(A/N) Hallo allemaal, dit is het laatste hoofdstuk van dit verhaal. Er komt nog een vervolg (die heb ik ook al geschreven).
Ik ben ontzettend blij met al jullie reacties! Echt waar. Dit hoofdstuk is opgesplitst in twee delen, ik hoop dat julie zullen genieten dit laatste hoofdstuk!
Liefs Noeks
Hoofdstuk 37
Deel IDe eerste vloeiende zin die hij uitsprak sinds hij hier was, een teken dat hij weer helemaal beter was. Maar, waarom was hij geen gast?
"Waarom niet?" vroeg ik het volgende moment met opgetrokken wenkbrauwen.
"Nou, ik ben hier al vijf dagen en je hebt al die tijd voor me gezorgd, nu kon ik wel wat terug doen. En dan begin ik maar bij een lekker ontbijt." Juist. Hij was in ieder geval zijn karakter niet kwijtgeraakt al die tijd.
"Maar dat haalt toch niet weg dat jij geen gast meer bent?" Waarom ik nou door ging op dit onderwerp, zou ik echt niet weten. Misschien omdat ik dan eindelijk weer eens een gesprek had met hem, of misschien om te laten zien dat ik... dat ik… ach weet ik veel!
"Nee, maar… ik vond het gewoon aardig om een ontbijt te maken."
"Dat is ook aardig, maar-"
"Ooh! Kijk nou eens hoe laat het is! Ik moet er vandoor!" zei Jack gehaast en deed alsof hij op zijn horloge keek.
"Je hebt geen horloge Jack," zei ik droog.
"Nee, die heeft Patty. Daarom is het al te laat en moet ik hem ophalen."
"Eeuhm… weet je zeker dat je hem nodig hebt?"
"Ja, heel zeker."
"Maar je hebt geen horloge dus weet je niet hoe laat het is, dus weet je ook niet dat het tijd is om je horloge te halen." Probeerde ik nog. Jack pakte een pen en tekende wat op zijn linkerpols.
"Maar nu wel, zie je, het is al véél te laat! Kijk! Het is al drie uur!!" riep hij uit en stak zijn hand uit.
"Nee hoor, het is pas kwart over twaalf."
"Oh," zei Jack en draaide zich snel om met de pen in zijn handen. Daarna draaide hij zich weer naar mij toe en stak opnieuw zijn hand uit.
"Echt wel!" zei hij en ik zuchtte, lastig mens! "Nou, ik zie jullie nog wel eens! Doeg!" zei hij, stond op en liep zonder pardon de kamer uit, het huis uit.
Wezenloos keek ik Jack na, moest hij me nou zo nodig alleen laten met… Draco?
"Mel, ben je klaar met eten?" vroeg Draco na een tijdje en haalde mij terug uit mijn trance. Ik keek hem even aan en stond toen op.
"Ja, natuurlijk. Kom maar met je bord," zei ik en pakte Jacks bord en wachtte tot Draco zijn bord aangaf.
"Laat maar, ik doe het wel," zei hij, pakte met zijn rechterhand de borden over en duwde met zijn linkerhand me zachtjes terug op mijn stoel.
"Uh.. oké," zei ik langzaam en liet hem de tafel afruimen. Hij was toch wel wat veranderd, in zekere zin. Je kon merken dat hij ouder was geworden en verantwoordelijker.
Doordat Jack de deur open had gelaten kwamen Wolf en Beer de kamer binnen en begonnen gelijk aan Draco te snuffelen.
"Beer, Wolf, af," zei ik streng en de honden trokken zich gelijk terug.
"Geeft niet hoor, zijn die van jou?" zei hij met een glimlach en aaide de honden toen hij ze naar zich toe wenkte.
"Ja, ik had ze voor Rosa gekocht, maar omdat ze er bijna nooit is, waren ze er eigenlijk voor mijn eenzaamheid," zei ik en Draco ontweek mij blik. "Maar laten we het daar niet over hebben. Waar heb je al die tijd gezeten?" vroeg ik toen ik al mijn moed bij elkaar had geschraapt.
"Uuhm… ik ben naar Frankrijk gegaan, daar heb ik een tijdje rondgezworven in de bergen-"
"Een tijdje?! Je bent drie jaar weggeweest!!"
"Ja, als je me even laat uitpraten dan-"
"Sorry, ga verder," zei ik beschaamd.
"Toen ben ik in een dreuzel-ziekenhuis beland vanwege een ongeluk, daar heb ik drie maanden doorgebracht."
"Wat was er gebeurd dan?"
"Een lawine, die me nogal plat had gemaakt, maar ik was na drie maanden weer helemaal hersteld. Intussen waren er al 8 maanden voorbij en ik trok verder. Ik ben toen naar Bulgarije gegaan, waar ik ging werken met draken. Ik kwam daar ook een meisje tegen, of nou ja meisje… dame. Sarah Merlin, ze was heel mooi en intelligent..," zei hij en haperde even. Het was waarschijnlijk niet een prettige herinnering. Ik stond op en trok hem mee naar de woonkamer en zei dat hij op de bank moest zitten. Ik ging wat koffie halen en ging daarna naast hem zitten. We zaten allebei schuin, zodat we elkaar aan konden kijken. Ik pakte zijn hand en glimlachte bemoedigend en hij haalde diep adem.
