was al dood voordat die pijl hem trof, je tijger had ene vitaal punt te pakken in zijn nek, dat wist je zelf ook. Hij was de enige die het waardig was mijn partner te zijn maar ja nu dat hij weg is zal ik alles solo moeten doen"

"Hm, veel verdriet heb je er precies niet over"

"Tja, je kan niet stil blijven staan om diegene dat al dood zijn. Als je dat doet heb je geen kans om te overleven"

Kyala begon zich ene beetje te ontspannen. Er was iets vreemd aan hem, iets bekent nu dat ze hem goed zag.

"Wie ben jij eigenlijk"

"Hm, Rhand heeft het nooit verteld hé"

"Wa…"

"In een ander leven toen ik nog klein was, heb ik een zusje. Ze was zo klein en weerloos en ik mocht haar eigenlijk niet omdat ze alle aandacht trok hehehe maar ja ik kon niet kwaad blijven op haar want ze was zo schattig. Op een dag kwamen de ouders terug, ze waren zenuwachtig en begonnen van allerlei spullen bijéén te pakken. Uiteindelijk werden we meegenomen en waren we op de vlucht"

Kyala liet pijl verdwijnen en de boog zakken toen ze het verhaal hoorde. In haar hoofd speelde zich het verhaal voor.

"Uiteindelijk werden we achtervolgd door wezens en probeerde de vader ons te beschermen, daarna de moeder waardoor ik en mijn zusje overbleven. Ik wist dat ik ze niet kon ontlopen dus verstopte ik men zusje in het gras en liep zelf weg maar werd ingehaald door die wezens. Ik voelde even een scherpe pijn maar het was alsof dak ik daarna sliep. Toen ik mijn ogen opendeed was ik in een vreemd gebouw in een tube zonder enige herinnering. Toen ontmoette ik Corino en hij heeft mij sindsdien verzorgd of hij het deed uit liefde of gewoon dat hij een nieuw wapen wou hebben weet ik niet maar hij heeft me al die tijden verzorgd en getraind. Onderweg kwam ik Talad tegen waarbij voor de eerste iemand had om tegen te praten. Toen ik de opdracht kreeg om jouw te doden begonnen er flitsten van een ander leven. Nadat ik Rhand doodde kreeg ik weer een paar beelden van mijn verleden en Rhand wist wie ik was. Hij heeft zelfs ene aar keer geprobeerd met mij te praten. Na ons laatste gevecht wist ik het zeker, ik zag het in je ogen"

"K…Ki…Kino", zei Kyala stotterend.

"Zo je kent mijn naam nog, zusje"

Kyala liet bijna de soul hunter uit haar handen vallen, haar grote broer leefde nog.

"Bon, genoeg gepraat laten we maar is beginnen", zei Kino terwijl hij zijn abyss shooter vast nam. Kyala was aan de grond genageld ze wist niet meer wat te doen.

"Hehe, pak je boog is steviger vast. Je bent een waardige prooi geweest ik wil het niet gemakkelijk hebben nu"

"…Waarom wil … je nog vechten"

"Hm, het is niet omdat ik vroeger je broer was dat we nu geen vijanden meer zijn. Ik ben de zwarte jager en dat zal niet meer veranderen. Het is door Corino's wezens dat ik ten eerst ben gestorven maar hij heeft me weer leven gegeven, ik heb hem al die jaren gediend en dat blijf ik doen totdat ik door mijn prooi verslagen wordt"

"Maar…"

"Niets maar. Ik geef je nog één kans om je te verdedigen anders schiet ik", riep Kino terwijl er een zwarte pijl verscheen. Kyala nam hara boog terug vast en creëerde een witte pijl. Ze schoot die af maar de pijl mistte totaal haar doel. Opeens voelde ze ene scherpe pijn in haar zij. Kino had een pijl afgeschoten die schampwonde op haar zij maakte.

"Dat was een waarschuwingschot, verman je of je sterft hier. En als je weg bent ga ik achter de andere aan met als eerst die jongen dat bij jouw was op de dag dat ik Rhand doodde"

Kyala zag opeens de flashback waar Dean in een droom stierf. Ze verstevigde haar groep en keek woedend.

