Hallo iedereen,

hier is alweer een volgend hoofdstuk, het schrijven gaat echt ongelofelijk snel. In ieder geval deze springt een paar dagen vooruit naar Ginny's verjaardag op het Nest, de volgende gaat in ieder geval weer terug naar hoe Harry deze periode beleefd. Ik hoop dat jullie genieten van dit hoofdstuk.

Met Vriendelijke Groet

een boekenworm

Hoofdstuk 35 Ginny

Het was al tien dagen dat zij Harry niet gezien had. Tien dagen van keihard trainen in de gezellige en familiare sfeer van het Holyhead Harpies stadion. Vandaag was voor het eerst sinds ze Harry in het vroege ochtendlicht vaarwel had gezegd dat ze niet naar Holyhead ging. Vandaag was ze jarig, en mocht ze niet van haar familie gaan trainen. 'Ze was afgelopen zaterdag al te laat op haar eigen feestje verschenen,' doordat ze de tijd op het veld was vergeten.

Ze genoot ervan om op een bezem te zitten en alles te vergeten. Te vergeten wat de Kragges hadden gedaan, hoe erg ze Harry miste, hoe beklemmend ze haar moeder vond nu ze weer thuis woonde en regelmatig nam ze dan ook de tijd mee. Tot haar teamgenoten haar toeriepen dat; 'de droomvliegoefening was afgelopen,' of een beuker op haar af stuurde. Al reageerde ze daar tegenwoordig door al haar training ook nauwelijks meer op.

Angelique, een van de andere reserve jagers was bezorgd om haar. Ze hing telkens tijdens trainingen om haar heen en zorgde er zelfs die paar keer dat ze te moe was om zelf te verschijnselen dat ze veilig thuis kwam. Maar ook daar ontkwam Ginny niet aan al die goedbedoelde bezorgdheid, als het Hermelien het niet was dan bleek haar moeder en zelfs Fleur er te zijn. En dat allemaal omdat ze de eerste keer direct op de bank in slaap was gevallen en dat Harry daar zo slecht op gereageerd had. Hij oh nee, dacht Ginny wiens gedachte nu weer terug naar Harry gingen. Haar Harry, of ten minste ze hoopte dat hij haar nog wilde. Hermelien had hem veelvuldig op het ministerie zien vrolijk praten met een andere witblonde heks, uit dat vreselijke Frankrijk nog wel.

Ginny voelde haar bloed al koken als ze er alleen al aan dacht. Maar hij geeft blijkbaar meer om haar dan om mij, want sinds hij begonnen was op het ministerie was hij in tegensteling tot wat hij beloofd had niet meer terug geweest op het Nest. Ron en Hermelien zijn beste vrienden sprak hij wel, Ginny moest hierbij wel toegeven dat dit ook niet vaak was. Maar haar had hij nog niet gesproken. Nee die zielige kleine Ginny, die niet in staat was om voor zichzelf te zorgen kon niet gestoord worden met zijn problemen.

En zo bracht een sombere Ginny de dag van haar achttiende verjaardag door, haar eerste verjaardag sinds ze van Zweinstein af was en ze nu een echte volwassen Harpie was. Het was echt te goed om waar te zijn, Tom had al die tijd gelijk gehad. Dacht ze somber. Even later ging de deur voorzichtig open, het zou Hermelien wel zijn dacht Ginny zonder dat ze opkeek. Haar verbazing was dan ook groot toen de zware voetstappen naast haar bed stopte, die daarna inzakte. Dit was voor haar wel interessant genoeg om op te kijken, tot haar grote verrassing stond hij daar. "Harry," hij was er. Hij was er niet alleen, maar zat ook naast haar. Ze nam hem gelijk in haar armen en zoende hem met al haar liefde voor hem.

Pas toen ze hem een minuut later los had gelaten en de kans nam om eens goed naar hem te kijken zag ze pas hoe slecht hij eruit zag. Hij had wallen onder zijn ogen alsof hij dagen niet geslapen had, en zijn huid zag er dof uit. Net als zijn haar, het was net alsof hij al een paar dagen niet gedoucht had. Al rook hij niet zo, merkte ze op. Hij rook nog steeds naar bezemwas, kaneel en schoonmaakmiddelen, bedacht ze terwijl ze zijn geur opsnoof.

'Ginny,' zei hij met zijn zwoele stem. 'Ik heb je gemist.'