"Ze leek veel interesse voor me te hebben en ik ben met haar ongeveer een half jaar verder gegaan, dus ik was zo ongeveer een jaar in Bulgarije. Maar toen kwam ik erachter dat ze me bedroog en kregen we ruzie." Wat een trut! Zijn gezicht zag er wat pijnlijk uit.
"Waarom ging ze vreemd?" vroeg ik. Oeh! Domme vraag! Die had ik niet moeten stellen.
"Ze kwam erachter dat ik nog steeds verliefd was op een ander."
"Oh, ja, dat ken ik…" zei ik zacht. Een ander, een ander.
"Daarna heeft ze me verraden aan Voldemort en was ik genoodzaakt me te verbergen." Mijn ogen werden groot. "Ik heb toen een jaar in de Sloveense bergen doorgebracht en ben toen terug gegaan naar Engeland. Ik heb me hier een heel tijd verborgen gehouden en toen ben ik eindelijk weer eens de straat op gegaan. Ik ging naar dat ene café waar ik jou tegen kwam. Ik herinnerde me het adres wat je had opgeschreven en ben toen weer terug gegaan naar mijn schuilplaats. De volgende dag kwam Voldemort er echter achter waar ik zat en moest ik vluchtten, in die storm en toen kam ik uitgeput en ziek bij jou aan. Ik had gedacht dat ik hier veilig zou zijn en dat je me goed zou verzorgen, wat je ook gedaan hebt. Alleen, ik had niet verwacht dat je me niet zou herkennen en al helemaal niet dat je zo zou reageren…" hij keek de andere kant op en ontweek voor de tweede keer mijn blik.
"Kijk me eens aan," zei ik tegen hem, hij keek me aan. "Het was me gewoon allemaal even teveel geworden. Ik heb het echt heel moeilijk gehad nadat jij weg was en omdat ik zo lang helemaal niets van je had gehoord, nam ik aan dat je dood was. Ik heb het met die gedachte ook heel moeilijk gehad, maar uiteindelijk heb ik het geaccepteerd. En toen, toen kwam je opeens weer. Ik heb de afgelopen dagen heel slecht geslapen en ik kon het echt niet meer hebben. En het spijt me heel erg van mijn uitval," zei ik oprecht en keek hem strak aan.
"Ik snap het wel en ik neem het je ook niet kwalijk. Ik wil alleen iets terug kunnen doen."
Hier had ik op gewacht, op dat hij iets terug wilde doen. Maar wat moest ik zeggen?
Ik pakte zijn hand wat strakker vast, ik moest snel wat zeggen.
"Nou… ik… eeuhm… je, je… je moet voorlopig in ieder geval niet meer weg gaan, beloof me dat," zei ik snel en sloot mijn ogen en boog mijn hoofd. Tranen brandde weer op mijn netvlies, maar deze keer mochten ze niet weg. Nee, ik huil niet om zo'n emotioneel moment.
"Ik zal niet weg gaan, alleen wanneer jij wilt dat ik weg ga. Maar genoeg over mij, ik wil wel eens weten hoe jouw leven de afgelopen drie jaar is gegaan."
"Nou, ik ben afgestudeerd als Heler en ik werk nu in het St. Holisto. Zoals je weet woon ik samen met Rosa in dit huis en hebben we twee honden, Wolf en Beer, en Wolf is op het moment zwanger," zei ik zuchtend. Ik had het niet kunnen voorkomen, dus ik krijg straks een nest met springende hypere kleine hondjes door het huis heen.
"Oh… en dat café, kom je daar vaak?"
"Ja, het is mijn favoriete café."
"En die jongen, die mij een beetje neer sloeg, is dat je vriend?" vroeg hij met een wat verafschuwd gezicht en ik begon te lachen.
"Mijn vriend? Nooit van mijn leven! Brutus is echt de lelijkste jongen die ik ken! Nee, ik heb een betere smaak!" zei ik lachend en ik zag een lichte glimlach op zijn gezicht verschijnen.
"Heb je wel een vriend gehad."
"Jawel, hoor, een aantal," zei ik luchtig, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
"Een aantal?!" zei hij wat geschokt en er verscheen een grimas op zijn gezicht. "Hoeveel dan eigenlijk?"
"Eeuhm… zeven, dacht ik. Tony, Craig, John, Dave, Kay, Matt en Scott... ja, zeven," zei ik nadat ik de namen zacht op mijn vingers had afgeteld.
"Wow… dat is niet niks," zei hij en keek wat somber. "En momenteel? Heb je nog contact met hen?"
"Momenteel heb ik niemand en ben ik helemaal alleen. Ik heb nog maar contact met één, Tony. We zijn nog erg goede vrienden, maar hij is wel een dreuzel en weet niets van onze wereld af… dus als je hem tegenkomt…"
"Hoe is het uit gegaan?"
"Nou, hij ontdekte dat ik nog steeds aan iemand anders dacht en dat ik niet helemaal bij hem was, dus toen hebben we besloten dat het beter was als we gewoon goede vrienden bleven," zei ik en glimlachte licht.
Het bleef een tijdje stil en we keken elkaar zwijgend aan. Hij had nog steeds dezelfde grijs/blauwe ogen en een bleke huid.
"Waarom noem je jezelf Mel Malfidus?" vroeg Draco plotseling. Ik schrok een beetje van de vraag en antwoordde niet meteen. Omdat ik van hem hield! Wat een sukkel… ik wilde bijna mijn gedachte uitspreken maar deed dat toch maar niet.
"Eeuhm.. het was in verband met eeuhm.. mijn vader. Ik kon Hanley niet gebruiken," mompelde ik.
