A/N: Harry Potter is niet van mij, dit is een verhaal van een fan.

(BTK 4) H36 Hij is terug zeg ik je.

Lucius zag hoe Albus vooruit liep richting de open deuren van het kasteel. Een paar meter daarachter liepen Minerva en Isabella, zij waren onderweg naar de ziekenzaal. De beide dames ondersteunde Harry Potter die er tussen in hing als of hij op het punt stond op dood te gaan.

Het was voor Lucius een bevestiging dat zijn heer nog niet op volle sterkte was en dat die Potter alleen maar geluk had gehad om weer weg te komen. Het maakte nu niets meer uit dacht Lucius. Als Droebel, Barto Jr. ziet dan is het over. Het geheim van de terugkeer van zijn heer zou openbaar worden en daarmee zou alles voor niets zijn geweest.

Severus Snape kwam als laatste de kamer uitgelopen en keek naar de beide kanten van de gang. Hij kon duidelijk zien dat de meeste leerlingen van huis Zweinstein naar hun huis gingen, maar ook hoe de groep vrienden achter Harry aan ging. "Lucius wat doe jij hier nog". Kwam de lijzige stem van Snape.

Lucius knipperde en keek op naar Severus. "Severus we moeten iets doen" bracht Lucius uit.

"Wat sta je te wauwelen man, er is niets wat we kunnen doen. Als Droebel hier is dan zal het over zijn en weet iedereen dat Heer Voldemort weer terug is. En ik weet niet of je het weet maar ik moet ook nog naar hem toen. Ik weet nu al dat hij het niet leuk gaat vinden als ik me pas zo laat in zijn aanwezigheid laat zien" even keek Snape opnieuw naar beide kanten van de gang. "Ik denk dat ik het einde van de avond niet haal als ik bij hem kom, maar ik zal wel moeten want die oude geit daar zal zijn spion weer bij Voldemort willen hebben".

Lucius gooide zijn hoofd omhoog. "Dat is het, dat is jouw redding. Ga naar Albus en vertel hem dat als jij zijn spion weer moet zijn dat je iets goeds moet hebben om onze Heer te vertellen. Ik zal wel naar Droebel gaan. Die kleine angsthaas is zo makkelijk te manipuleren dat het bijna geen uitdaging meer is".

Severus keek naar Lucius. Hij wist niet echt of hij het wel goed begreep maar hij zou alles doen om zijn meester en Heer te helpen en vooral om zijn hoofd op zijn schouders te behouden. Met een kleine maar stevige knik ging Severus richting Albus en Lucius baande zich een weg naar Droebel. Maar het eerste wat hij had gedaan was er voor zorgen dat Barto nergens heen kon.

*#*

Minerva en Isabella hadden Harry net op het bed gelegd. Halverwege hun weg terug was Harry buiten bewustzijn geraakt en hadden ze hem de rest van de weg met een Zweefspreuk verder gebracht. Het was misschien niet ideaal maar ze wisten niets anders te doen.

"Poppy we hebben je nodig" gilde Isabella.

Het was een minuut later dat Minerva zichzelf met een vlakke hand op het voorhoofd sloeg. "Poppy is hier nog niet Isabella. Poppy is in het noodziekenhuis bij het zwerkbalveld. DORA".

Een kleine huiself verscheen naast de voeten van Minerva en keek omhoog. "Ja meesteres. Wat kan Dora doen voor U".

Minerva glimlachte naar de kleine elf. "Dora, ik wil dat je hier bij jonge heer potter blijft tot dat wij terug zijn met Poppy. Mochten de vrienden van jonge heer potter komen hou ze dan hier".

Dora knikte en zag hoe Minerva en Isabella de ziekenzaal verlieten.

Het was amper drie gangen later dat Minerva en Isabella langs de vrienden heen liepen. Met haar vinger wijzend naar achteren riep Minerva snel en duidelijk. Harry, en vlak daarna Ziekenzaal.

Vlak bij de ingang van het kasteel zag Minerva, Albus alleen weer richting het kasteel lopen. "Er klopt iets niet Isabella, Albus zou Droebel moeten ophalen en hij gaat weer alleen het kasteel in".