Haar hart ging tekeer in haar keel, bij het horen van de woorden. Er was geen ander, was haar tweede vrolijke gedachte van die dag. 'Ik ook,' zei ze wetend hoe hij naar haar antwoord smachtte.

'Hoe is de training tot nu toe?' Vroeg ze.

'Vermoeiend,' zei hij waarna hij een gaap onderdrukte. 'Ze laten ons niet alleen allerlei oefeningen doen en theorie leren maar de meeste nachten moeten we ook kleine beveiligingsklussen doen in het ministerie, de Wegisweg of perron 9 3/4.' Het leek dus niet alleen of hij dagen niet geslapen had, was haar gedachte. En toch was hij speciaal voor haar hier, haar hart maakte een paar sprongetjes. Vooral toen hij vervolgens een kleurig verpakt cadeautje uit zijn zak haalde.

'Oh Harry, wat heb je nu voor mij gehaald?' Vroeg ze.

'Oh gewoon iets kleins,' zei hij terwijl hij het doosje aan haar gaf.

Ze scheurde het papier van het doosje af, het was een schitterend glanzend doorzichtig doosje en wat erin lag. Ginny snakte naar adem, er zat een gigantische zwarte steen in. De gravure erin was dezelfde als op de poort van zijn landgoed, en het rune waar Kruml zo'n ophef over maakte twee jaar geleden met Bill en Fleurs huwelijk. Vervolgens zocht ze naar een manier om de doos open te maken, maar nergens zag ze ook maar één naadje.

'Hoe gaat hij open?' Vroeg ze toen.

Er verscheen een brede lach op zijn gezicht, even verloor ze zichzelf in zijn stralende groene ogen. 'Niet, ik wil dat jij het veilig houd. De steen is te gevaarlijk in de verkeerde handen.'

'De steen?' Herhaalde ze . Hoe kon een steen nou zo gevaarlijk zijn, er zat niet eens een scherp randje aan zag ze. Vroeg ze zichzelf af

'Van Wederkeer,' zei hij. Het verklaarde niet alles, maar wel waarom hij beweerde dat die steen zo gevaarlijk was.

Het was niet alleen het jeugdsprookje, dat ze herinnerde maar ook wat hij haar vorig jaar vertelde. Vorig jaar toen hij zo meelevend en fantastisch was, ze was kapot van alles wat er gebeurt was en hij. Hij was alles wat ze kon wensen, zo perfect dat ze niet kon geloven dat het echt was. Een idee dat ze veel vaker had gehad sinds zij in haar vijfde jaar samen waren. Nooit had ze verwacht dat haar dromen als klein meisje zo dicht bij de werkelijkheid zou kunnen liggen, komend seizoen zou ze beginnen te spelen bij de Holyhead Harpies haar favoriete team. En Harry moedigde alleen maar aan om te doen wat ze wilde, ze was er nog steeds verbijsterd over. Elke dag dat ze het stadion inliep, en naar de kleedkamers werd begeleid om zich bij haar eigen locker om te kleden. Er stond zelfs haar naam op.

'Gaat het,' vroeg Harry nadat ze zo lang zo stil was.

'Oh ja hoor,' ik was even in gedachte verzonken.

'Ja, ik snap het. Ik kan ook nog steeds niet geloven hoe goed alles gaat.' Zei hij. 'Hoe gaat de training eigenlijk?' Vroeg hij een paar minuten later.

Maar nog voor ze daar antwoord op kon geven riep haar moeder hun al. Haar moeder en haar broers waren veels te beschermend tegen haar, Harry af en toe ook wel. Maar hij wist het altijd zo te brengen dat ze het nog net kon accepteren, in tegenstelling tot sommige van haar vorige vriendjes. Terwijl ze samen naar beneden liepen vertelde ze over hoe goed haar training de afgelopen dagen was geweest, 'Gwendoline had zelfs gezegd als ik dit seizoen zo snel verbeter ik volgend jaar wel in de opstelling kan komen.' Eindigde ze trots mee, ze had dit immers gezegd een paar dagen na Harry's vertrek. Al leek ze niet helemaal blij hoe erg ze zich op zwerkbal stortte om hem niet al te veel te missen.

