Bo POV
Als ik langzaam mijn ogen open en naast me kijk, ontstaat er een glimlach op mijn gezicht als ik hem zie, want het lijkt wel of er een Griekse God in mijn bed ligt.
Met zijn sterke kaaklijn, volle lippen en zelfs zijn krachtige neus. Alles aan hem is ontzettend mannelijk, maar toch heel zacht op de een of andere manier. Als ik hem zo zie moet ik me inhouden om mijn vingers niet langs het profiel van zijn gezicht te laten glijden, wat hem ongetwijfeld wakker zal maken en dit wil ik voorkomen.
Sowieso omdat ik dan niet meer ongestoord naar hem kan kijken maar ook omdat we drukke dagen achter de rug hebben en hij vast en zeker moe zal zijn.
Oké, en ik begin echt seniel te worden want zelf mijn gedachten vallen in herhaling! Of ik heb een serieus geval van déjà vu, want zijn deze gedachten niet al eerder door mijn hoofd gegaan, terwijl ik naar een slapende Robert keek?
En terwijl ik naar hem lig te kijken, hoor hoe hij helemaal ontspannen ademt, en vooral zijn geur als een deken om me heen ruik, zijn heerlijke musk achtige geur, weet ik opeens weer wat ik gedroomd heb.
Ik droomde over Robert. Wat precies weet ik niet meer, maar het was in ieder geval heel fijn. Zoals vrijwel alles met Robert heel fijn is. En dat hij om me geeft is duidelijk. Ik zou stekeblind zijn als ik dit niet zou zien.
Neem nou afgelopen dagen. Wie doet nu zoiets voor iemands verjaardag? Dan kan het toch niet anders dan dat die persoon om die ander geeft?
Ik heb steeds vaker momenen waarop ik hem wil zeggen wat hij echt voor me betekent, wat ik voor hem voel. Net nadat we het gedaan hadden bijvoorbeeld. Correctie; nadat hij me op de meest lekkere manier tegen de muur genomen had. Sans condoom!
Maar ik denk dat de oprechtheid van mijn woorden niet echt zal doorkomen als ik het zeg wanneer ik nog high ben van een orgasme.
Wanneer het wel een geschikt moment is, daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar ik probeer me er niet te veel zorgen over te maken. Ik moet me er gewoon aan over geven, afgaan op mijn gevoel.
Iets wat ik eigenlijk alleen bij hem kan en vooral durf te doen. Alleen bij hem kan ik dingen loslaten en me overgeven aan mijn gevoel. Maar dit komt omdat ik hem volledig vertrouw.
En ondanks dat alles met hem bijna als vanzelf gaat en heel vertouwt lijkt, probeer ik toch nog te verbergen dat ik nog steeds niet oké ben. Dat ik nog steeds mijn momenten heb. Maar ik weet dat hij niet achterlijk is.
Want hoe goed ik mijn best ook doe om het te verbergen, als ik slaap heb ik er geen grip op. Nog nooit heeft hij er iets over gezegd maar Robert heeft me al een paar keer wakker gemaakt omdat ik een nachtmerrie had.
En ook al vind ik het echt vreselijk dat hij me zo ziet, er mee moet dealen en erger nog, dat ik hem er mee wakker maak, vind ik het wel heel fijn als ik dan bij hem ben. Maar de angst blijft. Angst om hem door alles kwijt te raken.
Maar dat zijn gedachten die ik niet mag denken van mezelf. Want ik wil me laten lijden door fijne gevoelens en niet door angst! Soms denk ik zelfs dat het best wel eens voor altijd kan zijn.
Een half jaar geleden kon ik een ander in mijn leven niet voorstellen. Maar inmiddels kan ik mijn leven zonder Robert al niet meer voorstellen. Dat moet toch wat betekenen?
Het enige toekomstbeeld dat ik tot een paar maanden geleden had was de agenda van de club en de deadlines van mijn werk. Nu verbaas ik mezelf soms met de gedachtes die ik heb. Als ik Robert met Finn of Noah zie bijvoorbeeld. Of met Emma en Daan.
Allemaal zijn ze dol op hem omdat hij zo leuk met ze is. En meer dan eens heb ik de conclusie voor mezelf getrokken dat hij echt een leuke vader zal zijn. En dat is op zich niet zo verontrustend. Maar wel omdat ik hem dan als de vader van mijn kinderen zag.
Ik wil wel realistisch blijven!
"Je moet stoppen met dat te doen." Ik wordt uit mijn gedachten gehaald en ik kijk naast me waar ik beloond word met de liefste en mooiste blauwe ogen die er maar zijn.
"Je moet niet zo piekeren, daar krijg je rimpels van." Fluistert hij vervolgens en glimlacht dan naar me nadat hij op zijn zij is gedraaid en me tegen hem aan trekt.
En hoe kan ik nou niet van hem houden? Want ook al zegt hij het met een grapje, hij ziet dat ik ver in gedachten was. Dat ik inderdaad aan het piekeren was. Soms verbaasd het me hoe goed we elkaar al kennen.
"Ik zal het niet meer doen meneer Vermeulen." Ik ga zo liggen om hem een zoen te kunnen geven maar nog voor mijn lippen die van hem kunnen raken draait hij zijn hoofd weg.
"Ik heb echt een smerige smaak in mijn mond Zwaan." Ik rol met mijn ogen en leg met een zachte smak mijn hand op zijn wang en draai zijn gezicht naar mij toe en zoen hem.
En ik zoen hem terwijl hij grinnikt omdat hij dit vaker doet en ik negen van de tien keer op deze manier reageer. In al die maanden heb ik hem nog nooit betrapt op een slechte adem. Zelf niet als we net wakker zijn.
Maar ik begrijp hem want soms zijn de rollen ook omgedraaid! En dan doet hij het zelfde bij mij als wat ik nu net bij hem doe.
Zodra ik hem weer bevrijd pakt hij het flesje Spa op zijn nachtkastje en neemt een paar grote slokken. En dat is nu precies de reden waarom ik er nog nooit last van heb gehad! Want dat doet hij altijd. Een van de eerste dingen als hij wakker wordt.
En omdat ik dit weet zorg ik dat er altijd een vers flesje Spa staat. En denk ik aan hem als ik in de supermarkt loop omdat ik dit dan voor hem mee neem. Net als Sanex douchegel. En appelsap. En pindakaas.
Heel stomme kleine dingetjes, maar die toch op een gekke manier goed voelen als ik ze in mijn karretje zie liggen. Want het is tastbaar bewijs dat hij een deel van mijn leven is geworden.
"Wil je het met me delen Zwaan?" Weer haalt hij me uit gedachten. Want weer was ik uitgetuned.
"Sorry." Fluister ik. En dat is alles wat ik zeg en ga ik niet in op wat hij vroeg. Want wat moet ik zeggen? 'Ik wordt er blij van om appelsap voor je te kopen?' Waarschijnlijk klinkt dat zelfs gekker dan wanneer ik het alleen maar denk.
"Wat wil je gaan doen vandaag?" Vraag ik daarom in plaats daarvan.
"Lekker relaxen? En vanmiddag even langs mijn huis om mijn spullen thuis te brengen."
"Oké."
"Ik had bedacht dat we misschien vanavond bij mij in de tuin kunnen eten. Misschien barbecuen?" En gelijk gaat er een golf van opluchting door me heen. Want ik dacht eigenlijk dat hij net bedoelde dat hij dan alleen naar zijn huis zou gaan.
"Zal ik dan... uuuh... Spullen mee nemen, zodat ik kan blijven, en we niet heen en weer hoeven te rijden?" Waar ik het lef vandaan heb om mezelf min of meer voor het weekend bij hem uit te nodigen weet ik niet zo goed.
Maar ik vind het altijd super fijn in zijn huis. Fijner dan bij mij thuis zelfs. Want ook al zitten ze op een andere verdieping, hebben we bij Robert geen last van ouders. Niet dat we echt last van ze hebben maar het voelt toch anders.
Meer dan eens is mijn moeder hier binnen komen lopen, zonder te kloppen. Nu heeft ze ons nog maar één keer betrapt op iets wat ze niet perse had hoeven zien, en ik kan het haar ook echt niet kwalijk nemen. Want het is nooit een probleem geweest.
Maar ik ben geen zestien meer, maar een volwassen jonge vrouw en graag onafhankelijk, vooral van mijn ouders. En het voelt toch een beetje alsof ik nog thuis woon, maar dan een heel grote kamer heb. Bij Robert thuis zijn we echt alleen en samen.