"Waarom gebruikte je geen Stan? Je echt achternaam?"
"Ik… ik wil daar liever niet over praten. Gebeurd is gebeurd en ik kan het niet meer omdraaien," zei ik en op dat moment ging de bel. Wie was dat nou?
"Verwacht je bezoek?"
"Nee, eigenlijk niet… maar ik ga toch maar even kijken wie het is," zei ik en stond op.
Ik liep naar de deur en deed hem open.
Daar, in de deuropening, stond een jongen rond de 23 jaar. Hij had een licht getinte huid en zwart haar.
"Hey Mel," zei hij. Ik stond even verbaasd te kijken. Ik keek alsof ik een schaap zag die in plaats van melk galjoenen gaf en daarna begon ik te grijnzen.
"Hey Tony, lang niet gezien," zei ik en omhelsde hem.
"Kom ik gelegen?"
"Eeuhm.. ik heb gast, een oude vriend, maar jullie kunnen elkaar wel ontmoeten."
"Oh, leuk."
"Ja, ik heb hem al drie jaar niet meer gezien dus…" zei ik terwijl ik heb naar de zitkamer leidde.
"Oh, weet je zeker dat het gelegen komt?"
"Ja, nee, het is goed," zei ik, ik was zelfs wat blij dat hij er was.
Ik liep de zitkamer in waar Draco op de bank zat met zijn kop koffie.
"Draco, dit is Tony. Tony, dit is Draco," zei ik en keek Draco even een paar seconden aan met een wat harde blik in mijn ogen. Hij moest eventjes aardig doen.
"Wil je koffie?"
"Ja, graag," zei Tony en ik ging naar de keuken. Ik hoorde dat de jongens gelijk een gesprek begonnen en glimlachte lichtjes.
"Nee, ik werk niet meer in de dierenwinkel, hij is opgeheven," zei Tony
"Wat jammer, Wolf is net zwanger, dus ik krijg hier straks een hele dierentuin," zei ik. We waren in een leuk gesprek verwikkeld toen de bel weer ging.
"Zo Mel, je hebt het druk vandaag," zei Draco grijnzend en ik keek verveeld naar de deur. Ergens had ik het vermoedde dat dit een veel minder leuk bezoekje was.
Ik liep naar het raam en keek wie het was.
"Het is Patty, verstop je maar," zei ik en ik zag de jongens even verschrikt kijken. Draco omdat hij wist dat hij straks werd vermoord en Tony omdat hij wist wat ik tegen Patty had gezegd, waardoor het uit was gegaan. Tony had het zelf voor gesteld en wist dat Patty hem niet zo heel aardig vond.
"MEL!! DOE OPEN!! IK WEET DAT JE ER BENT!!" schreeuwde ze vanbuiten de deur en Draco zakte wat onderuit in de bank. Ik grinnikte.
"Ik kom! Momentje!" zei ik en liep naar de deur en deed hem open.
"Ik vroeg me al af waar je bleef nadat Jack naar je toe ging," zei ik rustig.
"Waar is hij?!!" vroeg ze en liep zonder antwoord naar de zitkamer.
"Patty…" probeerde ik maar ze luisterde niet. Ze had blijkbaar ook niet gezien dat Tony er was.
"DRACO!!! JIJ STOMME-!! WAAR ZAT JE AL DIE TIJD?!!" riep ze uit en rende naar hem toe en omhelsde hem zo strak dat hij bijna geen adem kreeg.
"Patty…" probeerde ik weer maar dit keer wat harder en strenger, maar ze hoorde het weer niet. Verdomme, waarom luisterde ze nooit! Nog even en ik zou mijn geduld verliezen en ook mijn vriendelijkheid.
"Ook leuk om jou weer te zien hoor, Patty," zei Draco met ademnood en kon weer normaal ademen toen ze hem los liet. Toen ze hem een stukje van zich vandaan hield, gaf ze hem een klap op zijn wang, niet hard hoor, maar wel een klap. Waarom deed ze dat nou? Wat was er met haar aan de hand?!
"Die had je nog te goed," zei ze en draaide zich om, waarbij ze Tony zag. Ik zag de blik in haar ogen veranderen naar boosheid en woede. Nee hé, dit moesten we echt niet hebben.
"Jij, smerige, stomme, vieze-" siste ze en net op het moment dat het leek alsof ze Tony wilde gaan aanvallen werd het me genoeg.
"PATTY PARK!!" bulderde ik door de zitkamer alle drie keken ze geschrokken op. Op datzelfde moment begonnen de lichten te flikkeren, de kaarsen die aan waren gingen uit een er waaide opeens een wind in huis. De haardvuur ging in een keer uit en de ramen klapte open, ook al was er geen wind buiten. Toen ik 2 seconden later naar het haardvuur keek, sprong hij gelijk weer aan, evenals de kaarsen, het licht hield op met flikkeren en de ramen sloten zich weer. De wind was opslag weg.
Woedend wees ik met mijn stok op Patty die me bewegingloos aankeek, ze leek wel versteend. Tony en Draco keken me van heen geschokt naar erg ongemakkelijk aan. Draco nog ongemakkelijker dan Tony.
"Eeuhm.. Mel… je wijst naar Patty met een stokje, denk je daar iets mee te kunnen bereiken?" vroeg Draco voorzichtig. Ik was helemaal vergeten dat Tony een dreuzel was en had er ook niet bij stil gestaan dat dit allemaal erg vreemd voor hem was.