Beneden zat Demelza en Loena al te genieten van een stuk chocoladetaart dat haar moeder speciaal voor haar verjaardag had gemaakt. Ook Charlie, Percy, Ron en George waren aan het wachten tot de jarige beneden kwam. Zodra zij beneden was begon iedereen voor haar te zingen, en werden de geschenken op tafel gelegd. Loena had zoals altijd weer iets unieks gevonden, ditmaal was het een zilveren ketting met een druppelvormige bloedrode steen eraan. Hij zag er schitterend uit, vergeleken met sommige van haar meer unieke geschenken. Demelza, gaf haar iets wat Ginny altijd zou koesteren. De eerste Harpy kalender waar zijzelf in stond. Ze stond op de Augustuspagina en op de voorkant samen met de rest van het team in hun spelersuniform. De groepsfoto was erg leuk geweest, en hun plezier straalde van de pagina. Op de foto van Augustus was ze duidelijker een stuk zenuwachtiger en stond ze nerveus te spelen met de bezem in haar hand.

Harry wierp één blik op de kalender en kreeg gelijk een felrood hoofd. 'Wat is er, geldschieter. Staart die foto je soms aan,' zei George plagend.

Harry werd nog roder, 'ehm nee. Nee dat is niet,' zei hij beschaamd.

'Het maakte mij ook nieuwsgierig. Wat is er dan?' Vroeg ik zo verleidelijk mogelijk.

Harry was nu zo rood en beschaamd, dat hij nauwelijks meer kon praten. 'Kom kom Harry, zo erg kan het nooit zijn.' Zei Loena terwijl ze hem zachtjes op de schouder klopte om hem op gemak te stellen.

Het leek eerder een tegenovergesteld effect te hebben, hij schrok weg onder haar aanraking. 'Volgens mij kunnen we hem beter met rust laten,' zei Percy kalm.

Dankbaar keek Harry naar Percy, zijzelf niet. Haar broer voorkwam dat zij te weten kwam wat er nou zo beschamend was aan de kalander. Wetend dat deze foto's ook gebruikt waren voor de posters die overal in Engeland verkocht werden. Het was frustrerend hoe stom Harry soms kon zijn. Zoals vorig jaar toen ze na zijn verjaardag naar zijn kamer was gegaan, hem haar littekens laten zien. Hij was vol afschuw geweest al aanbad hij duidelijk haar lichaam hij durfde haar nauwelijks aan te raken Zo voorzichtig als hij was, bleek ook de keren erna dat ze samen waren. Het was frustrerend en liet haar denken hoe ver ze elke keer kon gaan voor hij zou stoppen, te beschaamd om verder te gaan. Wat moest ze doen om hem zo ver te krijgen, dat ze meer zouden kunnen doen dan elkaars lichaam bewonderen. Ze wist nu hoe elke centimeter eruitzag en wilde niets liever dan hem voelen, dacht ze verlangend.

Na de taart nodigde Harry haar uit om een laatste wandeling door de tuin te maken voor hij weer terug naar het ministerie moest. 'Moet je nu al echt terug?' Vroeg ze.

'Ja, ik ben niet echt met toestemming weg gegaan.' Zei Harry nerveus.

'Hoe is je dat gelukt?' Vroeg bewonderend.

'Een bijna onfeilbare onzichtbaarheidsmantel, en goed opletten wanneer er een kans is. Wist je bijvoorbeeld dat je niet uit de ramen in het ministerie kan vliegen,' zei hij in een slechte poging een grapje te maken.

'Dat heb je toch niet geprobeerd?' Vroeg ze vol ongeloof. Harry knikte bevestigend. Ze schudde haar hoofd, en zag Harry weer eens staren naar het soepel bewegen van haar haar. Het voelde fantastisch om geliefd te zijn door hem, dacht ze. Zou ze het nu kunnen vragen, ze keek om haar heen. Geen vervelende broers in zicht, ze besloot het erop te wagen. 'Ehm Harry, wat was er nou zo beschamend aan die kalender.'

'Ze hebben een poster van jou en de andere Harpies bij ons in de slaapzaal hangen.' Begon hij.

'En?' Vroeg ze door nog steeds niet begrijpend wat er nou zo beschamend aan was.

'Nou,' zei hij terwijl zijn hand door zijn haar ging. 'Een aantal van de andere maakte opmerkingen hoe goed jij eruit zag, en… en dat het zo jammer was dat jouw uniform niet wat lager was uitgesneden.' Het hoge woord was eruit. Een aantal van zijn klasgenoten vonden haar er goed uit zien, dat was hetgene waar hij zo'n moeite mee had. Al die eenzame jongens die haar in haar uniform op hun kamer hadden hangen.

Meelevend legde ze haar hand rustig op zijn arm, 'was dat nou zo erg?' Vroeg ze.