"Daar ging ik eigenlijk al een beetje vanuit. Maar je moet dat wel willen natuurlijk." En ik knik. Want naast het feit dat ik het fijn vind in zijn huis, geeft hij me ook altijd het idee dat hij het heel leuk vind als ik bij hem ben.
"Natuurlijk wil ik dat."
Misschien vind hij dit ook wel een beetje om de zelfde redenen als ik. Alleen dan meer om mijn vader specifiek. Als Robert en ik samen zijn lijken we altijd nogal moeite te hebben om van elkaar af te blijven.
En het feit dat we als konijnen tekeer gaan terwijl mijn gewapende vader een verdieping boven ons is maakt hem wel eens een beetje zenuwachtig heb ik het idee. Aangezien hij hier meer dan eens grapjes over heeft gemaakt. Maar ik heb een vermoede dat er een kern van waarheid achter zit.
"Ik stel voor dat ik Saar heel even snel uitlaat, terwijl jij lekker nog even blijft liggen. En dan maak ik als ik terug kom voor ons koffie en kunnen we daarna misschien samen douchen." Ik zeg het laatste een beetje tussen neus en lippen door, maar ik voel beweging tegen mijn been die over zijn heup heen ligt, dus ik weet dat hij me verstaan en vooral begrepen heeft.
"Daar heb ik totaal geen bezwaar tegen. Alleen wil ík voorstellen in dat geval, dat ík koffie zet terwijl jij Saar uit laat."
"Nee! Je blijft lekker liggen, het is nog veel te vroeg om er uit te komen." Als ik mijn hoofd optil om hem aan te kijken opent hij een oog en kijkt me met een grijns aan.
"Hmmm... Ik vind het sexy als je zo dominant bent Zwaan." En daar moet ik om lachen.
En met een zoen op zijn mond stap ik uit bed en trek ik snel iets aan om Saar uit te kunnen laten. Het is super lekker weer en het is zelfs al een beetje broeierig, ondanks dat het nog maar half negen is.
Ik moet grinniken als ik denk aan wat hij zei. Ik en dominant. Pfff, meneer Vermeulen is zelf de definitie van dominant. Als het om de seks gaat tenminste.
And, Ow my I Love It!
Ik ben zeker een kop kleiner dan hem en echt gespierd is hij niet, maar hij is wel ongelooflijk sterk. Sterk genoeg in ieder geval om me als een lappenpop te verplaatsen daar waar hij me maar wil hebben op dat moment. En daarbij laat hij me vaak alle hoeken van de kamer zien.
Nou ja, dat is misschien overdreven, maar wel alle hoeken van het bed in ieder geval, en dat bedoel ik letterlijk! Zo lig ik op mijn rug en zo zit ik opeens boven op hem. En het maakt me helemaal wild. Al hoeft hij niet veel te doen om dat voor elkaar te krijgen.
Ik voel mijn wangen kleuren als een voorbij ganger goedemorgen zegt, terwijl ik in gedachten aan het fantaseren ben over de seks met mijn vriend. Jeetje, ik ben echt erg. Ik lijkt wel een kerel!
Zal hij ook zo vaak aan seks met mij denken?
Want ik denk dat de frequentie waarin ik er aan denk absoluut boven het gemiddelde van een gezonde jonge man ligt. En net op dat moment kijkt Saar naar boven alsof ze zeggen wil Yeah, you perv!
"Sorry Saartje. Ik hoop dat je niet al mijn gevoelens oppikt, want anders zul je wel behoorlijk gefrustreerd zijn inmiddels." Ik kriebel grinnikend tussen haar oren en open de deur zodat ze naar binnen kan.
Ik geef haar een knuffel en daarna wat te eten en schoon water en zet zoals ik had gezegd koffie voor mij en Robert. En ik ben blij dat ik voor heb gesteld het zo te doen want als ik de slaapkamer binnen kom slaapt hij weer.
Dus ik kleed me uit en ga naast hem in bed liggen. En zodra ik lig opent hij zijn ogen en rekt zich uit.
"Je bent snel terug!" Gaapt hij als hij iets overeind komt zitten en ik kijk op de wekker.
"Uuuh, ik ben zeker twintig minuten weggeweest meneer Vermeulen."
"Ow!" Antwoord hij een beetje schaapachtig en ik moet op mijn lip bijten om niet te lachen.
In het begin wist ik soms niet of hij iets meende of een grapje maakte, maar inmiddels ken ik hem goed genoeg om dit in zijn blik te herkennen. En zijn humor is absoluut een van de dingen die ik zo leuk aan hem vind.
Als ik hem de koffie aangeef komt hij iets dichterbij om me een zoen op mijn schouder te geven. "Dank je wel." Zegt hij met een grijns en hij kijkt me een beetje gek aan.
"Wat?" Vraag ik daarom.
"Heb je lekker geslapen?" Het ontgaat me niet dat hij een bepaalde glinstering in zijn ogen heeft. Alleen kan ik het niet helemaal plaatsen.
"Ontzettend lekker. En jij?"
"Als een baby. Je hebt over me gedroomd." Ik wilde net een slok nemen maar ik kijk hem in plaats daarvan met een ruk aan.
"Hoe weet je dat?" Vraag ik hem verbaast want ik heb het hem niet verteld.
"Omdat je mijn naam zei." Antwoord hij weer met een grijns en ik kijk hem geamuseerd aan.
"Alleen je naam?" Zijn ogen gaan een moment naar zijn koffie als hij knikt. Bijna alsof hij mijn blik wil ontwijken.
"Wat heb ik nog meer gezegd? Iets heel raars zeker?" En daar moet hij om lachen.
"Nee, relax. Alleen mijn naam. Al zei je het wel een beetje kreunend." Zegt hij met wiebelende wenkbrauwen. En daar moet ik om lachen.
Want hoe goed hij er ook uit ziet, als hij dat doet ziet het er echt niet uit. Zelfs bij hem niet, en ik weet zeker dat hij het daarom ook doet.
"Gelukkig was het niets gek." Of de woorden die ik niet durf te zeggen als ik wakker ben. Maar dat zeg ik niet hardop.
"Nee hoor, helemaal niet zelfs. Ik vind het super lief dat je over me droomt."
We drinken onze koffie op en staan dan op om samen naar de badkamer te lopen. En hij verbaasd me een beetje als hij zonder enige gene gaat staan plassen terwijl ik met hem in de badkamer ben.
Niet dat ik dit erg vind, sterker nog, ik vind het op een gekke manier juist een teken dat hij zich dus danig op zijn gemak bij me voelt. Ik zou willen dat ik zelf wat meer ballen zou hebben en niet zo verlegen was.
Ik zet de douche aan en stap er onder. En als ik net mijn haar nat maak voel ik uit het niets zijn handen over mijn zij naar boven glijden tot ze op mijn borsten liggen.
En er gaat gelijk een golf van opwinding door me heen en krijg het warm als zijn duimen over mijn tepels glijden. Dus ik open langzaam mijn ogen en kijk hem aan tot ik mijn ogen weer sluit nadat ik zijn gezicht naar me toe heb getrokken en hem zoen.
Ik laat een hand zakken en geniet van het gevoel van zijn huid onder mijn vingers en de manier waarop zijn spieren iets aanspannen als ik over zijn buik naar beneden glij.
Hij kreunt in mijn mond als ik hem in mijn hand neem en langzaam heen en weer ga. Nooit gedacht dat ik aftrekken zo opwindend zou vinden, maar de manier waarop hij reageert en hoe hij in mijn hand voelt maakt het onwijs goed.
"Help me het goed doen." Fluister ik. Want ik vind het nog opwindender als hij me helpt.
"Je weet dat je het goed doet. Je vind het stiekem gewoon lekker als ik mezelf aftrek." Ondanks dat zijn woorden er voor zorgen dat mijn ogen openschieten en ik mijn bewegingen stop windt het me ook ontzettend op.
En ik kan het wel ontkennen, maar hij heeft gelijk. En dat ziet hij, aangezien mijn rode wangen me verraden en het is duidelijk dat hij dit niet had verwacht. Dus hij laat zijn hand zakken en sluit die van hem over die van mij en zet zijn andere hand plat langs mijn hoofd tegen de muur.
"Jezus Bo." Fluistert hij als na een paar minuten onze handen iets sneller gaan. Zijn ademhaling wordt steeds zwaarder en sneller waardoor ik zeker weet dat hij door zal gaan.
