Hullo, weer een hoofdstukje. Het zal wel weer een stuk langzamer gaan nu ik weer naar school moet, maar ik doe mijn best. Jullie weten het hè? Niets is van mij...

Vliertjevampiertje- Als ze de review willen, heb ik hem nog. Ik laat het niet mijn review-box vervuilen. Meer Ivy dit hoofdstuk! Bedankt!

Hermelien Griffel- Ach, ik trek me er ook niet echt iets van aan, ik vind het alleen leuk om hem dan helemaal af te zeiken :)) Die weten echt niets beters te doen... Ik ben al bezig met het nakijken van mijn verhaal. Ik post hem namelijk nu ook op Dat gaat dan makkelijk. Als het nakijken het schrijven heeft ingehaald post ik alle hoofdstukken wel opnieuw.In dit hoofdstukleren we Ivy wat beter kennen! Bedankt voor je review! Ik zal het hoofdstuk meteen nakijken, dan weet ik ook precies wat ik moet veranderen. Bedankt!

goddes-of-imaginary-light- :) Iedereen vind Ivy zo eng... hmm... misschien is ze beter na dit hoofdstuk? Bedankt!

HOOFDSTUK 37
Het grote plan

Ivy liep naar buiten en liep rechtstreeks naar het smalle steegje langs de Drie Bezemstelen. Daar stond een ongeduldige Lucius Malfidus te wachten. Ivy liep er recht op af.

"Wat ga je in 's hemelsnaam doen?" Vroeg ik benauwd, toen ik de gluiperige glimlach op het gezicht van Malfidus zag verschijnen.

"Dag schat." Zei Ivy tot mijn schrik en ze zoenden.

Nee, wíj zoenden. Lucius Malfidus en ik. Zo voelde het in ieder geval. Ik probeerde wanhopig de controle weer terug te krijgen. Ivy verbrak de zoen en begon te lachen.

"Je kunt zo hard proberen als je zelf wilt. Je wint toch niet." Lachte ze.

Malfidus grijnsde.

"Hoe is het, mijn lief?" Vroeg hij en als het kon, had ik kippenvel gekregen.

Ivy hing om zijn nek.

"Het kon niet beter, dit is echt zo'n geweldig lichaam. Vind je niet?"

"Ik kon niet beter wensen." Beaamde Malfidus en trok haar tegen zich aan voor nog een zoen. "Kan ik nu het kristal af doen?"

"Natuurlijk." Zei Ivy en maakte zich los.

Lucius keek naar het kristal en zijn blik ging van begerig naar geschokt.

"Wat heb je gedaan?" Vroeg hij geschrokken en reikte naar het kristal. "Hij is helemaal rood."

"Tja, ik weet het ook niet." Zei Ivy onverschillig. "Maar maakt het uit? Ik heb nu een nieuw lichaam."

Lucius greep de ketting en bekeek hem van dichtbij.

"Jij… jij trien!" Siste hij woedend. "Er zit een barst in."

Ivy voelde zich geschokt en kon niets zeggen. Lucius keek haar ongelovig aan.

"Hoe is dit gebeurd?" Vroeg hij gevaarlijk.

"Ik… ik weet het niet. Vanochtend was hij plotseling zo." Stamelde Ivy en ik voelde haar ontzetting. "Maar… waarom is het zo belangrijk. Ik… ik heb toch een nieuw lichaam. We kunnen weg, we kunnen ergens heen gaan en gelukkig zijn."

Ik dacht dat ik begreep wat er aan de hand was en ik zou willen dat ik het boek had gelezen wat er op tafel lag, die ochtend.

"Meid, wordt toch wakker." Zei ik."Het ging nooit om jou. Het ging om míj. Hij wilde me opsluiten in het kristal. Hij wilde mijn krachten voor… weet ik veel."

Ivy's ontzetting veranderde in woede. In razernij.

"Is dat het?" Vroeg ze ijzig.

"Wat?" Vroeg Lucius.

"Heeft Samantha gelijk? Ging het enkel om haar en niet om mij. Om haar STOMME krachten?" Vroeg ze en haar stem ging van ijzig kalm naar schreeuwend. "Nou, laat ik je wat vertellen. Haar krachten stellen niets voor! HELEMAAL NIETS!"

Even was er niets te horen in het stille straatje langs de Drie Bezemstelen. Lucius Malfidus keek verbouwereerd in de vuur spuwende ogen van Ivy. In de verte klonken de klokken. Het was vijf uur.