'Het idee, van al die jongens, mannen die verlekkerd naar jou kijken. Heb je daar geen moeite mee?' Vroeg hij een stuk dapperder, al negeerde hij haar vraag volkomen, ze vond het niet erg. Hij had gezegd wat hij er zo erg aan vond.

'Nee, we trainen erop. Waarom denk je anders dat vechtsport een deel is van onze grondoefeningen?' Zei Ginny die dit tijdens één van haar eerste trainingen bij de Harpies uitgelegd had gekregen. 'Wanneer begint eigenlijk dat clubje van vrienden en familieleden van schouwers?' Vroeg Ginny nu ze eindelijk de kans had om hem weer te spreken.

'Oh September,' zei Harry terwijl ze nu weer op luchtigere onderwerpen overgingen. De zoensessie aan het eind van de wandeling was… intens. Maar niet intens genoeg om echt gênant te worden als er iemand aan kwam lopen. 'Ik weet niet wanneer ik je weer kan zien, maar weet dat wat je ook hoort. Ik hou van je.' Dat waren zijn laatste woorden voor hij weer vertrok naar weetikveelwaar in weetikhoeveel gevaarlijke situaties. Maar het was goed, hij hield van mij, ik hield van hem, alles zou goed komen.

Ik keek hem nog even na, toen ik me vervolgens omdraaide om weer terug naar huis te gaan stond Ron daar. 'Gaat het?' Vroeg ik bezorgd, want hoeveel ruzie ik ook met hem maakte ik hield ontzettend veel van mijn jongste broer.

'Ja,' zei hij vaag terwijl we samen in stilte terugliepen. 'Heb ik de goede keuze gemaakt,' vroeg hij na een stille minuut.

'Om bij je broer te gaan werken bedoel je?' Vroeg Ginny om zeker te zijn van haar zaak.

'Ja, die keuze bedoel ik.'

'Dat kun jij alleen weten,' zei ik. Terwijl ik mijzelf vanbinnen haatte dat het enige antwoord waar ik op kon komen zo vaag was als die van Perkamentus altijd waren.

Hij knikte en zonk weer terug in zijn gedachte. De rest van de middag was vrij rustig, er kwam geen onverwachts bezoek en de meeste die nog langskwamen zouden dat 's avonds pas doen, na hun eigen werk. Dat was een stuk gezelliger, al had ik er de volgende morgen spijt van dat het zo laat was geworden. Of was die hoofdpijn van George zijn Oude Klare? Vroeg ik mij de volgende morgen af toen mam mij bij zonsopkomst kwam wekken.

Snel ging Ginny naar de douche, voor haar eerste officiële dag bij de Harpies was de pers gewaarschuwd en moest ze er dus op haar best uitzien. Vers gewassen liep ze terug naar haar kamer, op zoek naar een leuke outfit waarin ze als het moest ook lekker kon vliegen. Na lang zoeken ging ze uiteindelijk voor een lekkere zachte en soepele broek met rechte pijpen wiens grijze kleur niet zouden opvallen onder haar groene open gewaad. Alleen een bijpassend shirtje vinden was lastiger, het duurde even maar tot slot dook Ginny er eentje op uit de diepte van haar kast. Het was oud en toen op de groei gekocht, alleen de groei die haar moeder verwachtte kwam maar niet en was ze nog altijd 5 voet hoog. (150cm)

Na een uitgebreid ontbijt van haar moeder, liep ze uiteindelijk naar buiten toe om naar het stadion te verschijnselen zoals ze was geïnstrueerd om te doen. Blijkbaar hadden de Harpies de hoeveelheid pers verkeerd ingeschat want het veld voor het stadion stond vol mensen, het was dan ook onmogelijk geweest om te vermijden dat ze niet op iemand landde. Wat uiteraard gelijk op de foto gezet werd, ze snapte op dat moment precies waarom Harry altijd zo'n hekel had gehad aan de persfotograven. Vervolgens worstelde ze zich door het menigte naar het stadion, de bewaking herkende haar inmiddels en hielpen haar gelijk naar binnen, waar ze direct naar Brite geloodst werd.

De normaal slechtgehumeurde heks leek voor het eerst sinds Ginny haar ontmoet had in haar element. 'Geen gênante landing gehad hoop ik,' begon ze.

'Sorry, het was daar zo vol dat er nauwelijks ruimte was.' Zei Ginny die haar schouders ophaalde.

'Nou ja, het kan erger. Je weet de procedure van vandaag?' Vroeg Brite.