Zijn woorden en het gevoel van hem in mijn hand zorgt voor een prettige tinteling tussen mijn benen en wordt ik er echt opgewonden van.
"Aaah... Bo!" Aan de manier waarop hij het zegt en aan zijn bewegingen merk ik dat hij er bijna is. En een paar seconden later komt hij.
En als zijn orgasme helemaal uit zijn lijf is en hij een beetje op adem is gekomen pakt hij mijn gezicht in zijn handen en zoent me. Daarna pakt hij de douche kop en een beetje douchegel en wist alle sporten van mijn lichaam en hangt hem dan weer terug.
Dan kijkt hij me een moment aan en zoent me weer. De manier zoals hij nu net naar me keek doet hij wel vaker, en op dat soort momenten zou ik er alles voor over hebben om zijn gedachten te kunnen lezen.
Maar al snel verlaat hij mijn mond, draait me en legt mijn handen tegen de muur. En dan voel ik zijn lippen tegen de huid van mijn nek. Zijn handen liggen nog over die van mij tegen de muur maar streelt langs mijn armen naar mijn borsten.
Wat mannen toch met borsten hebben is iets wat ik waarschijnlijk nooit zal begrijpen. En zeker in mijn geval niet, want ik heb met mijn cup maat absoluut geen grote borsten, maar toch lijkt het of hij er niet van af kan blijven.
Net als nog een deel van mijn lichaam, en laat een hand zakken tot deze tussen mijn benen ligt. En nu ben ik het die kreunt zodra zijn vingers mijn meest gevoelige plekken streelt. En man! Hij weet echt wat hij doet, want het duurt niet lang voor ik mijn orgasme voel opkomen.
En nog voor ik klaar kom doet hij mijn benen iets uit elkaar met zijn voet zodat hij er iets beter bij kan. En de manier waarop hij zijn vingers in en uit me laat glijden zorgt ervoor dat ik explodeer.
En terwijl mijn orgasme door mijn lichaam raast trekt hij me iets naar achter en glijdt dan met zijn - inmiddels weer - erectie bij me naar binnen. En omdat ik het niet verwachte en het zo ongelooflijk goed voelt ontsnapt er een bijna gênant harde kreun uit mijn mond.
"Aaaah... Robert!" Kreun ik van puur genot als hij vrijwel gelijk een goed tempo te pakken heeft. En anders dan in het hotel, toen we het ook staand deden is hij nu veel voorzichtiger.
"Je voelt zo ongelooflijk goed Bo!" Fluistert hij na een paar minuten. En weer laat hij me sterretjes zien als we samen klaarkomen. Het is echt bizar wat hij met me doet. Op elk mogelijke manier, maar zeker ook tijdens de seks.
"Het doet echt zeer als je met je teen tegen de deurpost stoot." Zeg ik nadat we op adem zijn gekomen van de activiteiten van daarnet en daar moet hij hard om lachen.
Ik weet zeker dat ik bij deze een excuus heb voor het volume dat net uit mijn mond kwam mocht iemand me gehoord hebben en dat hij hem begrijpt. En een half uur later zitten we op mijn balkon en eten we ons ontbijt.
Omdat het super lekker weer is fietsen we met Saar naar het Vondelpark en lunchen, dit keer op mijn kosten, op het terras. Als we weer terug bij mij zijn pak ik mijn tas in om mee te nemen naar Robert.
"Bo?" Robert ligt op zijn ellebogen op het bed terwijl ik voor mijn kledingkast sta om te beslissen wat ik mee moet nemen.
"Ik zat te denken hè, als je nou eens wat extra kleding zou mee nemen." Gaat hij verder nadat ik op heb gekeken toen hij mijn naam zei.
En mijn hart gaan sneller kloppen bij zijn woorden, maar ik weet niet of ik hem wel goed begrepen heb.
"Kleding die je dan bij mij kan laten liggen. Dan maak ik ruimte voor je in mijn kast." Ik heb het absoluut goed begrepen en heb het bijna een beetje met hem te doen. Want ook al gebeurt het niet vaak, hij lijkt een beetje onzeker.
Zou hij bang zijn voor mijn reactie?
Ik zie ook dat hij me ondanks dat hoopvol aankijkt, een tikje nerveus, maar absoluut hoopvol en ik krijg serieus een warm gevoel van binnen. Want ik vind het echt super lief dat hij het vraagt.
"Meen je dat echt?" Vraag ik met een glimlach.
Want ik wil er wel zeker van zijn dat hij het meent. Of misschien kick ik gewoon op het feit dat hij het wil en heb ik helemaal geen bevestiging nodig, maar wil ik het nog een keer horen.
"Natuurlijk, anders zou ik het niet voorstellen. En ik dacht dat het misschien wel makkelijk zou zijn."
Hier heeft hij ook al wat kleding liggen. Nou ja, kleding een boxershort en een paar sokken. Maar omdat hij die een keer vergeten was. En toen ik ze gewassen had heb ik ze in mijn kast gelegd.
Misschien is dat wel een beetje raar bedenk ik me nu, want volgens mij weet hij dit niet. Niet dat ik het bewust niet gezegd heb, maar ik vergeet het steeds. Al vind ik het wel leuker dan zou moeten als ik het zie. Want ik word er heel blij van!
"Ontzettend makkelijk." En met die woorden richt ik me weer tot mijn kast en loop dan toch nog tegen een dilemma aan. Want hoe makkelijk moet ik het mezelf maken?
Waarom moet het steeds zo lastig zijn?
"Stel je voor..." zegt hij grinnikend waardoor ik hem weer aankijk. "Je blijft geheel onverwacht bij me slapen. Wat zou dan handig wezen om bij mij thuis te hebben?"
"Kun je gedachten lezen meneer Vermeulen?" Vraag ik als ik hem geamuseerd aankijk.
"Jammer genoeg niet. Je bent gewoon makkelijk te lezen Zwaan." Ik kijk hem zogenaamd een beetje beledigd aan terwijl hij naar me grijnst.
En al vrij snel kan ik mijn gezicht niet meer in de plooi houden en schud met een grijns mijn hoofd. Om wat hij zei, maar ook omdat het me geholpen heeft.
Gelukkig heb ik kleding genoeg en mocht ik missen wat ik bij hem laat liggen kan ik er in het ergste geval alsnog ophalen. Robert ligt nog steeds op bed, met een - naar mijn mening - iets te zelfvoldane grijns op zijn gezicht, dus alles wat ik pak gooi ik daarom ook naar hem.
Grinnikend pakt hij alles op en legt dit voor hem neer. Als laatst schiet ik een slipje zijn kant op, iets wat ik normaal gesproken niet kan, want meestal schiet ik, dat wat ik schiet dan tegen mijn eigen vingers waardoor het gelijk op de grond valt.
Maar in dit geval schiet ik het vanuit mijn kast recht in zijn gezicht! En dat zorgt ervoor dat ik hard moet lachen als hij een paar seconden zo blijft zitten.
En als ik hem nog niet zo goed gekend zou hebben weet ik zeker dat ik zou denken dat hij boos zou worden. Want zo kijkt hij. Maar ik ken hem wel, en ik zie dat hij niet serieus is.
"Bekogel je me nu serieus met een kanten slipje Zwaan?" Vraagt hij zogenaamd heel link en daar moet ik alleen maar harder om lachen.
"Hij is toch wel schoon hè?" Vraagt hij weer bloedserieus als hij hem tussen twee vingers van zijn hoofd pakt.
"Gadveramme!" Zeg ik met een vies gezicht en dit keer moet hij lachen.
Ik kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan als hij de kleding die ik zijn kant op heb gegooid netjes en vooral snel opvouwt.
"Je moet je was zelf doen van je moeder zie ik?"
"Kappen nou Zwaan!" En weer moet ik hard om zijn reactie lachen. Hij pakt lachend, nou ja lachend? hij 'gniffelt' en pakt mijn pols zodat hij me over hem heen kan trekken en zoent me.
We hebben absoluut ook serieuze momenten, er is maar weinig waar ik het niet met hem over kan hebben, hij neemt zijn leven en ons ook serieus. Maar hij maakt ook lol.
"Ik...-" zegt hij als we de zoen onderbreken maar stopt gelijk en lijkt een beetje geschrokken als zijn ogen een moment groter worden.
"Robert, wat is er?" Maar hij schud zijn hoofd. Een fractie van een seconde schrik ik van zijn reactie maar als hij naar me glimlacht maak ik me geen zorgen meer.