"Heel veel. Nou Patty, ga jij even met mij mee, wij moeten dringend praten," zei ik en probeerde mijn woede in te houden. Ze knikte zacht en Patty verzette een stap.
Ik draaide me resoluut om en liep naar de deur, die al openvloog voordat ik er was en zich weer sloot toen Patty er doorheen was.
"Wat denk je wel dat je aan het doen was?!" siste ik terwijl ik door liep zodat de jongens ons niet zouden horen.
"Mel, die jongen die heeft weet ik veel wat bij jou gedaan en jij laat hem zo maar binnen!"
"Patty, dat was gelogen!"
"Gelogen?"
"Ja!"
"Maar-"
"En ook al was het niet gelogen, dan had je nog niet het recht om hem aan te vallen in mijn huis!!! WIE DENK JE WEL NIET DAT JE BENT?! JE BENT DE KONIGIN VAN ENGELAND NIET!!"
"Maar-"
"NEE, NIETS MAAR!! Is het ooit wel in je opgekomen dat het vreselijk onbeschoft is als je iemand aanvalt in een ander huis?!"
"Mel! Hoe kun je dit zomaar zeggen?! Wat zou jij doen als er opeens een jongen in mijn huis is waarvan jij alleen maar weet dat die mij heeft aangerand!! Hoe zou jij reageren!!"
Die avond was toch nog wel een beetje goed gekomen. Patty had haar excuus aangeboden en ze waren beide blijven eten. We hadden nog best lol gehad en uiteindelijk zijn ze beide terug gegaan en waren Draco en ik alleen over.
Aangezien ik al behoorlijk geïntegreerd was in de dreuzelwereld, had ik ook maar een tv aangeschaft. Draco vond het maar een vreemd ding.
Er was die avond een film op tv en Draco en ik besloten hem te kijken, ik wist nog steeds niet hoe ze het voor elkaar kregen hele films te maken, maar het was wel grappig.
Ik zat met opgetrokken knieën tegen Draco aan met mijn hoofd op zijn schouder, ik was nu toch wel heen erg blij dat hij terug was.
Het was zo fijn, zo tegen hem aan zitten, net als vroeger. Ik keek hem aan met mijn hoofd schuin gehouden. Langzaam boog ik me naar hem toe en sloot mijn ogen. Iedere seconde leek een eeuwigheid te duren voordat ik zijn lippen raakte, tot ik schrok van de warmte die plotseling door me heen schoot. Ik glimlachte licht voordat ik mijn arm om zijn nek sloeg en hij zijn arm om mijn middel.
Ik liep de trap af. Het was nu krap een maand verder en Wolf had de puppy's al gekregen. Het waren vier kleine, schattige dingetjes. Draco en ik waren weer zo goed als bij elkaar en het was een heerlijke tijd, ook al moest ik wel elke dag werken. Draco had een baan op het ministerie, op de afdeling misdaden en illegale zaken.
Draco zou gaan koken, zei hij, en ik mocht niet naar beneden komen voor half zeven. Dus ik was braaf boven geweest, me even opgefrist en aan mijn werk gegaan wat ik op werk niet af kon krijgen.
"Draco, mag ik al binnen komen?" vroeg ik achter de deur van de eetkamer en drukte mijn oor tegen de deur aan.
"Hmm… het moet een verrassing zijn, dus doe je ogen dicht," zei een stem in mijn oor en ik schrok op. Draco had in mijn oor zitten fluisteren!
"Oh, oké… leid jij me dan naar binnen?"
"Ja, heel graag," zei hij met een glimlach en gaf me een kusje in mijn nek. Hij deed van achter zijn handen zachtjes voor mijn ogen. Hij loodste me de dubbele deur door en leidde me naar de tafel. Daar deed hij langzaam zijn handen van mijn ogen en kon ik weer zien.
"Wauw!" riep ik uit toen ik de tafel zag. De lichten inde kamer waren op een heel laag pitje gezet, er stonden overal kaarsen en de tafel zag er super romantisch uit!
"Waarom heb je dit zo mooi gedaan? Het is echt… wauw…" zei ik struikelend over mijn eigen woorden van verbazing en opwinding.
"Omdat ik zo veel van je hou," zei hij en pakte mijn hand. Ik draaide me naar hem toe met een grote glimlach en gaf hem een zoen.
Hij schoof een stoel naar achteren en ik ging zitten, daarna schoof hij de stoel weer aan. Hij ging tegenover me zitten. Het eten lag al op de borden en was warm gehouden met een simpele spreuk. Draco schonk een glaasje wijn voor ons beiden in en gezellig begonnen we met eten.
"Het was heerlijk!" zei ik zodra ik mijn bord leeg had.
"Mooi, daar had ik op gehoopt," zei hij en met ons glas wijn in onze handen keken we elkaar even zwijgend aan.
"Mel, ik wil je iets vragen," begon hij maar precies op dat moment ging de bel. Geërgerd keken we naar de deur. De bel ging nog een keer.
"Ik denk dat, dat de buurman is… waarschijnlijk heeft een van de honden weer iets gedaan. Ik handel dit even snel af en dan gaan we weer verder met gezellig zijn," zei ik en Draco's gezicht betrok toen ik opstond en naar de deur in de gang liep.
Toen ik de deur open deed en wat wilde zeggen, werd ik overspoeld door een hoog gegil.
"MEL!! IK GA TROUWEN!!!" Even verbijsterd keek ik naar Patty die voor mijn neus stond en zonet me half doof had gemaakt.