'Vliegen met het team, interviews, en dan nog een fotomomentje in mijn nieuwe outfit,' herhaalde Ginny plichtsgetrouw. Ze had het programma inmiddels wel duizendmaal gehoord.

Brite knikte bevestigend, 'en waar moet je op letten?' Vroeg ze.

'Kinderdroom die waar komt,' zei ze terwijl Ginny hoopte dat Rita Pulpers zich vandaag niet binnen wist te wurmen. 'En wat doen we met vliegende faunaten?' Vroeg Ginny die zowel aan het insect dacht als hoe Harry laatst vast was komen te zitten in de uilenvleugel van het complex.

'We hebben een extra bescherming dat er geen vliegende dieren binnen kunnen komen, van insecten tot uilen.' Zei Brite die had gezien dat Ginny een hekel had aan torren om zich heen.

Ginny zuchtte opgelucht dat insect van de pers kon vandaag in ieder geval niet stiekem binnenkomen. 'Oke, kunnen we nu gaan?' Vroeg Ginny met meer zelfvertrouwen dan ze voelde.

Brite schudde haar hoofd, waarna ze Ginny op een stoel zette. 'We moeten voor je voor vandaag zo goed mogelijk eruit laten zien,' waarna Ginny een kwartier vastzat in de stoel. Ze haalde haar haar los, sprak enkele spreuken uit over Ginny's gezicht die ze herkende van de meer modebewuste kamergenoten op Zweinsveld en controleerde haar gehele outfit nadat ze haar eigen outfit had verruilt voor het teamuniform.

Ginny was blij toen ze eindelijk was vrijgelaten om zich op het veld bij de rest van het team te voegen. De tribunes inmiddels al volgeladen met de massaal toegestroomde pers, waarna Gwendoline als vanzelfsprekend de leiding nam. 'Oke, meiden we zijn eindelijk compleet. Laat die jongens maar een poepie ruiken,' zei de aanvoerder met een juichende stem.

Vol enthousiasme steeg Ginny tussen de andere spelers in op, en begonnen aan de formaties die ze geoefend hadden. In de lucht had ze het gevoel dat alles samenkwam, alles ging goed. Ze bevond zich elke keer op de goede plek en wist zelfs in de oefeningen een enkele keer te scoren. Na een goede twee uur vliegen, waarin ze precisievliegen afwisselde met spelvoorbeelden landde ze in formatie. Vervolgens ging ze samen met de andere meiden naar de conferentieruimte. Daar kwam het moeilijke gedeelte voor Ginny, als nieuwe speler zou ze volledig in de belangstelling staan. Wat gezien de toegestroomde pers, een grote aandacht voor het team betekende.

Gwendoline liep als aanvoerder voorop, terwijl Ginny als onervaren speler tussen twee ervaren jagers geplaats was. Abilene en Hilma waren de twee meest ervaren spelers in het veld, veel speelsters stopte haverwege hun twintigste als ze kinderen kregen, Abilene had er net als Gwendoline voor gekozen geen kinderen te krijgen om langer te kunnen spelen en Hilma had één zoontje gekregen maar was het in tegenstelling tot de meeste vrouwen gelukt om weer terug op het professionele niveau te komen. Hilma had er daarbij bewust voor gekozen om in het reserveteam te gaan terwijl Abilene met Gwendoline concurreerde om de titel oudste vrouwelijke professioneel zwerkbalspeelster die nog steeds op topniveau speelde. De plaats voelde veilig, ook al was ze meer dan goed om zichzelf te verdedigen.

De pers was tijdens de conferentie inderdaad grotendeels op haar gericht, en haar besluit te gaan spelen. Wat ze ook schenen te interesseren was hoe Harry erover dacht, allemaal vragen waar ze door Brite op haar norse manier op was voorbereid. Er was maar één die dat niet was, iemand van ochtendprofeet was erachter gekomen dat Harry de dag ervoor een paar uur vermist was. Toen ze hoorde dat ze hierover vroegen, schoot ze in de lach. 'Jullie vertellen mij dat het nieuws is dat een negentienjarige aankomend schouwer een paar uur verdwijnt op de dag dat zijn vriendin jarig is.' Zei ze na een korte maar vrolijke lach.

De meeste journalisten moesten hier ook wel om lachen, alleen de heks en haard die ook verschenen was ging er dieper op in door te vragen, 'wat hij haar dan gegeven had.'