"Dat is het, laten we eindelijk beginnen", zie Kino en sprong direct weg toen Kyala begon te schieten. Kino ontweek lenig de pijlen die Kyala afschoot en schoot zelf ook pijlen af. Kyala wist deze zelf te ontwijken en zelfs met haar eigen pijlen tegen te houden. Veel ruimte links en rechts hadden ze moesten oppassen als ze naar éné van de twee kanten sprongen dat ze niet over de railling vielen. Uiteindelijk raakte één van de pijlen van kyala haar doelwit waarbij Kino op de grond hurkte terwijl er een stroom bloed uit zijn been stroomde waar de pijl hem raakt.

"Hehehe, goed. Je bent echt de beste prooi die ik ooit had", zei de man en stond weer terug recht.

"…Kino"

"Ik zou maar niet teveel zorgen om mij maken en hou je bij het gevecht", riep de man terwijl hij een pijl schoot die Kyala in haar zij raakt. Deze keer was het dieper.

"… Ik kan het niet", riep Kyala opeens uit en liet haar boog vallen terwijl ze op haar knieën viel.

"Sta recht!", riep Kino en schoot ene pijl af die langs haar oren vloog.

"Ik kan het niet… je bent enige dak ik nog heb van familie", zei de vrouw terwijl tranen over haar wangen liepen"

"…Ik was je enige familie. Ik was gestorven maar ik ben teruggebracht om als pion gebruikt te worden. Ik hoor niet meer te bestaan ik ben maar een omhulsel met de herinnering van een kleine jongen. Daarbij als je mij nog niet eens de baas kunt waarom zou je dan nog maar het in je hoofd halen om Corino of de meester aan te pakken", riep Kino

"…maar…"

"Niets maar, als je nu niet vecht, als je nu niet wint dan is alles wat je tot nu toe gedaan hebt waardeloos! Dan hebben mam en pap alles voor niets gedaan, Rhand en Redria ook. Vecht en win zodat ik zeker ben dat je deze planeet kunt bevrijden"

Toen Kino die woorden zou nam Kyala haar boog direct vast en stond weer terug recht omring door een vurig aura.

"Goed zo, dit laatste schot zal het allemaal bepalen", zei Kino met een lach terwijl hijzelf omring werd door een zwart aura. De twee aura werden steeds groter en groter en begonnen in de gecreëerde pijlen te gaan. De twee pijlen begonnen steeds harder en harder gloeien. De moment dat ze hun pijl afschoot veranderde die van kyala in een tijger en die van Kino in ene panter. De twee wezen vlogen op elkaar af waarbij er een bal van grijze energie ontstond die soms van wit naar zwart ging. Binnenin ging er ene gevecht aan de gang tussen de twee wezens dat werden gecreëerd. Kyala en Kino bleven concentreren terwijl ze al hun energie aan de wezen gaven. Na een tijd ontplofte de bal en was er ene witte flitslicht. Toen de rook verdween zat Kino geknield op de grond. Een witte pijl had zijn borst doorboord.

"Goed … gedaan…", kuchtte Kino terwijl er bloed uit zijn mond kwam.

"Kino", riep Kyala terwijl ze haar boog liet vallen en naar hem toeliep. Ze hielp hem recht terwijl ze hem ondersteunde.

"Hey hey…geen tranen nu…het belangrijkste gevecht moet beginnen…sommige van je vrienden hebben al gewonnen en sommige zijn nog bezig…Als je deze gang volgt kom je totslot aan een lift die je naar de meester brengt…"

"Kom mee, we kunnen je hulp gebruiken"

"Geen zorgen … zusje, je hebt me … niet meer nodig … ik ben blij dat ik je nog heb kunnen zien voordat ik weg ga"

"Nee laat me niet alleen", riep Kyala terwijl ze begon te snikken.

"Hey…heeft Rhand je niet gezegd dat je nooit alleen bent...mam en pa, Rhand en Redria zijn allemaal bij je…ze kijken over je en ik zal dat ook doen… ik ben eindelijk vrij en dat heb ik aan jou te danken…daarbij je zult niet alleen zijn…ik weet je gevoelens", zei Kino en liet Kyala los terwijl hij naar de railling strompelde.

"Bedankt Kyala…dat je me hebt bevrijd…ik zal altijd bij je zijn", zei Kino en liet zich dan over de railing vallen.

Kyala wou hem nog vastgrijpen maar was te laat ze zag hem de diepte invallen totdat hij verdwenen. Toen hij uit het zicht was nam ze haar boog terug vast en veegde haar tranen af.

"Geen zorgen Kino, mam, pap, Rhand en Redria ik zal vechten en we zullen winnen", zei ze vastberaden en liep dan de gang in richting de lift die Kino aanwees.

