Hoofdstuk 37 Rons verjaardag

POV Emma

Februari ging over in maart. Het weer bleef hetzelfde, al regende het nu niet alleen maar stormde het ook. Tot grote verontwaardiging van de leerlingen verscheen er een mededeling in de leerlingenkamers dat het eerstvolgende uitstapje naar Zweinsveld op één maart geschrapt was.

Ron was woest.

"Dat was op mijn verjaardag!" riep hij boos. "Ik had er juist zo'n zin in!"

"Nou ja, het is niet echt een verrassing." zei Harry. "Na wat er met Skye gebeurd is, bedoel ik."

Niet alleen Skye had problemen gehad. Er waren er nog meer verdwijningen gemeld in de Ochtendprofeet, waaronder diverse familieleden van leerlingen.

"Het enige wat ik nu nog heb om naar uit te kijken zijn die stomme Verschijnsellessen!" zei Ron nors.

Ze hadden inmiddels drie lessen achter de rug, maar Verschijnselen was even moeilijk als altijd, al waren er nog een paar mensen in geslaagd zichzelf te Versprokkelen. Frustratie vierde hoogtij en er heerste een zekere mate van irritatie tegenover Wilco Draaisma en zijn drie B's, die al aanleiding hadden gegeven tot een hele reeks bijnamen, waarvan Blubberbrein en Brabbelkop nog de netste waren.

Skye was nu bijna altijd bij Thomas. Hij had altijd een arm om haar heen geslagen en zoende haar veel. Emma had een keer een woord opgevangen, die haarzelf de huiveringen gaf: "Je bent van mij."

Sjors en Orlenda waren terug naar Rusland. "Maar," schreef Sjors, "ik ben bezig met een overplaatsing naar Engeland. Dan werken we beide in Londen."

Harry keek bijna elk uur op zijn Sluipwegwijzer, opzoek naar Thomas, Skye en Draco. Meestal waren ze waren ze verdwenen van de kaart, dat Harry's frustratie opwekte.

Het was één maart. Emma zat in de Leerlingenkamer en maakte haar laatste restje huiswerk voor de volgende schoolweek af. Ze wist dat Ron vandaag jarig was en ze had hem bij zich, zodat ze hem zo kon geven. Ze had een boek over Zwerkbal gekocht, met veel plaatjes, want ze wist dat Ron niet zo dol was op boeken, maar wel op Zwerkbal.

Hermelien was naar de bibliotheek gegaan, en William was met Daan en Simon gaan ontbijten.

Ron en Harry kwamen de trap af van de jongensslaapzalen en Emma stond op. Ze pakte haar cadeautje uit haar tas en liep op de twee jongens af.

"Gefeliciteerd Ron!" zei Emma vrolijk en ze wilde het pakje overhandigen, maar Ron duwde haar weg. Emma was verbijsterd.

"Opzij, Emma. Harry gaat me voorstellen aan Regina."

Emma keek Harry vragend en verbaast aan.

"Liefdesdrank." Legde hij uit. Emma legde haar pakte terug in haar tas, en volgde Ron en Harry naar de Dikke Dame. Belinda stond te wachten bij het portretgat.

"Je bent laat, Ronnieponnie!" pruilde ze. "Ik heb een verjaardagsca - "

"Opzij." zei Ron ongeduldig. "Harry gaat me voorstellen aan Regina Valster!"

Zonder verder nog een woord tegen haar te zeggen wrong hij zich door het portretgat. Emma wilde nog wat zeggen tegen Belinda om het haar uitteleggen, maar Harry trok haar mee.

"Laat." Zei hij toen de Dikke Dame dicht zwaaide, met een beledigde Belinda erachter.

Harry en Emma leidde Ron naar de kamer van Slakhoorn.

Emma klopte één keer en Slakhoorn deed meteen open. Hij droeg een groene fluwelen ochtendjas met bijpassende slaapmuts en zag er nogal duf uit.

"Emma, Harry." mompelde hij. "Jullie staan wel erg vroeg voor de deur... meestal slaap ik op zaterdag uit..."

"Het spijt ons vreselijk dat we u storen, professor," zei Emma zacht, terwijl Ron op zijn tenen ging staan en langs Slakhoorn heen naar binnen probeerde te kijken, "maar onze vriend Ron heeft per ongeluk een liefdesdrankje binnengekregen." Legde Emma uit.

"Kunt u een tegengif voor hem brouwen? Normaal gesproken zou ik met hem naar madame Plijster gaan, maar we horen eigenlijk geen spullen uit Tovertweelings Topfopshop te hebben en... nou ja, u weet wel... lastige vragen..." zei Harry.

"Ik zou gedacht hebben dat een expert als jij best zelf een remedie zou kunnen brouwen, Harry," zei Slakhoorn. "Eh..." zei Harry. "Nou, ik heb nog nooit een tegengif voor een liefdesdrank gemaakt en tegen de tijd dat dat me gelukt is, heeft Ron misschien al iets ernstigs gedaan - "

"Ik zie haar nergens, Harry." Zei Ron. "Verstopt hij haar soms?"