"Je gaat wat?" vroeg ik ongelovig.
"Trouwen, is het niet geweldig?!!" Er trok een brede glimlach over mijn gezicht en ik omhelsde haar.
"Ik was al aan het wachten op wanneer het zou komen! Gefeliciteerd! Kom even binnen," zei ik en trok haar mee.
Toen we een stoel aan de tafel hadden bijgeschoven ging Patty zitten en ik ook weer. Patty keer bewonderend rond en naar de tafel.
"Wat is het hier romantisch zeg!" zei ze en ik begon te blozen.
"Draco heeft het gedaan," zei ik en Patty keek breed grijnzend naar Draco.
"Wedde dat het niet lang meer gaat duren!" fluisterde ze in mijn oor zodat Draco het niet kon horen. Hij trok zijn linker wenkbrauw op.
"Eeuhm.. juist. Maar, hoe is het gegaan? Waar? Wanneer? Was het romantisch? Wie heeft het gevraagd?" Ik bracht snel alle aandacht op Patty's aanzoek.
"Nou, hij heeft het gevraagd. Het was zó romantisch!! We gingen gister naar zee en het was heerlijk! We gingen zwemmen in zee, maakte lol en gingen toen in de avondschemering een strandwandeling maken! En toen ging hij op zijn knieën en vroeg me! Ik wist echt niet wat ik moest doen toen ik hem door zijn knieën zag gaan! Eerst dacht ik dat hij door zijn knieën ging, als blessure, en reageerde ik dus geschokt. Maar toen begon ik te giechelen als een klein kind! Oow, echt! Het was zo spannend!"
"Whaa!! Wat lief! En zo romantisch!! En hoe reageerde jij?"
"Ik? Ik sprong hem gelijk om zijn nek waardoor we samen over het strand rolde!" zei ze en ik grinnikte.
"Ow! Echt iets voor jou!!" zei ik lachend. "Als Draco mij ooit gaat vragen, dan weet ik zeker dat hij het heel speciaal doet!" fluisterde ik daarna op mijn beurt in haar oor, waardoor Draco weer een wenkbrauw optrok. Ik zag dat Draco een poging deed tot vriendelijk glimlachen voor Patty en ik weet zeker dat hij blij voor haar was, maar aan de andere kant snapte ik wel dat hij het jammer vond dat Patty ons avondje ons verstoorde.
Patty bleef heel gezellig praten over koetjes en kalfjes terwijl ze een hele fles wijn achterover gooide.
"LALALALA!!" Patty was nu luidkeels aan het zingen, erg vals, en liep richting de koelkast. "Zeg Mel! Heb je nog meer wijn?!!" riep ze en ik keek Draco ongemakkelijk aan.
"Ze moet hier weg, ik wil niet dat ze de hele keuken overhoop gooit!" siste ik tegen hem.
"Ja, dat lijkt mij ook een goed plan. Het lijkt me alleen geen goed plan om haar alleen naar huis te laten gaan."
"Nee, helemaal niet. Ze kan zo dronken ook niet verdwijnselen."
"Nee, dat is levensgevaarlijk!"
"Kan jij het niet met twee personen?" vroeg ik voorzichtig en ik zag hem zuchten.
"Eeuhm.. ja, dat kan ik wel."
"Wil je het ook doen? Anders laten we Lucas gewoon hier komen of we brengen haar samen weg."
"Nee, ik breng haar wel even. Volgens mij is Lucas niet thuis anders zouden ze wel samen zijn gekomen."
"Goed punt. Leg haar dan thuis bij haar op de bank en spreek even een slaapverwekkende spreuk over haar heen. Dan valt ze in slaap en hebben wij geen last meer van haar," zei ik nadenkend en Draco knikte. "Het toetje staat op tafel als je terug bent," zei ik licht glimlachend en ga hem een kus.
Hij stond op en liep naar Patty toe.
"Zo Patty, het wordt tijd dat jij naar huis gaat en maar gaat slapen," zei hij alsof hij een vader was. Patty lachte alleen maar en toen waren ze weg.
Ik zuchtte, we hadden zo'n romantische avond… die was nogal verpest door Patty met haar dronkenheid. Ow bah!
Ik stond met een chagrijnig gezicht op en liep naar de keuken. Ik deed de diepvries open en haalde er vanille ijs uit en begon met het maken van een lekkere dame blanche.
Net toen ik ze klaar had en ze op tafel zette kwam Draco terug en zuchtte vermoeid.
"Het duurde even voordat ze in slaap viel, wat kan dat mens vals zingen zeg!" Ik moest lachen om zijn verveelde en vermoeide zucht en om zijn uitdrukking, Patty zong als kattengekrijs.
"Ja, ze kan heel mooi zingen, maar ook als een viool die niet goed is afgestemd. Kom, ik heb een lekker toetje voor je."
"Ik zie het, het ziet er verrukkelijk uit!" zei hij alweer iets opgevrolijkt en samen gingen we weer aan tafel zitten.
Nadat we ons 'ijsje' op hadden, gingen we met een glas en een fles wijn op de bank zitten en begonnen te praten. Het was echt heel gezellig en tenslotte deed ik rustige muziek op en trok Draco naar het midden van de kamer om te dansen.
"Aah nee! Ik kan helemaal niet goed dansen!"