"Waarom kan niets is makkelijk gaan" zei Lee geërgerd.

"Zeg je begint al net zo hard te zagen als Florian", zei Karin.

"Hm, wees blij dat we heelhuids zijn binnengebracht. We kunde ook bij impact verpletterd zijn", zei Dion.

"Leuke gedachtte…"

"Laten we maar snel de andere vinden zodat we kunnen doen wat we kwamen doen",

"Makkelijker gezegd dan gedaan", zeiden de twee mannen tegelijk.

Na een tijdje lopen kwamen ze in een cirkelvormige kamer. Het leek veel op het plein dat ze in Andoria in het kasteel zagen.

"Eindelijk zijn jullie er", zei Kreshin die aan de andere kant van het plein stond.

Lee, Karin en Dion zette zich alledrie tegelijk klaar.

"Ga je het tegen ons alleen opnemen deze keer, of heb je ene speeltje achter de hand", riep Dion.

"Nee, deze keer ben ik het alleen. Er wordt toch altijd gezegd als je wilt dat iets goed wordt gedaan doe het dan zelf", zei de man grijnzend.

"Oppassen hij is iets van plan", zei Karin terwijl ze rondkeek. Maar er was niets ander in de ruimte de zijzelf en Kreshin.

"Geen zorgen alle wezens zijn op de planeet gedropt om die ouders van jullie en het verzet uit te roeien. Dus jullie hebben mij hellemaal voor jullie zelf",

"Wel als het zo zit dan", zei Lee.

"Terrias Angelicien Oburis Darkus Demos"

"Terrias Angelicien Oburis Diara Calesis"

"Avio Mao Ori Nem"

De drie veranderde snel in en vlogen direct in de aanval. Logoas zwaaide met zijn shadow slasher waar bij ene paar energie sickle op de man afvuurde. Celestist schoot tegelijk haar shooting star af. Toen de twee aanvallen hun doel bijna bereikt hadden schoot Kreshin opeens een web af die de twee aanvallen compleet blokkeerde. Na het web volgde een energiegolf die Logoas en Celestist wegslingerde.

"Dat zijn Anansie en Kandé hun anavallen", riep Amon.

"Ah, je hebt het gemerkt. Tja na hun ontmaskering waren ze niet echt nodig dus heb ik hun krachten gebruikt om het mijne te vergroten. Ik bezit nu de gezamenlijke kracht van de shlamaals van arachnide en predators", zei de man lachend.

"Hm, hou is op met die lach, zo irritant", riep Logaos terwijl hij terug rechtkwam.

Kreshin vuurde weer een energiegolf af maar deze keer ontweken ze de aanval. Het mocht de zelfde aanval zijn dan die van kandé maar de aanval was een heel pak in kracht vermeerderd. Celestist en Logaos leunde met hun rug tegen elkaar en begonnen dan snel te draaien ze creëerde zo een tornado van vuur met elektriciteit die op kreshin afging. Hij werd opgelokt door de tornado die nog even bleef voortwoeden. Amon leef niet wachten en vuurde ene geconcentreerde straal af omring door 4 kleuren op de tornado af die explodeerde met ene geweldige knal.

Zo hoorde opeens de lach van Kreshin terwijl de rook weggeblazen werd door het wezen.

"Als dat alles is wat jullie hebben gaat dit makkelijk worden", zei de man.

Amon begon zich dan te concentreren terijl de grond waarop kreshin stond in een symbool veranderd waar vier hoeken waren uit elke hoek steeg er ene pilaar van energie op elke een andere kleur. Rood, blauw, bruin en paar. De pilaren werden breder en slokte Kreshin op waarbij de pilaren één werd en een zilveren kleur kreeg.

Toen de pillaar verdween was Kreshin nergens te zien.

"Dat zag er gevaarlijk uit. Maar ja voor een wezen zoals Amon is dat normaal", zei opeens een stem vanachter hen.

Toen ze zich omdraaide stond Kreshin daar ze ging direct achteruit en maakt zich klaar om weer aan te vallen.

"Hm, ik heb niet veel tijd dus ik zal dit snel maken", zei het wezen terwijl het langzaam begin te veranderen. Hij werd groter en groter en kreeg een grijze huid. Op zijn maag groeide twee hoofden die bekend voorkwamen, Anansi en Kandé. Toen hij klaar was schoot hij direct een energievlaag gevold door een zwarte straal. De ontweken de aanvallen en vielen dan zelf aan maar het had geen effect. Logaos begon te concentreren waarbij er een grijze mist ontstond. De mist begon rond Kreshin te draaien, sneller en sneller en verdween dan in een punt midden in Kreshin. Er ontstond direct een explosie die het stof weer deed oplaaien. Uit het tof verscheen opeens een energievlaag die logaos wegslingerde tegen de muur.