"Niks, ik weet niet meer wat ik wou zeggen." Hij overtuigt me niet helemaal maar voor ik dit kan zeggen pakt hij mijn gezicht en zoent me weer, waarbij hij ons omdraait en boven op me komt liggen.
Ergens heb ik het gevoel dat hij me aan het afleiden is. Uiteindelijk staan we op, zodat we kunnen gaan als ik al mijn kleding in een tas heb gedaan.
En als we met Saar naar beneden lopen geeft hij me zijn sleutels die ik met een grijns aanpak. "Weet je het zeker?" Maar hij rolt met zijn ogen en geeft me speels een zetje met zijn schouder als hij voorbij me loopt.
Als we instappen pakt hij zijn telefoon en rommelt er wat mee terwijl ik uit parkeer. Wanneer ik weg rij heeft hij zijn telefoon nog steeds in zijn handen en typt zo nu en dan iets en grinnikt om wat die ander stuurt.
Ondanks dat ik vrijwel zeker weet dat het Alison is, of Steven of Sam, wie dan ook, kan ik er niets aan doen en hoop ik ook dat een van hen het is.
Robert ziet er echt bizar goed uit. En dat vind niet alleen ik, maar vele met mij. En ik haat het echt, maar het maakt me ontzettend onzeker. Want het zijn niet bepaald onaantrekkelijke vrouwen waar hij aandacht van krijgt.
Absoluut vrouwen die mooier zijn dan ik. Ik vind mezelf echt niet lelijk of zo, maar bijzonder of mooi ben ik ook niet. Ik ben heel gewoon! Ook al zegt hij keer op keer hoe mooi hij me vindt, en het is niet dat ik hem niet geloof, maar onzekerheid is een bitch!
Ergens weet ik dat Robert me nooit met aan ander zou belazeren. Maar mijn onzekerheid zorgt ervoor dat ik er ondanks mijn gezonde verstand soms toch bang voor ben. Want had ik het van Rens gedacht?
En wat als Robert simpel weg iemand zal vinden die beter en veel leuker is dan ik?
"Kijk dit dan!" Hij haalt me uit mijn gedachten door grinnikend zijn telefoon voor het stuur te houden, zodat ik het kan zien terwijl we voor een rood stoplicht staan.
En er gaat een golf van opluchting door me heen als ik de foto zie. Een foto die Steven gestuurd heeft! En het is een grappige foto dus ik moet er om lachen.
"Hij is echt niet goed bij zijn hoofd." Zegt hij lachend als ik weer naar de weg kijk omdat we verder kunnen.
"Hey, het is wel je broer hoor meneer Vermeulen!"
"Klopt. Daarom kan ik er ook niets aan doen." En daar moet ik om lachen.
Inmiddels zijn we in zijn straat aangekomen en parkeer ik zijn auto. Robert pakt alle spullen uit de kofferbak en pakt dan mijn hand en we lopen samen naar binnen.
En hij verbaasd me een beetje omdat hij niet via de voordeur gaat, maar via de poort naast het huis. Iets wat hij nooit doet. En zodra we de tuin inlopen blijf ik opeens stil staan.
Het enige wat ontbreekt is dat ze 'SURPRISE' roepen maar het effect is waarschijnlijk het zelfde. Want ik schrik me rot! Ook al zeggen ze niks en kijken ze me allemaal een beetje afwachtend aan.
En dan kijk ik met grote ogen naar Robert die me op zijn beurt met grote ogen, maar een enorme glimlach aankijkt.
"Wat is dit?" Zijn glimlach verdwijnt zodra de woorden mijn mond verlaten en ik zie dat hij een beetje ongerust begint te worden. Waarschijnlijk door mijn reactie. En ik zie hem van mij naar Von kijken op een manier die ik niet helemaal kan plaatsen.
"Bo, schatje. Als je blieft." Smeekt Von als ze naar ons toe komt.
En opeens voel ik me heel schuldig. Want ze wil dit heel graag. Ze wil mijn verjaardag weer vieren. Net als John. Iets wat ik de afgelopen jaren niet heb willen doen.
En ik realiseer me nu pas dat ik hierin al die jaren heel egoïstisch alleen aan mezelf gedacht heb. Want ik heb het moeilijk gehad, maar Von en John ook. Ze hebben zelfs een moment gedacht dat ze mij ook zouden verliezen.
Dus ik haal een keer heel diep adem en glimlach dan voorzichtig naar Von en dat brengt haar gelijk in beweging en omhelst me. Waarom weet ik niet zo goed, en ook al is het een beetje onhandig, ik kan het niet in me vinden om Robert zijn hand los te laten. Alsof ik het nodig heb dat ik hem voel, dat hij me vasthoudt.
Maar als Von me loslaat en John naar me toe komt lopen om het zelfde te doen laat Robert mijn hand los. Correctie; hij gebruikt zijn andere hand om die van mij los te maken van die van hem.
En nu ik alle twee mijn handen vrij hem sla ik ze alle twee om mijn vader zijn middel en hou hem stevig vast.
"Dank je wel pap, en mama, want ik weet zeker dat jij hier achter zit." Zeg ik uiteindelijk met samengeknepen ogen en ze moeten allemaal lachen. Om wat ik zeg maar ook omdat ze denk ik opgelucht zijn door mijn reactie.
En dan pas zie ik wie er allemaal is. En dat is echt iedereen! Zelfs Katie is er met Emma en Daan.
"En jij wist dit gewoon?" Vraag ik wanneer ik me naar Robert terugdraai.
"Ik wist van niks, je moeder zal wel over de poort geklommen zijn." Antwoord hij met zijn handen in de lucht een grijns.
Al snel is iedereen in beweging gekomen en feliciteren me om de beurt. En ook al ben ik geschrokken toen ik binnen kwam, ik vind het wel super lief dat iedereen er speciaal voor mij is.
En op de tekeningen van Daan en Finn en het zelfgemaakte armbandje van Emma na, lijkt het erop dat er in ieder geval aan één wens gehoor is gegeven. En dat is dat ik absoluut niets wilde hebben voor mijn verjaardag.
Maar als we eenmaal zitten en allemaal wat te drinken hebben komt Alison naar buiten gehuppeld. Gelijk vrees ik dat ik iets te snel gejuicht heb als ik een grote witte envelop in haar hand zie.
Nu had Robert deze wens op elk mogelijke manier al genegeerd, alleen vind ik dat achteraf gezien niet erg. Want toen ik hem zei dat iemand nog nooit zoiets liefs en leuks voor me gedaan heeft meende ik het. Ook al vind ik het absoluut te veel ik vond het wel echt super leuk.
"Oké voor je gaat hyperventileren, het is van ons allemaal, dus no biggie."
Ook al probeert ze me juist gerust te stellen met haar woorden, ze hebben absoluut het tegenover gestelde effect. Want het feit dat ze zelf denkt dat het nodig is maakt me enorm zenuwachtig.
Ik pak daarom de envelop ook aan alsof ik er ieder moment een stroom stoot van verwacht en maak hem open. Er zit een kaart in met een foto van een prachtig uitzicht en daarop kleinere foto's van een huis en een buitenzwembad. Ik vouw de kaart open en begin te lezen.
Lieve Bo,
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. We zijn ons bewust van het feit dat je ons gesmeekt hebt om je verjaardag te negeren... Maar dat is iets wat we natuurlijk niet kunnen, mallerd!
Dus hou je vast, zorg dat je zit, want je gaat met ons twee weken mee naar Le France, voor een heerlijke last minute vakantie. (Uiteraard met Saar)
Heel veel liefs,
Rob, Ali, Sam, Steve en Em
En er zitten allemaal losse, kleine kaartjes in. Van mijn ouders, van Kate en Martijn, Opa en Oma, Katie, Mick en Jacob en van Roel en Nien. En iedereen heeft wat geschreven.
Mijn hart gaat als een gek tekeer en ik denk zelfs dat Robert, die heel dicht bij me zit het kan horen. Ze hebben me een vakantie gegeven voor mijn verjaardag.
"Ik kan dit onmogelijk aannemen." Zeg ik daarom zacht, want het is echt te gek.
"Natuurlijk kan je dat wel. En je hebt het verdient Bobbie. En alles is geregeld, dus je hoeft je nergens zorgen over te maken." Het verbaasd me een beetje dat uitgerekend John de eerste is die reageert.