Isabella keek om maar begreep niet echt wat of Minerva bedoelde.

"Isabella, Laat maar, ga Poppy halen voor Harry, ik ga achter Albus aan".

*#*

Albus was op zijn dooie akkertje richting het zwerkbalveld gelopen. Hij wist natuurlijk allang dat Barto Jr. de spion was die Voldemort in de school had zitten. Het kwam natuurlijk ook niet echt als een verrassing voor hem dat Barto Jr. Harry in het toernooi had geplaatst, of de beker had veranderd in een Viavia. Nee, het grootste probleem voor Albus was dat Minerva er nu ook van wist. Er was helaas ook geen enkele mogelijkheid om het geheugen van Minerva, Harry en Isabella te wissen. Laat staan dat ze nu onderweg naar de ziekenzaal waren waar ze de rest van de vrienden van Harry ook alles zouden gaan vertellen als dat al niet gebeurd was.

Met zijn ogen zoekend over het terrein keek hij waar of Droebel kon zijn. Droebel kon hij niet meteen zien maar wel de rest van de aanwezigen. Langzaam kroop er een heel klein glimlachje op zijn gezicht. Het meeste wat hij hoorde was dat Harry potter een moordenaar was. Inwendig wist hij dat Harry geen moord kon plegen, maar dit zou hem misschien een beetje isoleren zodat hij weer in het goede plaatje kon komen. Hij was immers de lijder van het licht en alleen hij wist wat goed was voor het grote goed.

Albus die nog steeds om zich heen aan het zoeken was naar Droebel had zijn grootvaderlijke glimlach al weer op zijn gezicht. Op het moment dat hij bij het zwerkbalveld aan kwam keek hij om. Bij de ingang van het kasteel kon hij nog net zien hoe Lucius, Droebel aan zijn arm mee nam. Even vroeg hij zich af waarom Lucius hem mee nam maar die gedachte liet hij gauw voor wat het was. Met zijn grootvaderlijke glimlach liep hij rustig terug naar het kasteel om bij Barto Jr. te gaan wachten tot dat iemand Droebel bij hem zou brengen.

*#*

De vrienden zaten inmiddels om het bed van Harry heen. In het kwartier dat hij daar op het bed lag was hij nog niet een keer wakker geweest. De wond die hij op zijn onderarm had was nog niet gestopt met bloeden.

Daphne en Bella konden maar niet begrijpen waarom want iedere keer als ze hem hadden verbonden kwam het bloed er weer langzaam door heen vloeien.

Poppy kwam vlak voor Isabella naar binnen gelopen. Zonder al te veel woorden liep ze regel recht naar het bed van Harry en begon met haar toverstok te zaaien. Na een paar minuten begon ze langzaam te vloeken Iedereen keek op omdat ze Poppy nog nooit eerder hadden horen vloeken en zeker als er studenten bij waren.

"Echt waar. De jongen komt terug onder het bloed en wat doen ze. Ze nemen hem mee het kasteel in zonder hem eerst door mij te laten nakijken. Eerlijk waar dat stelletje onopgeleide egotrippende zelfingenomen achterbakse eigenheimers. Met onder hen de naam Albus Perkamentus".

"Poppy. Hm. Wat is er met Harry" vroeg Bella voorzichtig.

Poppy die net op het punt stond om een nieuwe serie verwensingen de lucht in te gooien keek een beetje geschrokken op naar Bella. Het was nu dat ze door had dat de vrienden van Harry ook in de ziekenzaal waren. Met een diepe zucht keek Poppy naar Harry. "de snee die in de onderarm van Harry is gemaakt door een ritueel mes. Een mes zoals dat laat wonden achter die niet met magie gedicht kan worden. Het is dus aan mij om de wond op de dreuzel manier te dichten".

De vrienden keken allemaal verschrikt op. "U bedoeld" vroeg Daphne.

"Ja, miss Goedleers, Ik zal de wond op de onderarm moeten hechten" beantwoorde Poppy haar.

Daphne wiebelde haar neus en keek met een beetje afgunst naar de naald en draad die Poppy in haar handen nam.