"Logaos!", riep Celestist en draaide zich dan naar kreshin die begon te lachen. Ze kreeg ene witte aura die naar haar wapen overging. Ze schoot haar shooting star naar boven die dan ene stralend wit licht werd. Uit licht regende ontelbare shooting star die het wezen bekogelde maar het had geen effect het lachte gewoon en vuurde dan een zwarte straal af die Celestist naast logaos deed neerkomen.

"Nu jij nog", zei Kreshin terwijl hij naar Amon keek.

Amon begon dan verscheiden stralen af te schieten maar het had geen effect. Kreshin schoot dan een energievlaag af maar amon creëerde een barrière die de vlaag tegenhield end e gevolgde zwarte straal ook.

"Geef het op en geef me jouw kracht. Jij kunt dat niet voor eeuwig volhouden"

"Je hebt gelijk; op deze manier houden we het niet vol. Celestist, Logoas, start de twilight invocation", riep Amon.

"Twilight invocation?" zei Kreshin verward.

"Ben je zeker, we weten niet of het mogelijk is", vroeg Celestist

"Geen zorgen, we hebben dit al besproken. We houden het wel vol", zei Amon lachend.

Logoas zei niets en knikte gewoon. Celestist en Logaos gingen aan weerzijde van Amon staan terwijl ze beide een witte en zwarte aura kregen. Op de grond onder Amon verscheen ene groot pentagram met in het midden van het pentagram een zilveren kruis dat omring word door zwarte en witte energie. Logaos en Celestist veranderde dan in energie die in Amon vloeide.

"Wat zijn jullie van plan", riep het wezen.

"Jij wou toch mijn kracht hebben. Bij elke Mae'Shall is zijn kracht voor 80 verzegeld, wat wij doen is de zegel die mijn kracht vasthoud loslaten", zei Amon met een grijns.

Kreshin geloofde het eerst niet totdat het symbool een vreemde energie uitstraalde. Hij stuurde verscheidene energievlagen af maar ze kwamen niet verder dan de grens van het pentagram.

"Orios Magandium Eran Gigas Arion", zei Amon opeens waarbij de pentagram een energie straal creëerde die hem opslokte. Kreshin kon bijna niet blijven staan hij werd langzaam naar achter geduwd door de kracht die vrijkwam. Toen het licht verdween zweefde er een gedaante voor hem. Hij had lang zilver glanzend haar en zijn ogen waren ook compleet zilver. Zijn kledij had een strak motief. In zijn handen hield hij een zwarte staf vast met aan beide kanten de helft van de shooting start.

"Wat ben jij",riep Kreshin.

"Ik ben Omega, dit is mijn ware vorm", zei het wezen

"Kreshin begon weer met energievlagen en zwarte stralen te schieten maar het had geen effect de aanvallen raakte hem nog niet eens.

"Zoals je al eerder zei er is niet veel tijd meer dus laten we dit snel afhandelen", zei Omega en nam zijn Dawn Cleaver steviger vast.

Kreshin wou nog vluchten maar voordat hij nog iets kon doen voelde hij opeens een stekende pijn in zijn benen en viel hij op de grond.

"We gaan toch niet vluchten", zei Omega terwijl hij voor het wezen zweefde.

Omega kreeg dan ene zilveren aura rond hem terwijl het plafon verdween en de ruimte liet tonen. Hij vloog omhoog terwijl het aura steeds harder en harder begon te schijnen. Uiteindelijk verschenen er meerdere kopies van Omega elke met hun aura en vlogen ze als ene komeet op kreshin af terwijl het origineel bleef wachten. Bij de impact van de kopies ontstond er steeds ene explosie waarbij kreshin het uitschreeuwde. Het origineel begon dan met zijn Dawn Cleaver te draaiden totdat het een cirkel werd. Uit de cirkel kwamen een straal uit die op Kreshin vloog. Toen die neerkwam ontstond er een explosie die gat in de vloer achterliet. Het enige dat van Kreshin overbleef was een dele van zijn arm en been.

"Hm, we moeten snel zijn. Mijn energie begint op te raken", zei Omega stil en vloog in de gang hopend één van de andere tegen te komen of Dominus te vinden.