En doordat uitgerekend hij dit zegt en dat wat hij zegt voel ik mijn ogen prikken. Maar ik ben vastberaden om niet te gaan huilen. Niet weer! Ik voel een hand op mijn been en als ik Robert aankijk knijpt hij zacht.
Zijn bemoedigende glimlach zorgt ervoor dat ik een diepe zucht neem en mijn emoties onder controle krijg.
"En we willen graag dat je mee gaat Bobo." Zegt Steven zacht. En het is duidelijk dat hij het meent.
"Als we het niet gegeven zouden hebben en je gewoon gevraagd hadden, was je dan mee gegaan?" Vraagt Sam en ik kijk hem aan.
Daar moet ik even een paar seconden over na denken. Maar waarvoor precies weet ik niet. Want ik realiseer me, dat als ze me het gevraagd hadden ik heel graag mee gewild had.
"Ja, dat denk ik wel." Zeg ik daarom knikkend.
"Nou dan! Daar hadden we op gehoopt, alleen hoef je het nu niet zelf te regelen." Sam zegt het alsof het meer dan logisch is en lijkt erg tevreden met de inkopper die ik hem gaf.
En ik kan er niets aan doen, maar door de achterlijke grijns van Emilie en Steven en Alison die bijna uit elkaar spat van enthousiasme moet ik lachen.
"Jullie zijn allemaal, stuk voor stuk niet goed bij jullie hoofd." Zeg ik weer serieus en daar moet iedereen hard om lachen.
"Ooooh, ik vind het zo leuk!" Piept Alison terwijl ze in haar handen klapt en het ziet er zo achterlijk uit dat ik zelf ook weer in de lach schiet.
Ik sla mijn handen voor mijn gezicht en buig naar voren. En misschien komt het door de spanning en de zenuwen, maar ik moet echt lachen. Ik kijk op als ik een hand op mijn schouder voel.
Als ik op kijk, kijk ik in de aller mooiste en liefst blauwe ogen die ik ooit gezien heb, en het lijkt of hij ongerust is maar zodra we elkaar een paar seconden aankijken verschijnt er een glimlach op zijn gezicht.
"Je liet me schrikken" zegt hij zacht genoeg zodat alleen ik het kan horen en ik begrijp niet zo goed wat hij bedoeld. En dit ziet hij. Uiteraard!
Maar hij schud grinnikend zijn hoofd in plaats van uit te leggen wat hij bedoeld. "Ik ben blij dat je mee wilt." Zegt hij in plaats daarvan.
"Ja, echt?"
"Natuurlijk, als je niet mee had gewild was ik ook niet gegaan." En dat verbaasd me.
"Waarom niet?"
"Omdat ik niet twee weken zonder jou weg wil." Antwoord hij terwijl hij zijn schouders ophaalt.
En zijn woorden zorgen voor een enorme grijns op mijn gezicht. Want ik zou hem ook niet twee weken willen missen, maar dat dit geheel wederzijds is maakt me echt gelukkig.
"Heel erg bedankt allemaal." Zeg ik hard genoeg zodat iedereen het kan horen, maar ik kan het niet in me vinden om van de kaart in mijn schoot op te kijken. Ik voel zelfs mijn wangen kleuren door alle ogen die weer op me gericht zijn.
Voorzichtig kijk ik op en zie iedereen met een glimlach naar me kijken. Alleen al omdat iedereen er zo blij van wordt ben ik blij dat ik geen scene heb gemaakt want het compenseert een heleboel.
Hoe stom is dat? Dat je blij wordt omdat andere blij worden omdat ze je een cadeau mogen geven.
"Zie je, ik wist wel dat je een cadeau fatsoenlijk kon accepteren" Ik kijk Alison fronsend aan en daar moet ze om lachen en komt in beweging.
Nog voor ik kan registreren wat ze doet slaat ze haar armen om me heen en ik denk dat ze zich enigszins moet inhouden om niet op mijn schoot te komen zitten. En daar moet ik dan weer om grinniken.
Dit is Alison. Als je een beetje humeurig bent is dat zo voorbij zodra Alison in de buurt is. Van haar wordt je gewoon vrolijk omdat ze altijd zo vrolijk en vooral heel positief is. En dat is bijzonder. Want ik ken maar weinig mensen die zo genieten van het leven als Alison.
En alleen al daarom ben ik gek op Alison.
Wat me ook blij maakt is dat het tussen Mick en Jacob echt serieus begint te worden. Jacob heb ik altijd al heel graag gemogen en gelukkig heeft hij heel veel geduld gehad met Mick. Dat is dan ook de reden waarom Mick niet mee gaat op vakantie omdat hij Jacob gaat voorstellen aan zijn familie in Seattle.
Ze vragen mij en Robert over ons weekend en we vertellen wat we allemaal gezien en gedaan hebben en ik vertel ze hoe ongelooflijk gaaf het concert van Muse was. Robert heeft zijn Mac van binnen gepakt en alle foto's die hij gemaakt heeft erop gezet zodat we deze kunnen kijken.
Het is eigenlijk voor het eerst dat ik ons zo samen zie. Er zijn inmiddels heus wel foto's van ons, maar dan waren we vaak met zijn allen. En het verrast me een beetje omdat ik nu op een heel andere manier zie hoe hij naar me kijkt.
Is het heel arrogant om te zeggen dat hij er ontzettend verliefd uit ziet, en dat duidelijk is dat hij dol is op de vrouw naast hem, omdat ik zelf die vrouw ben?
Ik help opa naar de wc terwijl alle andere het eten verzorgen, iets waarbij ik absoluut niet mag helpen. Maar opa kunnen ze me niet weigeren.
Katie gaat uiteindelijk nadat we met zijn allen koffie en thee hebben gedronken naar huis omdat Emma en Daan zowat omvallen van de slaap aangezien ze zo fanatiek hebben gespeeld met Finn in het opblaas zwembadje en Emma is druk geweest met het helpen bij kleine Noah.
Finn komt bij me op schoot zitten en na een paar minuten voel ik aan de manier waarop hij helemaal ontspannen is dat hij slaapt. Robert stelt voor om hem boven in bed te leggen zodat hij kan slapen en Roel en Nien niet perse naar huis hoeven.
En ik zie dat ze het nog ontzettend naar hun zin hebben en daarom blij zijn met het aanbod dus ik loopt met Nien naar boven om haar de weg te wijzen.
"Jeetje, hij heeft echt een mooi huis Bo!" Fluistert Nien als we in de slaapkamer zijn en ik realiseer me dat ze nog nooit zijn hele huis heeft gezien.
"Dat zeg ik hem ook steeds weer. Maar het is ook een fijn huis." Finn slaapt ongestoord verder als we alle twee, ieder aan een kant op het randje van het bed gaan zitten en een moment naar hem kijken.
"Het doet er natuurlijk totaal niet toe wat ik van hem vind. Maar toch wil ik het zeggen." Fluistert ze na een paar minuten en ik kijk haar aan.
"Ik mag Robert echt, écht heel graag. En mocht je ooit van hem afwillen, gooi hem dan niet weg, want dan neem ik hem wel van je over. Gewoon voor erbij." En daar moet ik om lachen.
"Ik zou er niet op rekenen. Want ik was niet van plan om hem te laten gaan." Fluister ik terug en nu grinnikt Nien.
"Maaruuuh..." Zegt ze als we opstaan en kijkt nadrukkelijk naar het bed.
"Vertel eens, is hij goed in bed?" Fluistert ze met opgetrokken wenkbrauwen en ik kijk haar met grote ogen aan.
"Ow mijn God Nien!" En gelijk voel ik mijn wangen kleuren en daar moet ze om lachen als we de deur op een kier zetten en op de gang staan.
"Aaah, Bo kom op! Eindelijk kunnen we het over dat soort dingen hebben."
"Uuuh, nee dat kunnen we niet." En ook al shockeert ze me een beetje omdat ze het wel meent, moet ik ook om haar lachen.
"Ga je me vertellen dat je het nog niet met hem gedaan hebt?" Vraagt ze verbaasd maar ik zie dat ze me gewoon aan het uitdagen is.
"Nien!" Zeg ik met nog rodere wangen en ik stop gelijk met lachen.
Maar als ze me super zielig aankijkt en een mega pruillip tevoorschijn haalt kan ik mijn lach niet meer inhouden. Dus ik schud grinnikend mijn hoofd terwijl ik naar beneden loop.
"Aaah, kom op! Doe niet zo flauw!" Zeurt ze als ze me volgt en God zij dank kan hij onmogelijk iets maken van dat wat we zeiden, want als we beneden aankomen loopt Robert net naar de wc.