"Dames willen jullie hem stil houden. Het nadeel dat ik heb met een wond van een ritueel mes is dat ik de wond niet kan verdoven" vertelde Poppy met een beetje droefenis in haar stem.

Daphne en Bella keken een beetje angstig. Langzaam gingen ze naar Harry toe. Daphne pakte de arm zonder wond en hield het stevig tegen zich aan gedrukt. Bella pakte de boven arm van de gewonde arm en hield hem zo dat Poppy erbij kon.

Isabella ging achter Harry zitten en legde een klein stokje tussen zijn tanden. "Bijt hier maar op Harry het zal je helpen om tegen de pijn te vechten".

Harry die inmiddels weer helemaal wakker was knikte en kneep zijn ogen stijf dicht.

Het volgende wat Minerva hoorde was een schreeuw in haar gedachten die door merg en been ging. Ze zakte door haar knieën en greep naar haar onderarm. Tranen stroomden over haar wangen terwijl iedereen haar aan gaapte.
Zanita zag het gebeuren en rende meteen naar haar favoriete Professor. Ze had niet door dat ze op de voet werd gevolgd door Amalia die het ook had gezien.

*#*

Lucius had Barto Jr. stevig vastgebonden en achtergelaten in het kantoor van Dwaaloog. Hij moest alles zien te doen om zijn meester te helpen. Het moment dat hij buiten de ingang van het kasteel stond keek hij meteen of hij Minister Droebel kon vinden.

Lucius kon zijn geluk niet op hij zag Droebel helemaal alleen staan en ver weg van alle anderen. Met een versnelde pas liep hij naar Droebel toe en greep hem meteen bij zijn arm. "Minister U moet nu met mij mee komen" Zei Lucius snel en doordringend tegen Droebel.

Droebel die niet wist wat er was keek even opzei. Hij voelde de hand van Lucius en was hem meteen dankbaar. Dit hele tornooi was niet gegaan zoals hij of het ministerie wilde. Bij iedere taak was re wel wat gebeurd wat niet goed was voor het ministerie. En dan had hij nog niet eens gehad over dat Potter joch. Dat joch was er altijd bij en deed altijd het geen wat hij niet wilde en rook daarna naar roosjes.

Hij hoorde hier en daar dat Potter werd verdacht van Moord. Het was wat ver gezocht vond hij zelf, want hij geloofde nooit dat die Potter een klakkeloze moord kon plegen. Maar hij kon het wel gebruiken als het nodig mocht zijn. "Lucius waar breng je mij heen" vroeg Droebel hem.

"Minister u zult het nooit geloven. Maar Barto Jr. is ook uit Azkaban ontsnapt. Ik was erbij toen hij door Albus en Minerva was ontmaskerd. Het hele jaar heeft hij gedaan alsof hij Dwaaloog was. Het hele jaar heeft hij iedereen voor de gek weten te houden met de hulp van Wisseldrank.

Toen hij ontmaskerd was vertelde hij dat hij het voor zijn meester had gedaan. Ik kan U vertellen dat het allemaal gelogen is. U weet natuurlijk net zo goed als ik dat Hij Die Niet Genoemd Mag Worden dood is".

Droebel keek Lucius aan en knikte.

"Ik ben zelf van mening dat Bart Jr. gek is geworden door de Dementors en dat hij waanideeën heeft gehad over dat Hij die niet genoemd mag worden terug is. Ik geloof zelf dat Hij Potter het hele jaar onder de Imperius heeft gehad met het idee dat hij dat voor zijn heer heeft gedaan".

"Lucius wil je me zeggen dat, dat Potter joch is gebruikt".

"Ja en nee, minister. Ik denk dat het joch vandaag voor het eerst is gebruikt" zei Lucius bedenkelijk. Hij zelf geloofde er ook geen woord van en als hij eerlijk was maakte het hem ook niets uit. "Ik denk dat hij vooral is gebruikt om te zeggen dat de heer van het duister terug is. Het is waarschijnlijk alleen maar om paniek te zaaien. En waarschijnlijk ook om die jongen van Kannewasser te doden. Met dit verhaal zal hij net kunnen doen of hij het slachtoffer was voor alles".

