Hoofdstuk 34 Journalisten

POV Emma

De trein stopte op het perron. Het perron stond vol met mensen met camera's en notitieblokjes.

"Wat is hier aan de hand?" vroeg Ron, terwijl hij door het raam tuurde.

De mensen met camera's renden naar het raampje waar Ron, Emma, Skye, Hermelien, Harry en Sjors uitkeken, en begonnen verwoed foto's te maken.

Emma deed haar handen voor haar ogen, want de camera's flitsten.

Sjors deed het gordijntje naar beneden.

"Ik denk dat ze voor jou komen, Emms." zei Skye. "Ja, je hebt tenslotte een moordenaar en een dooddoener te pakken gekregen." zei Hermelien. "Het Ministerie is heel blij met je." zei Sjors. "Misschien krijg je wel een onderscheiding! Ze zijn al 12 jaar naar hem op zoek, nou ja ze zochten Sirius, maar die was onschuldig..." zei Skye.

"Wanneer denk je dat ze weggaan?" vroeg Hermelien na een tijdje. "Totdat ze hebben wat ze willen, denk ik." zei Harry. "Ik wil eigenlijk wel naar huis..." zei Skye. "Ik ga proberen er langs te komen. Wie gaat er mee?" Ze stonden allemaal op.

"We kunnen voor en achter Emma staan, zodat niemand haar ziet." stelde Sjors voor. Emma wriemelde met haar vingers.

Fred en George kwamen de coupé binnen. "Zo, Emma, je bent beroemd." zei George grijnzend. Sjors gezicht vertrok. Skye gaf hem een por en keek hem waarschuwend aan.

George's grijns verdween. "Gaan ze ooit weg?" vroeg Skye geergerd, terwijl ze het gordijn opzij schoof en erlangs tuurde.

"Ik kan er zo echt niet uit."

"Laten we er dan maar langs gaan." Zuchtte Emma.

Ze pakten hun hutkoffers, en liepen met een groepje om Emma heen de trein uit. Sjors en Skye liepen naast haar, George en Fred ervoor, en Harry, Ron en Hermelien erachter.

Ze liepen snel door, maar de journalisten hadden Emma al in de gaten, en renden naar het groepje toe. "Emma! Emma!" "Juffrouw Collins!" "Kijk eens hier!" "Mag ik een foto van u maken?!" Emma werd nogal zenuwachtig door alle mensen om haar heen die naar haar riepen, maar ze konden niet naar haar toe door haar bodyguards.

Ze pakte de hand van Sjors en kneep erin. Hij glimlachte naar haar.

"Mevrouw Collins, kan ik misschien even met je praten?" vroeg een stem beleefd. Emma keek verbaast naar Skye die haar ook verbaast aankeek. Wie is dat? Ze zag aan Skye dat zij het wel wist. Emma gluurde om Sjors heen en werd even verblind door de flitsen.

Er stond een man met een bolhoed naar haar te kijken. Was hij degene die net sprak? Hij zag er niet zo uit als de journalisten, en ze dacht wie het wel kon zijn. Het schoot haar te binnen. Hij was de Minister van Toverkunst! Hij dromde door de menigte en Emma ging links naast Sjors staan, maar hield daarna nog wel zijn hand vast. De Minister stond, nadat hij uit de menigte was gekomen, naast haar. "Ik wil je bedanken voor het tonen van je uitzonderlijke moed, om de heer Peter Pippeling te vangen." Emma moest blozen. "Dank u." De Minister knikte, en wendde zich naar het plubliek. "Ik wil dit dappere meisje een onderscheiding geven; de Orde van Merlijn, Eerste Klasse." Het plubliek juichte, en Emma keek naar haar vrienden, die het hardst juichten van allemaal.

"Haha, je bent hoger dan die Smalhart!" fluisterde Skye in haar oor. Emma begon te lachen.

De Minister haalde een vel perkament en een doosje uit zijn gewaad. Hij schudde Emma's hand en overhandigde haar het vel perkament. Hij maakte het doosje open, en er zat een oranje lintje in. De Minister pakte het lintje, en speldde het op Emma's gewaad. Er werd luid geaplaudisseerd, en vele camera's flitsten. Emma voelde een kneepje in haar hand, en keek Sjors glimlachend aan. Hij keek ook glimlachend terug, en gaf snel een kus op haar wang. "Eh, bedankt Minister." Zei Emma zenuwachtig. De Minister knikte, en ze bleven nog even staan voor wat foto's voor de Profeet.

Opeens werd Sjors door een journaliste tegen Emma aangedrukt voor wat foto's van hun samen. De journaliste had waarschijnlijk gezien dat Sjors haar wang kuste. De journaliste had blond haar, met een groof gezicht met een zware onderkaak. Ze droeg een met edelsteentjes ingezette bril. En de dikke vingers waarmee ze de tas van krokodillenleer eindigde in vuurrood gelakte nagels, van vijf centimeter lang. Ze had een knalroze gewaad aan en er zweefde een kladboekje met een veer , die uit zichzelf bewoog voor haar.

"Oh." Zei ze. "Ik heb me nog niet voorgesteld." De vrouw stak haar hand uit, en Emma schudde de uitgestoken hand. "Ik ben Rita Pulpers." Zei Rita. Ze duwde Emma weer terug in de armen van Sjors en zei hoe ze moesten staan. Emma keek snel naar Skye die erg moest lachen, samen met Fred, George en de rest van het groepje. Emma glimlachte, en Rita Pulpers volgde haar blik. "Is dat een vriendin?" vroeg ze. Emma knikte. Ze voelde Sjors naast haar grinniken. Skye hield niet van veel andacht. En nu Pulpers haar gezien had, moest Skye waarschijnlijk ook op de foto komen. Rita Pulpers liep snel naar Skye, die gestopt was met lachen, toen Rita wat vroeg. Fred en George daarintegen, vielen bijna op de grond van het lachen. Rita pakte de pols van Skye en trok haar mee naar Emma en Sjors.

Chagerijnig voegde ze zich bij hun, en Emma en Sjors begonnen te lachen. Emma keek naar de menigte, en zag haar ouders staan. Ze glimlachten allebei. Ze hebben het misschien al van Eliza en Marcello gehoord. De ouders van Skye stonden er ook bij. Emma keek weer naar de camera en sloeg een arm om Skye's schouders.

Nadat alle foto's genomen waren, kon Emma toch niet aan de interviewers ontkomen. Het eerste interview was met Rita Pulpers, dat interview ging nog wel. Maar ze vroeg veel meer dan alleen hoe het gegaan was, ze vroeg ook hoe haar familie in elkaar zat, wie haar vriendje was en wat haar vriendengroep was. Sjors werd ook geïnterviewd en Skye ook.

Emma was kapot -na haar mening- het twintigste interview. Sjors sloeg een arm om haar heen. "Beetje moe?" vroeg hij. Emma knikte. "Teveel interviews." Sjors grinnikte. "Begrijp ik." Ze liepen naar Skye, Fred, George, Harry, Ron en Hermelien. "Wauw Emma, je bent nog beroemder dan we dachten." Zei George. Emma glimlachte. "En Skye, hoe vond jij de interviews?" Skye gromde wat. Emma en Sjors begonnen te lachen.

Ze namen afscheid, en Emma, Skye en Sjors liepen naar hun ouders.

Einde