"Oh, zeur niet! Jij kan dansen als de beste!" zei ik en sloeg mijn armen om zijn nek en legde mijn hoofd op zijn schouder. Ik voelde hoe zijn armen zich rond mijn middel sloten en hoe zijn hoofd zachtjes tegen de mijne aan leunde. Ik sloot mijn ogen en deed alsof we in een hele zaal stonden met allemaal mensen die stonden te slowen. Ik voelde zijn regelmatige en rustige ademhaling en werd er helemaal ontspannen van.
"Mel, ik wil je iets vragen," zei hij en ik opende mijn ogen en keek hem aan, ze waren zo mooi blauw.
Deel II"Mel, ik zit in een dilemma."
"Wat is er Pat?"
"Nou, ik zit me te bedenken. Zou ik Sandra ook uitnodigen op mijn bruiloftsbal?"
"Waaat?!"
"Sandra ook uitnodigen?"
"Waarom? Hoe kom je op dat idee? Wat is er mis met jou?!" riep ik verontwaardigd uit. Hoe kwam ze op het idee om Sandra, iewl, uit te nodigen?
"Nou, kijk, ik nodig Lindsey wel uit en omdat Sandra Lindsey's vriendin is…"
"Waarom nodig je Lindsey uit?"
"Nou, zij was Nicks vriendin."
"Nick is dood, schat."
"Ja, zo ver ben ik ook nog wel! Maar ik bedoel, hij had het fijn gevonden als we haar ook uitnodigden. Want als hij nog zou leven zou hij Lindsey mee hebben genomen."
"Wie zegt dat ze bij elkaar waren gebleven?" vroeg ik met een omhoog getrokken wenkbrauw.
"Nou, eeuhm… weet ik veel!"
"Oké, Lindsey mag komen, maar als je wilt dat je bal leuk wordt, nodig dan geen vogelverschrikkers uit alsjeblieft," zei ik en boog me weer over de perkamenten die ik aan het veelvoudige was met de uitnodiging erop. Het was een hele klus want ik moest er soms wel wat persoonlijks bij zetten en alle namen erop zetten!
"Zo, moeten de dames een kopje koffie?"
"Heerlijk Lucas, je bent echt een schat," zei ik en nam het kopje aan. Patty keek vanuit haar ooghoek me aandachtig aan en ik knipoogde naar haar, wat was het ook een raar maar lief meisje! Ze verdiende Lucas echt wel!
"Oh Mel! Moet je die jurk zien! Wauw!! Ooh die moet ik echt passen!" riep Patty uit. We waren in de stad op jurkenjacht voor het bal. Niemand mocht Patty's jurk zien, behalve ik, omdat ze was bang dat ze hem anders niet aankreeg of met een verkeerde jurk thuis kwam.
"Hij is inderdaad wel mooi, maar niet precies wat ik bedoel eigenlijk, Pat."
"Nou en! Ik pas hem gewoon!" zei Patty en liep vooruit de winkel in. Ik ging er met een zucht achterna en vond Patty in een kleedhokje.
"Weet je Mel, misschien had je gelijk. Hij is niet de jurk die ik zoek én hij staat niet mooi op mijn heupen," zei Patty toen ze uit het kleedhokje stapte.
Het was een groene jurk van zijde met een diepe decolleté die strak om het lijf was gezet. Het zag er wel mooi uit, maar haar heupen kwamen er vreselijk erg door uit én het was geen echte trouwjurk.
"Nee, doe hem maar uit."
"Nee! Het staat je geweldig!! Hou hem aan en bekijk je eens van alle kanten in de spiegel! Je ziet er beeldig uit!" zei opeens een enthousiaste stem achter me. Ik draaide me verbaasd om en trok een wenkbrauw op toen ik zag dat er een verkoopster stond met een glimlach van hier tot Tokio.
"Ach mens, ga anderen vervelen. Ik kan echt wel beter oordelen over de jurk van mijn vriendin dan zo'n domme blonde verkoopster als jij," zei ik verveeld en draaide me weer naar Patty en maakte een knikkend gebaar.
"Pardon?!!" zei de vrouw met een zeer late reactie.
"Och, hou je mond. Ga je verkooptrucjes bij iemand anders uit proberen, ik ben daar immuun voor," zei ik en legde daarmee de verkoopster het zwijgen op.
Nadat Patty de jurk had uitgedaan en hem in de verkoopsters hand had gedrukt waren we de winkel uitgelopen.
"We zoeken ook een jurk voor jou, hé Mel!"
"Ja, eigenlijk wel ja," zei ik nadenkend, wat voor een jurk wilde ik? Met mijn rode haar en vreemde ogen die je voor alle kleuren kon beschouwen, was het niet zo makkelijk om een perfecte jurk te vinden! Een smetteloze witte jurk zou fantastisch staan, met diamanten en parelmoer, maar dat moest ik maar bewaren voor als ik ooit eens een bruid zou zijn.
"Ik zoek een donker groene, suède, glimmende jurk die juist het tegenovergestelde heeft van een decolleté en om je nek loopt," zei ik aarzelend.
"Wat?! Ik snap er geen snars van! Leg nog eens uit."
"Nou, kijk, een jurk die van onder je oksels zo naar vlak voor je nek loopt. Daar komen de twee kanten bij elkaar en gaan ze in één dikke band om je nek."
"Oh… dus zo'n jurk!" zei Patty en wees naar een jurk die in de volgende etalage stond. Ik volgde haar hand en keek naar de jurk in de etalage.
"Ja, zo'n jurk ja," zei ik en liep de winkel in, gelijk gehypnotiseerd door de jurk.