"Wat denk je werkelijk dat die Potter die jongen van Kannewasser heeft gedood onder de invloed van Barto". Droebel keek hoopvol naar Lucius. Het was niet omdat hij Harry als een moordenaar wilde zien maar vooral omdat hij bang was dat de heer van het duister terug was gekomen en dat was het laatste wat hij wilde.

Lucius keek naar Droebel hij kon maar niet geloven hoe goedgelovig deze minister werkelijk was. "Minister U snapt het niet. Als we dit vertellen in de media brengen, zullen een hoop mensen het misschien gaan geloven. Nee, minister we moeten het nu meteen aan pakken voor het te laat is. Als mensen die Potter gaan geloven dat hij die niet genoemd mag worden terug is dan krijgen we een gigantische chaos in onze handen. Maar als we gaan vertellen dat de Potter joch ook nog een moordenaar is dan word het alleen maar erger".

"Maar Lucius ik weet niet wat ik moet doen".

Dit was het moment waar Lucius, op aan het wachten was. Droebel zou nu als was in zijn handen zijn. Nu kon hij toeslaan en nu zou hij de rol van minister kunnen spelen. Terwijl Droebel de klappen zou krijgen als het mis zou gaan. "minister, geef Barto Jr. een dementors kus. Vertel dat dit de manier is voor het ministerie om, om te gaan met ontsnapte gevangene uit Azkaban. Vooral als diegene leugens aan het verkondigen zijn".

Droebel keek Lucius aan en knikte langzaam. Het was niet dat Droebel Lucius begreep nee dat niet. Maar hij wist dat als Lucius iets wilde, dat het dan niet lang zou duren voordat Lucius met een zak goud over de brug kwam.

Inmiddels was Lucius met Droebel bij het kantoor van Dwaaloog beland.

"Bij Merlijns naam, dat is Barto Jr." Gilde Droebel.

"Dat heb ik u al verteld minister" Vertelde Lucius hem alsof hij het tegen een kind had.

Droebel scheen de toon die Lucius gebruikte niet door te hebben of hij negeerde Lucius gewoon. En terwijl hij naar een oplossing zocht zei hij "Lucius ik kan een Dementor hier heen laten komen via de openhaard. Ik zal hem op het verzoek van het ministerie, Barto Jr. laten kussen. Het Probleem echter is, wat te doen met Potter. Potter zal namelijk aan iedereen vertellen dat Hij die niet genoemd mag worden terug is. Hoe gaan we hem het zwijgen op leggen".

Lucius dacht even na en moest het Droebel na geven. De man wist wanneer hij een idee kon laten klinken alsof het van zichzelf was geweest. "Minister ik weet dat Dorothea een Idee had. We kunnen dat idee een klein beetje uitbreiden. Op die manier hebben we een invloed op het gebeuren van volgend jaar op de school maar vooral op Minerva.

Minister ik zou zelf ook wel een beetje invloed uit kunnen oefenen op de ochtendprofeet". Lucius echter vertelde er niet bij dat de hoofdredacteur van de ochtendprofeet ook een aanhanger van Voldemort was. Het was dan wel geen dooddoener maar het was toch een aanhanger op een hoge plaats. En het zou natuurlijk niet lang gaan duren voordat Voldemort zich zou laten zien onder zijn volgers.

"Ja goed, goed. Doe dat maar Lucius. Ik moet nu echt een Dementor hier laten komen. Ik kan Barto Jr., hier niet zomaar laten zitten" en Droebel liep richting de openhaard.

Lucius keek hoe Droebel richting de openhaard liep. Langzaam schudde hij zijn hoofd en dacht bij zichzelf dat het jammer was dat niet iedereen bij het ministerie zo dom was. Het was ook voor de zoveelste keer dat hij het jammer vond dat hij niet de macht had om Amalia te verwijderen.

Terwijl Lucius in zijn eigen fantasiewereld zat, was Droebel de Dementor aan het vertellen waar Barto Jr. was.

"MINISTER".