Toen begon hij te lachen. Ivy's razernij veranderde in complete verwarring toen hij bleef lachen. Heel haar houding veranderde. Plots stond er iemand die niet wist wat ze met de situatie aan moest. Ik wist het eerlijk gezegd ook niet.

"Ach ach ach." Zei Lucius, de tranen uit zijn ogen vegend. Toen was zijn houding weer terug. "Mijn lieve, Lieve Ivy. Je trekt weer eens de verkeerde conclusie. Kom hier."

"Niet doen Ivy, vertrouw hem niet!"Waarschuwde ik."Vergeet niet dat hij een Dooddoener is. Waarschijnlijk doet hij alles voor Voldemort."

Ivy bleef staan en keek hem wantrouwend aan.

"Wat is hier aan de hand?" Kwam plots een andere stem en Ivy draaide zich naar de ingang van het steegje. Daar stond niemand anders dan Sneep.

"O jee. Betrapt," zei ik, een beetje plagend.

Lucius en Sneep. Dat kon interessant worden. Al helemaal als Chris er ook nog eens bij kwam.

Ik voelde hoe Ivy zich bij elkaar raapte en haar houding van koningin weer aannam. Er verscheen weer een verleidelijke glimlach op haar gezicht. Ik voelde dat ze iets van plan was.

"Sneep."

"Malfidus." Groette de twee elkaar.

"Nee maar, professor Sneep," zei Ivy toen, verleidelijk en liep heupwiegend op hem af.

Ze bleef vlak voor hem staan en keek hem met een schuin hoofd aan. "Of mag ik Severus zeggen?"

Sneep keek terug zonder iets te zeggen.

Toen hoorde ik iets, waarvan ik in lachen uitbarstte. Gelukkig hoorde niemand mij.

"Sam? Samantha, ben je hier?"

Het was niemand anders dan Chris, die achter Sneep verscheen. Hij keek Malfidus en Sneep achterdochtig aan.

"Wat doe je hier?" vroeg hij aan mij.

Ivy liep om Sneep heen naar Chris.

"Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik verveelde me," zei ze, op een verveelde toon.

"Ivy!" zei ik afkeurend, maar ik vond het eigenlijk heel erg grappig.

Chris echter niet, want hij keek Ivy ontzet aan.

"Ach jongen toch." Begon ze alsof ze het tegen een vijfjarige had. "Je snapt het echt niet hè?"

Chris schudde dom zijn hoofd.

"Kijk. Je loopt me al de hele dag achterna. Laat mij beslissen waar we heen gaan, wat we gaan doen. Alsof je een kleine jongen bent die zelf niets kan beslissen." Ze liep richting Sneep en Malfidus, heupwiegend en ging tussen hen in staan. Ze legde een hand op hun schouders. "Ik hou van een man, die weet wat hij wil."

Ze liep tussen Malfidus en Sneep door en ging zo staan dat ze hen alle drie kon zien. Ze zuchtte alsof de wereld plotseling teveel was.

"Ik denk, jongens, dat we er zo niet uit komen," zei ze dramatisch.

De drie mannen keken elkaar verward aan.

"Weet je wat?" zei Ivy plots vrolijk. "Vecht het onderling maar uit. Ik ga inkopen doen."

En met een knipoog keerde ze hen de rug toe en liep het steegje uit.

"Wow," zei ik, onder de indruk en liet even bezinken wat ze net had gedaan.

Toen begon ik te lachen. Zo hard dat ik zelfs bij Ivy een grijns op haar gezicht voelde komen.

"Hou op, je steekt me aan," zei ze. "Ik vond het eigenlijk niet grappig."

"Hoezo niet?" Vroeg ik, nog steeds lachend. "O, ik had zo graag hun gezicht gezien toen je weg liep!"

"Ja, ik eigenlijk ook wel," zei ze grinnikend, maar toen betrok haar humeur.

"Wat is er?" vroeg ik, een beetje bezorgd.

Hoewel ze tegen me had gelogen, voelde ze toch als een vriendin. Ik kende haar door en door. Natuurlijk niet helemaal, maar ik wist hoe ze zich gedroeg en zeker hoe ze zich op dat moment voelde. Lucius was haar grote liefde geweest. Dat besefte ik. Ze kon het me echter niet vertellen, omdat ik het af zou keuren. Haar grote liefde had haar bedrogen en ik kon me enkel voorstellen hoe dat zou moeten voelen.