"Was die liefdesdrank soms over de datum heen?" vroeg Slakhoorn. Hij keek nu met professionele belangstelling naar Ron. "Hoe langer je ze bewaart, hoe sterker ze vaak worden."

"Dat zou veel verklaren." zei Harry. Hij moest Ron van zich afslaan om te voorkomen dat Ron Slakhoorn opzij zou duwen. "Hij is vandaag jarig, professor." voegde hij er smekend aan toe.

"Nou goed, kom binnen, kom binnen." liet Slakhoorn zich vermurwen. "Alle benodigde ingrediënten zitten in mijn tas. Het is geen moeilijk tegengif..."

Ron stormde Slakhoorns warme, overvolle werkkamer in, struikelde over een voetenbankje met kwastjes, hield zich in evenwicht door zijn armen om Emma's hals te slaan en mompelde: "Dat heeft ze toch niet gezien, hé?"

"Ze is er nog niet." zei Emma snel. Zij en Harry keken hoe Slakhoorn zijn toverdrankdoos openmaakte en wat snufjes van het een en ander in een kristallen flesje deed.

"Gelukkig!" zei Ron opgelucht. "Hoe zie ik eruit?"

"Heel knap," zei Slakhoorn gladjes en hij gaf Ron een glas met heldere vloeistof. "Drink dit maar op. Dat is tegen de zenuwen. Dan blijf je kalm als ze er straks is."

"Geweldig," zei Ron en hij klokte het tegengif gretig naar binnen. Even glunderde Ron nog, maar toen stierf zijn grijns langzaam weg en maakte plaats voor diep afgrijzen.

"En, voel je je weer normaal?" vroeg Harry grijnzend. Slakhoorn grinnikte.

"Bedankt, professor." Zei Emma.

"Graag gedaan, Emma , graag gedaan." zei Slakhoorn. Ron plofte in de dichtstbijzijnde stoel en leek totaal ondersteboven. "Hij heeft een opkikkertje nodig." Zei Slakhoorn en hij liep naar een tafel met allerlei flessen drank. "Ik heb Boterbier, ik heb wijn, ik heb nog één fles op eiken gerijpte mede... hmm... die had ik eigenlijk met kerst aan Perkamentus willen geven... nou ja..." hij haalde zijn schouders op "... wat je nooit gehad hebt kun je ook niet missen! Zullen we die openmaken om de verjaardag van meneer Wemel te vieren? Er gaat niets boven een goed glas mede om de pijn van liefdesverdriet te verdrijven..."

Hij grinnikte opnieuw en Harry deed met hem mee. Emma glimlachte alleen, want grappig vond ze het niet. Ze had zelf al eens liefdesverdriet gehad. "Ik drink niet, professor." Zei Emma beleeft. "Tuurlijk niet." Zei Slakhoorn. "Een Boterbier dan?"

"Graag, professor." Zei Emma.

"Alsjeblieft." zei Slakhoorn. Hij gaf Harry en Ron een glas mede en Emma een flesje Boterbier. Toen hief hij zijn eigen glas op. "Nou, hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag, Rupert - " " - Ron - " fluisterde Harry.

Ron luisterde blijkbaar niet naar de toast, want hij had het glas al aan zijn lippen gezet en de mede naar binnen gegoten.

Eén vluchtig moment lang, een fractie van een seconde, besefte Emma dat er iets vreselijk mis was, maar Slakhoorn blijkbaar nog niet. Harry had het ook door, zag Emma.

" - en mogen er nog vele jaartjes volgen - "

"Ron!" gilde Emma.

Ron liet zijn glas vallen. Hij kwam half overeind uit zijn stoel en zakte toen in elkaar. Zijn ledematen schokten krampachtig; belletjes speeksel dropen uit zijn mond en zijn ogen puilden uit hun kassen.

"Professor!" brulde Harry. "Doe iets!"

Maar Slakhoorn leek verlamd van schrik. Ron kokhalsde en had stuiptrekkingen; zijn huid werd blauw.

"Wat - maar - " hakkelde Slakhoorn.

"Emma! Een bezoar!"

Emma pakte vliegensvlug een Bezoar uit haar schooltas. Sinds ze wist dat dat een tegengif voor bijna allen vergiffen was, had ze die bij zich voor het geval dat. Ze had het tegen Hermelien en Harry verteld, dus vandaar dat Harry het wist. Ze rende naar Harry, die neergeknield bij Ron zat, en overhandigde de verschrompelde, nierachtige steen.

Harry trok Rons kaken van elkaar en propte de bezoar in zijn mond. Ron rilde van top tot teen en maakte een reutelend geluid. Zijn lichaam werd slap en hij bewoog niet meer.