"Slaapt 'ie door?" Vraagt hij nadat hij me naar zich toe heeft getrokken en nog voor ik antwoord kan geven geeft hij me een zoen.
En ook al is het een heel snelle zoen, toch voelt het een beetje ongemakkelijk. Want Robert zoenen is nooit een onschuldig gebaar, want daar zoent hij gewoon veel te lekker voor. Daarnaast helpt de grijns van Nien ook niet echt. Zeker niet na het geen dat ze me net vroeg.
En ze kent me goed genoeg om te zien wat het met me doet.
"Hij slaapt ongestoord verder en heeft niet eens gemerkt dat Bo hem uitgekleed heeft denk ik." Antwoord daarom ook grinnikend.
"Gelukkig. Kleine Noah ligt ook heerlijk te dromen zag ik net toen ik langsliep."
Noah is nog zo klein dat ze gewoon in de kinderwagen kan slapen en die staat in de woonkamer. Het feit dat hij dus gekeken heeft toen hij naar de wc ging zorgt voor een prettige kriebel.
Want welke vrouw smelt er nou niet bij mannen die baby's leuk vind.
Roel is de Bob, zodat Nien kan drinken. Net als de rest. Want aangezien Emilie ook niet drinkt, zijn Alison en Sam met hen mee gereden. En Mick en Jacob zijn gewoon op de fiets.
Eigenlijk heb ik Robert nog nooit echt dronken gezien, want zo veel heeft hij nog nooit in mijn bijzijn gedronken. En ik heb een vermoede dat hij er heel erg goed tegen kan.
Maar het is elf uur en inmiddels is er al aardig wat alcohol doorheen gegaan.
Onze ouders staan op om te vertrekken omdat Martijn er vroeg uit moeten om te werken en mijn ouders omdat opa en oma naar huis willen.
Ik loop mee naar hun auto's zodat ik opa en oma kan helpen instappen en Robert loopt mee om Saar gelijk even uit te laten. Robert weigert me alleen te laten gaan zodra het laat of donker dus vaak lopen we samen of doet hij het.
Inmiddels weet ik dat het geen zin heeft om er tegen in te gaan.
Maar toch kon ik het niet laten en rolde overdreven met mijn ogen toen hij er op stond. Alleen had dit niet het gewenste effect en moest alleen maar om me grinniken. Net als mijn vader trouwens.
"Bedankt voor alles mam" zeg ik als opa en oma zitten en ik haar omhels.
"Heel graag gedaan schatje, ik ben blij dat je het leuk vond." Als ik ook mijn vader, Kate en Martijn gedag heb gezegd, is Robert inmiddels terug van het rondje dat hij met Saar gelopen heeft.
Hij had ze al gedag gezegd maar we zwaaien ze samen nog wel uit en lopen terug.
"Kan je het me vergeven? Of krijg ik bedstraf?" Vraagt hij zacht als hij zijn arm om mijn schouder heeft gelegd en ik kijk hem geamuseerd aan.
"Daar heb ik toch ook mezelf mee? En er valt niets te vergeven meneer Vermeulen." Zeg ik bloedserieus terwijl hij me geamuseerd aan kijkt.
"Daar heb je gelijk in Zwaan. En dat lucht ontzettend op."
"Ik dacht er eigenlijk aan om je te bedanken. Want ik vond en vind het nog steeds leuk."
"God zij dank! Het was ook niet mijn idee hoor. De eer gaat naar je moeder. Zij wilde het vooral heel graag voor je doen."
"Ik realiseerde me ook dat het best gemeen van me is geweest dat ik het eerder niet wilde." En daarop kijkt hij me een beetje fronsend aan en stopt als we voor de poort staan waardoor ik hem aankijk.
"Waarom gemeen? Ik denk dat je moeder, en de rest trouwens heel goed begrijpt waarom je het niet wilde."
"Jawel, dat weet ik ook wel. Maar het draait niet alleen om mij." Hij kijkt me een moment aan en er verschijnt heel langzaam een glimlach op zijn gezicht.
"Je bent lief Bo!" Is alles wat hij zegt en legt dan zijn handen op mijn gezicht en zoent me.
En zoals altijd verander ik in een debiel zodra zijn lippen die van mij raken en gaat er een prettige warme tinteling door mijn hele lichaam. Om nog maar over mijn tintelende lippen te zwijgen.
Ik lijk echt geen controle over mijn lichaam en verstand te hebben als we zoenen en ergens vind ik het oneerlijk omdat hij er geen last van lijkt te hebben. Zijn hersenfuncties blijven gewoon intact als we zoenen.
Maar effect heeft het zoenen bij hem op een andere manier. Want ik voel hem hard worden tegen mijn heup. Wat er niet bepaald voor zorgt dat ik helderder wordt. Sterker nog, dit maakt het alleen maar erger.
Mijn handen liggen op zijn heupen en glij met een hand tot deze op zijn bil ligt en trek hem dichter tegen me aan. We kreunen alle twee als onze lichamen daardoor dichter tegen elkaar aan komen en hij laat zijn vingers door mijn haar op mijn achterhoofd gaan.
"De tuin zit vol met mensen dus het is beter als we hier mee stoppen" fluistert hij tegen mijn lippen. En ondanks dat mijn oversekste kant schreeuwt om door te gaan omdat hij het contact verbreekt, geeft mijn gezonde verstand hem gelijk. En gelukkig wint mijn gezonde verstand.
"Heb je wel eens wormen met piccalilly gegeten?" Vraag ik serieus en hij kijkt me met een ruk aan.
"Of ik wat?" Vraagt hij met een ontzettend vies gezicht en daar moet ik om lachen.
"Klaar om weer terug te gaan meneer Vermeulen?" Vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw en nu moet hij ook lachen, want hij snapt waarom ik zoiets vies vroeg.
"Nu wel ja inderdaad. Bedankt." Antwoord hij grinnikend en opent de poort en laat mij en Saar voor gaan.
"Stonden jullie nou gewoon te viespeuken in de steeg?" Vraagt Steven streng als hij met zijn handen in zijn zij ons aan staat te kijken.
"Nee joh, we waren wormen met piccalilly aan het proberen." En daar moet ik weer om lachen als de rest hem aankijkt of hij gek geworden is.
We gaan zitten nadat we een rondje hebben gedaan en iedereen weer een gevuld glas heeft of een nieuw flesje bier. En het is duidelijk dat de alcohol echt begint aan te slaan aangezien we steeds meliger worden.
Als Robert met Sam na een tijdje nog een keer op staan om opnieuw de lege glazen te vullen verdwijnen ze naar binnen. Het duurt even voor ze terugkomen dus ik vermoed dat ze als een stel wijven zijn blijven hangen in de keuken of zo, druk in gesprek.
Maar dan horen we zowel Sam als Robert lachen en kijkt iedereen naar de openslaande deuren. En daar staan ze met een fles wijn en bier in hun handen.
Én in een... OW. MIJN. GOD! een heel fout goud kleurige zwembroek.
Die van Sam zit wat losser en heeft wat weg van een te kort voetbalshortje, maar dat wat Robert aanheeft is gewoon een Spedo met pijpjes. En in hun shirt hebben ze aan de zijkant een knoopje gedaan.
Als het er niet zo achterlijk en vreselijk lachwekkend uit had gezien zou ik absoluut afgeleid zijn, omdat het niet echt veel aan de verbeelding overlaat. Maar het ziet er vooral heel erg hilarisch uit dus het enige wat ik kan doen, net als de rest is heel hard om ze lachen.
En alsof het nog niet genoeg is begint Let's get it on en Sam kijkt naar Robert en trekken alle twee een wenkbrauw naar elkaar omhoog. Ik heb het bijna niet meer als Robert een hand op de deurpost rechts van hem legt en Sam op de deurpost links van hem en beginnen te dansen en te op de muziek.
En dat bloedserieus!
Heel langzaam, en dansend komen ze naar buiten terwijl iedereen letterlijk en figuurlijk dubbel ligt van het lachen. Ze lijken wel twee heel goedkope strippers! Al moet ik bekennen dat ik Robert nooit echt heb zien dansen maar hij stelt me niet teleur.
Want ook al doet hij ontzettend maf, hij heeft wel gevoel voor ritme en beweegt heel soepel op de zwoele muziek. En door wat hij aan heeft zie je de contouren van zijn... 'mannelijkheid' en hij heeft onwijs lekkere billen!