'Nou,' zei ze vrolijk. 'Een siersteen, om op mijn kamer mee op te lichten. Al moet ik zeggen dat ik het vooral leuk vond dat hij het zelf kwam brengen.' Zei ze stralend. Waarbij ze achterin de zaal Brite goedkeurend met haar hoofd zag knikken.

Toen eindelijk alle vragen beantwoord waren, gingen de spelers terug de kleedkamers in. Ditmaal niet om zich om te kleden maar om zich op te laten maken voor de persfoto's. Ze zaten in een cirkel zodat Ginny voor het eerst die dag een beetje kon kletsen met de andere uit het team. 'Dus Ginny, Harry is gisteren langs geweest. Hoe was die,' vroeg Irma die dit jaar voor het eerst bij de Harpies speelde.

Ginny grijnsde, 'verschrikkelijk nobel en verbazingwekkend verlegen.' Zei ze tegen het giechelende meisje. 'En onze posters hangen blijkbaar op de slaapzaal van de aankomend schouwers,' vervolgde ze.

'Nee, he niet weer.' Zei Abilene tussen het gefluit en gegiechel. Die in een van haar eerste seizoenen een schouwer in training had gedate.

'En wie is de populairste dit jaar?' Vroeg Gwendoline nieuwsgierig.

'Eerst ik, bekende ze enigszins verlegen. Maar later Irma.'

'Wat heeft ze van gedachte doen veranderen?' Vroeg Hilma.

'Nou Harry zei dat ze klaagden over dat mijn decolleté zo hoog was. Tot Harry vertelde waarom ze dat gedaan hadden, dat was blijkbaar ook het moment dat ze besloten liever Irma's pluspunten te bespreken en mij aan Harry over te laten.'

'Hmm, misschien moet ik daar dan ook maar de naam van mijn echtgenoot zetten.' Zei Hilma grijnzend, die met de fotoshoot had geklaagd over dat bij Ginny minder te zien was en zij als moeder dat ook wel wilde. Vervolgens had Brite Ginny eenzelfde laag decolleté gegeven. De littekens waren toen voor alle meiden zichtbaar geweest, voor Ginny weer terug in het verhoogde topje was gestopt.

'Zorg dan wel dat je het eerst verdoofd,' raadde Ginny aan. Die nog maar al te goed herinnerde hoe pijnlijk en beschamend het nablijven bij Kragge was geweest. Enkele keken geschokt naar Ginny, de littekens zien was één ding. Maar horen hoe ze waren toegebracht, leek sommige te schokken. Abilene die naast Ginny zat, sloeg moederlijk een arm om haar heen. 'Bedankt Abilene, maar ik hoorde niet bij de meisjes die het meest onnodig eronder leden'

'Onnodig?' Vroeg Irma weer. Want hoewel Irma even oud was als Ginny zij had niet op Zweinstein gezeten, maar op beauxbaton.

'Er zijn drie meisjes die er telkens uitgepikt werden omdat Kragge ze zo leuk vond en niet omdat ze zo opstandig waren zoals ik,' zei Ginny. Waarna een ijzige stilte volgde.

'Wie?' Vroeg Angelique.

'Parvati en Padma die er vandaag ook waren, en de populairste Belinda. Ik denk dat Vaalhaar haar uiteindelijk misschien wel een gunst heeft bewezen.'

Angelique die het slagveld van Zweinstein had gezien en ook hoe erg Belinda er aan toe was, schrok er duidelijk van. Haar mond viel open van verbazing. 'Ondanks alles,' vroeg ze daarmee duidelijk doelend op hoe pijnlijk en grof haar verwondingen waren geweest voor ze eraan was overleden.

'Vaalhaar, Fenrir Vaalhaar. De weerwolf die niet alleen aanviel als hij niet veranderd was maar het liefst kinderen veranderde en volwassenen zo bloedig mogelijk achterliet.' Zei een geschrokken Abeline.

Ginny en Angelique knikte bevestigend met hun hoofd. Er waren geen verdere woorden nodig, en er was dan ook een geschrokken stilte in de kleedkamer.

'Oke meiden, wie heeft er nog een leuke roddel. We moeten zo meteen toch wel lachend de kleedkamer uitkomen,' vroeg Gwendoline na een gepaste minuut stilte.

Het duurde even maar uiteindelijk wist Leonie een van de drijvers die altijd op de hoogte was van alles wat er gezegd werd toch iets leuks te benoemen. Voor ze lachend het veld opliepen en de rest van de dag voor de camera's aan het spelen waren.