*#*

Amalia zag Minerva door haar knieën heen zakken en wist niet hoe snel ze bij haar moest komen. "Minerva wat is er" vroeg ze zo gauw ze bij haar was.

Minerva zei niet veel en keek alleen maar omhoog. Amalia kon aan de tranen in de ogen van Minerva zien dat het niet best was. En aan de manier waarop ze haar onderarm vastgreep wist ze dat het iets met Harry te maken had. Even keek Amalia naar de ingang van het kasteel ze kon nog net zien hoe Lucius met Droebel naar binnen liep, Maar ook hoe langzaam Albus achter hen aan ging.

Eindelijk na een goed kwartier kwam Minerva weer tot rust. Ze ademde zwaar en haar tranen hielden op met stromen. Met een niet echt kijken de blik keek ze naar haar onderarm. Ze kon nog steeds de pijn voelen alsof er een draad door haar arm heen werd gehaald. Ineens deed ze haar hand op haar mond en keek op naar Amalia. "Harry is gehecht op de dreuzel manier".

"NEE" schreeuwde Amalia.

"Tuurlijk is hij gehecht op de dreuzel manier, hij is opengesneden door een ritueel mes in een satanistisch ritueel" vertelde Zanita hen alsof het heel gewoon was.

Minerva en Amalia keken haar aan met een blik van ongeloof.

"WAT, als een ritueel mes wordt gebruik in een zwarte of duistere spreuk dan laat die wat magie achter. Dat soort magie moet met de hand verholpen worden en niet met magie. Daarom is Harry ook gehecht". Zanita had het nog niet gezegd of haar blik ging naar het kasteel. "Mijn god iemand heeft een Dementor naar het kasteel laten komen. Ik voel hem net door een openhaard naar binnen komen".

Amalia keek ook naar het kasteel en zag ook hoe Zanita al was verdwijnseld. "Ik wou dat ze me mee nam als ze zoiets doet" riep Amalia gefrustreerd.

Plop klonk het naast haar en voor ze het door had stond ook Amalia voor het kantoor van Dwaaloog.

"MINISTER" gilde ze. Maar Amalia kon al zien dat het niet meer hoefde. De Dementor had gedaan wat hij moest doen en Barto Jr. was niet meer.

*#*

De volgende ochtend ontwaakte Harry uit zijn verdiende rust. In het bed naast hem op de ziekenzaal lagen Bella en Daphne in elkaar verstrengeld. Verder op in de ziekenzaal zag hij ook Victor krum en Fleur Delacours liggen. Hij wist dat Fleur iets aan haar enkel had en dat ze daarom hier was. Maar over Victor had hij geen idee.

Hij wilde net opstaan toen hij de hand van Poppy voelde die hem weer terug duwde. "Mr. Potter als de dienstdoende arts van Zweinstein zeg ik dat u moet blijven liggen. Als u tante zeg ik blijf liggen of geen verjaardagscadeau dit jaar" vertelde ze hem met een lach. "Harry ik heb jouw oma al geroepen, Ze was blij dat je eindelijk wakker was en komt er zo aan".

Nog voor Poppy iets anders kon zeggen was Harry al in een knuffel genomen door Minerva die zo te zien net uit haar bed was gekomen. Althans dat was wat Poppy dacht bij het zien van de geruite ochtendjas. Maar ook de krulspelden in haar, haar. "Heb ik je wakker gemaakt Mini".

Minerva keek met haar ogen naar boven en kon de krulspeld zien die nog in haar, haar hing. Ze giechelde een beetje maar knuffelde Harry nog een keer.

Ruim een uur later zat iedereen om het bed van Harry toen Perkamentus de ziekenzaal kwam binnengestormd. Iedereen keek op maar zeiden niets. Ze wisten niet wat of die van plan was maar wachtte af.

Albus liep door naar Minerva en zonder echt na te denken begon hij met praten. "Minerva we moeten de oude garde weer bij elkaar roepen. Nu dat Voldemort weer terug is moeten we ons voorbereiden op wat er komen gaat. Harry moeten we terug brengen naar zijn oom en tante voor zijn eigen veiligheid".

A/N: Dit was het weer voor deze keer, tot over twee weken.

Gr. Winmau