Vind ik het nu gewoon sexy en zelfs opwindend? Terwijl hij in een gouden Spedo maf staat te doen? Ik ben echt nog erger dan ik al vreesde, het is nog erger dan ik al vreesde.
Ze schenken dansend bij iedereen zijn glas vol en geven aan Steven zijn biertje. Robert eindigt als laatst bij mij. Hij zet de fles op tafel en steekt dan zijn hand naar me uit.
Ik twijfel een beetje maar ik steek dan toch mijn hand uit die hij aanpakt. Gelijk trekt hij me uit mijn stoel en begint met me te dansen. Net als Alison en Sam en ook Nien en Steven dansen samen als Emilie en Roel dubbel liggen van het lachen.
En ondanks dat we zelf ook moeten lachen zoent Robert me en iedereen begint te fluiten als ik mijn handen op zijn billen leg en erin knijp. Dat zorgt ervoor dat hij me met een opgetrokken wenkbrauw en een scheve glimlach aankijkt en ik bijt op mijn onderlip om mijn lach in te kunnen houden.
"Grijp je me nu gewoon bij mijn kont Zwaan?"
"Kun je het me heel erg kwalijk nemen?" Antwoord ik geamuseerd en hij moet lachen.
"Nee dat kan ik niet, want ik weet dat het me goed staat. Spedo's zijn echt mijn ding." En daar moet ik weer om lachen.
Als het nummer is afgelopen en iedereen weer gaat zitten gaat Robert weer terug naar binnen, gevolgd door Sam en ze komen alle twee weer terug naar buiten, alle twee met een lange broek aan. Dus dat waren ze aan het doen!
Wacht. Betekent dit dat Robert die broekjes in zijn kast had liggen?
Als hij voor me staat geeft hij me met een glimlach een vest aan. Een vest van hem zelf zie ik. "Ik dacht dat je het misschien wel koud zou krijgen."
"Dank je." Antwoord ik glimlachend naar hem als ik ga staan om het vest aan te trekken. Want hij had gelijk. Ik heb het inderdaad een beetje koud.
Want ik draag dan wel een lange rok, ik heb een topje aan met korte mouwen en het is kort waardoor ik een blote buik heb. Uiteraard komt de rok net iets over mijn navel en dus over mijn litteken heen, omdat ik het nog steeds het liefst wil verbergen. Maar dit zorgt er wel voor dat nu het begint af te koelen ik het koud begin te krijgen.
Als ik het vest aantrek ruik ik dat ruik ik dat hij het al een keer aan heeft gehad, aangezien het helemaal naar hem ruikt. En ik inhaleer dan ook diep als ik de voorkanten over elkaar heen vouw omdat het zo groot is. Voor ik wil gaan zitten trekt Robert me op zijn schoot.
"Het maakt de caveman in me los om je in een vest van mij te zien." Fluistert hij zodat alleen ik het kan horen en ik kijk hem aan.
"Heb je daar ook gepaste outfits voor?" En daarop gooit hij zijn hoofd naar achter en moet lachen.
Zijn lach... Steeds vaker heb ik van die momenten dat ik wil zeggen wat ik voel. Nu is zo'n moment. Want alles aan hem vind ik leuk, alles aan hem zorgt voor een heel prettig en warm gevoel door mijn hele lichaam.
En alles aan hem doet me meer en meer realiseren dat ik echt intens veel van hem hou!
Hij kijkt me een moment met een enorme grijns aan die langzaam verdwijnt en hij steeds serieuzer kijkt. En niet op een vervelende manier, want zijn blik is nog steeds heel zacht. En het lijkt wel of hij in gedachten is terwijl hij me in mijn ogen aankijkt.
In plaats van het hem te vragen waar hij aan denkt, leg ik mijn hand op zijn wang en zoen hem. Ik ben me absoluut bewust dat we niet alleen zijn dus ik hou de kus voor zover mogelijk simpel.
Als het half twee is gaat iedereen naar huis. We zijn allemaal een beetje aangeschoten, op Emilie en Roel na en het begint ook echt koud te worden. En het is gewoon hartstikke laat.
Roel haalt Finn uit bed en legt hem slapend in de auto, Finn geeft geen kick en slaapt ongestoord verder. Ook kleine Noah, die een uur geleden nog een flesje van Emilie heeft gekregen en daarna in de maxi-cosi is gelegd lijkt nergens iets van mee te krijgen.
Robert en ik bedanken iedereen en zwaaien ze samen uit waarna we nog een klein rondje met Saar lopen. We ruimen het ergste op, en maken ons dan klaar om naar bed te gaan.
Robert heeft, zoals bijna altijd mijn tas netjes boven gezet. En als hij al klaar is en in bed ligt te zappen wil ik kleding pakken om aan te trekken om in te slapen maar mijn oog valt op iets. Heel stiekem pak ik het en neem het mee naar de badkamer om het daar aan te trekken.
Het zit al weken in mijn tas nadat hij het een keer met een grapje gezegd had dat ik het moest mee nemen. En ook al had ik dit gedaan, ik heb nog nooit het lef gehad om het ook daadwerkelijk aan te trekken waarvoor hij dit wilde.
Als ik mijn gezicht gewassen heb en mijn tanden gepoetst check ik nog een keer in de spiegel en er gaat een kriebel door mijn lichaam als ik mezelf zie. Ga ik dit echt doen?
Lang leve de booze!
Ik ga in de deuropening staan op een manier zodat hij me kan zien. En zodra hij kijkt zie ik gelijk zijn ogen groter worden en gaat iets rechter zitten. Alleen al om de manier waarop hij kijkt zal ik een volgende keer niet zo twijfelen.
Want het is duidelijk dat ik hem verras en dat hij dit echt niet had verwacht!
"Ik kan me herinneren dat je een bepaalde wens had. Hmmm... wat was dat ook al weer?" En leg het puntje van mijn vinger tegen mijn kin en doe of ik diep moet nadenken.
"Ik laat het je met alle liefde zien." Zegt hij nadat hij op zijn ellebogen is gaan zitten. Dus ik kom in beweging en loop naar hem toe.
Ik ben zelf ook een heel klein beetje aangeschoten dus ik probeer er op te letten dat dit niet al te goed zichtbaar is aan mijn motoriek en hij gromt als ik op mijn knieen boven hem ga zitten.
Hij gaat gelijk overeind zitten en legt zijn handen op mijn rug als ik mijn armen om zijn nek sla. Zijn handen glijden over mijn rug naar boven tot ze in mijn nek liggen en trekt dan mijn gezicht dichter naar hem zodat hij me kan zoenen.
Het duurt niet lang voor zijn handen weer zakken en mijn borsten vinden en ik laat mezelf verder zakken tot ik op hem zit en ik voel wat het met hem doet. En dat windt me alleen maar meer op.
Zijn handen verlaten mijn borsten om de touwtjes op mijn rug los te trekken en ik voel zijn glimlach tegen mijn lippen dus ik open mijn ogen. En ik grijns naar hem als ik zie dat hij zijn ogen ook open heeft en me aankijkt.
Hij kijkt een beetje als een klein jongetje in een speelgoedwinkel en ik moet me inhouden om niet te lachen. Want naast het feit dat het grappig is, vind ik het vooral opwindend.
Zijn handen vinden mijn borsten weer en hij maakt me helemaal gek met zijn handen, vingers en daarna zijn mond als zijn tong over mijn tepel glijdt. Maar dan verbreekt hij het contact van zijn mond op mijn huid en gaat liggen.
Ik voel zijn handen op mijn billen en hij tilt me iets op zodat ik wat van hem afkom waarna hij ongegeneerd over mijn billen wrijft en op precies de juiste plekken zijn grip iets verstevigd.
Zelfs de manier waarop hij me bij mijn billen grijpt vind ik opwindend en zeker als hij zijn vinger onder de rand van mijn bikini broekje laat gaan zodat de stof er niet meer tussen zit.
Heel langzaam duwt hij me iets naar voren zodat ik iets hoger boven hem zit en ik mijn handen niet meer op zijn borst leg maar op de rand van zijn headboard.
Voor ik kan registreren wat hij gaat doen zakt hij zelf iets naar beneden en brengt zijn armen tussen mijn benen door naar achter en trekt aan de touwtjes waardoor mijn bikini broekje in zijn hals valt.
Gelijk krijg ik het heel warm als zijn blik zakt en hij naar me kijkt. Misschien is het de drank want ik weet zeker dat ik in een andere situatie me veel te bewust zou zijn van het feit dat ik op mijn knieën, naakt voor zijn gezicht zit.