"Ik kan het nog niet geloven," zei ze. "Denk je echt… dat… dat…"

"Ja Ivy. Dat denk ik echt."

"Maar… Ik ken hem veel langer dan jij. Ik geloof echt niet dat het alleen daarom zou gaan. Echt niet," zei ze heftig, een paar blikken van enkele voorbijgangers trekkend, maar Ivy schonk hen geen aandacht.

"Hoe lang kennen jullie elkaar dan? Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?"

"Nou ja. Hij eh… Hij is de eerste die het kristal na Tom… eh… Voldemort heeft gebruikt," zei ze koppig. "Hij deed hem om bij een dreuzel vrouw. We deden vanalles samen. Het was echt geweldig. Ik liep als voor de eerste keer rond als mens. Dat móet je begrijpen."

"Dat begrijp ik ook wel," zei ik sussend.

"We gingen naar het strand, we aten pannenkoeken, hij leerde me paardrijden Het was gewoon zo geweldig," zei ze in vervoering. "En tja… toen werden we verliefd."

"Je weet toch dat hij is getrouwd en een zoon heeft? Draco?"

"Ja. Ja dat weet ik," zei ze berustend. "Maar hij heeft gezegd… dat hij hen zou verlaten… voor mij."

"Denk je dat echt?"

"O, het klink nu zo stom, ik weet het. Maar ik geloofde het. Ik geloof het nog steeds."

"Nou, geloof mij maar. Lucius Malfidus is een schurk. Hij zou er alles voor doen om in een goed blaadje te komen bij Voldemort. En mij afleveren bij Voldemort, zou hem zijn lieveling maken."

"Ik weet het niet," zei ze nog steeds twijfelend.

"En wat is er dan gebeurd met jou plan? Je wraak op Voldemort?" vroeg ik plots.

Ivy begon te glimlachen.

"Lucius mag mij dan gebruikt hebben, maar ik gebruikte hem eigenlijk net zo goed," zei ze. "In het begin wilde ik hem alleen maar gebruiken om dichterbij Voldemort te komen, maar dat heeft echter anders uitgepakt."

"Aha," zei ik waarderend."Dat ís best wel slim."

"Maar dat plan is nog niet helemaal van de baan," zei ze.

"Hoezo?" vroeg ik achterdochtig.

"Er is nog iemand die me dicht bij hem kan brengen."

"O ja? Wie dan?"

"Sneep."

"Sneep?" vroeg ik verbluft.

"Ja, Sneep. Zoals ik het nu bekijk is hij zelf een veel bétere kandidaat," zei Ivy. "Hij is al bekeerd naar de goede kant, dus hij zou het niet erg vinden als ik wraak nam, hij zou het juist fijn vinden."

Ik lachte. "Je gelooft toch zelf niet dat je Sneep zo zou kunnen gebruiken?"

Ivy haalde haar schouders op. "Misschien wel, misschien niet. Ik kan het altijd nog proberen."

Denkbeeldig schudde ik mijn hoofd. Het leek mij geen goed plan, maar Ivy ging over naar een ander onderwerp.

"Maar toch kan ik het nog niet geloven." Ze schudde droevig haar hoofd. "Zag je zijn reactie niet toen ik zei wat jij dacht?"

"Ja, hij lachte." Zei ik. "Maar het is een goed acteur hoor. Pas maar op."

"Maar ik kan nu niet zomaar…" Ze wist het niet goed onder woorden te brengen. "Ik hou nog steeds van hem."

"We kunnen hem testen." Stelde ik voor, want een plan vormde zich in mijn hoofd.

Ik vertelde haar ervan.

"Denk je dat het werkt?" Vroeg ze onzeker.

"Ik weet het zeker. Die twee haten elkaar, ookal doen ze alsof ze beste maatjes zijn." Zei ik overtuigend. "Bovendien weet je door zijn reactie wel waar hij het meest om geeft. Om jou, of om mij."

"Nou, ik weet het zo net nog niet, maar het klinkt leuk, dus waarom niet." Zo ging ze schoorvoetend akkoord, toen kwamen we bij Voddelaar's Couture. "Maar eerst ga ik inkopen doen."

Ze viste de kaart van Chris uit haar zak.

"Dat kun je niet maken!" Zei ik ontstelt.

"Kijk daarin, beste Sam, verschillen we het meest." Zei ze. "Míj kan het niet schelen wat andere mensen denken. Als ík er maar beter van wordt."

En ze ging met een glimlach naar binnen.

laat alsjeblieft je mening achter, dat stel ik zeer op prijs!