"Damn, niet mijn maat!" zei ik boos toen ik op het kaartje keek.
"Welke maat heb je dan en welke maat is dit?"
"Dit is L en ik heb S/M, hangt van de jurk af."
"Ik vraag het wel even voor je," zei Patty en liep naar de verkoopster achter de kassa.
"Eeuhm.. mevrouw, hebben jullie die jurk ook nog in S/M?"
"Nee, als hij er niet bij hangt niet."
"Maar die in de etalage is wel S/M."
"Ja, dat is de enige."
"Nou, haal hem dan uit de etalage!"
"Dat kan niet, het spijt me."
"Wilt u nou jurken verkopen of ze alleen maar tentoon stellen?!"
"Eeuh-"
"Juist, nou haal je verdomme die jurk uit de etalage en geeft hem aan mij, misschien dat ik hem dan nog koop," zei Patty behoorlijk kattig. Ik moest moeite doen om mijn lach binnen te houden terwijl ik naar de geschokte verkoopster keek.
Patty liep naar mij toe met een brede glimlach.
"Kijk, zo doe je dat!"
"Eeuh, ja joh! Goed gedaan!" zei ik met een moeilijk gezicht. De vrouw kwam aan lopen en gaf de jurk aan Patty, die hem weer aan mij gaf en ik dook een kleedhokje in.
"Oh hij is perfect Patty!! Wauw! Die moet je aan doen op de bruiloft!!" riep ik uit toen Patty het hokje uit kwam en een mooie witte jurk met diamanten bij de borst. Het was van boven een soort korset en onder een grote hoepel rok met verschillende lagen. Hij was prachtig!
"Ja, ik weet het helemaal zeker! Deze wordt het!!" riep ze uit en liep statig de winkel door.
"Zal ik hem voor u inpakken?"
"Hang hem maar om een paspop en laat hem dan maar bezorgen bij mij thuis," zei Patty toen ze de jurk uit deed en betaalde. Ze schreef haar adres op en samen liepen we naar buiten.
"Ga je mee naar mij huis?" vroeg Patty toen we buiten stonden, maar ik schudde mijn hoofd.
"Ik ga naar het ministerie. Draco heeft zo pauze en dan gaan we samen wat drinken ergens," zei ik en Patty knikte. We namen afscheid en ik ging op weg naar Draco.
"Ooh! Ik ben zo zenuwachtig! Wat nou als ik een acute stembandenirritatie krijg?! Of als ik flauw val? Of nog erger, als hij me niet meer ziet zitten!!"
"Hé, doe rustig en sta stil. Hoe moet ik anders die jurk goed doen?!" zei ik geërgerd tegen Patty. "En hij zal heus niet, niet meer verliefd zijn op je hoor. Hij is helemaal gek van jou!"
"Ja en wat nou als het een acute eeuh… gedachteverandering is?"
"Dat gebeurd echt niet, heus. Nou kom op, je moet naar de deur. Ik ga alvast want ik moet daar vooraan staan. Je vader komt er zo aan," zei ik en op dat moment kwam haar vader aanlopen. Haar vader was helemaal gek op haar en deed niets wat zij niet wilde.
"Daar is mijn prinses! Ooh, ik heb zo lang gewacht op dit moment! Mel, je moet snel daarheen gaan, anders kom je te laat," zei meneer Park en ik knikte. Snel ging ik weg en stond twee minuten later vooraan bij Draco en Jack.
Ik en Draco waren getuigen en Jack was de ringdrager. Lucas stond bij de dominee, hij stond te stralen, maar was super nerveus. Ik glimlachte rustgevend naar hem en herinnerde hem eraan dat hij moest blijven ademhalen.
De deuren gingen open en het orkest begon te spelen. Patty liep aan haar vaders arm met een sluier over haar gezicht heen over de rode loper die tussen alle banken stonden.
Ze liep naar voren en daar gaf haar vader haar af aan Lucas. De dominee begon te praten.
Opeens zag ik Jack over de grond heen kruipen, een beetje buiten het zicht van de mensen.
"Jack, wat doe je?" siste ik.
"Eeuhm… ik eeuh… zoek iets."
"Dat meen je niet, je bent hem toch niet kwijt?"
"Eeuhm.. nee hoor! Ik zoek alleen maar een gouden ring met een diamant eraan," zei hij voorzichtig en ik kon hem wel doodslaan. Snel ging ik door mijn knieën en begon te helpen met zoeken.
"Mel, wat ben je aan het doen?" vroeg Draco toen ik per ongeluk tegen zijn been aan kwam.
"Eeuhm.. jij hebt niet toevallig iets zien glimmen op de grond, nietwaar?"
"Ow, Jack! Waarom kun je ook nooit iets bij je houden! Al is het maar voor vijf minuten!" zei Draco zacht en boos en bukte ook. Daar kropen we met zijn drieën over de grond, op zoek naar een ring die we binnen twee minuten gevonden moesten hebben anders ging de hele bruiloft naar de knoppen!
"Eeuhm.. ik vond hem mooi," zei Jack toen onschuldig.
"Oh, je hebt hem niet toevallig in je zak zitten?" vroeg ik, je wist maar nooit! Jack voelde in zijn zakken en ging toen met zijn hand naar de binnenzak. Hij kwam eruit met een doosje en even was ik zo opgelucht en wilde ik het uitgillen van blijdschap, maar dat kon niet.
Toen deed Jack het doosje open.
"Tadaa," zei hij, maar het doosje was leeg. Nu sloeg mijn blijheid over naar moordlustige woede en moest de neiging onderdrukken om het te wurgen.