Hij pakt mijn broekje en slingert hem door de kamer als hij me met een opgetrokken wenkbrauw aankijkt en zijn handen weer op mijn billen legt en zijn ogen tot tussen mijn benen zakken.
"Je bent echt het lekkerste en mooiste wat ik ooit gezien heb." Oke, dit was mijn grens aangezien ik mijn wangen voel kleuren omdat hij het duidelijk over mijn 'girl parts' heeft.
Maar mijn gêne is al snel verdwenen als hij iets omhoog komt en ik zijn lippen op die 'girl parts' voel als hij me daar kust en ik daarna zijn tong over me heen voel glijden.
Als reactie, die ik totaal niet onder controle heb gooi ik mijn hoofd naar achter en adem scherp in. En de combinatie van zijn handen op mijn billen en de bizarre dingen die hij met zijn tong doet zorgen ervoor dat het niet heel erg lang duurt voor ik explodeer!
En dat hij het doet op een manier die ik nooit had gedacht te ervaren maakt het alleen maar lekkerder. Aangezien ik nog steeds in mijn orgasme roes zit heb ik helemaal niet gemerkt dat hij onder me vandaan is gekomen tot ik zijn lippen op mijn schouders voel en zijn handen op mijn heupen.
En hij heeft zijn boxershort uit getrokken aangezien ik hem tegen mijn bil en onderrug voel. Een hand zakt tot deze tussen mijn benen ligt nadat ik de mijne naar achter heb gegracht en langzaam heen en weer ga.
Ow, hij beschikt absoluut over een gave, want zijn vingers over en in me zorgen ervoor dat het niet lang duurt voor ik weer mijn orgasme voel opkomen. Dus ik draai mijn hoofd iets naar achter zodat ik hem kan zoenen.
"Ik wil dat je het zegt als je weer klaarkomt" Kreund hij fluisterent tegen mijn lippen en ik knik aangezien dat de enige manier is waarop ik kan reageren.
Voor ik Robert leerde kennen heb ik nooit geweten dat mijn lichaam in staat was om meerdere keren klaar te komen. Sowieso niet dat het iedere keer kon, want ik had echt niet bij elke keer seks een orgasme.
Bij Robert is het bijna nooit dat ik maar één orgasme heb tijdens de seks! En het gevoel van zijn gladde, lange erectie in mijn hand, zijn ademhaling en woorden en dat wat hij met zijn vingers doet trekken me weer over de streep.
Ik denk dat mijn woorden overbodig zijn en dat hij het echt wel merkt aan mijn lichaam en reactie maar toch zeg ik het.
"Rober ik kom!" Kreun ik vrij hard en als reactie gromt hij op mijn woorden en pakt zichzelf in zijn hand en komt bij me naar binnen terwijl mijn orgasme door mijn lichaam raast.
En het voelt zo goed dat ik er licht van in mijn hoofd word en er sterretjes van zie. Ook verlaat er een genant luidruchtuge kreun mijn mond.
"Aaah Jezus!" Vloekt hij, iets waarvan hij vast niet weet hoe ontzettend opwindend ik het vind dat hij dit doet. Want hij vloekt nooit, althans niet op die manier en het is duidelijk dat hij dit niet onder controle heeft.
En het bevestigd dat het voor hem minstens zo goed voelt als voor mijzelf. Vrijwel meteen pakt hij een goed tempo op en ik vraag hem iets harder te gaan. Hij is altijd vrij voorzichtig, maar ik vind het juist lekker als hij wat ruiger doet en zijn remmen wat meer los laat.
Hoe lekker ik het ook vind, ik vind het wel jammer dat ik hem op deze manier niet kan zien, dus ik ben blij als hij me voor is en uit bed stapt en ik op mijn rug kan gaan liggen op het randje van het bed.
Met een knie op het bed trekt hij mijn benen over zijn heupen en houdt ze daar als hij weer in me komt. En als het gevoel van hem in me niet zo lekker zou zijn zou zijn gezicht al genoeg zijn!
En zeker als ik zie dat zijn orgasme nadert en we uiteindelijk samen klaarkomen, yep, number three for me! en hij boven op me komt liggen tot we op adem zijn gekomen.
En weer wil ik het zo graag zeggen, ik moet bijna letterlijk mijn tong eraf bijten. Maar ik wil het echt niet zeggen als hij nog in me zit. Dus als we onszelf hebben opgefrist en nadat we al een tijdje in bed liggen, vind ik het moment geschikt.
"Robert?" Fluister ik en opeens begin ik een beetje zenuwachtig te worden.
"Hmmm..." Antwoord hij terug en op de een of andere manier voel ik de zenuwen wegebben.
"Ik hou van je!" Zeg ik dit keer iets harder omdat ik zeker wil weten dat hij me verstaan heeft.
"Wat zei je daar?" Vraagt hij en ik hoor de glimlach in zijn stem als hij iets gaat verliggen zodat we elkaar aan kunnen kijken.
Ik weet zeker dat hij me verstaan heeft en de manier waarop hij het vraagt en hij naar me kijkt doet me realiseren dat hij wil dat ik het zeg als ik hem aankijk. Dus herhaal ik wat ik zei.
"Ik hou van je." En opeens voel ik zijn lippen tegen die van mij en zoent hij me. Ondanks dat de zoen een beetje wild is, is hij wel heel lief en zelfs teder.
"Bobbie... Ik hou ook van jou" zegt hij als we het contact verbreken en hij mijn gezicht in zijn handen heeft en me aankijkt.
En als ik dacht dat hij me eerder gelukkig liet voelen weet ik niet wat ik nu precies voel. Want mijn hart spat bijna uit elkaar als ik zie dat hij het ook echt meent en heel blij lijkt te zijn, bijna een beetje opgelucht dat het eruit is.
"Je hebt geen idee Bo, hoe vaak ik je dat al wilde zeggen." En dat verrast me een beetje maar ook weer niet.
Want er zijn een aantal moment geweest waarop ik iets anders in zijn ogen zag en me afvroeg wat hij dacht. Was dit een van de momenten waarop hij het eigenlijk had willen zeggen?
"En jij hebt geen idee wat je voor me betekend Robert." Zeg ik nadat ik mijn hand op zijn gezicht heb gelegd en mijn vingers volg die over zijn huid gaan. Ik denk echt dat hij dit niet weet. Want het is achterlijk veel!
"Ik hoop genoeg, want ik wil niet meer zonder je." Fluistert hij en waarom weet ik niet zo goed maar zijn woorden maken me emotioneel. Het maakt me zo blij en gelukkig dat het me emotioneert.
"Bo? Moet je nou huilen?" En met dat komt hij overeind en trekt me tegen hem aan.
"Sorry, sorry. Dat was niet mijn bedoeling." Ik hoor de paniek in zijn woorden dus ik schud mijn hoofd als ik hem stevig vast hou.
"Nee, het geeft niet. Het zijn blije tranen. Van opluchting en gewoon omdat je me raakt."
Hij kijkt me aan en probeert denk ik te pijlen of ik de waarheid zeg. Maar ik weet zeker dat hij dit zal zien want ik meen het.
Dus hij gaat weer liggen en ik trekt me tegen hem aan. En gelukkig brak er geen dam en kreeg ik alleen tranen in mijn ogen. Hij raakte me omdat hij min of meer met zijn woorden mijn grootste angst weg neemt.
En gewoon dat zei wat ik het liefst wilde horen! Van hem wil horen.
En ook al sluiten zijn woorden de mogelijkheid dat ik hem verlies niet helemaal uit, lucht het toch iets op dat hij ze zei. En dat naast alles wat hij voor me doet, hoe hij me laat voelen zorgt ervoor dat ik mijn hele lichaam voel relaxen.
Want hij houdt ook van mij!
"Slaap lekker liefje." Fluistert hij na een paar minuten en ik glimlach omdat hij me 'liefje' noemt. Iets wat hij niet veel maar wel vaker gedaan heeft en ik vermoed, geheel onbewust. Des te liever vind ik het.
"Jij ook en... ik hou van je meneer Vermeulen." Ik kan mezelf niet helpen en ik voel en hoor hem grinniken.
"Ik ook van jou Zwaan, heel veel." Ik hoor hem diep zuchten en voel zijn lippen op mijn hoofd. En terwijl ik tegen hem aan lig, veilig in zijn grote sterke armen, zijn hartslag hoor en zijn geur om me heen ruik val ik langzaam in slaap.