"Jack, wat zit er om jou vingen?" vroeg Draco opeens en pakte zijn hand.
"Dat? Dat is een ring, mooi is hij hé!" zei hij blij.
"Doe hem eens af," zei Draco met ingehouden woede. Jack deed hem af. "Kijk eens wat erin staat," zei Draco daarna. Jack bestudeerde de ring zorgvuldig.
"Lieve Patty," zei hij. "Hé! Ik heet opeens Patty!" zei hij en moest nu echt grote moeite doen om hem niet te wurgen.
"Jack, doe nu snel de ring in het doosje en… loop nu met die ring naar Patty en Lucas. Doe die andere ring ook van je vinger en geef hem aan Patty en Lucas," zei ik zo koel mogelijk.
"Ik?!"
"Ja, jij!" zei ik en duwde hem naar Patty en Lucas die met een opgetrokken wenkbrauw naar Jack keek.
"Wat is het toch ook een onvolwassen joch! Ik moest echt de neiging onderdrukken om hem te wurgen!" zei ik woest tegen Patty, maar zij moest alleen maar lachen.
"Je wil niet weten hoe grappig het eruit zag toen jullie met z'n drieën over de grond kropen!"
"Ja, heel gênant," mompelde ik.
Momenteel was het bal van Patty's en Lucas' trouwerij bezig en het was fantastisch! Alles was wit, of nou ja, dat leek zo. De muren waren wit met grote ramen, voor die ramen hingen rode gordijnen. Het planfond was wel 15 meter hoog en er waren hele mooie schilderingen die van alles afbeeldden. De grond was wit marmer en zo hier en daar stonden tafels waar je aan kon zitten. Er was een groot lopend buffet waar heel veel lekker eten was. Er was ook een grote dansvloer en een hele leuke band.
"Het is echt heel mooi, Patty. Hoe heb je dit geregeld?" vroeg ik terwijl ik van mijn cocktail met een olijf nipte.
"Oh, ik heb het aan me vader gevraagd. Hij wilde het beste van het beste voor me, dus heeft hij dit geregeld."
"Ja, ik kan zien dat hij het beste van het beste voor je wilde!" zei ik en zuchtte, ik dacht steeds meer hoe het zou zijn als ik ging trouwen.
"Ja, ik heb echt geluk met mijn ouders. Ze hebben ons ook een huwelijksreis cadeau gegeven, naar het tropisch oerwoud op de grens van Brazilië en Venezuela."
"Woow, wedden dat jij een persoonlijke bediende gaat inhuren om je koelte toe te wuiven!" zei ik lachend en Patty grinnikte.
Op dan moment verscheen Lucas aan Patty zijde.
"Zullen we eens gaan dansen?" vroeg hij en Patty knikte dromerig naar hem. Lucas grinnikte en knipoogde naar me. Patty duwde haar glas cocktail in mijn handen en liet zich door Lucas leiden naar de dansvloer.
Ik keek een beetje afkeurend naar de twee cocktails in mijn handen, eigenlijk was deze helemaal niet lekker. Ik had veel liever gewoon witte wijn.
Ik liep naar het dichtstbijzijnde tafeltje en zette de twee glazen neer. Nadat ik ze neer had gezet pakte iemand mijn arm vast en draaide me om.
"Mag ik deze dans van u, prinses?" vroeg Draco op een hoffelijke manier, zo net dat ik bijna in de lach schoot.
"Maar natuurlijk, mijn prins, jij altijd," zei ik even hoffelijk terug en knipoogde. Daarna legde hij mijn hand op zijn arm en leidde me naar de dansvloer.
"Het was echt super, een zeer geslaagd feest," zei ik tegen Patty en omhelsde haar. "Patty Synder," zei ik en ze giechelde terwijl ik knipoogde.
Nadat ik, Draco, Rosa en Jason afscheid hadden genomen gingen we terug naar huis. We gingen met een viavia omdat Jason en Rosa nog niet mochten verdwijnselen en verschijnselen.
Toen we thuis aankwamen was het half vier en we waren allemaal doodop. Meteen gingen we naar boven en nadat ik nog lang met Draco erover had nagepraat vielen we in slaap.
De volgende morgen was ik eerder wakker dan Draco en zo stil als ik kon liep ik naar de douche, ging douchen en liep daarna naar beneden.
"Goedemorgen Mel," zei Jason en Rosa keek alleen maar schaapachtig voor zich uit.
"Goedemorgen Jason, Rosa. Nog moe?" vroeg ik.
"Nee, het lijkt maar zo," zei Rosa en probeerde een grote gaap te onderdrukken, maar tevergeefs.
Ik pakte een bakje en maakt wat cornflakes klaar. Draco kwam naar beneden en sloeg zacht van achter zijn armen licht om mijn nek.
"Goedemorgen lieverd," zei hij en wilde me een kus op mijn wang geven, maar ik draaide mijn hoofd zodat de kus op mijn mond kwam in plaats van mijn wang.
"Goedemorgen schat," zei ik glimlachend. Rosa keek nog even schaapachtig voor zich uit en deed toen haar mond open om iets te zeggen.
"Weet je, jullie lijken net een getrouwd stel," zei ze grinnikend.
"Weet je Rosa," begon ik, Draco ging naast me zitten zonder mijn hand los te laten.
"Wat weet ik?" vroeg Rosa die nog eens gaapte.
"Wij gaan ook trouwen."